Opinions

Repossessed is een film die uiteraard z'n inspiratie haalt uit Airplane en Naked Gun. Een genre dat soms wel leuk is maar in de meeste gevallen ook saai omdat het verhaal echt wel bijkomstig wordt en de grappen niet altijd evengoed lukken. Bovendien heb je op den duur alles al wel gezien en krijg je ook het gevaar in een soort American Pie-humor te vervallen zoals dat bij de Scarie Movie sequels het geval is. Leuk om z'n grappen, maar niet alles werkt en het geheel kon beter.

Polanski brengt de wereld van Hitchcock en de Europese new wave samen, al blijft het ook deels in de schaduw van beide genres. Catherine Deneuve is toch wel iets te afstandelijk om de film te dragen en zo ontbreekt het aan de nodige intrige en spanning. De beelden zijn wel mooi gemaakt, niet voor niets dat Polanski gaandeweg zo gewaardeerd werd. Ik kan me wel voorstellen dat de film het nodige publiek vond. Maar de tijd heeft deze prent wat mij betreft niet al te veel goed gedaan.

Ik ben wel een liefhebber van de soundtrack, net als in veel Europese tijdsgenoten met een jazzsfeertje. Muzikant is Chico Hamilton op het moment van de film al een palmares van samenwerkingen kon tonen met oa Charles Mingus, Count Basie, Duke Ellington, Lester Young, Billie Holiday, Nat King Cole en zoveel meer legendes.

Wow, wat een film. Net als The exorcisme of Emily Rose gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Anneliese Michel. Denkelijk zal Requiem er dichter bij zitten. Requiem is ook veel beter dan de film rond Emily Rose.

De film toont in tegenstelling tot andere exorcismefilms geen enkele occulte, duister, mysterieuze of wat dan ook situatie. Het uitgangspunt is ook helemaal anders. De familie is streng katholiek, maar denken bij epilepsie niet meteen aan de duivel. Michaela gaat gewoon naar dokters, neemt er de pillen voor en laat extra onderzoeken uitvoeren. Maar haar katholieke achtergrond en die van haar ouders vullen wel met geloof verklaringen aan die de wetenschap (toen nog) niet kon geven. Waar de medische wereld nog wat in het gewisse blijft, moet het in hun ogen wel te maken hebben met geloven. Dat is zeer knap weergegeven, omdat je het botsen van de rationele medische wereld en de katholieke wereld hier heel goed ziet.

De hoofdrolspeelster is geweldig en het is net de kracht dat ze geen bezeten persoon neerzet, maar wel iemand met epilepsie en daar moeilijk mee kan leven. Deels door het onverklaarbare was het toen nog een taboe, zeker vanuit een gezin waar niet over gevoelens en problemen werd gepraat. Daar heeft de moeder ook een grote rol in gespeeld. Een opvallend figuur waar het moeilijk is om haar te plaatsen. Ze heeft ook geen antwoorden op de problemen van haar dochter en lost alles op met te bidden. Grof gezegd praat ze liever met God dan met haar eigen dochter. Die natuurlijk vol frustraties zit en onzeker door het leven gaat. Van haar vader krijgt ze wel liefde, haar moeder kan wel van haar dochter houden maar toont daar niets van en zorgt enkel voor haar uit een naastenliefde door haar geloof dan uit liefde voor haar kind. Ik zoek het misschien wat ver, maar zo komt de film in elk geval over. Het boeit me in elk geval om te zien hoe geloof en religie (dat grotendeels wereldvreemd is) niet altijd hetzelfde is.

De film zelf is heel prachtig. Je zou nooit zeggen dat dit uit 2006 komt, je zit constant in de 70's. Ook mooie muziek die bij de tijd hoort, zonder commerciele hits te moeten gebruiken of de discotoer op te gaan. Een film die ik zeker later nog eens zal zien.

Een film die je gewoon overweldigd. Het lijkt alsof hij traag op gang komt, maar dat is nu eenmaal de bedoeling. Die verslavingen beginnen ook meestal kleinschalig. De film heeft enorme troeven die er voor zorgen dat het een meesterwerk is geworden: Ellen Burstyn is geweldig als Sara Goldfarb. Darren Aronofsky zorgt voor een mooie film en ook de cinematografie is zeer goed verzorgt. Best van al is wel de montage die naar het einde toe soms heel snel loopt en zorgt voor de sfeer en spanning. Echt een aanrader! 5 sterren

