Opinions

Tegenvallende Van Warmerdam.

Ik vind het zelfs zijn minst aansprekende film.

De typische Van Warmerdam humor werkte dit keer niet.

Allereerst vind ik Marlies Heuer als tiran niet goed gecast. Van Warmerdam zocht zoals hij zelf zei een 'vrouwelijke Hitler'. Ik vind haar daarvoor een veel te lieve uitstraling hebben.

De personages raakten verveeld en gefrustreerd met de situatie, maar ik raakte ook verveeld met deze personages.

Het ligt niet alleen aan de cast, het script is denk ik niet sterk genoeg.

Iedereen blijft het als een spel spelen en als een spel zien, zowel Emma Blank als de bediening.

Het had allemaal juist wat scherper geweest, was het wat serieuzer geweest.

Jammer, ik had toch wat zwartere humor verwacht.

De film ziet er mooi uit. Mooi camerawerk en goede production design zoals dat heet in vakjargon.
Het meisje acteert geweldig. Ze heeft een mooie uitstraling. Deed me denken aan dat meisje met zwarte krullen in Cify of the Lost Children van Jeunet. Weliswaar iets ouder.
Sergi López zet een overtuigende badguy neer, wat een eng mannetje.
Het verhaaltje viel me wat tegen. De scenes waarin het meisje vlucht in pans wereld zijn prachtig. Het 'gedoe' met de 'kapitein' vs. de rebellen vond ik niet zo boeiend. Pas in het laatste half uur werd het echt interessant.

Het expliciete geweld vond ik dikwijls te ver gaan. Iets te veel gruwelijke moorden wat mij betreft.
Het faunengebeuren en het einde van de film vertonen veel parallelen met de bijbel. (o.a. de verboden vrucht) En uiteindelijk sterft ze voor de goede zaak en schaart ze zcih min of meer in de bij de heiligen.
Krappe 3,5 sterren

Sympathieke nostalgische film, die nergens echt uitblinkt.

Een doorsnee verhaal, maar er had zeker meer in gezeten.

Aan de actrices ligt het niet. Judi Dench en Maggie Smith zijn geknipt voor deze rollen.

Hun karakterbotsingen zijn echter maar van zeer tijdelijke aard, waardoor het uiteindelijk iets teveel een gezapig Omroep Max filmpje wordt.

Interessante sfeervolle film.

Rita Hayworth is de grote ster van de film. Mysterieus en ontwapenend, maar ik zag ook veel triestheid. Ze heeft helaas niet zoveel tekst.

Welles rol fascineerde en irriteerde me. Soms leek het net of ie onder invloed was en de filosofische dialogen die hij heeft zijn nogal eens over de top. Wie praat er nou zo....

Het verhaaltje vind ik maar zo zo. Doorsnee misdaadnovelle uit die tijd.

De rechtbankscenes zijn erg slapstick achtig. Ik had daar een beetje moeite mee. Welles wil overduidelijk een punt maken.

De briljante kermis-en spiegelscene en het fenomenale eindshot sluiten de film prachtig af.

Ik vind dat gebazel. De studio dit, de studio dat en het is hun schuld dat dit geen meesterwerk is.

Orson Welles heeft zelf gezegd dat hij geen moeite heeft met de montage van de film. Wel met de muziek die er onder is gezet.

Verder was hij zelf niet tevreden over bepaalde scenes. Zoals de koetsscene.

Bij andere regisseurs is de invloed van de studio er ook, maar hoor je er nooit iemand over.

Het zou kunnen dat deze film door andere montage beter is, maar of het dan een meesterwerk zou zijn, dat is denk ik dan toch vooral mythologiseren van de persoon Orson Welles.

De onevenwichtigheid van Lady from Shanghai zit m volgens mij ook in de regie van Welles en het script dat de nodige diepgang mist.

Het is geen Double Indemnity.

Ook ik ga trouwens deels af op de toelichting van Peter Bogdanovich. Het is de vraag in hoeverre zijn woorden gekleurd zijn door zijn eigen opvattingen. Je kunt ook niet zonder meer alles van hem aannemen en dan heb ik het er nog niet eens over dat Orson Welles een echte verteller was, dingen wellicht wel eens aandikte en graag de slachtofferrol op zich nam en graag met studio's in de clinch lag.

