Opinions

Niet helemaal geslaagd, maar erg sfeervol en vol onderhuidse spanning.
De sfeer en themathiek lijkt op een Haneke film en de stijl van filmen heeft wel wat van de films van François Ozon. Goede ingrediënten kortom.
Uitstekende rollen van Laurent Lucas (Calvaire!), Charlotte Rampling en André Dussollier. Toch heeft de film me niet helemaal weten te pakken. Vooral het begin van de film is erg sterk.
De plotontwikkeling is daarentegen niet goed. De motieven van de personages worden een beetje droog ter kennisgeving opgegeven. Echt begrijpen doe ik de personages niet, wat wel tot op zekere hoogte het mysterie en de spanning vergroot.
De film duurt te lang (ruim 2 uur) en voelt niet aan als een geheel. De film kent maar 1 tempo. Tempowisselingen en wat meer afwisseling op visueel vlak hadden de film aantrekkelijker kunnen maken.
Dominik Moll lijkt te veel te willen. Haalt er ineens Hitchcock en Lynch elementen bij, maar het komt op mij een beetje geforceerd en te bedacht over.
Uiteindelijk blijf ik een beetje zitten met een onbevredigd gevoel. De simpele verklaring op het einde van de film over de lemming vind ik wel geestig. Ik had tijdens de film al zo'n vermoeden dat het zoiets zou kunnen zijn. Wel een dooddoener, maar het heeft de personages en met name Alain Getty (de man) aardig in de war gebracht.
Ruime 3 sterren.

Ja gewoon een leuke film die makkelijk wegkijkt.

Het heeft een behoorlijk Jiskefet gehalte, die rare mannetjes met die lange kuiven, maar het is helaas niet zo grappig als Jiskefet.

Er zit heel weinig verhaal in. Gewoon een leuke niks aan de hand muzikale roadmovie. Weinig pretentieus en niet hoogstaand.

Het geeft wel een beetje een Jim Jarmusch gevoel deze film en hij heeft er nota bene ook nog een cameo in.

Fikse tegenvaller. Erg matig vervolg op Leningrad Cowboys Go America.

In de eerste film zat nog een beetje een verhaal.

Dit vervolg is eigenlijk volledig los zand. Die Mozes figuur vind ik ook niet echt leuk.

Er zitten nog wel een paar aardige nummers in de film, en de afwisselende locaties geven het nog een beetje jeu, maar ik vond het afzien.

Tegenvallende Van de Sande Bakhuyzen film.

Ontstijgt nergens de middelmaat. Alle acteurs zijn minder dan goed dan in andere films waarin ze speelden. Kinderen regisseren is een vak apart blijkt maar weer eens. Neeltje de Vree was zoveel beter in Verder dan de Maan. Joep Truijen acteert matig, er zit erg weinig expressie in zijn gezicht.

Ook de rol van Carice van Houten maakt weinig indruk en komt zelfs vrij kleurloos over. Alleen in het laatste deel van de film, wanneer ze met de kinderen samen speelt, toont ze beter spel.

Bij Cloaca en Familie had de regisseur de luxe dat er maanden op toneel gespeeld is voor de film werd gedraaid. Bij Lepel wist hij blijkbaar even niet meer hoe het ook alweer moet als je van begin af alles moet opstarten voor de film. Van deze regisseur verwacht ik betere spelregie.

Van de Sande Bakhuyzen heeft dit blijkbaar zelf ook als een tussendoortje beschouwd, anders kan ik het niet goed plaatsen. En het is blijkbaar zijn genre niet.

Mieke de Jongs scenario is ook niet echt je van het. Een standaard verhaal met vrij standaard dialogen. Zo'n film die zich voornamelijk afspeelt in een warenhuis zal voor kinderen wel boeien wellicht, maar voor volwassenen heeft de film weinig in petto.

Krappe 2,5 sterren.

Leuke rol van Turturro inderdaad, maar verder stelt het allemaal niet zoveel voor.

De dialogen zijn wel snedig, maar uit de mond van de overige acteurs komt het er soms een beetje vreemd uit.

Het is allemaal wat over-the-top, maar de grappen missen vaak een punchline.

De climax zou niet misstaan in een Bassie en Adriaan aflevering.

Ik heb me nog wel vermaakt, maar dit is geen film die me lang zal bijblijven.

