Opinions

Ik ben niet echt het doelpubliek van deze kinderfilm, maar het is wel een Aardman Animations. En de studio schittert weer in deze heerlijke film. Niet te lang, maar net genoeg tijd om een mooi verhaaltje te brengen. De animatie is weer mooi gedaan waarin je verwonderd kijkt of het nu computeranimatie of stop-motion is. (dat laatste natuurlijk) Een film met een hart en een vleugje humor. Het verhaal werkt helaas niet helemaal zo goed en ik kan moeilijk inschatten of kinderen hier ook van kunnen genieten. Maar zoals gezegd laat Aardman zien dat ze de kunst nog niet verleerd zijn.

Robocop is een typisch product van de 80's. Een actieheld, een vijand met een bende en veel oneliners. Meer moet dat niet zijn. Het genre maakte acteurs bekend als Stallone, Van Damme, Schwarzenegger, Norris, Seagal en vele andere expendables. Maar er waren ook robots als Terminator en deze Robocop. Een film waar geweld nog kon omdat ze wisten dat dit eigenlijk voor een volwassen publiek was. Ook al is het niet zo'n echte donkere film, Robocop heeft wel de nodige actie. Vooral de director's cut dan. Het is niet altijd even speciaal, maar als actiefilm werkt dit wel. En door de vrij goed gebrachte robocop is dit meer dan de gemiddelde 80's actiefilm. Een film die evengoed z'n luchtigheid wat moet behouden in combinatie met die actie. Eén van Verhoevens beste films.

Robocop pakt het iets anders aan dan het origineel en dat lijkt op zich wel goed. Joel Kinnaman is geen slechte Murphy en ook Gary Oldman is best aangenaam om te zien in zijn rol. Keaton is nogal standaard, maar vooral Samuel L. Jackson is irritant. Hij doet me wat denken aan Stanley Tucci in The Hunger Games. Trekt de film toch wat naar beneden. En dan is het best wel boeiend, rekening houdende met het remake-gegeven. Maar dan wordt het langdradig, het politieke debat en de discussies in het robotcentrum zijn wat overbodig. Hier wil je gewoon wat actie zien. En dat mocht met momenten van mij wat harder. Dat is net wat die goeie ouwe 80's films zo goed maakt. En dat schijnen ze in Hollywood wat vergeten te zijn. Geen slechte film dus, maar veel minder dan zijn voorganger. Haal Jackson eruit en kort de film in en je hebt een goeie remake.

Tja, ik hield wel van het eerste deel. Dit vervolg heeft wel de nodige actie en is ondanks het jaar 1990 wel een cheesy 80's actiefilm geworden. Maar het mist de charme van z'n voorganger. Iets te veel flauwe humor, dat af en toe goedgemaakt wordt met de actie. Maar toch geen echte topper dit.

Na herziening vielen me toch wel de vele verdoken grapjes op. Met momenten best leuk, het geheel is nogal cliché. Maar er zijn de laatste jaren al slechtere animatiefilms gemaakt. Je moet er wel van houden natuurlijk, maar zo'n film vol verwijzingen bevalt me wel. Beter dan de irritante bananenschilhumor of dubbelzinnige oneliners. En op zich is het nog best goed geanimeerd. Dan kan je van de Ice Age sequels weer niet zeggen.

Mijn 3e Visconti na Il Gattopardo en Morte a Venezia. Net als die films zie ik ergens wel de schoonheid in de film, maar lukt het de film niet om me ook maar enigszins te boeien. Alain Delon, Annie Girardot en de kleine rol van Claudia Cardinale zijn nog wel leuk. Figuren als die Simone en die moeder zijn gewoon ergerlijk. Het geheel is ook langdradig en de film komt eerder over als een soapserie. De film zal ooit wel haar charme en invloed op andere makers gehad hebben, maar is voor mij als filmliefhebber helaas toch wat gedateerd. 't Zal even duren voor ik nog een Visconti zal bekijken.