Sequel op de beste Disney uit de jaren '80. The Rescuers was een groot succes en kreeg daarom dit vervolg. Leuk idee om de figuren terug op te voeren, het is al jammer dat de originele film in de vergeethoek geduwd werd door Disney. De film en z'n figuren kregen meteen een update met zich mee wat goed en slecht is. Visueel krijgen we weer prachtige scènes te zien die gekend zijn vanaf Little Mermaid. Alhoewel er weinig Australisch is aan de setting (buiten de beestjes en de accenten) is het toch een mooie animatie geworden. Het verhaal is weer een avontuur, al is het ook weer niet zo spannend. De leukste figuren blijven nog altijd Bernard en Bianca. Die Frank is gewoon irritant, doet me wat denken aan die draak uit Mulan. Verder niet slecht, maar geen memorabele figuren. Het voelt wat leeg aan, ondanks de kwaliteit die er ingestoken werd. Het kan er nog door, maar verdwijnt in de vergeethoek tijdens de Disney Renaissance periode.

Een vergeten Disneyfilm die de overdracht werd tussen generaties. Met succes, want er kwam eindelijk een nieuwe wind in de films. Terug meer verhaal zoals de oude films en een pak meer avontuur en actie. De nieuwe generatie zet in The Rescuers duidelijk hun voorliefde voor figuren uit James Bond, The Avengers, The Persuaders en andere avonturenhelden met een missie. Ik hu hier wel van. Het is een pak donkerder en dat zal de komende films zo even blijven. Denk maar aan Frank & Frey of The Black Cauldron. Dit is een film die ook voor het gezien leuk is. Qua animatie merk je wel dat de nieuwe generatie zich nog moet inwerken, maar het talent is al aanwezig, en op zich heeft dit wel z'n charme. Ik hou van de still photographs die de film als een boek weergeven. Dit is boeiend. Het kan nog beter, maar het gaat de goeie kant op.

Ondertussen nog eens bekeken en het voelt toch wel aan dat Reservoir Dogs toen een nieuwe stijl in Hollywood weergaf. Nog wel toegankelijk, maar evengoed iets groffer en minder main-stream dan wat we gewoonlijk te zien kregen. Jaren later zie je er helaas toch wel wat door. De muziek is cool, maar niet altijd zó geniaal. Het is nog wel genieten. Reservoir Dogs is nu ook weer niet een slechte film. Maar ik zie er zeker niet meer de klassieker in, dat het ooit leek te zijn.

Een documentaire die gemaakt is met een hart, dichter op iemands vel zal je weinig terugvinden. De documentaire volgt enkele Vlaamse artiesten die de impact meemaken van de maatregelen rond corona. Los van de discussie rond corona zelf, heeft de cultuursector altijd te leiden gehad onder vooroordelen door de overheid en worden ze niet ten volle erkend of weggeschreven als profiteurs. Door de crisis komen ook andere problemen boven. Het gebrek aan een algemeen statuut, het gebrek aan respect voor de sector en het onderschatten van de maatregelen voor de sector. Ook al zijn/waren ze misschien wel nodig (dat laat ik aan experts over) is er amper communicatie, vallen velen van hen tussen de mazen van het sociale net en wordt er amper geluisterd naar de sector.

Een docu die me ook nauw aan het hart ligt omdat ik zelf veel met cultuur bezig ben en ik ken 2 van de artiesten persoonlijk. Een docu van iets meer dan een uur dat de sector zelf aan het woord laat. Hoe ze vechten om te overleven. Maakte bij mij toch wel indruk.

Bij herziening de film toch iets verhoogd. Kwalitatief is dit niet echt zo speciaal, maar voor het genre heeft dit wel alles. Actie, spanning en eindelijk nog eens een vrouwelijke actieheld. Ze zijn al zo schaars en dan nog blijkt het niet altijd te lukken op het witte doek. Hier dus wel. Milla Jovovich is leuk om naar te zien en ze weet van wanten in deze film. Ze gaat niet enkel vanwege haar uiterlijk met alle aandacht lopen. Ze is echt geknipt voor deze rol. Bij sommige scènes stel je je wel vragen over logica, maar verder is dit een spannende zombiethriller. Een aanrader.

Waar de vorige films zich nog onderscheiden van andere zombiefilms is de harde actie. 'Let's kick some asses!' met Alice als een fantastisch personage waar niet mee te lachen valt. Hier is de film helaas vervallen in een zombiefilm met het bekend één voor één wegvallen van de personages.

Wat de film nog wel kan redden gelukkig, is de aanwezigheid van Milla Jovovich en dat geweldige figuur 'The Executioner' (man met de bijl). Albert Wesker is gewoon een ripoff van Mr Smith (Matrix) en het is jammer dat met K-Mart praktisch niets meer gedaan werd.