Het is natuurlijk wel heel toevallig dat dit in hetzelfde jaar is uitgekomen als Saltburn, eveneens met Richard E. Grant.

The Lesson is in alle opzichten een wat kalmere film, maar is zeker ook het bekijken waard.

Het is een subtiele zorgvuldig opgebouwde thriller over een aspirerende schrijver die infiltreert bij een excentrieke schrijver en zijn gezin, waarna een psychologisch spel ontstaat.

Stom verhaal. Ongeloofwaardige actie scenes. Jet Li's vechtkunsten die in deze film slecht tot z'n recht komen. Een 'Bud Spencer' scene ergens in het midden van de film. Veel flauwe dialogen. Stom sentimenteel gedoe. Een lachwekkend, ontiegelijk onwaarschijnlijk einde. Het was net The A-team. Jordy, hoe kun je deze ***-film nou drie sterren geven ? Ik zal denk ik 't hele weekend nodig hebben om dit te verwerken...

Aangrijpend gegeven, maar het drama wist me niet zo te pakken als ik had gehoopt. Behalve van de hoofdrolspeelster, kreeg ik weinig hoogte van de personages. De Russische afstandelijkheid ligt mij niet zo goed. Ik kan me vaak niet identificeren met ze, waardoor het me niet zo weet te pakken.
Waar je saamhorigheid verwacht in bange tijden, is het hier vooral 'ieder voor zich'. Het meisje haar ouders zijn omgekomen. 'Je kunt wel bij ons wonen' en verder wordt er met geen woord over gerept.
Een aantal meesterlijke visuele scenes. Je weet niet wat je ziet.
En wat een schoonheid, die Tatyana Samojlova.

Sterk 'realistisch' drama over mensen waarvoor het leven erg hard is.

Er is veel wanhoop, aan weerzijden van de grens.

De enige motivatie is overleven. Door deze omstandigheden staan de menselijke relaties sterk onder druk. Deze film schetst een indringend en meelijwekkend beeld van veel'alleen op de wereld'-mensen. Triest, doch erg mooi.

3,5*

Merkwaardige film.

De film heeft een vreemd soort humor. Misschien van een uitgestorven soort. Inderdaad, zoals redlop al zei, de Engelse oubolligheid. Toch wordt dit ook zo enorm dik aangezet dat het wel weer grappig is.

In melige intermezzo's worden de opgezette dieren aan de muur van Candy getoond. Ik lag helemaal in een deuk toen ik een enorm olifantshoofd aan de muur zag hangen.

Roger Livesey met zijn hese stem bepaalt voor het grootste deel het gezicht van de film. Hij is een beetje een prettig gestoorde praatgraag.

Anton Walbrook zorgt in de film voor het serieuzere aspect. Zijn lange speech op het moment wanneer hij als Theo Kretschmar-Schuldorff asiel aanvraagt is van een verpletterende schoonheid. Zo emotioneel en tegelijk ingetogen.

Qua opbouw heeft de film wel wat van Citizen Kane. Beide films gaan over de opkomst en ondergang van een man. Ook hier zie je krantenkoppen voorbij komen aan het begin van bepaalde scenes.

Zeker niet altijd even boeiend, soms inderdaad op het saaie af. Toch fascineert de film me heel erg. Ik denk toch omdat het een rare film is. Een beetje vreemd, maar wel lekker, zoiets.

Zeker mooi.
Kevin Kline en Kristin Scott Thomas spelen erg goed. Wat lijkt Kristin hier oud zeg! Ik herkende haar ook niet meteen door het blonde haar.
En Jena Malone is het perfecte schatje.

De komedie elementen komen in de film niet zo goed tot zijn recht. Het levert hooguit af en toe een glimlach op.
De film kent een aantal oversentimentele scenes. Die Amerikanen zijn daar heel goed in, maar als een nuchtere Hollander denk je al gauw: doe 's normaal!
Er zaten ook een aantal onlogische/ongeloofwaardige scenes in de film. Met name sommige reacties van Kevin Kline vond ik ongeloofwaardig.
En wat doe je als je zoon een mislukte zelfmoordpoging heeft gedaan ?
Beetje vreemd om dat helemaal te negeren. Je zou de jongen op z'n minst professionele hulp aanbieden en het met hem bespreken.
Twee uur vond ik te veel voor deze film. Een half uur korter was beter geweest.

