Opinions

Een unieke film, dat zeker.

Het doet me enigzins denken aan theater. De blik en het decor hebben daar wel wat van weg.

Wes Anderson swipet als het ware letterlijk door zijn script met inventieve beeldschakelingen.

Sommige Wes Andersons liggen me meer dan andere. Deze vergde bij mij wel heel veel van mijn concentratievermogen. Dat komt vooral door de nogal typische dialogen. Er wordt heel veel in gepraat en de teksten zijn gevat, maar ook heel merkwaardig, waardoor het me grote moeite kostte om de film te volgen.

Visueel kan de film me meer bekoren en ook de afwisseling vind ik erg leuk. Niet elk verhaal pakte me even veel.

Bill Murray heeft een veel minder aansprekende rol dan ik had verwacht. De humor in andere Wes Anderson films ligt me blijkbaar beter.

Soms zie ik invloeden van Jeunet, dat is leuk om te zien. En ook de Kuifje achtige animatie vind ik mooi.

Het drukdoenerige vind ik uiteindelijk het minst aansprekende van deze film.

De dialogen hadden ook best gehalveerd kunnen worden wat mij betreft, dan was het wat prettiger geweest om te volgen en was de nadruk nog meer naar het visuele gegaan.

Ik had er al met al wat meer van verwacht. Het is visueel een sublieme film, maar verder pakte het me niet zoals ik had gehoopt.

Theo en Thea zijn jeugdsentiment.

Ik vind de lage beoordelingen zeer overdreven. Als je er niet van houdt, okay, maar de film is echt zo slecht niet.

Film is niet wat ik er van verwacht had.

Veel flauwe grappen en een heel enkele leuke grap. Verder maar een standaard liefdesverhaaltje.

Die paar minuten Waardenberg en de Jong die ik vandaag heb gezien waren ontzettend veel leuker.

Aardig misdaaddrama, maar het viel me toch al met al een klein beetje tegen. Geen Hitchcock zullen we maar zeggen.

Wat ik wel mooi vond is dat het begint als oubollig drama, maar gaandeweg wordt duidelijk dat het toch echt een misdaadfilm is, en dan begint de film pas echt. Signoret was toen nog niet de karakteractrice die ik ken van latere jaren, het is allemaal wat te bleu wat ze laat zien. Raf Vallone is een wat onbeholpen ruwe bolster blanke pit type en je snapt ook niet zo goed wat ze in elkaar zien, maar wat Signoret betreft; alles beter natuurlijk dan die zielige jankvent van haar.

Toch wel sterk verrassend einde.

Jammer, ik vind het een geval 'net niet'.

Het eerste half uur is het sterkst. Het begint lekker mysterieus en het maakt je nieuwsgierig naar het verdere verloop.

Het verteltempo is echter wat te traag en de film duurt een beetje te lang. Het sciencefiction gedeelte is niet het sterkste onderdeel van de film, daar had mijns inziens meer in gezeten. En het einde is helaas matig.

De personages zijn nogal grote leeghoofden. Dat begint op een gegeven moment wat te vervelen.

De stijl van filmen vind ik maar ten dele geslaagd. Het had wel wat meer Tarantino power kunnen gebruiken. De montage had ook wel vlotter gekund.

Krappe 2,5*

Van de Dassin films die ik tot nu toe zag, de meeste gedateerde.

Ik vind het verhaal te slap en inmiddels is het cliché te noemen.

Verder valt het me cinematografisch wat tegen.

Latere Dassins hebben wat dat betreft meer te bieden.

Ik vind dit toch wel een zeer aangename, kalme en originele film.

Een soort Coen film in slow-motion, met hier en daar een vleugje Kaurismäki of Van Warmerdam.

Juist het ingehouden spel van Don Ameche en de wisselwerking met de altijd sterke Joe Mantegna pakt goed uit.

Het is een droogkomisch verhaal waarin net voldoende gebeurt om voortdurend te boeien, opgenomen op aansprekende locaties, waaronder het casino.

Het passende en toch ook verrassende einde had bedacht kunnen zijn door Woody Allen.

