Opinions

Bijzondere film!

Het duurde even voor ik echt in de film zat, maar toen vond ik 'm steeds beter worden en het laatste uur vond ik fantastisch.

Er spelen nogal wat (inmiddels) bekende acteurs in, in een setting waarin ze normaal niet zo gauw spelen. Naast de hierboven genoemde acteurs ook Jennifer Jason Leigh, Tim Robbins, Frances McDormand, Julianne Moore en Robert Downey Jr.

Shortbus is 2006 neo-hippie rutgersavonden bull met quasi alles talk.

Je zou de mensen een sexloos leven willen toewensen.

Net als in veel van dit soort films wordt ook hier weer het voorspelbare blik travestieten opengetrokken om de film op te leuken. Dat lukt niet echt.

2 sterren voor de aardige sfeer

Het zijn meestal wel originele films, films over social awkward / tegendraadse personen. Zo ook deze film.

Fijne laidback film die lekker weg kijkt.

Justin H. Min weet deze aparte rol van deze onaangepaste en onhandige Guust Flater zich goed eigen te maken, op een grappige manier.

Op de regie is wel wat aan te merken, het acteren is niet altijd even overtuigend en het einde is wat rommelig. Soit.

Wel een vlotte en luchtige komedie.

Het is gemaakt met een gezonde dosis zelfspot en daar draait de film mijns inziens om. In deze film wekken zelfs de zogenaamde kut-Marokkanen meelij op.

Maatschappijkritisch is de film niet zo. Denk ook niet dat de film zo bedoeld is. De intentie is, vermoed ik, eens de lichte kant van het integratievraagstuk te laten zien. Met een vette knipoog, dat wel.

Dit doet de film zonder zich te verliezen in een loodzware boodschap.

De voice over die je (gelukkig) af en toe hoort is erg droog.

Shouf Shouf Habibi! is een vermakelijke film over integratie die nergens moraliserend is en nergens een belerende toon aanslaat.

De bijrollen die je noemt zijn niet echt van belang. De betreffende personen hebben ook nauwelijks tekst. Bridget werkt in een kledingzaak. In het dagelijks leven heeft ze een lingeriezaak, dus ik denk dat ze niet veel anders doet dan in haar eigen winkel.

Gerschtanovitz (of hoe je dat ook schrijft) is in de film een mislukt acteur, dus dat vond ik nou wel grappig.

Zeer goed.

De acteurs die de stemmen inspreken doen het erg goed. Met name Eddie Murphy. Geweldig gedaan.

De mimiek van de karakters is levensecht. Heel knap gemaakt.

Ik had 'm trouwens wel wat minder sprookjesachtig verwacht. Er had van mij zelfs nog meer ironie in gemogen.

Een paar geslaagde grappen (met name de haarbal grap!), maar over het geheel genomen weinig bijzonder. Meer dan 'vermakelijk' vind ik het niet. Deel 1 heeft veel meer pit. Krap aan 3 sterren.

Is me toch wel goed bevallen.

Ondanks dat het niveau misschien niet heel hoog is, heeft het toch wel z'n charme.

Mireille Darc is een aparte actrice. Misschien niet de knapste, maar ze heeft ook iets ongrijpbaars en charmants wat de aandacht blijft trekken.

Een verhaal over de (onmogelijkheid) liefde of het ontbreken van diepgaande relaties en ondraaglijke eenzaamheid. Best aardig gedaan.

Eigenlijk is het een vrij knullig en merkwaardig script vol maffe scènes over een aantal vreemde snuiters in de zakenwereld. Vol vreemde onbetekende relaties, in een zakenwereld waar oppervlakkigheden en arrogantie domineren.

Het is een behoorlijk origineel script. De tragikomische neurotisch man die de diepvriespizza reclames schrijft. En de broer van Mireille Darc's personage die werkt bij de zelfmoordlijn.

Ik ben blij dat ik het IMDb-gemiddelde heb genegeerd. Ik snap overigens wel dat het niet ieders kop thee is.

Nogal simpel hak-op-de-tak verhaal met weinig diepgang maar zeker vermakelijk van begin tot eind.

Moet het vooral hebben van enkele sterke rauw gefilmde actiescènes vol adrenaline.

De setting is mooi en de camerashots van bovenaf zijn goed gefilmd.

Vooral Josh Brolin kan zich goed uitleven in zijn rol en Benicio Del Toro doet gewoon wat je van hem kan verwachten.

Het matige acteerwerk van Catherine Keener viel mij op. Ik heb haar nog nooit eerder zien stuntelen, maar hier lijkt ze totaal niet op haar plek.

De eerste film had meer inhoud, maar deze is ook zeker de moeite waard eens te zien.

Overtuigende documentaire.