Aardige tragikomische Mike Leigh film.

De opzet is vrij simpel en met veel herhaling. Dat is tegelijk het sterke als het zwakke punt, maar het is nog wel onderhoudend.

De ouders hebben nog wat relativering en zelfspot, de andere personages hebben duidelijk een gebrek hier aan. Die tweeling is heel apart en met name Nicola; wat een irritant en zielig figuur...

Een keur aan troosteloze figuren komt voorbij. Leigh bekenden David Thewlis en Timothy Spall zijn weer te zien. Timothy Spall's rol is erg over-the-top. Ook wel wat flauw eigenlijk, een enorme mafketel.

Leuk om een vrij jonge Jim Broadbent te zien. Ik vind dat wel een sympathieke acteur.

Ik ken 'm vooral als oud mannetje en ik dacht dat die breekbare stem hoorde bij de oudere acteur, maar hier heeft hij die stem ook al.

Vermakelijke Hollywoodfilm met een mengeling van het goede en het slechte van Hollywood.
Er wordt een beetje te hard gewerkt om het eten voor de kijker met de lepel naar binnen te voeren, so to speak.
Die man met de cowboyhoed deed me denken aan de plaaggeest uit een van de eerste Bassie en Adriaan series. De manier waarop hij steeds opdook was eender.
Spaceys rol koimt niet helemaal goed uit de verf. Eigenlijk een van de weinige films waar hij op momenten tegenvalt. Bijvoorbeeld de scene waarbij hij dronken over straat loopt te oreren is tenenkrommend, hoewel de hele scene an sich natuurlijk slecht is.
De clue is wel aardig bedacht, hoewel het een vervelende trend aan het worden is die films met geforceerde zogenaamd briljante plottwist.

Een a-typische Hitchcock, maar toch erg sterk.

Ondanks dat het zich volledig op een kleine reddingssloep op zee afspeelt, weet de film toch van begin tot eind te boeien. Er zijn veel interessante wendingen, ondanks de 'beperkte' setting gebeurt er relatief veel.

De cast speelt zeer overtuigend. Acteurs die mij trouwens niet bekend voorkomen.

Interessant dat deze film al tijdens de Tweede Wereldoorlog is gemaakt, ongetwijfeld ook juist daarom gemaakt. Je hoort o.a. verwijzingen naar de Führer en concentratiekampen.

Voor 1983 was het een erg goede film, met aardige special effects en thriller muziek klonk toen ongeveer zo.

Film doet nu wat gedateerd aan, maar is nog best goed.

Erg mooie en ontroerende Chaplin film over twee kwetsbare zielsverwanten die elkaar treffen.

Chaplin is fenomenaal als komediant wiens succesdagen al lang voorbij zijn, die bijna vergeefs poogt te overleven in de keiharde showbusinesswereld.

Met prachtige on-stage optredens van Chaplin. Je ziet in zijn dromen nog de artiest die hij was, maar zelfs de optredens van Chaplin als komediant op zijn retour zijn mooi om te zien.

Vooral ook gaat de film in eerste instantie over Chaplin die zich ontfermt over de balletdanseres.

Hij weet haar op mooie wijze op te beuren, met een aantal prachtige, soms filosofische teksten.

Het optreden van Buster Keaton met Charles Chaplin is fenomenaal en ontzettend knap uitgevoerd, vooral ook meesterlijk qua timing.

Het slot ontroert en imponeert.

Jammer, hier had meer in gezeten.

Matthew McConaughey speelt zijn rol fantastisch.

Er gebeurt veel, dat maakt het erg vermakelijk. In het laatste half uur vliegt de film flink uit de bocht met een reeks vergezochte ontknopingen die elkaar opvolgen. Verrassende wendingen zijn leuk, maar hier wordt het te sterk overdreven.

In een film als Kiss Kiss Bang Bang is dit vooral heel erg leuk, maar hier ontaardt het in een flauwe b-film. De knipoog had dan net wat vetter moeten zijn.

Op het laatste half uur na wel dik 3,5*, het einde haalt het helaas naar beneden.

Sentimenteel niemendalletje.

Schromelijk overgewaardeerd hier. Het zal wel komen door gekleurde jeugdsentiment bril.

Een bijzondere trip door het wonderlijke levensverhaal van Jack Crabb.