Bijzonder stijlvolle film, veel op mooie locaties opgenomen scenes en de acteerprestaties zijn heel goed.

Op zich een verhaal met veel standaard thriller ingredienten, maar zo mooi uitgewerkt dat er veel te genieten is.

Ik vind deze film ook wel wat Hitchcock elementen hebben.

De filosofische rode draad is soms wat geforceerd en simplistisch, maar het is toch heel inspirerend gebracht.

De allereerste scene van de film is heel wazig. Ik heb die scene twee keer opnieuw afgespeeld.

Het 'deel met Alan Arkin steekt er overduidelijk bovenuit. Prachtig. Hij voegt heel veel dynamiek toe aan zijn rol.

Turturro heeft wel vaker dit soort rollen gespeeld en hier is ie weer eens de nerd. Het deed me erg denken aan zijn rol in Quiz Show.

Beeldtaal en art direction zijn erg overtuigend.

Zeer originele en grappige film en de vormgeving is oogstrelend.

De film heeft een hilarisch begin; Thomas heeft cybersex met z'n virtuele vriendin.

Ik moest er ontzettend om lachen.

De film moet het vooral van de sfeer, de prachtige landschappen en de overtuigende Tommy Lee Jones hebben.

Het heen en weer springen in tijd vond ik niet hinderlijk. De aan elkaar geknoopte ploteindjes zijn zo'n beetje het handelsmerk van Guillermo Arriaga. Mij stoort het niet, maar hij mag nu ook wel eens wat anders doen.

De reis naar Mexico duurde me wat te lang. Daarom geen 3,5 maar 3 sterrren.

Tja, wat moet je hier mee. Nou niks wat mij betreft.

Dit gaat nergens over. Het is niet artistiek, het is niet opzienbarend schokkend ofzo, het is niet grappig.

Het is vooral heel erg vreemd, maar totaal oninteressant.

0,5* en dan ben ik nog mild.

De film deed me helaas weinig.

De stijl van deze regisseur spreekt me niet aan. Veel minimalistische nikserige scenes. Onder de tafel een sigaret roken geklemd tussen de tenen van de ander.... Tja.

Die kreeftenscene vond ik daarentegen wel weer erg geestig.

Personages waaruit alle levenszin lijkt weggetrokken. Trieste bedoening. Ik vind het niet erg prettig om naar die treurwilgen te kijken terwijl er minutenlang niks gebeurt.

De locaties waren wel goed gekozen. Die droegen wel erg bij aan de vervreemding sfeer van de hoofdrolspelers.

Die musicalstukjes waren een welkome afwisseling.

Op zich is het pornosetgedeelte wel een geweldige sneer naar de sexindustrie, maar de eindscene ging mij wat te ver. Vond het zowat erger dan die verkrachtingsscene in Irreversible.

Leuk vanwege de chemie tussen George Clooney en Julia Roberts. Je ziet dat ze er veel lol in hebben.

De bijzondere locatiekeus voegt echt wat toe aan de film.

Het jonge stel vond ik niet zo leuk. Het is een film die makkelijk wegkijkt, maar het is wel erg binnen de lijntjes gekleurd allemaal. Ik mis hier de dynamiek van White Lotus.

Bij de bloopers zie je dat ze pas echt los gaan en lekker gek doen. Ze hadden wat mij betreft wat meer improvisaties in de film moeten stoppen.

Zie hier waar Seidl zijn inspiratie vandaan haalde voor Hundstage.

Je ziet een keur aan excentrieke mensen in troosteloze woningen met hun hond. Ze zijn zo verzot op hun huisdier dat ze 'm bijna doodknuffelen...

Seidl laat vrij veel mensen aan het woord die geen deel uit maken van de maatschappij. Soms is dat interessant, maar af en toe laat 'ie een zielig figuur uitgebreid z'n gal spuien over het politieke systeem.

Er zit ook een zwerver bij die z'n konijn overal aan mensen toont en vraagt om geld voor het beestje... Het arme beestje wordt als een knuffelbeest van hot naar her gesleept.

Het meest vreemde moment in de documentaire is wanneer een dierenvriend (?) z'n hond op een loopband zet omdat ie in de vrije natuur ook 10km per dag zou rennen...

