Opinions

Ontzettend goede korte film.

Ik heb genoten. Sublieme acteerprestaties van de hele cast. Kim van Kooten's beste rol die ik tot nu toe gezien heb.

Last but not least, uitstekende regie van Theo van Gogh.

Inderdaad, Poort imponeert!

Maar over Lammers ben ik het niet met je eens. Lammers heeft hiervoor enkel bijrollen gespeeld, waarin hij meestal de lolbroek speelt met de leuke oneliners. En om die kracht bij te zetten schmierde hij nogal eens. Hier in Nachtrit is hij een nogal depressief figuur, met hier een daar een droge opmerking. Maar geen geschmier. Is me alles meegevallen.

Aan de andere kant is het niet een bijster interessant personage. Je hebt interessante losers en niet interessante losers. Lammers valt hier wat mij betreft in de laatste categorie.

Het taxioorlog gebeuren wordt even op Telegraaf krantenknipsel niveau hoofdstukje voor hoofdstukje afgehandeld. Jammer dat de scenarioschrijver geen originele invalshoek heeft weten/durven te nemen. Het is ook wel wat simplistisch dat de Lammers de enige is die wat durft te doen. Hij tegen de rest van de (taxi-)wereld...

Fedja's karakter vond ik wazig. Een nogal onaf karakter.

Ik kreeg er geen hoogte van.

Ik heb m een paar dagen geleden gezien, maar het meeste is me alweer ontschoten.

3 sterren

Harde, rauwe, onluisterende film.

Johnny is een ongelofelijk onbeschofte eikel, maar tegelijk ook geniaal.

Van de drie Mike Leigh films die ik toegevoegd heb, vind ik dit de beste.

Toch wel een bijzondere film weer van Dassin.

New York is hier gewoon een van de hoofdpersonages. Erg mooi gedaan. Woody Allen deed het jaren later met Manhattan op een vergelijkbare manier.

De voice-over vond ik niet storend. Is ook niet zo dwingend aanwezig, je hoort m maar af en toe en de cynische ondertoon kon ik wel waarderen.

Barry Fitzgerald is een grappige man. Hij lijkt wel wat op Dominique Pinon.

Het verhaal is misschien niet meer zo spectaculair als het vermoedelijk in die tijd was, maar toch geef ik 4 sterren.

Ik vond het eerlijk gezegd niet zo heel bijzonder.

De eskimo doet alles wat ik verwacht dat hij doet. Ik heb wel eens wat meer over eskimo's gezien op tv.

Je kunt aan de beeldkwaliteit zien dat het oud materiaal is, maar verder dacht ik niet zo aan die datering. 50 jaar later zullen er nog steeds zulke eskimo's geweest zijn.

Het is wel fascinerend om te zien hoe Nanook vis vangt, die hij meteen na vangst in zijn mond dood bijt...

Het bouwen van de iglo was ook leuk om eens te zien. Vooral hoe hij ook even een raampje in weet te bouwen, met extra lichtinval. Het is ook wel grappig als er meerdere mensen uit die kayak (?) komen.

Wel interessante documentaire, maar heel bijzonder vond ik het niet.

3 sterren - Tsjidde bedankt voor het lenen!

Mijn verwachtingen waren al wat naar beneden bijgesteld, maar de film is me toch tegengevallen.

Er zitten zeker mooi gefilmde veldslagen in, al viel Waterloo me qua grootsheid en spektakel tegen en het was veel te snel voorbij. Het einde is ook snel afgeraffeld.

De slag bij Slag bij Austerlitz vind ik het meest indrukwekkend gefilmd. Hier toont Ridley Scott zich een meester van de gevechtscène.

Er mist helaas zoveel context in deze film. Je hebt steeds het gevoel dat je wat mist.

Zijn aanwezigheid in Egypte wordt in luttele minuten uit de doeken gedaan. Zo jammer.

Is Joaquin Phoenix een goede Napoleon? Zijn rol is wel degelijk, maar echt een grootse rol vind ik het niet.

Zijn liefdesleven wordt hier getoond als een soap. De film had ook Napoleon and Josephine kunnen heten.

Ridley Scott kiest er voor om Napoleon dikwijls af te schilderen als een kneus. Hij is op een gegeven moment net een bakvis.