Belangrijk om misstanden als deze aan de kaak te stellen en de Amerikanen een spiegel voor te houden.

Eindigt sentimenteel maar ik ging er in mee. Van mij mag het.

Isabelle Huppert in Japan, wat kan er mis gaan? Nou dus toch wel veel.

Het zijn wel mooie plaatjes van Japan, maar deze film stelt als geheel teleur.

De geest van de overleden man zou gedoseerd in de film misschien wel werken, maar nu is het overkill. De scènes zijn niet boeiend genoeg.

De film straalt een grote leegte uit. De Japanse acteur die Huppert vergezelt is een wat stijve hark die fonetisch zijn Franse teksten lijkt op te lepelen. Wel een aimabele man verder, daar niet van.

Ik ben dol op sobere en ingetogen Japanse films, maar deze is te saai. En een beetje vreemd, maar niet lekker.

Had de film maar wat van de magie van Perfect Days gehad.

Het is al met al een vrij deprimerend schouwspel.

Ontzettend deprimerende film.

Het drama greep me wel aan, maar op een gegeven moment vond ik het teveel van het 'goede'. Dat gehang in het huis; die scenes begonnen op elkaar te lijken.

Alsof het niet genoeg was met de problemen met haar werk, had ze ook nog eens thuis problemen en zat eigenlijk alles tegen.

Silkwood is erg weinig filmisch. Misschien is het allemaal bewust sober gehouden, om het claustrofobische te benadrukken, maar het had wel wat smeuïger gemogen.

Wel een erg mooie rol van Streep.

Met de cast zit het wel goed. Droogkloot Michael Caine is hier op zijn plaats. Bijzonder om Cybill Shepherd en Stéphane Audran samen in een film te zien. Wel jammer dat Shepherd de helft van de tijd een lelijke grote bril op heeft.

De humor is mij net wat te ingehouden en de dialogen net niet scherp genoeg.

Ik ben dol op misdaadkomedies en vooral in de jaren 60/70 zijn er vele leuke films in dit genre gemaakt, maar hier is het komediegehalte wat te laag. Ook het tempo had wel wat omhoog gekund.

Toch is het wel een vermakelijke zit en valt er nog genoeg te beleven.

Simon is een prachtige film over een bijzondere vriendschap tussen twee totaal verschillende personen.

In het 1988 gedeelte 'ontfermt' Simon zich over Camiel, en in het 2002 ontfermt Camiel zich over de zieke Simon. Dit omgekeerde perspectief is erg mooi.

Cees Geel en Marcel Hensema zetten prachtrollen neer. Ook de bijrollen zijn goed gekozen en goed neergezet; Rifka Lodeizen, Daan Ekkel, Eva Duijvestein, Nadja Hüpscher, Dirk Zeelenberg en Johnny de Mol - ze spelen allemaal overtuigend en passen goed bij elkaar.

De Thailand verhaallijn geeft het verhaal en dus de film behoorlijke meerwaarde. Het maakt het verhaal, net als de heden - verleden wederhelften, afwisselend.

Het luchtige eerste deel is een schitterende feel good film met leuke directe humor. Een vriendenclub die een bont gezelschap is van jovele figuren en maffe types.

Er zitten erg leuke details in; Simon die als een van de eerste Nederlanders met een grote mobiel telefoon (lees kastje) rondloopt, de kickboksende vriendin, de vrije seks, de eenogige barvrouw etc. etc.

Het 'heden' deel laat zien hoe hecht en oprecht de vriendschap is ondanks veranderde omstandigheden. Dit subtielere deel kent veel diepgang en is erg ontroerend. De film werkt toe naar een subliem einde. Ook ik hield het niet droog.

Misschien had de voice over van Hensema beter danwel minder aanwezig moeten zijn. Verder is het begin van de film wat overrompelend, maar ik denk dat dat vooral komt doordat je aan de personages moet wennen.

Behalve dit, heb ik eigenlijk zeer weinig op deze film aan te merken.

Aanrader!

Mooi vormgegeven, zeer goed geacteerd en goede muziek.

De kijker blijft lang in het ongewisse over wat er gebeurd is. Er zitten enkele verhaallijnen in die beter uit de film gelaten hadden kunnen worden. Langzaam en soms te langzaam werkt het verhaal naar een climax toe. De climax valt uiteindelijk behoorlijk tegen. Een beetje een te gemakkelijk einde.

Prachtige decors en prachtige choreografie (zeg ik als leek). Leuk om deze klassieker nu eens gezien te hebben.

De film was niet suf (wat ik verwacht had), integendeel. Zit toch best wel pit in.

Jean Hagen zet een aardige Marilyn Monroe imitatie neer.

Veel verzadigde kleuren. Beetje te als je het mij vraagt.