Deze elementen kunnen de film nog net redden, hopelijk krijgen we meer verrassingen in een volgende deel.

In tegenstelling tot deel 1, dat ik verhoogd heb in stem om dat die nog beter was bij herziening, heb ik deze toch iets laten zakken tot 2.5*. Eigenlijk is dit gewoon een ordinaire zombiefilm. De spanning van deel 1 is gewoon helemaal weg, en de helft van de film is puur heen en weer geschiet. Het is te zeggen geschiet en ge 'hoaaaaaa'. Opnieuw dezelfde trucs uit deel 1 zoals de hondjes. Het einde is ook verwarrend geschoten. Wil men nog snel iets verklaren of een link leggen met deel 3, geen idee. Wel lijkt het me overbodig of toch veel te rommelig om in schoonheid te kunnen genieten. Gelukkig is deel 3 terug beter.

Terug een verbetering na het vele mindere 2e deel. Wat daar een donkere parodie op Life of the living dead was, is dit meer richting Mad Max met zombies. Maar dan wel terug met meer spanning en betere horrorverwijzingen (zoals the Birds, met die kraaien). De hele film is sterk bezig, totdat die professor van Umbrella transformeert in een monster, dat had iets ridicul. Even weinig diepgang, maar de actie en de spanning maken veel goed.

Een film die mooi had kunnen worden. Het is niet evident dat de hoofdrolspeler nog zo lang meedraait in een filmreeks. Bovendien lukt het de makers om veel acteurs uit de oudere films te pakken te krijgen. We krijgen creatures te zijn uit verschillende films, scènes die al een keer aan bod waren geweest maar dan met een andere invalshoek,... Zelfs de terugkeer van regisseur Paul W.S. Anderson deed veel beloven.

Deze film mikt echter niet op de filmliefhebber, maar op de gameliefhebber. De film is een geraas van level tot level waarin gewoon iedereen na een tijdje wel eens dood gaat. Deze film is totaal iets anders geworden dan de eerste film. Geen spanning of horror, enkel nog droge actie. Er zijn nog wel enkele leuke dingen te zien, 't is op zich wel knap gemaakt. Maar creatief kan je het niet noemen en ik weinig invulling bij de karakters, zelfs voor dit genre.

Benieuwd of een volgende deel de reeks terug kan recht trekken!

Eén van de minderen delen van de reeks, al is dat nog steeds een leuke film. Weinig horror-filmreeksen kunnen hier aan tippen. Tijd om te stoppen wel of een reboot binnen enkele jaren. Het was nog genieten, maar je ziet wel dat de acteurs het zelf soms moe zijn. Gelukkig is Jovovich er nog. Blijft genieten!

Een film over een vriendschappelijke relatie tussen twee meisjes. Het is al meer gedaan in film. De ene leidt een doorsnee leven en het blijkt dan te klikken met het nieuwe gezicht dat op een ander tempo leeft. Ook hier krijgen we dat te zien. Weinig andere interessante figuren verder, zodat alle focus ligt op de 2 hoofdrolspelers. Al duurt het wel even voor de film ook ergens naar toe wil gaan.

Dat vervolg komt er na een tijdje. De sfeer wordt pijnlijker en de spanning wordt opgebouwd. Benieuwd hoe dit gaat verlopen. Vooral Joséphine Japy trekt de film dan naar zicht toe.

Helaas komt de film dan toch naar een anticlimax als een soort oplossing die er niet hoeft te zijn. Een gemiste kans. Regisseuse Mélanie Laurent doet het anders niet slecht. Nog geen verder materiaal van haar gezien, al scoort dat niet zo hoog hier op de site. Zit anders wel veel potentieel in.

Een film met de nodige zwart humor. En het valt weer op dat Mads Mikkelsen altijd weer zo verrassend goed is. Ook hier geeft hij de film de nodige kleur en zet hij een boeiend personage weer. De film is wel iets te lang en mocht hier en daar net wat pittiger zijn. Maar er is genoeg humor en het is zeker niet slecht. Maar memorabel is het helaas nooit. Zeker genieten dus, maar meer zit er niet in.

Mss wel de mooiste ode aan Elvis. Over hem zijn al veel films en documentaires gemaakt, meestal over andere periodes in zijn leven. Of ze draven hem op als een parodie. De jonge man met de vetkuif of de Las Vegas ster als echo van een ver verleden. In Return of the King gaat men dieper in op de moeilijke periode van Elvis. De innerlijke strijd om relevante te blijven, de strijd tussen muziek en succes en vooral hoe hij toch wel aan de ketting gehouden werd en we daardoor eigenlijk maar een fractie hebben gezien van zijn echte kunnen. Met passende getuigenissen en beelden die hem eer aan doen en een poging doen om hem te laten zien als mens en zijn echte passie voor muziek. Teveel verstopt tussen de Hollywood dollartekens, beschreven door oa manager Kolonel Parker.