Het totale dodental tijdens alle veldslagen, genoemd tijdens de aftiteling, is indrukwekkend.

Eigenlijk was zijn missie naar Rusland het meest kansloos en verspilling van mankracht.

Een echt goede miniserie over Napoleon is Napoléon (Film, 2002)

Daar steek je veel meer van op. In alle opzichten grootser, diepgaander en recht doend aan de historische figuur.

Vermakelijke nonsens.

Beetje jammer van de suffe concurrentie, die zo dom is als de boeven bij Bassie en Adriaan. Was die verhaallijn er uit gehaald, en alleen de FBI Cage en co op de hielen zat, was het een betere film geweest.

Geweldige achtbaanrit!

Spannender dan de eerste Millenium film (die ik ook goed vond trouwens). Er bestaat geen thriller zonder clichees, maar deze film weet ze zo te presenteren dat ze niet als zodanig overkomen.

François Cluzet is geknipt voor deze rol.

Enige grote domper vind ik de ontknoping. Dan vallen de vele onwaarschijnlijkheden pas echt op. En het is het soort verhaal dat misschien beter wat meer mysterieus had kunnen eindigen.

Half puntje aftrek daarvoor, anders was ik zeker op 4* uitgekomen.

P.S. In België is een dvd met Nederlandse ondertiteling te koop (Belga Video)

Is me helaas lichtelijk tegengevallen. Het heeft de zomerse sfeer van B&B Vol Liefde, maar inhoudelijk stelt het niet zoveel voor. Het zijn het net bejaarden uit een Omroep Max serie over oudjes op reis. Daar is ook niets mis mee. Ik heb me er prima mee vermaakt, maar echt hoogstaand vind ik het dus niet.

Wel leuk om oudgedienden nog eens de revue zien passeren. Ik vind met name Geert de Jong erg sterk.

Goed geacteerd, met name door Bart Klever.

Een boeiend verhaal. Ik houd wel van films over losbandige personen.

Michel Serrault is een erg goed acteur.

Zo'n acteur van de oude stempel die niets fout kan doen lijkt het. Emmanuelle Béart acteert ook goed, maar ik ben net als Hugo niet zo van haar gecharmeerd. Ik krijg in deze film een lichte hekel aan haar personage.

De schier oneindige reeks restaurantbezoekjes komen me wel eens de neus uit bij Sautet. In Un Coeur en Hiver was dat ook erg aanwezig.

Sautet is een constante regisseur voor mij. Al zijn films komen tot nu toe op 3,5 sterren uit bij mij. Dit is de derde film die ik van hem zie; ik zag eerder Les Choses de la Vie en Un Coeur en Hiver.

3,5 sterren dus wederom voor Sautet.

Heel goed geacteerd.

Gebaseerd op een Broadway toneelstuk heb ik gelezen.

De talrijke speeches/donderpreken vond ik erg goed; grappig en vaak zelfs met een interessante boodschap. Op een amusante manier gebrachte kritiek op de Amerikaanse televisie- en consumptiemaatschappij.

Als Bond curiositeit nog best te doen. En ik wou 'm toch even gezien hebben, deze niet officiële Bond zonder Bond theme.

Sean Connery acteert nog steeds solide. Opmerkelijk dat hij zelfs 3 jaar jonger was dan Roger Moore.

Het is gefilmd op mooie locaties en de film kent de standaard Bond ingrediënten. Net als in veel Bond films wordt er weer eens gedoken.

Wat het grote nadeel van deze film is is het trage tempo. Had toch zeker wel een half uurtje korter gemogen in de montage. Nu kabbelt het maar voort.

Opvallend matige rol van Max von Sydow. Een groot deel van zijn rol is er uit geknipt, wat dus goed te begrijpen is.

Last but least; nogal domme en overbodige rol van Rowan Atkinson.