The Lady Vanishes heeft een intelligent plot en heeft een licht ironische ondertoon.

De dialogen zijn vlot en gevat. Verder vallen goede regie en uitstekende montage op.

De film start vrij luchtig en met een humoristische touch. Hitchcock neemt de tijd om de karakters te introduceren. Vrij geleidelijk gaat de film over in mystery.

Prachtige hoofdrollen van Margaret Lockwood, Michael Redgrave en Dame May Whitty. De twee Engelse heren spelen ook erg leuk.

The Lady Vanishes heeft aardig wat overeenkomsten met Murder on the Orient Express. Laatstgenoemde is veel meer een whodunnit, de eerste heeft meer spanning, maar het zijn beide zgn. train mysteries.

Beiden zijn gebaseerd op een boek en verschenen vlak na elkaar:

Murder on the Orient Express - Agatha Christie - 1934

The Wheel Spins (ook uitgekomen als The Lady Vanishes) - Ethel Lina White - 1936

Een Vrouw Verdwijnt

Hitchcock en Lockwood op de set

film-noir ?!

Kleine tegenvaller.

Het is weer een erg herkenbare Kaurismäki. Gortdroge dialogen, aparte locaties en typische Kaurismäki shots. Lights in the Dusk past weliswaar goed in de trilogie, maar het is in meerdere opzichten een ongeinspireerde herhalingsoefening van The Man Without a Past.

Het hoofdpersonage is een slappe vaatdoek. Hij krijgt tegenslag op tegenslag, maar verandert daar niet door. Hij blijft maar tamelijk onaangedaan zich erbij neerleggen en gelaten verder gaan met wat op z'n pad komt.

Deze film is net een verfilmd stripboek; de personages manouvreren erg statisch en gebruiken korte emotieloze zinnen. Dat draagt bij aan het absurde universum van Kaurismäki, maar ditmaal gaat hij er wat mij betreft te ver in door. Vorm lijkt hier boven inhoud te gaan.

In zijn twee voorgaande films hadden de personages meer diepgang. Hier ontbreekt die wat mij betreft en is het moeilijk met de personages mee te leven en kon het verhaal me niet zo boeien. Het slappe liefdesverhaaltje vind ik vrij irritant en te bedacht. Het criminele verhaaltje is ook enkel maar aanwezig om de hoofdrolspeler verder in de put te brengen.

De vrouw die op pad wordt gestuurd de 'sukkel' te misbruiken voor criminele activiteiten heeft ambivalente gevoelens bij het uitvoeren van deze taak, maar haar schuldgevoelens worden geen moment geloofwaardig. Het wordt enkel even aangestipt, maar er wordt erg weinig mee gedaan. Dat is jammer, het had het plot een stuk interessanter kunnen maken.

Viel me wat tegen.

Voor zo'n topcast en een script van David Mamet vond ik het een beetje te gezapig. Miste het venijn dat andere Mamet films wel hebben.

Jammer eigenlijk dat Garcia niet op de boot zat. Die flashbacks met hem waren erg suf. Nou ging het er in de Garcia verhaallijn ook om dat het sterk en aangedikt was, maar dit was wel erg over the top.

De boot mist een onruststoker. De personages liggen nu iets te dichtbij elkaar. Oude mannen die continu ouwehoeren, om maar de verveling tegen te gaan.

Paar memorabele scenes, maar voor de rest niet meer dan vermakelijk.

Aangename film, niet alleen voor kinderen.

Tiba Tossijn speelt/is een aandoenlijk meisje.

Ik heb ergens gelezen dat dit een van de favoriete films van Michael Jackson is!