Ik weet niet of het beeld al eens gerestaureerd is, op de dvd die ik zag was het contrast niet zo hoog en het beeld had pixels (Warner Bros. R2 dvd)

Bij herziening valt de film flink tegen.

Het laatste half uur is te belachelijk voor woorden. De film vervalt in een akelig b-thriller met alle genrecliché's die een voor een passeren.

Het idee van de film is goed. Fonda en Leigh acteren erg goed. Het script kent echter te veel opzichtige plotwendingen en toevalligheden.

Toch, vanwege de acteurs en het goede eerste uur; 2,5 sterren

Schitterende film.

Uitstekende acteurs en een verhaal dat dieper gaat dan de meeste films.

De stijl waarin de film gefilmd is doet denken aan werk van Kurosawa.

Die comediant vond ik trouwens erg lijken op Roberto Begnini. Iets ingetoger misschien, maar zijn mimiek en speelstijl lijken erg op de zijne.

Ik vond de Dood erg mooi gespeeld door de betreffende acteur. Grappig dat de Dood aanspreekbaar is en het potje schaken met de ridder vond ik erg komisch.

Voor nu 4 sterren. Misschien meer als ik 'm nog eens zie.

Helemaal mee eens. De film is van begin tot eind voorspelbaar, en dan helpt het niet dat elke scene ontiegelijk veel meer dialoog toebedeeld krijgt dan het verhaal rechtvaardigt. De film krijgt daardoor iets toneelmatigs, iets statisch.

Het einde van de film duurde maar en duurde maar en werd dus nodeloos opgerekt.

Ik wist niks van Nick Drake. Kende 'm alleen van naam. Ik heb voordat ik de documentaire ging zien wel even wat muziek van 'm beluisterd. De muziek kwam me toch wel bekend voor. Het is uitermate melancholische muziek. Deze documentaire is dat ook.

Ondanks interviews met zijn zus (die een groot deel van de film uitmaken) en radio-interviews met zijn ouders blijft veel onduidelijk over zijn leven. De film bevestigt vooral de mythe. De locaties die belangrijk waren in zijn leven vormen een mooi decor voor de songs van Drake en versterken de melancholische sfeer.

Er zijn blijkbaar geen tv interviews van hem. De documentaire maakt nieuwsgierig naar meer, maar laat bij mij ook een onbevredigd gevoel achter. Het is zoveel jaar na dato (hij stierf in 1977) en je merkt bij de betrokkenen dat ze praten in algemene termen, hoewel Nicks zus enkele prachtige woorden heeft. Ze leest een mooi gedicht gemaakt door zijn moeder op en ze zegt de magische woorden 'A skin too few'.

Ik denk dat de film voor Drake fans meer betekent. Ik als leek mis toch wel het een en ander. De documentaire is nogal fragmentarisch opgebouwd. Ik vind 48 minuten wat te kort. Portretten van zulke legendes zouden toch minimaal 70 minuten moeten duren.

Ik dacht dat ik hier al gepost had.

Da's meteen een samenvatting van de minpunten van de film; er zit erg veel herhaling in, en verhalen over dobberende sloepen zijn te minutieus en te langdradig.

Ik heb an sich niks tegen talking heads documentaires, maar hier is het allemaal wel erg droog en weinig afwisselend in presentatie.

Was leuker geweest als ze ook met een aantal oudjes op locatie waren gaan filmen. Bijvoorbeeld.

Het verhaal van de man die vluchtte en zijn vrouw en kinderen niet mee mocht nemen en ze achterliet is me het meest bijgebleven. Ze vertellen het alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En toch zie je dat er onderhuids wel meer speelt.

2,5 sterren

Leuke parodie op science fiction films met veel melige scenes.

Altijd leuk om Diane Keaton in een Woody Allen film te zien.

Die lacheffect-ballen en die orgasmemachine waren erg grappig.

Memorabele cynische rol van Thoolen.

Het eerste uur van de film vond ik ontzettend sterk en een 5 sterren beoordeling waard. Daarna vond ik de film wat minder interessant, toen hij het meisje ging verzorgen.

Erg sympathieke film met een uitblinkende Gordon Harker.

De film is een soort Fawly Towers light.

De snode plannetjes van Gordon Harker en de grimas die hij op zijn gezicht heeft als hij succes heeft, dat is mooi om te zien.

Charmante rol van de veel te jong overleden Janet Munro.

De korte speelduur past perfect bij de film en maakt dit een ideaal tussendoortje.

Ach, zo slecht is de film niet. Gewoon een leuk pretentieloos luchtig filmpje.

Erg vermakelijk!

De film heeft een ingenieus plot, maar echt origineel is de film niet. Ik bedoel, als Tarantino's films er niet waren geweest was deze film er nooit gekomen.