Inderdaad een Forrest Gump avant la lettre. Fascinerend, grappig, ontroerend, maar ook tragisch.

Door zijn trauma's wordt hij eigenlijk nooit volwassen, maar hij kent ook een veerkracht die uitzonderlijk is. Hij valt van het ene in het andere avontuur. Misschien ten dele omdat hij niet weet wie hij is, en omdat hij zich niet kan binden.

Het is niet alleen de levensgeschiedenis van 'little big man' maar ook de tragische geschiedenis van de indianen. Deze film toont nu eens keihard het niet geromantiseerde en genadeloze verhaal van indianen in het nauw.

De chief is een prachtig personage. Een memorabel figuur. Grappige wijze man.

Wat glijdt deze film in het laatste half uur uit! Doodzonde!
Sowieso, was het hele van-dik-hout-zaagt-men-planken pedofielenverhaal weggehaald, was dit een briljante film geweest. Daar ben ik van overtuigd.
Wat een idiote verhaallijn zeg, met die pedofiel. En hij moet er zonodig erg eng en lelijk uitzien en zich in alles superverdacht en raar gedragen.
Ongelovelijk stom als ie zich zit af te trekken in de auto na z'n eerste date, terwijl z'n date nog in de auto zit. Wat een achterlijk gedoe zeg. Ook jammer dat deze regisseur het Jane Adams karakter uit Happiness zonodig vrijwel 1 op 1 moet kopieren, zelfs uiterlijk ziet ze er hetzelfde uit.

Het hele overspel verhaal van Kate Winslet en Patrick Wilson vond ik wel erg goed. Erg sterk geschreven alledaagse scenes. En de voice-over is hier nu eens geestig, die voegt wat toe.

Het einde is te idioot voor woorden. Harry Mulisch zou zich er zelfs voor schamen. Zo over-the-top.
Jammer, het had zoveel beter kunnen zijn. 3,5 sterren

Eigenlijk een soort van lange Black Mirror-aflevering.

Redelijk stijlvast. De film laat veel zaken in het midden, laat ruimte voor interpretatie door de kijker, hoewel op het einde wel een bepaalde richting in gegaan wordt.

De soundtrack deed me denken aan L'Odeur de la Papaye Verte, waar een storende piep aan toe is gevoegd.

Ik snap dat het nuttig is voor de sfeerschepping, maar het is een tinnituseffect dat niet echt wil wennen.

Emily Beecham is wel een erg koude tante.

Erg vermakelijke feelgood film.

Grappige typetjes, maar de film valt we wat tegen als het gaat om originaliteit.

De humor is vrij voorspelbaar. De uitwerking is daarentegen uitstekend. Ik denk dat veel regisseurs met zo'n plot een veel mindere film afleveren. Ook sterke casting vind ik.

Het had van mij nog wat cynischer gemogen allemaal. Toch, ik heb me prima vermaakt. Erg leuke film.

Ruime 3,5 sterren

Vermakelijk filmpje met aangename comics look.

Maffe buitenopnames. Ze doen erg denken aan achtervolgingsscenes in jaren '30 en '40 gangsterfilms.

Leuke karakters en de plant heeft een grappige stem (ingesproken door de scenarioschrijver).

Ondanks dat de film lowbudget is en in ca. twee dagen is opgenomen, toch zeer de moeite waard.

Degelijke film, die vooral dankzij de goede rol van Forest Whitaker en de afgelegen locaties de moeite waard is.

Echt spannend is het niet, maar je bent toch benieuwd hoe Whitaker de daders gaat ontmaskeren. Hij heeft geduld, meer dan hij eigenlijk van zijn baas krijgt.

Jeremy Renner speelt goed een 'white trash' persoon, al levert dit ook een hoop ergernissen op; een iets minder extreem personage had zijn rol wat interessanter gemaakt.

Ik heb gemengde gevoelens over deze Ikiru remake.

Waar ik bij Ikiru echt gegrepen werd door de film, komt Living nogal mat op mij over.

Bill Nighy laat vooral tegen het einde van de film wat zien op acteergebied, zodra hij 'bevrijd' is. Dat zijn de mooiste scènes.

De jaren 50 spruitjeslucht sfeer is wel goed getroffen.

Mja ik weet het niet, ik miste toch wat in deze film. Het is mij allemaal iets te stoffig. Bijna alle locaties hebben iets onaangenaams over zich. Zal wel iets zijn met belichting en kleurfilter.