Nee met deze Van Sant kon ik niet zoveel.
Michael Pitt lijkt hier bij tijd en wijle net een Jiskefet typetje.
Met de haren voor z'n gezicht lijkt Pitt erg veel op Cobain, dat moet gezegd. En hij weet z'n nek ik precies dezelfde hoek te plaatsen als Cobain. Dat vind ik wel knap.
Zodra de haren opzij vallen blijkt dat Pitt toch een veel te dik hoofd heeft. Da's wel jammer , want die vodden die hij aan heeft zijn ook precies wat Cobain aan had.
De rockvrienden gedragen zich irritant stereotyp als verwarde leeghoofden. De scene over de demo, waarin die gozer tevergeefs tegen Cobain aan zit te lullen, vind ik wel ijzersterk.
Maar het is mij allemaal iets te veel niksigheid. Een hele film kijken naar iemand die in zichzelf is gekeerd en met niemand contact maakt is niet echt boeiend.
De zogenaamde vrienden die na z'n dood enkel aan zichzelf denken en geen spoor van rouw tonen, tja, dat vind ik een overdreven statement van de regisseur. Het KAN wel zo gebeurd zijn, maar ik denk het niet.
Van Sant weet de camera behendig de heuvel op en af te rollen. Hij heeft zich erg vermaakt met in en uitzoomen denk ik. Als klap op de vuurpijk staat hij eens stil bij een struik waar de wind doorheen waait.
Dan bevielen Gerry en Elephant toch een stuk beter. Het einde van Last Days vind ik wel mooi waarbij de ziel uit het lichaam treedt van Cobain. Dat dan weer wel.

1*

Heel aardig, maar ook niet meer dan dat.

Jack Nicholson steelt de show, that's for sure. Hij is op z'n best als hij de boel zit op te jutten. Geen wonder dat ze n.a.v. het zien van deze film Nicholson graag wilden casten voor Cuckoo's Nest.

Dat joch dat ze moesten wegbrengen was ik gauw zat. Het jammere van deze film vind ik, is dat de film uit veel van dezelfde soort scenes bestaat.

Randy Quaid: 'What's Heineken ?'

Nicholson: 'The finest beer in the world kid. President Kennedy used to drink it.'

Van het rijtje Constant Gardener, Blood Diamond, Hotel Rwanda en The Last King of Scotland toch wel de beste film over 'recente' Afrikaanse toestanden.
Ook hier weel veel militairen met geweren en dreigende gezichten. ook hier continu nieuw gevaar op de loer.
Forest Whitaker is fenomenaal. Het luie oog maakt hem enger. Zijn onberekenbaarheid maakt hem erg gevaarlijk.Erg treffend ook de manier waarop hij mensenmassa's weet op te zwepen met zijn betogen.
Leuke rol van de jeugdige James McAvoy. Zijn scenes met Whitaker zijn het best.
Naar het einde toe wordt de film helaas steeds Hollywoodser. Met als toetje het geforceerde happy end.
3,5 sterren

Prachtig sfeervol portret van een klein provinciestadje in het begin van de jaren 50.

Een van de beste coming-of-age films die ik heb gezien.

Het verhaal kent een vrij trieste ondertoon en toont de grauwheid van de jaren 50. De veranderende seksuele moraal weet deze film goed weer te geven.

Grote verrassing vind ik Timothy Bottoms. Die levert wat mij betreft de beste acteerprestatie. Apart dat hij na deze film een vrij onopvallende carriere heeft.

The Last Picture Show is Cybill Shepherds (Taxi Driver, Moonlighting) filmdebuut. Hiervoor had ze alleen nog maar modellenwerk gedaan. Erg knappe dame. Ze is geen acteerwonder, maar ze heeft wel een prachtige uitstraling.

Ik stel voor om het genre fantasy toe te voegen.
Ik vond het een lange zit. Deze film herkauwt de ingredienten van vele Hollywood voorgangers in het genre.
De Japanse cultuur is meer decor dan inhoud van de film. Eigenlijk minachting van de Japanse cultuur.
Er zitten behoorlijk wat afknappers in de film:
Engels sprekende Japanners. Helemaal irritant als Cruise in het samoerai dorp terecht komt en de leider Engels spreekt.
De scene op het einde van de film als de keizer Engels gaat spreken is tenenkrommend. Zijn tekst is vreselijk sentimenteel en de manier waarop het er uit komt; brrrr.

'Haal de nieuwe geweren.'
Voor mij de grootste dooddoener van de film.

2 sterren.

Bijzondere en sfeervolle 70s film over 'Klassiek Hollywood'.

Mooie rol van Robert de Niro in zijn goede periode. Een merkwaardig personage, die worstelt met het verlies van zijn vrouw en de eenzaamheid die hieruit voortvloeit.

Hij is een workaholic, die als producer beslissingen neemt waar niet iedereen blij van wordt.

Beetje vervreemdend, melancholisch en mysterieus. Laat zich niet zo makkelijk onder een bepaalde noemer vatten; ik houd daar wel van.