Echt typisch zo'n film waar ik aanvankelijk niet wist wat ik er mee moest, maar die me steeds beter begon te bevallen tijdens het kijken.
Liza Minnelli en Robert De Niro zijn een van de vreemdste duo's die ik heb gezien.
Ze zijn in feite een onmogelijk stel, maar dat zorgt wel voor boeiende, soms zelfs ontroerende scènes. Twee 'moeilijke' mensen, met name De Niro.
Soms onuitstaanbaar. Lastig voor zichzelf, lastig voor anderen. Een non-conformist in hart en nieren, die eigenlijk alleen leeft voor zijn passie; live spelen als saxofonist in jazzbands.
Hij is een beetje een vergelijkbaar personage als Sean Penn in Sweet and Lowdown, maar dan zonder het komische aspect.
Minnelli overtuigt meer als zangeres dan als actrice.
Opgenomen zoals oude Hollywoodfilms, met grote sets en veel binnenscènes. Sfeervolle opnames in grote muziekclubs en dito jazzy muziek.
Ik zag de edited re-release, overigens nog steeds vrij lang; 136 minuten.
Fraai melancholisch en passend einde.

Weinig opzienbarend filmpje.

Het script is wat magertjes en schippert tussen arthouse en standaard romcom.

Jammer dat er geen richting is gekozen, de film had met wat meer artistieke durf een bijzondere film kunnen zijn.

Aan Hope Davis ligt het niet. Hoewel ze het type 'girl next door' speelt, weet ze er toch een bijzondere invulling aan te geven, met goed naturel spel.

Hope Davis is op de poster tien jaar jonger gemaakt om meer bezoekers te trekken. Zo ziet ze er in de film helemaal niet uit, en gelukkig ook maar, want in de film vind ik haar een stuk knapper.

Enfin, ik ging deze film kijken vanwege Philip Seymour Hoffman. Hij heeft echter maar een kleine rol. Daarbij komt dat deze rol voor Hoffmans doen weinig opvallend is. Jammer maar helaas, het kan niet altijd feest zijn.

Vermakelijk filmpje, maar niet veel meer dan dat.

De vermakelijkste film-noir die ik zag. Topvermaak!

De karakters zijn erg leuk. Richard Widmark is de ideale gluiperd. De dikke Francis L. Sullivan als Nosseross. Die man doet in deze film alles precies goed. Hij praat een beetje als Alfred Hitchcock. Lijkt ook wel een beetje op m, kwa postuur dan vooral en authentieke kop.

De film is gefilmd op prachtige locaties in Londen. Dat is smullen.

De film kent prachtig camerawerk, sfeervolle muziek en de montage is snel.

Het begint vrij luchtig, het laatste half uur wordt een film-noir tandje bijgezet. Daar zijn een aantal fenomenale shots te zien. Waaronder een (helaas korte) scene vanuit een auto in druk Londen. In Rififi had Dassin al getoond daar iets moois mee te kunnen.

Of de worstelaars nou zo karikaturaal zijn? In film-noir worden de karakters vaak wat vetter aangezet. Vind ik wel mooi. En daarbij heb ik op tv nog nooit een zinnig woord uit een worstelaar horen komen. Te veel klappen gehad, ofzo.

De worstelscene tussen de Gregorius the Great en The Strangler is schitterend in beeld gebracht en een prachtig gevecht om te zien. Ik vond het erg indrukwekkend.

Schitterende film!

Mooie beelden en zeer grappig. Ik vond alle 5 verhalen erg leuk.

Bijzonder mooi opgenomen en originele shots.

Leuk om een piepjonge Wynona Rider te zien en weer een heel grappige Roberto Benigni.

Vermakelijke oldie met hak op de tak plot.
Doet me denken aan een spannend stripverhaal. Er gebeurt veel in de film, beetje teveel misschien.
Het verhaal met de tarotkaarten is nogal over the top. Als later in de film opnieuw de 'hanged man' kaart op de grond valt in Tyrone's huis. Tja....

Tyrone Power is de George Clooney van die tijd. Hij heeft een krachtige uitstraling. Hoe hij de politieagent ompraat is mooi om te zien. Zijn personage vind ik soms wat stereotiep, vooral op het einde vind ik het too much. Dat ie als zwerver en alcoholist op straat belandt en uiteindelijk in het circus de geek mag spelen en een giga zenuwinzinking krijgt en er een labiel wezentje overblijft. Dat zie je alleen in oude films.
Coleen Gray is bloedmooi, maar haar personage vind ik een beetje irritant. Ze heeft soms van die hysterische trekjes.
Helen Walker, de psycho-therapeut (?) maakte het meeste indruk op me. Prachtige acteerprestatie. Ze heeft een mysterieuze uitstraling en in deze film weet ze perfect de twijfel over te brengen; is ze te vertrouwen of niet...
De muziek gaat op dramatische momenten voluit. Dat had wel wat minder gemogen.