Begint heel leuk. Een goed op elkaar ingesteld hackers / inbraakteam met leuke types en goede specialisten. Leuke ensemble cast.

Inhoudelijk stelt het verhaaltje helaas weinig voor en de uiteindelijke confrontatie verloopt wel erg knullig.

Maar toch leuk om eens gezien te hebben. Net geen 3*

Heel slim om als uitgangspunt te kiezen dat de masseur naar de mensen gaat, ipv de mensen naar hem.
Want normaal gesproken werken masseurs veelal aan huis en komen de mensen naar de masseur toe. Dat had een vrij saaie film opgeleverd.
Voor deze film werkt het erg goed dat hij een soort 'schijn' perfecte huisjes buurt betreedt.
Je mist al gauw de heggen en boompjes uit Edward Scissorhands, want deze perfect aangehakte buurt heeft weinig bomen, en de bomen die er staan worden omgezaagd...
Alles ziet er te perfect en te identiek uit, waardoor zelfs de luxe eentonig overkomt. Ik vind de huizen wel mooi maar er zit te weinig variatie in de huizen. Het lijkt ergens in de verte op een Europese versie van een Amerikaanse suburb, maar de lanen met grote bomen missen hier en de straatjes zijn te rechttoe rechtaan en de huizen staan dichter op elkaar dan in de VS.
Net als de huizen lijken ook de gegoede mensen ook allemaal wat op elkaar.
Er komt gaandeweg wat meer diepgang in de film. Ziekte en dood zijn thema's die aan bod komen. We komen ook wat meer te weten over de mysterieuze Żenia. Net genoeg om voldoende te weten om 'm een beetje te leren kennen, en net te weinig om het mysterie over de persoon in stand te houden.
De mensen die hij bezoekt zijn soort van passanten in zijn leven, hij verlost ze van wat pijn en geeft ze hernieuwde energie, soms met behulp van hypnose.
Er zit zeker magie in deze film, letterlijk en figuurlijk. Wat uiteindelijk blijft hangen is een vleugje mystiek.
En hier wordt duidelijk dat Oekraïeners in Polen gastarbeiders zijn. Żenia heeft eigenlijk zelf geen leven, omdat hij vrijwel de hele tijd op pad is. Hij krijgt van de mensen wel het respect dat hij verdient, maar in hoeverre hij er zelf beter van wordt is de vraag. Hij woont zelf in een tochtige troosteloze hoge flat.
Het einde met de arbeidsdienst aan de deur van cliënten is tamelijk cynisch.
Dat het dan toch nog gaat sneeuwen is erg mooi. Maar Żenia is inmiddels plotsklaps verdwenen, op zoek naar nieuw avontuur, of was hij toch een soort van engel...?

Leuke tweede Sällskapsresan film, ditmaal in de sneeuw. Mooi op locatie opgenomen in Zwitserland.

Naast Stig Helmer en zijn Noorse vriend, zijn er nu weer geheel nieuwe mensen die ze op vakantie treffen.

Er is een Tom Egbers lookalike die als reisgids werkt.

Het après ski gebeuren is wel grappig.

De film heeft genoeg verhaal om steeds te boeien. Die Stig Helmer blijft gewoon een grappige droogkloot en übernerd.

Dit zijn films die nog best netjes binnen de lijntjes kleuren, maar ze zijn ook heel feelgood en vermakelijk. Als Dick Maas deze films had gemaakt had hij vast nog wel meer uitgepakt.

Mooie Noorse kerstfilm met een vleugje magie en met diepgang en met het hart op de juiste plaats.

Hedwig is een mysterieus schattig meisje met een betoverend charisma. Achter haar façade blijkt een boel schuil te gaan.

Een ontroerende en hartverwarmende film.

Erg goede film!

Ik had even zin in een simpel filmpje en de poster en het plot deden me wel vermoeden dat dit zoiets zou zijn. Dus maar even gehuurd, ook al omdat ik de laatste tijd in een Franse filmstemming ben en Catherine Frot wel leuk vind.

De film bleek toch wel meer te zijn dan een luchtig filmpje. Luchtig is de film zeker, maar de film is ook erg knap gemaakt.

Isabelle Huppert en vooral Catherine Frot acteren erg goed.

Je ziet het wel vaker in families dat broers of zussen totaal tegengestelde karakters hebben. Dat is in deze film perfect uitgewerkt. De ergernissen over en weer zijn grappig en herkenbaar.

De film heeft wel wat weg van een Woody Allen film. Aan de oppervlakte erg luchtig, lichtkomisch en schijnbaar oppervlakkig, maar daaronder wel degelijk een diepere laag met sarcasme en diepgang.