Geen idee waarom de docu in Noorwegen verboden is.

Interessante film, maar 120 minuten is wat te veel van het goede/hetzelfde.

Vreemde film.

Het verhaal pakte me niet zo. Ik denk dat dat komt omdat een duidelijke rode draad ontbreekt.

De film heeft een overdaad aan poetische dialogen (van de hoofdrolspeler) en dito beelden. Daar word je wel eens moe van.

De klassieke muziek vind ik slecht gedoseerd in deze film, die paste nogal eens niet bij de betreffende scene.

Toch wel een aardige film, in ieder geval origineel en met mooie actrices..

Het origineel Tillsammans vind ik een fantastische film. Ik was al wat huiverig over een vervolg en ik kan nou niet zeggen dat deze film echt iets toevoegt.
De personages gedragen zich ongemakkelijk en zijn onaangenaam. Als komedie schiet het echt tekort.
Tillsammans 99 is vrij cynisch, op het geforceerde happy end na.
De film is ook niet slecht maar verre van memorabel.
Wat is dat toch met de helden uit de jaren 90: Lukas Moodysson, Jean-Pierre Jeunet, Julio Medem en Tom Tykwer. Ze zijn allemaal een beetje op een zijspoor beland...

Tim's Vermeer is een vermakelijke documentaire over een rijke uitvinder met te veel vrije tijd en een obsessie voor Vermeer, die vanuit zijn denkwereld een manier bedenkt om precies zo te kunnen schilderen als Vermeer, met een vrij simpel hulpmiddel. Zeg maar een super-de-luxe Ravensburger tool voor wie niet kan schilderen.
Na het zien van de documentaire en het schilderij dat Jenison maakte ben ik nog niet zo overtuigd van de theorie van Tim Jenison. Althans niet van de vergaande conclusie die hij trekt en waarvan hij voor 90 procent zeker is.
Ja het is bekend dat sommige bekende schilders uit die tijd waarschijnlijk de camera obscura gebruikten en dat mogelijk Vermeer deze ook toepaste. Wat Tim Jenison aan deze theorie toevoegt is in feite alleen een scheerspiegel...
Het is goed mogelijk dat Vermeer hulpmiddelen gebruikte om zijn werken zo fotorealistisch te kunnen maken. Maar de suggestie dat Vermeer toeliet om te werken als een menselijke machine die vooral een bepaalde techniek toepaste, vind ik absurd.
Ik vermoed dat bij een schilder met talent continu kijken naar een spiegel de schilder met een hernia achterlaat en dat die spiegel uiteindelijk ook in de weg zit. Tim Jenison conditie lijkt ook zichtbaar met de dag achteruit te gaan. Gelukkig is Jenison zo sportief toe te geven dat hij ermee was gestopt indien hij niet was gefilmd voor de documentaire.

Het is wel aannemelijk dat Vermeer maanden aan zijn schilderijen werkte en veel monnikenwerk moest verrichten om tot het eindresultaat te komen. Deze documentaire suggereert dat Vermeer als enige schilder een 'geniaal' trucje had gevonden om zowat schilderijen als foto's te maken. De camera obscura zal hij misschien gebruikt hebben, dat is niets nieuws, maar dat zal een hulpmiddel geweest zijn, geen doel op zich.
Jammer dat nagelaten is om Nederlandse Vermeer kenners aan het woord te laten. Ik had hun reactie graag gezien.
Om talent en genialiteit uit te vlakken in de schilderskunst heb je wel een groot ego en de tunnelvisie van een uitvinder als Jenison nodig.

Gewoon een leuke film voor jong en oud, al zullen kinderen hier denk ik nog meer van genieten.

Het is een leuk en vermakelijk avontuur. De scènes zijn wel vrij kort, waardoor het nogal een hak-op-de -tak verhaal is.

Dat jongetje lijkt wel een beetje op die hoofdrolspeler uit E.T. trouwens.

Leuk die scènes met Robin Hood en Napoleon, en ook die scène met Connery is leuk. Die scènes hadden wat langer mogen duren, zonde dat ze zo kort zijn.

