Opinions

Fantastische serie!

Ik had via Joe Rogan al kennisgemaakt met Graham Hancock en ook met Randall Carlson. Ik vind dat heel interessante personen.

Graham Hancock gelooft in de Jonge Dryas-impacthypothese en dat in die tijd een technisch geavanceerde beschaving door een catastrofe grotendeels werd weggevaagd.

Hoe je ook kijkt naar de persoon Graham Hancock, ontdekkingen zoals Göbekli Tepe (11.500 jaar oud) hebben impact op de geschiedenis van de mens. Dat er tijdens de periode van jager-verzamelaars ook mensen waren die megalithische bouwwerken maakten staat dus buiten kijf.

Hancock vestigt veel aandacht aan parallelen tussen wereldwijde mythes uit de oudheid. Ook laat hij zien dat achter veel symbolen en de plaatsing van bouwwerken astronomie waarschijnlijk een belangrijke rol heeft gespeeld.

De vele Turkse ondergrondse complexen zijn een bijzonder fenomeen.

Ik vind het jammer dat Hancock maar sporadisch aandacht besteedt aan Atlantis, maar hij heeft dus geen theorie waar het zich bevindt.

Ik hoop dat ze nog bijzondere ontdekkingen zullen doen in de kamers in Gunung Padang.

In de aflevering met Randall Carlson komt Carlson maar vrij weinig aan het woord.

Ik hoop dat deze serie een succes wordt op Netflix en dat er nog een tweede seizoen volgt.

Joan Is Awful is erg sterk. Heeft qua opzet behoorlijk wat geleend van eXistenZ. Erg leuk om te zien. 3,5*

De tweede aflevering wordt pas op het einde echt goed (goede clue), en had gelukkig een goede speelduur. 3*

De derde aflevering is tergend traag. Daar was bijna niet doorheen te komen. Het duurt allemaal veel te lang voordat echt wat ontwikkeling in zit en dan zie je bijna gras groeien. De climax stelde me ook wat teleur. 2*

Interessante documentaire in 3 delen over John DeLorean.

Deze focust zich vooral op de schaduwkanten van zijn gedrag, zijn onderneming en zijn leven in het algemeen.

Het neigt naar bevooroordeelde overanalyse om een beeld neer te zetten van een gevoelloos 'monster'.

Uiteraard kun je dan terecht bij de ex die nog wel even een trap na wil geven.

Hij heeft uiteraard cruciale fouten gemaakt, op zijn minst zakelijke fouten.

Maar in de huidige tijd is Elon Musk de DeLorean van onze tijd. Investeerders waren / zijn bereid verliezen lange tijd te dragen. Zelfde gold voor Amazon (en BOL.com), een bedrijf dat lange tijd verlies maakte voor het winstgevend werd. Andere tijden dus begin jaren 80, een tijdperk die gekenmerkt werd door een crisis.

Wat als Back to the Future 4 jaar eerder was uitgekomen, dan was de auto wellicht wel een commercieel succes geworden.

De machtige auto-industrie duldt ook geen nieuwkomers. Toch denk ik dat vooral op marketinggebied veel kansen zijn verspeeld. Zeggen dat de snelle mannen van Wall Street te pafferig zijn om in zo'n auto te gaan zitten vind ik te kort door de bocht. Het leek me nou bij uitstek een auto voor de Gordon Gecko's van de wereld.

Het hielp niet dat er een probleem was met de deuren. Maar over Tesla las je de eerste jaren ook regelmatig over kinderziektes. Dat is helemaal niet uitzonderlijk bij een beginnen autobedrijf.

Als zakenmensen succes hebben dan worden ze geroemd door hun stoïcijnse en volhardendheid.

Falen ze, dan zijn het mensen zonder empathie die hun verstand zijn verloren.

In deze documentaire hoorde ik een heel originele visie: John DeLorean had charisma, maar geen empathie.

Hoe kan je van charisma spreken als er geen sprake van empathie is? Toch wel wat vreemd.

Dat John DeLorean zakelijk gezien bereid was over lijken te gaan en vooral ook geïnteresseerd was in eigen en snel gewin staat buiten kijf. Maar een nieuwe autobedrijf in 5 jaar tijd uit de grond stampen en in 2,5 jaar tijd een geavanceerde auto bouwen is een wereldprestatie.

De gesprekken met de zoon raakten me nog het meest. Die had een genuanceerd beeld over zijn vader. Jammer dat de nuance in deze documentaire verder nogal zoek is.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik de serie aanvankelijk niet goed vond en er na iets meer dan een aflevering gestopt ben te kijken.

Ik ben blij dat ik de serie deze week een tweede kans heb gegund. Nu is de serie me wel goed bevallen.

Michiel Romeijn zoekt de pijnlijke en ongemakkelijke situaties op. Zijn repertoire aan maffe types is breed. Het is de grote Michiel Romeijn show. De andere acteurs spelen in feite ten dienste van zijn rol(len) in de scènes. Waar je in Jiskefet 3 mannen hebt die een zelfde soort komische rol hebben.

Het is verleidelijk om het 1-op-1 met Jiskefet te vergelijken. Trecx bevindt zich ontegenzeggelijk in hetzelfde sterrenstelsel, maar het is natuurlijk wel een iets ander concept.

Het geheel is meer dan de losse onderdelen. De 'werkelijkheid' wordt met een leuke dosis surrealisme en absurdisme opgediend.

Ik vind het onderdeel in het theater met JP eigenlijk het minste onderdeel, maar het fungeert wel goed als rode draad. Arjan Ederveen is een held uit mijn jeugd, maar hier is hij helaas wat een vervelende brompot.

De meer filmische elementen die meestal wat korter duren zijn zeker een welkome afwisseling en geven het net even wat meer vaart.

Leuk om Herman Koch in 2 cameo's terug te zien.

Ik vind het geen serie om in een paar dagen te zien, maar verspreid vond ik het zeer amusant kijkvoer.