Ondanks alle kanttekeningen is Nijgtmare Alley een film vol mooie momenten. In de illusionisten hausse die nu heerst in de filmwereld is het wel eens leuk om te zien hoe men dit vroeger in beeld bracht.

Leuke 80s kantoorfilm komedie over de strijd voor gelijke rechten voor vrouwen en humaan arbeidsrecht.

Het is gemaakt in de stijl van jaren 30 en 40 komedies. De film is in feite een wraakfilm. Het vrouwelijke trio wil in feite hun baas uitschakelen en ze deinzen nergens voor terug. De fantasieën die ze hierbij hebben om dit uit te voeren zijn leuk uitgebeeld.

Grote ster van deze film is in feite Dolly Parton. Erg leuke en vlotte rol. Zij had makkelijk een grotere filmcarrière kunnen ambiëren, want ze heeft een leuk komisch talent. Het nummer 9 to 5 is een classic.

Ik vind Jane Fonda's rol hier een beetje teleurstellend. Ze speelt een veel te ingetogen tuttige vrouw. Die scène bij het kantoorapparaat is wel grappig, een leuke verwijzing naar Modern Times.

Een film met een zeer interessant uitgangspunt, naar het beroemde boek.

Een enorm benauwende wereld, die helaas raakvlakken heeft met onze huidige big brother maatschappij. Daarnaast zal de propaganda in Noord-Korea niet ongewoon voorkomen.

De hoofdrolspeler vind ik helaas niet zo'n interessant personage, en zijn 'avonturen' vind ik wisselend boeiend. De gevolgen van zijn handelen zijn te voorspellen, maar daarom niet minder indrukwekkend.

Een deprimerende film, in een voortdurende nachtmerrie-achtige setting. Extra grauw aangezet in de art direction, vergelijkbaar met die van apocalyptische films.

Brazil heeft een vergelijkbaar thema, die spreekt me qua verhaal en art direction toch wat meer aan.

Onderhoudende film met mooie natuurbeelden.

Dramatisch gaat de film niet al te diep. Aan de andere kant laat de film mooi zien hoe mensen in een ver buitenland, met horten en stoten, kunnen aarden en zich ontplooien. Hierdoor kunnen ze hun zorgen 'op een afstandje houden', hoewel deze altijd sluimerend onderhuids aanwezig blijven.

Het uitgangspunt voor de film is wel sterk, maar inderdaad wat mikey zegt, het is in zo'n geval eerder een kwestie van een paar minuten. Berlijn: 106 seconden, Parijs: 200 seconden, Londen: 202 seconden.
Je vraagt je steeds af wat had ik in zo'n situatie gedaan?
Reservesleutel bij buren was wel zo handig geweest en ze had beter op de fiets of met de auto kunnen gaan, of dat haar moeder meteen met de auto naar haar toe was gekomen met de sleutel, maar dat was niet zo spannend voor de film geweest.
De intro voor de film was leerzaam. Ze hebben met beperkte middelen het idee van grote mensenmassa's bereikt. Dat is wel goed gedaan.
Ze hadden ook nog even vastzittende files op de ringwegen moeten tonen. En bijvoorbeeld mensen die in bootjes of op de fiets wegvluchten. In 44 minuten moet je wel de stad kunnen uitvluchten op bijvoorbeeld een scooter of Van Moof met turboknop.
En voor het contrast was het wel leuk geweest als een prepper een van de hoofdpersonages was geweest.
Opvallende cameo van Loïs Dols de Jong in de tram.
Koolhoven Presenteert is een leuke en interessante reeks films. Omdat ze een relatief korte speelduur hebben kun je ze makkelijk na het zien van een lange speelfilm er nog even bij pakken.

Boeiend Andere Tijden achtig document over Bob Dylans eerste (turbulente) jaren uit zijn carriere.

No Direction is helaas ook van toepassing op de regie.