John Woo's one-way ticket naar Hollywood, zullen we maar zeggen. Maar als je Face/Off al gezien hebt, zal deze film je nogal tegenvallen.

Okay, de actie is geweldig en op een indrukwekkende manier verfilmd. Maar het verhaal is flinterdun en ongeloofwaardig.

Het einde van de film is een explosie van geweld en bij die tijd ben je al helemaal overvoerd met actie, actie en nog eens actie.

Vermakelijk om te zien, maar het had zoveel beter kunnen zijn...

Interessant thema. Ook vanwege de goede cast - William Hurt en Isabella Rossellini - waren de verwachtingen vrij hoog bij mij.

Het is helaas een nogal futloos plot, dat vrij vrij plichtmatig wat thema's over ouder worden aanstipt. Het wil nergens echt diep gaan of echt grappig worden.

Rossellini's personage heeft nog wel de lust om te veranderen, maar haar man gespeeld door William Hurt, is een vrij saaie en nurkse workaholic die elke verandering alsmaar dwarsboomt en hooguit in z'n werk verandering zoekt.

Dat de twee voor onbepaalde tijd uit elkaar gaan is niet verwonderlijk.

Hun volwassen kinderen zijn oppervlakkige personages en de de acteerprestaties, afgezien van de twee hoofdrolspelers, zijn vrij matig,

Ik vermoed dat Late Bloomers me niet lang zal bijblijven.

Heel aardige murder mystery die zich afspeelt in een groot huis. Een murdery mystery volgens het boekje.

Langzaam vallen de puzzelstukjes op zijn plaats.

Met David Farrar en Geraldine Fitzgerald in aansprekende hoofdrollen.

De inspecteur van Scotland Yard is precies het type dat je verwacht. Hij laat zich niet van de wijs brengen.

De ontknoping is redelijk verrassend.

Mooie en interessante film.
De beeldschone Gene Tierney is een van de mooiste vrouwen ooit gezien op het witte doek. De locaties zijn ook prachtig. Luxe appartementen met Lydeckers appartement als over-the-top luxestatement.
Dana Andrews (rare naam voor een man...) is de perfecte ubercoole detective. Het leuke is dat hij niet het type ideale schoonzoon is, maar als het m uitkomt er op los zuipt en op het portret van Laura geboden heeft terwijl de zaak nog niet gesloten is.
Wat is die Waldo Lydecker trouwens een irritant figuur zeg! Gelukkig ook op een bepaalde manier tragikomisch.

Veel film-noir kenmerken vind ik de film niet hebben. De detective is wel een typisch film-noir karakter, maar verder zie ik niet echt veel kenmerken terug in deze film. Maakt niet uit, het is een prachtige whodunnit.
De film duurt wat te kort. Bepaalde verhaallijnen worden wat te vlug afgehandeld. Waar Laura's relatie met Shelby op gebaseerd is blijft een beetje onduidelijk. En waarom ze met die man wou trouwen.
Dan de moord zelf. Dat Lydecker na de moord het moordwapen in een klok stopt vind ik vergezocht. Een man die zo geintresseerd is in moordzaken gaat toch geen bewijs in een woning verstoppen.
Laura en Shelby hebben niks met de moord te maken en toch gedragen ze zich steeds verdacht. Leuk voor de kijker om te blijven speculeren wie het gedaan heeft, maar achteraf bezien ook wat flauw. Die Shelby die nog even aan dat geweer zit... Dat soort scenes.
Ik vind het trouwens mooi geschreven als de detective een paar glaasjes op heeft en Laura komt binnenlopen. Je denkt dan als kijker; verbeeldt hij zich dit, of is het echt...

Erg vermakelijk.

Had nog beter kunnen zijn als het verhaal wat minder hak-op-de-tak was geweest. Het niveau van de film vond ik ook wat wisselvallig. Erg sterke scenes worden afgewisseld met middelmatige scenes.

Nu lees ik achteraf dat de regisseur een producer is die voor het eerst een film regisseert. Dat zou deels een verklaring zijn.

Daniel Craig is een van de beste acteurs in dit genre.

Hier had ik meer van verwacht. Toch wat saai en plichtmatig 'feitenrelaas'. Overigens een zeer interessante (en treurige) geschiedenis, die mij ook wel goed bekend is inmiddels.