Het is gelukkig niet zo ongeïnspireerd als de 1-op-1 Psycho remake, maar het viel me dus niet mee.

Moeilijk te beoordelen. Het is moedig dat Gondry zo'n autobiografische film heeft willen maken, vol ongemakkelijkheid.

Mensen met een steekje los kunnen de mooie dingen maken. Gondry zijn demonen en manies vormen tegelijk ook zijn creatieve bron.

Regisseur Marc heeft de mazzel dat hij genoeg charisma en talent heeft, maar bijna gaat hij er door zijn manies professioneel en persoonlijk aan ten onder. Het eerste uur is dat nog wel interessant om te zien, maar daarna begint het een beetje meer van hetzelfde te worden. Zijn naasten worden hem dan ook wel goed zat. Het optimistische einde is erg welkom.

Mooie warme rol van Françoise Lebrun en leuk om Sting even kort in een bijrol te zien

Kleine tegenvaller.

Gezien het gemiddelde hier en op imdb had ik er bepaalde verwachtingen van. Die zijn niet uitgekomen.

Eduardo Noriega is geweldig, dit is een van z'n beste rollen. Wat me verbaasde was het onvoorzichtige contact met de geheime dienst. Zijn maten zouden m zo maar eens kunnen snappen (tijdens die joggingscene bijvoorbeeld).

Het slappe verhaaltje maakt van El Lobo een middelmatige film.

De film is geen moment spannend. Ook is het nogal vreemd dat men zo laat pas argwaan heeft en een mol vermoed. Die aanslag op het ETA kantoor en meerdere malen een snelle aanwezigheid van politie deed de groep aanvankelijk niks... Erg raar vond ik dat. Lijkt me dat dan de wereld op z'n kop staat en men alles zal doen een mol te vinden. Dat gebeurde pas heel laat.

Ook het gemaak waarmee El Lobo infiltreert, zou de ETA echt zo makkelijk buitenstaanders binnenlaten, maar vooral, zo snel hogerop laten klimmen....?!

Het idealisme van de ETA mensen kwam op mij niet erg overtuigend over. Daarnaast het cliché uiterlijk; een paar mannen met stoppelbaarden in dikke wollen truien en leren jassen.

Ondanks de minpunten is El Lobo een onderhoudende film met goede acteeprestaties, en de film oogt goed.

2,5 sterren

Erg leuke film.

Wel vind ik de serie beter dan de film. De serie is wat subtieler. In de film volgen de gebeurtenissen elkaar heel snel op. Dat geeft de film veel vaart, maar daardoor is de humor vluchtiger en wat minder subtiel.

Toch 3,5*.

Toch wel een erg sympathieke film met een unieke visuele stijl. Het is bijna een stripverfilming, zo consistent en ritmisch zijn de locaties en personages in het verhaal geplaatst.
Opgenomen in Nantes, een prachtige locatie voor deze film.
Anouk Aimée is eigenlijk een heel a-typische danseres. Het is niet het type vrouw dat je zou verwachten voor deze 'job'. Ze is nogal een dromerig type. Zoals bijna alle personages in deze film stil lijken te staan en vervallen zijn in melancholie. En toch ploeteren ze voort, dromende van betere tijden.
Welke keuzes maak je in je leven, of laat je het leven op zijn beloop gaan.
Er zijn opvallend veel alleenstaande vrouwen, maar nog meer matrozen. Leuke scène met het meisje dat naar de kermis gaat en vergeet waar ze voor op pad was gegaan. Het is allemaal zo speels gefilmd.
Het sprookjesachtige einde had ik niet verwacht. De jeugdvriend komt er hierbij erg bekaaid af, maar voor Lola is haar droomman teruggekeerd, en nog wel rijk ook.

Niet zo apart als andere Fassbinder films, maar zeker niet minder interessant.

Het verhaal is gelaagd en zit goed in elkaar.

Barbara Sukowa is excentriek, zoals het betaamt in een Fassbinder film.

Armin Mueller-Stahl, Wubbo Ockels lookalike, is een goed acteur.

Ik ben niet zo'n Fassbinder liefhebber, misschien dat ik daarom 'slechts' op 3,5* kom. Ik vermoed met name omdat de karakters te ver van mij af staan.