Het is een aaneenschakeling van archiefmateriaal, gelijksoortige interviews en concertfragmenten waarbij Dylan met 1 camera in beeld wordt gebracht. Aangezien de man altijd eenzelfde soort blik heeft is het niet al te boeiend meer na het zoveelste fragment. Ik vind Dylan ook niet per se zo'n artiest die live beter is dan op plaat. Ik luister net zo graag naar een albumopname. Voor de echte fan zal het wel smullen zijn, dat geloof ik graag. Want er is dus veel materiaal bewaard gebleven uit die tijd. Valt me erg mee.

Het is een fragmentarische documentaire, die op den duur last krijgt van overdaad schaadt. Ik heb het vermoeden dat op voorhand de lengte vaststond om in delen uitgezonden te kunnen worden door de coproducerende tv-partners.

Het deel over Woody Guthrie vond ik het interessantst. Jammer dat Dylan niet meer vertelde over zijn bezoek aan Guthrie. Daar had meer in gezeten.

Het deel over teleurgestelde Engelse fans vanwege de impopulaire rock n roll band terwijl ze rekenden op een akoestisch one man optreden, vind ik ook erg interessant.

Dylans contact met de pers is geestig. Je merkt hoezeer de media destijds nog verzuild waren.

Ik ben Dylan liefhebber, maar geen Dylan fan. De film duurt voor mij toch een uur te lang en de montage en samenstelling had wat uitdagender en afwisselender gemogen.

3 sterren

Eerste documentaire die ik zie van Chantal Akerman.

De relatie tussen Chantal en haar hoogbejaarde moeder is aan de ene kant liefdevol, aan de andere kant soms wel wat afstandelijk. Ik denk ook wel dat het met de leeftijd van de moeder te maken heeft, die niet meer in zo'n goede conditie is en niet meer zo goed hoort.

Akerman maakt hier gebruik van minimalistische stilistische keuzes, die ze consequent de hele film gebruikt. Tussen de gesprekken toont ze shots van lege vertrekken, waarbij je nog wel steeds het achtergrondgeluid hoort. Het appartement als een van de hoofdrolspelers van de film.

De opnames in het buitenland vormen een goed gekozen contrast met de beelden uit het Brusselse appartement. Het minutenlang tonen van een kale struik vol in de wind op een zandvlakte, met nog maar een paar groene takken is een goed metaforisch beeld voor deze film.

Ik vond het wat pijnlijk om te horen dat Chantal concludeert dat uit een gezin met 2 kinderen komen wel wat triest is. In die tijd was misschien 3 kinderen het ideaal, maar wat moeten de 'enig' kinderen dan zeggen? Of de onbewust kinderlozen?

De Joodse achtergrond van de familie komt goed aan bod in deze film. En het bewust breken van het gezin met die achtergrond en trradities op initiatief van de vader, wat door moeder en dochter nog steeds betreurd wordt.

De zus van Chantal komt ook nog vrij kort in beeld. Die lijkt een wat optimistischer levenshouding te hebben en wat losser in het leven te staan, maar dat zeg ik op basis van deze korte eerste indruk. Ze voeren amper een gesprek met elkaar.

Ik sluit me bij de mening van Goodfella aan. Leuke en bij vlagen zeer humoristische film. Ik vond vooral de Franse UN soldaten erg grappig.

Fransman: Parlez-vous francais?

Duitser: Nein

Grappige rol van Serge-Henri Valcke. En ook Katrin Cartlidge (Career Girls) doet het ook erg leuk.

Het knappe van deze film is, dat 't de uitzichtloosheid van de situatie goed weergeeft en ook de onmacht van UNPROFOR. En dat allemaal op een humoristische manier.