Het is een bont gezelschap. De dwergen zijn niet per sé altijd grappig.

Het einde is best bijzonder en origineel.

Gilliam heeft betere films gemaakt, maar Time Bandits is zeker de moeite waard om eens te zien.

Ik ben dol op dit klassieke scifi-genre.

Het concept is reuze interessant. Die tijdmachine ziet er geweldig uit.

Het verhaal met die boven en onderwereld is wel geinig, maar ik vond het uiteindelijk het minst interessante van de film. Het is wel lekker mysterieus, maar niet spannend en te snel ook weer voorbij.

Haalt bij lange na niet het niveau van bijvoorbeeld Forbidden Planet, maar zeker leuk om eens te zien.

Mooi oprecht drama over de rauwe en bittere werkelijkheid van een dakloze man.

Eerst is hij nog volop in ontkenning, daarna beseft hij dat hulp alleen mogelijk is als hij zijn situatie onder ogen wil zien.

Zeer overtuigende rol van Gere. Ook al zegt hij niet veel, je krijgt toch een blik van zijn psychische gesteldheid en ook van zijn weerbaarheid.

Het is ook een halve buddy film, met Ben Vereen als zijn iets te nadrukkelijk aanwezige compaan, waarvoor hij toch opvallend veel geduld kan opbrengen.

Wat een geniale film is dit zeg!

Ik heb sinds Sideways niet meer zo hard gelachen om een film! Als ik een komedie top 10 moet samenstellen komt deze er zeker in.

Briljant script, briljante acteerprestaties en van een constant hoog niveau! Daarnaast zit de film vol leuke details.

Richard Dreyfuss en Danny DeVito zijn allebei op hun best. Dit is de ultieme wraakfilm.

Ja geweldig! Die Bonanza discussie zit ook nog een keer eerder in de film. Erg Tarantino achtig.

Ik verwachtte er niet veel van. Ik had de dvd een paar maanden geleden bij Filmvalley gekozen.

Ik haat het woord, maar deze film is zwaar ondergewaardeerd. Hier althans.

Jammer dat het geen origineel Kuifje verhaal is dat verfilmd is, want het verhaal in deze film is een beetje surrogaat Kuifje. Waarom hebben ze niet gewoon een Kuifje verhaal verfilmd? Zo zonde.

Het verhaaltje is dan wel een beetje simpel, maar is wel vermakelijk.

Ondanks eerder genoemde minpunten heeft deze Kuifje film wel veel charme. De personages komen bijzonder goed tot leven en komen echt over als de personages uit de boeken. Dat is enorm knap. Kuifje en Haddock zijn 'levensecht'. Maar ook Professor Zonnebloem en de Janssens zijn goed gelukt.

Uiteindelijk overwint bij mij toch het positieve gevoel, dus ik geef 3*

Deze film komt van een toneelstuk gemaakt door niemand minder dan Shakespeare.

Dat is te merken ook: van jong tot oud spreekt men de ene na de andere poëtische zin uit in Oud-Engels. Daar moet je van houden, ik vond het daardoor erg vermoeiend de dialogen te volgen.

De film komt erg theatraal over en lijkt nog steeds erg op een toneelstuk, maar dan niet voor een decor, maar op echte locaties.

Ik vond de film iets te serieus en had moeite niet naar de fast forward knop te grijpen.

Pluspunten zijn: het is mooi gefilmd, mooie locaties en zeer realistische barbaarse misdaden.

Onderhoudende film.

Voor een Hitchcock een wat eenvoudig verhaal, maar daarom niet per definitie minder interessant.

Cary Grant is zoals altijd weer erg goed. Trouwens veel romantiek in deze film.

De film waarin Humphrey Bogart en Lauren Bacall voor het eerst samen speelden en verliefd op elkaar werden.

Lauren Bacall ging voor deze film nog door het leven als Betty Perske en was een model. Dit was haar filmdebuut.

Over de film zelf; vermakelijk. Er is wat leentjebuur gepleegd van Casablanca (de setting). Het verhaal stelt niet al te veel voor en past op een bierviltje. Het vluchtverhaal vond ik niet zo boeiend.