Een absurde punkhorrorkomedie die slecht acteren tot een kunst lijkt te verheven. Ongelofelijk fout op alle vlakken, maar deels daardoor net intrigerend. Te bedenken dat dit van de man komt die het script van Alien geschreven heeft en computeranimatie voor Star Wars verzorgd heeft. Boeiende achtergrond ook bij deze film. Het begon bij Night of the Living Dead van John Russo & George A. Romero. Mannen gaan uiteen zodat ze elk hun weg maken met zombiefilms. Romero maakt zijn reeks ... of the Dead films en Russo gaat verder met een reeks Return of the Living Dead. Een verschil in zombies ook en hier is meer humor.

De film heeft wel potentieel met foute humor die het een cultfilm maken. Romero heeft met zijn versie van zombies wel meer de stempel gezet hoe zombies tegenwoordig vertolkt worden, zodat het hier wel wat raar overkomt soms. Zeker als ze af en toe praten en vragen voor 'send more cops!'.

Je valt niet in slaap met de rollercoaster van deze film, maar kwaliteit kan je het niet noemen. Geen idee of het gewoon gebrek aan talent is, of dat het de bedoeling was om het zo'n foute film te maken.

De musketiers zijn altijd leuk om te zien, of toch bijna altijd als je deze film ziet. Nochtans naar een boek van Alexandre Dumas (Vingt ans après), met veel originele acteurs van de vorige film(s) en bekende namen achter de schermen. De film denkt dat het daar mee kan doen en mist enige chemie. Er is wat flauwe humor, nergens een zin voor avontuur en een saai verhaal. Het is eigenlijk niet slecht gemaakt qua decors en kostumering en je hebt het talent in huis. Maar toch is dit geen goed vervolg.

Deze film zat niet in de box set van Pink Panther omdat United Artists toen niet betrokken was bij de film, het is zeker niet dat de film zo slecht was dat ze die er uit gelaten hebben.

Clouseau is wat geëvolueerd na de vorige films, in het begin was de man nog wat subtieler die een zaak kon oplossen zonder dat hij het zelf besefte. Nu is hij meer een destructieve inspecteur geworden die een spoor van vernieling achter zich laat. Zijn humor is wat dubbel, ik betrapte me erop dat het best wel lachen is. En de timing is zeer goed, niet evident bij visuele humor. Maar tegelijk voel je de grap wel wat aankomen. Wel heerlijk hoe Catherine Schell als Lady Claudine Litton de hele tijd ligt te lachen met de stommiteiten van Clouseau. Het werkt wel aanstekelijk.

De film kan nog rekenen op een (weliswaar dun) verhaal, een rode draad die de film draagt. Figuren als Cato en Dreyfus worden nog meer uitvergroot als typetje, dat komt wel meer voor bij sequels. Maar je weet wat je krijgt en in de filmserie van The Pink Panther, is dit één van de betere films.

Er gingen verschillende versies de rond waarom Steve McQueen (die ook als overlevende uit het eerste deel kwam) niet meespeelt, terwijl Yul Brynner dat wel doet. De ene zegt dat McQueen een grote ster was geworden en andere projecten op z'n boterham had liggen, andere zeggen dat na de moeilijke samenwerking tussen Brynner en McQueen, Brynner enkel nog wilde meedoen als McQueen er niet bij zou zijn. Het zal een combinatie van de twee geweest zijn. Feit is wel dat deze opvolger duidelijk goeie acteurs mist. Deel 1 kon rekenen op een beginnende, maar wel kleurrijke figuren die logischerwijs later nog succesvoller zouden worden. Hier is dat niet het geval, zowel bij de 7 niet als bij de tegenstander. Alle aandacht gaat naar Brynner, die duidelijk een tegenspeler nodig heeft.

En als de acteurs niet kleurrijk zijn, gaat de aandacht al snel naar het verhaal of de actie. Verhaal ligt in de lijn van z'n voorganger. Niet onlogisch, maar ook niet boeiend genoeg. Dus de actie dan maar. Veel schiet er in elk geval niet over en zorgt dat dit een doorsnee western wordt. De enige die nog wat enthousiast was, is componist Elmer Bernstein. Hij kreeg dan ook een Oscarnominatie voor z'n muziek.