Al met al een zeer rommelige film met een verhaal dat alle kanten op gaat, maar geen geheel vormt.
Ik snap dus ook niet dat er zo slordig met het erfgoed van Bond wordt omgesprongen.
Eerst al die vrouwelijke 007, die eigenlijk alleen maar in de weg loopt. Wat een vervelende en arrogante uitstraling heeft zij. Bah.
Ana de Armas mag maar relatief kort Bond girl spelen. Steeds denk je, zal haar jurk heel blijven.
Léa Seydoux zet een heel degelijke rol neer. Haar jonge dochter in de film is alleen te veel betrokken binnen actiescènes. Ik vond dat slecht.
Ik ergerde me aan Rami Malek. Hoe gekker hoe beter, dat vind ik dus niet. In een Zuid-Koreaanse misdaadfilm soit, maar het moet geen freak show worden in een Bond. Die Russische wetenschapper is ook erg karikaturaal.
Af en toe heb je het eerder het idee naar een Kuifje live action film te kijken. Het is zo cartoonesk.
Ralph Fiennes speelt een heel twijfelachtige M. Rare uitstraling heeft hij.
Daniel Craig ziet er voor zijn leeftijd wel oud uit. Het wordt wel wat genant met die jonge dames.
Het einde is gewoon zeer mwoah. In slechte soapseries gaan acteurs die geen contractverlenging krijgen ook dood in de serie, dan worden ze op die manier uit de serie geschreven. Maar hoe kan je James Bond nou dood laten gaan in de James Bond reeks... Je laat toch Batman toch ook niet sterven in Batman films?
En wat komt er dan nu in de volgende Bond film? Een hippe transgender actieheld?

Idioot script. Het mag dan wel een komedie zijn, maar het verhaal slaat nergens op.

Tim Robbins weet er ook geen raad mee.

Aantal weken geleden gezien en nu weet ik al bijna geen enkele scene meer te herinneren. 2*

Subtiele, ingetogen film over de fysieke en geestelijke reis van een weduwe die noodgedwongen alles achter zich laat na de kredietcrisis en alles aanpakt om te overleven.

Het blijkt echter lastig het verleden helemaal los te laten en ze zal met zichzelf en haar verleden geconfronteerd worden. De ultieme film over loslaten en volledige acceptatie van de situatie, hoe kwetsbaar die ook is.

Die immense hal van Amazon heeft iets surrealistisch. Een pakket bestellen bij Amazon zal nooit meer hetzelfde zijn; je zal altijd deze mensen in het achterhoofd hebben.

Op de twee hoofdrolspelers na zijn het allemaal echte nomaden, dat maakt het bijzonder.

Ik houd op zich erg van films die levensecht overkomen en bijna een documentair karakter hebben. Vooral als het ook op dramaturgisch vlak iets te zeggen heeft en er ook ruimte is voor tragikomedie.

Nomadland vind ik wat te eenzijdig gefilmd als een documentaire. Op filmisch vlak had het namelijk nog wel wat meer kunnen zijn. Die sobere registratie is aan de ene kant heel mooi en levert prachtige natuurbeelden op. De camper die, zonder ander verkeer in de wijde omtrek in een immens landschap rijdt, staat symbool voor de nietigheid van het hoofdpersonage.

Het drama is heel klein en kwetsbaar dat maakt de film heel intiem. Frances McDormand speelt haar rol heel ingetogen en puur.

Voor mij hadden cinematografisch gewaagdere keuzes en iets meer 'dramaturgisch vuurwerk' de film naar een nog hoger plan kunnen trekken.

Frances McDormand begint trouwens akelig veel op Willem Dafoe te lijken.

Aparte kijkervaring. Op een prettige manier gedateerd.

Originele manier van filmen in ieder geval.

Ik zag de versie met Engelse dub. Dat leidde wel wat af, hoewel de italiaanse dubs uit die tijd vaak ook slordig gemaakt zijn.

Barbara Bouchet is een schoonheid. Pfew.

Belgische poster

Interessante documentaire.

Ten eerste is het bijzonder dat Fleury daar mocht filmen. Alles lijkt strak geregisseerd door het Noord-Koreaanse filminstituut. Wat hij mocht filmen, en vooral wat niet.

Ze kozen het modelgezin. Het modelgezin doet precies wat er van ze verwacht wordt; antwoorden geven die passen bij het systeem. Ik denk niet dat de moeder elke morgen op weg naar school.anti-Amerika liedjes met haar zingt. De dochter heeft er in ieder geval weinig zin in.

De Engelse les vind ik het hoogtepunt van de film. Erg grappig. Taalles was nog nooit zo vermakelijk.

Ik had iets meer van de film verwacht. Fleury heeft weinig vrijheid gekregen en dat is te zien.