Toch nog een 3,5, vanwege de voortreffelijk spelende Bogart en Bacall en de maffe sidekick Walter Brennan.

Ik heb gemengde gevoelens bij To Leslie.
Andrea Riseborough speelt het wel goed, maar ik vind het een heel irritant en vervelend en onaangenaam personage. Al die ellende steeds vond ik moeilijk om te aanschouwen. Het is natuurlijk in de kern haar alcoholisme die alles voor haar verpest. Maar ze heeft ook een wat treurige persoonlijkheid die het contact met anderen heel moeilijk maakt.
Leslie mag nog van geluk spreken dat ze nog zoveel kansen krijgt, want ze verpest ze keer op keer...
Ik snap niet dat ze geen nieuwe start in een andere plaats probeert, om nou steeds uitgekotst te worden door de gemeenschap lijkt me niet te doen.
De romance komt een beetje onverwacht. Ik vind ze niet zo goed bij elkaar passen.
Het happy end wel mooi. Maar toch is het een film die me een wrange nasmaak geeft.

Het is bewonderenswaardig dat Woody Allen op hoge leeftijd nog steeds ieder jaar onnieuw een film aflevert. Het lijkt mij moeilijk om elke keer weer met iets verfrissends, en origineel uit de hoek te komen.

Met Midnight in Paris (2011) slaagde hij daar goed in; een bijzondere nostalgische film die de juiste toon en sfeer wist te treffen. To Rome with Love mist die kwaliteiten helaas en is binnen Woody Allen's veelomvattende oeuvre een doorsnee film die de middelmaat zelden ontstijgt.

Afgaande op deze film lijkt Rome Woody Allen minder te inspireren dan Parijs. Ook in beeld komt Rome minder sfeervol over dan Parijs in Midnight in Paris.

Woody Allen is altijd goed in het creëren van prettig gestoorde chaos, maar hier levert het, behoudens enkele leuke vondsten, een wat kluchtige en oppervlakkige film op.

Het gaat om vier afzonderlijke verhaallijnen die door elkaar lopen. De personages uit die delen komen jammer genoeg niet samen, wat een gemiste kans is. Dat had misschien een interessantere film op kunnen leveren.

Ik vind Alec Baldwin een sympathieke acteur, maar hoe hij hier de scènes tussen Jesse Eisenberg en Ellen Page van commentaar voorziet komt wat gekunsteld en soms zelfs idioot over.

Roberto Benigni heeft wel een rol die hem op het lijf geschreven is, al is de verhaallijn hier in feite een leuke doch simpele gimmick die steeds herhaald wordt.

Woody Allen kan veel beter. Het heeft me vermaakt, maar verder zal To Rome with Love me vermoedelijk niet lang bijblijven.

De laatste jaren waren afwisselende Europese steden het decor voor zijn films, waarvan Midnight in Paris het artistieke en commerciële hoogtepunt was. In 1996 maakte Woody Allen met Everyone Says I Love You trouwens al een Europees uitstapje; een muzikale, sfeervolle en warme film die zich grotendeels afspeelt in Venetië en Parijs.

In zijn volgende film genaamd Blue Jasmine keert hij weer terug op vertrouwde Amerikaanse bodem. Hopelijk hervindt hij zich daar met nieuwe inspiratie.

To Rome with Love verschijnt 7 maart op dvd en blu-ray.

Met dank aan Paradiso Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

De film viel me wat tegen. Ik vond het verhaal te dunnetjes.

Sympathie voor de hoofdrolspeelster had ik totaal niet, en het hielp ook al niet dat 't een lelijke vrouw was.

Camerawerk was wel goed, maar ik vond het ook vaak wat overdreven creatief op de vierkante meter, net zoals ik de soundtrack overdadig vond.

Een vleugje Repulsion, een vleugje Delicatessen en een vleugje Eraserhead maar het deed me uiteindelijk weinig. Geen slechte film, dus toch nog 2,5*

Erg leuke en vrolijke film, die zich inderdaad afspeelt in Tokyo.

Hinano Yoshikawa is 'cute'.