Ongelofelijk slechte film. Ik wist niet wat ik van de film moest verwachten. Omdat ik toch een favoriet ben B-horrorfilms heb ik hem toch bekeken, maar dat is echt tegengevallen. Dit is geen B-film, maar een Z-film... Overacting, stom verhaal, geen deftige dialogen, heel verwarrend en rommelig, ... Als je hem wil gaan zien: laat de film gewoon staan, en neem desnoods de film ernaast in de videotheek... 0.5 sterren

Niets mis met sequels, maar je moet dan ook niet verschieten dat vergeleken wordt met het origineel. De versie uit de jaren '30 was een sprookjeswereld met de nodige liedjes, warme kleuren en boeiende figuren. Return to Oz maakt er eerder een avonturenfilm van. De wereld heeft minder fantasie en de figuren zijn nog kinderlijk. Te weten da we bij de originele film te maken hadden met heksen en vliegen apen. Er is 50 jaar terug veel meer werk gestoken in de film. Terwijl dit niet echt veel enthousiasme uitstraalt. Return to Oz is niet bepaald mijn ding. Dit kan echt niet tippen aan het origineel.

Eigenlijk is dit hetzelfde als Blue Lagoon maar dan met andere acteurs. Nergens verrassend dus, en bovendien heeft men de tijdloze charme er nog van weggehaald. Wat overschiet is een blik op een mooi eiland en de hoop van iets te kunnen opvangen van Milla Jovovich.

De film nog eens bekeken. Revelation was (bewust of onbewust) de blauwdruk voor het latere The Da Vinci Code, dat een wel zeer gelijkaardig verhaal kent. Het boek van The Da Vinci Code kwam pas 2 jaar na deze film uit, de verfilming zelf pas in 2006. Uiteraard zijn er wel verschillen, bij de films zie je dat vooral bij het budget en de cast. Revelation is een pak ruwer en gaat er ook meteen voor. Geen wonder dat deze film in de schaduw is blijven staan van de bekendere Dan Brown verfilming.

Slecht is Revelation toch ook niet. Er zit genoeg vaart in de film en sommige shots zijn best wel goed. Geef de film een wat groter budget en het wordt meteen groots. Je voelt wel dat er veel potentie in zit. Misschien had Dan Brown dat ook wel gezien.

The Revenant is vooral die film die eindelijk de Oscar aan Leonardo zou bezorgen. Gezien de mindere concurrentie dit jaar is het de man uiteindelijk gelukt. Hij speelt wel goed hier, maar hij heeft al betere rollen gespeeld. Kunnen we de aandacht vestigen op andere topacteurs die nog geen Oscar hebben gewonnen zoals Edward Norton, Gary Oldman of Ralph Fiennes.

De film is vooral mooi gemaakt, al is dat altijd een stuk dubbel als dat ligt aan mooie landschappen. Maar ik ken er filmisch te weinig van, dus als het mooi is, is het gewoon mooi. Verder was het wel een lange zit en kent de film niet echt een boeiend verhaal of een boeiend sfeertje. Ik zou het ook weer geen mislukking van Alejandro González Iñárritu durven noemen, maar gewoon een kwalitatief saaie overhypte film. En fijn voor Leo natuurlijk.

Ik had ook dat gevoel. Wat een leuk verhaal is, blijkt toch niet goed omgezet te zijn in een deftig script. Tony Scott is beter in de actiescenes en schiet helaas te kort in de dramatische stukken. Dat lukt hem jaren later wel, maar in 1990 heeft hij op dat vlak blijkbaar nog te weinig gevoel.

Soms moet je het niet ver gaan zoeken en werkt de oude formule ook nog. Het is maar hoe je het presenteert. Concept kennen we al langer van de wraakactie. De makers willen dan ook niet het warm water uitvinden, maar amuseren zich duidelijk en zetten een leuke film neer. Entertainment met de elementen die op tafel liggen. Net genoeg over de top en foute humor die de film boeiend maken. Meer moet dat soms niet zijn.

Ooit gezien met een hoop vrienden. Een grote vergissing om deze film te kiezen. Gewoonlijk was de keuze 'beter' met films van Jackie Chan of nostalgische humor als Waynes World en Ted & Bill's excellent adventure (we waren jong...). Dit was gewoon verschrikkelijk en eigenlijk een American Pie avant la lettre met een hoop sexistische grappen die niet echt werken. Zeer foute 80's film die ik toen gelukkig kon wegspoelen met enkele pinten.

Je weet niet goed wat je moet aanvangen met deze film. Qua verhaal is het nogal leeg en Douvier is een watje dat niet met de maffia geassocieerd wordt. Dreyfuss is dan weer wel goed en Clouseau met Cato vinden opnieuw de slapstick uit met veel succes. Niet de beste uit de reeks, maar op zich wel een leuke komedie.