Woody Harrelson doet het niet slecht maar hij tilt de film niet naar een hoger plan. Er zijn weinig scènes die er echt uitspringen.

Die andere LBJ film; All the Way (2016) pakte me meer. Daar zit ook veel meer jeu in.

Tegenvallend.

Gene Tierney is zo'n typisch gedateerd geestelijk wrak personage, uit de tijd dat het woord zenuwinzinking nog frequent gebruikt werd.

Ik heb me bijna de hele film aan haar zitten ergeren. Een toneelstukje, daar leek het nog het meest op.

Cornel Wilde is een suffe houten klaas. Hij speelt een erg kleurloze schrijver. Had zelfs m'n twijfels of zo iemand wel schrijver kan zijn.

Soms had ik het gevoel naar een As The World Turns aflevering te kijken. Zo statisch wordt het allemaal opgediend.

De film-noir aanduiding kan ik niet goed volgen. Ik mis een dozijn typische film-noir kenmerken in deze film. Maar enfin, is verder niet zo belangrijk.

Dit is een van de eerste kleurenfilms en de kleuren zijn nog niet erg mooi. Het lijkt zelfs wel een ingekleurde zwart-wit film. Veel doffe kleuren, weinig contrast. Misschien was de film mooier geweest in zwart-wit.

De cameravoering is erg statisch. Het lijkt wel of er een hoogbejaarde achter de camera staat. Heel af en toe een kleine draai, en dat is het dan. Ook de kadrering is erg middelmatig.

Dus in die zin ook een tegenvallende film-noir.

Genoeg gezeurd. Het is op zich wel een curieuze film, leuk om eens gezien te hebben en hij was wel onderhoudend. Dergelijke films maken ze nu niet meer.

2,5 sterren

Interessant, dat zeker. Ik vind het gewoon een heel deprimerende film. Dat past natuurlijk wel bij het genre, maar ik had graag meer lagen willen zien en iets meer humor. De sfeer is wel onheilspellend en goed getroffen.

Ik vond die scène met dat mega vrachtschip heel sterk. Ook dat Tesla kerkhof dat had iets onheilspellends.

En die vrouw die in het Spaans gaat praten tegen Hawke, dat vind ik ook een sterke scène.

Mijn grootste bezwaar is dat het onaangename mensen zijn, op dat dochtertje met de Friends obsessie na.

Ze zijn met elkaar opgescheept, maar ze doen eigenlijk heel lelijk tegen elkaar. Zou je in zo'n situatie niet juist het beste er van maken?

Maar wat doen de personages en hoe gaan ze met al deze dingen om? Dat weten ze zelf ook niet. Ze acteren als een kip zonder kop.

Mogelijk wel realistisch gedrag bij catastrofale gebeurtenissen, dat zou kunnen.

Ik vind het einde wel leuk.

Een van mijn favoriete films!

Geweldige rol van Nicolas Cage. Zijn beste rol tot nu toe.

Ook met Elisabeth Shue, oh wat is ze mooi.

De filmmuziek is prachtig en gemaakt door regisseur Mike Figgis. Erg sfeervol, goede combinatie van jazz en klassiek. De tracks die gezongen zijn door Sting zijn schitterend.

Ongelovelijk fascinerende film, over een thema dat altijd actueel zal blijven.
Eigenlijk leven alle personages continu in een gevangenis, zowel de geobserveerde als de observant! Die kleine wereld vol paranoia is afschuwelijk.
De scene met de Stasi agent die een mop vertelt over Honecker in de kantine is typerend voor de krankzinnigheid van het systeem. Hij lijkt gespaard te worden, maar op het einde van de film zie je m alsnog brieven open stomen.
Of de student die een kritische vraag durft te stellen en meteen al een kruisje achter zijn naam krijgt.
Wat ik niet begreep was dat Dreyman zomaar in een kaartenbak met namen van Stasi agenten mag kijken, incl. foto. Ik wist wel dat inzage in dossiers op een gegeven moment mogelijk was, maar dit verbaasde me. Dan zou je zeggen dat die mensen hun leven niet meer zeker zijn of in ieder geval wraakacties kunnen verwachten.
Prachtige titel heeft de film.

Prettig gestoorde film.

Laveert naar mijn smaak een beetje teveel tussen komedie en drama, waardoor de film nogal eens vlees noch vis is. Neem daarbij de slungel die de hoofdrol speelt, en de kijker is op een afstand geplaatst waardoor echt medeleven uitgesloten is. Daarom is de film voor mij niets meer dan een luchtig tussendoortje.

En daarbij vind ik het jammer dat het verhaal een rode draad ontbeert. De scenes zitten teveel als los zand aan elkaar.

Vanwege de originaliteit, absurditeit en de mooie art direction kom ik uit op 3,5*

Veel leed gezien, weinig vermaak.

Een film met allemaal nare mensen. Af en toe interessant, maar zonder een echt verhaal.

De film is me reuze meegevallen.

Na zoveel lauwe recensies gelezen te hebben waren mijn verwachtingen naar beneden bijgesteld. Ik had moeite om in de film te komen, maar ik heb uiteindelijk toch van de film genoten.

Het begin van de film is erg rommelig en overgestyleerd. Dat levert mooie plaatjes op, maar ook platte karakters.

Pas als de romanvertelling terzijde wordt gelegd komt de film echt op gang. Het gedoe met die moord is namelijk totaal niet interessant en levert zoals gezegd enkel mooie beelden op.

De bijrollen zijn leuk en goed gespeeld. Vooral het meisje met de hartaandoening, even spieken, Sophie van Winden acteert erg goed. Ze heeft 'sprekende' ogen. Daarnaast weer een erg bijzondere rol weer voor Sterre Herstel (Knofje)! Echt een natuurtalentje.

Het verhaal is van-dik-hout-zaagt-men-planken drama, niet te geloven zeg. De film is alles behalve subtiel, maar dat heeft ook wel z'n charmes. Het is net zo weinig subtiel als Almodovar films. Misschien moet ik er aan wennen nu een dergelijke stijl in een Nederlandse film gebruikt wordt.

De humor is niet echt mijn soort humor maar de film deed me wel glimlachen. Een aantal 40-jarige dames in de zaal hadden de avond van hun leven en hadden regelmatig lachkicks...

Het scenario is het meest feministische van Goos tot dusver. Het is godzijdank geen Marleen Gorris stijl, maar het lijkt alsof Goos enkele frustraties kwijt moet en wat oude appeltjes te schillen heeft.

De dialogen zijn niet zo sterk als in het geweldige Cloaca. In Leef! haperen de dialogen nogal eens. Er zitten ook hele rare zinnen tussen.

Toch ondanks deze minpunten, heeft deze rare film wel wat te vertellen. Een film over onalledaags en alledaags leven. Over lot, (familie)relaties en passie. De acteerprestaties zijn goed, de art direction is bijzonder en het camerawerk is ook uitstekend.

Leef is een onsamenhangende maar zeer genietbare film.

3,5 sterren

Tegenvallend bij herziening (jaren geleden tijdens de Nederlandse les gezien).

Het verhaal weet me maar matig te boeien. Het kabbelt maar voort en verrassende wendingen heeft de film al helemaal niet.

Het acteren is over het algemeen middelmatig tot slecht. De nasynchronisatie is dat ook.

De karakters worden niet of nauwelijks uitgediept. Ze hadden wat mij betreft de hoodrollen er wat beter uit moeten lichten, want nu kan je nauwelijks van hoofdrollen spreken.

Waarom er in de film enkel Nederlands gesproken wordt is me een raadsel. De spanjaarden en de fransen zullen toch niet Nederlands met elkaar gesproken hebben wel.

Een redelijk aantal fransen (en spanjaarden) wordt gespeeld door Hollanders. Dat maakt het er allemaal niet geloofwaardiger op.

Grappig dat Ischa Meijer hier een klein rolletje in vertolkt.

De voice over vond ik het beste van de film.

2 sterren

Left Luggage is een mooie, sobere film.

Het verhaal is ontroerend en bij tijden indrukwekkend. Na afloop was het muisstil in de bioscoop.

En niet geheel onbelangrijk: Laura Fraser is een knappe meid!

Ik houd niet zo van films over een zogenaamd "speciaal" persoon.

Mooi gemaakt, maar ik vind deze film nogal overmatig sentimenteel. Wordt een beetje voorspelbaar allemaal.