Glee goes Metal. Rock of Ages is niet bepaald een echte rockfilm, maar eerder een soort aflevering van Glee, maar dan zonder de leuke personages. Inclusief de bekende Glee-coverhit Don't stop believin' van Journey. De film zoekt wat haar weg tussen een komische rockfilm (maar de humor werkt niet) of eerder een parodie op het genre (wat evengoed niet werkt). De echte rockliefhebber blijft op z'n honger zitten. De hits zijn soms wel leuk, al zijn ze vrij soft gebracht. Dat het vooral de commerciële metalhits zijn neem ik er wel bij.

Tom Cruise is als parodie soms wel leuk. Hij zou z'n personages gebaseerd hebben op een mix tussen Jim Morrison en Axl Rose. Beide wel kleurrijke figuren, maar Cruise blijft toch een karaokeversie. De 2 hoofdtortelduiven zijn vrij saai en de randpersonages zijn wel zeer karikaturaal.

Ik hou wel van het genre, dus een straf is deze film niet. Maar de nummers zijn ook weer niet zó goed gebracht, de film is eerder een parodie en voelt aan als een tienerfilm. En te weinig nummers hadden sterke choreografieën, wat toch wel had gemogen van een musical. Plezier dan op z'n minst de kijkers die van dat genre houden.

The Rock, voor mij toch vooral de film met Sean Connery in één van zijn laatste grote rollen. Michael Bay was pas komen piepen. Voor The Rock had hij ervaring met Bad Boys, niet echt mij favoriete blockbuster. Een regisseur die toen nog wat moest leren en van videoclips kwam. Blijkbaar kreeg hij vooral van Connery (mee executive producer in de film en de meeste ervaring van iedereen die meewerkte aan deze film) waarbij hij toch aanstuurde op af en toe scènes te repeteren en iets trager te gaan. Dat heeft toch wel geholpen.

The Rock heeft een indrukwekkende cast met veel karakteracteurs of acteurs uit actiefilms, die hun ervaring mee aan boord hebben genomen. Connery wou Nicolas Cage erbij en je ziet ook wel dat het klikt tussen hen. Veel humor is ter plaats improvisatie en dat gaat hen wel goed af. Je ziet ook meteen dat de film het niet moet hebben van dialogen, maar dat de ervaren acteurs zelfs met de domste lijnen weggeraken. Qua actie toch ook enkele namen die ervaring hebben: Michael Biehn (Terminator en Aliens) - John C. McGinley (Platoon en Point Break) - Tony Todd (Platoon en Candy Man) en natuurlijk ook Ed Harris en David Morse.

Ed Harris was niet geheel tevreden over de werkwijze van Michael Bay omdat die te dichte close-ups maakte, en je dus minder het geheel zag. Daar kan ik wel wat inkomen, omdat je niet veel het geheel in beeld krijgt en dus kan genieten van een indrukwekkend shot. Het zorgt wel dat je dicht op de actie zit natuurlijk.

The Rock is wat verouderd en het voelt wat houterig met momenten. Maar sommige scènes zijn wel nog leuk kom te zien. En met Connery en Cage erbij wordt het toch weer wat beter. Een topfilm is het niet, maar ik kan hier wel elke keer van genieten. Een aangename blockbuster waar je als grote filmliefhebber niet veel origineels uit kan halen, maar volgens mij nog wel van kan genieten. De film is toch ook weer bijna 25 jaar oud.

Een film die onvermijdelijk te vergelijken is met School of Rock. Daar is het Jack Black die de show steelt. Deze film heeft wel de nodige humor en neemt de rockscene op de korrel. Rain Wilson is wel met momenten irritanter dan Jack Black. En de interactie is hier niet echt geweldig. Ik heb tijdens de concerten meer het gevoel naar een optreden te kijken van Jonas Brothers of zo.

Naast de film die uiteindelijk nog wel meevalt, toch even iets zeggen over de muziek. Teddy Geiser zingt de nummers zelf en die vallen best mee. De rest van de muziek is blijkbaar bedoelt om een vette knipoog naar de rockmuziek te maken, want de muziekkeuze is niet echt de coolste playlist moet ik zeggen. Terwijl School of Rock kon rekenen op muziek van The Who, Black Keys, Ramones, Stooges, AC/DC, Led Zeppelin en anderen, hoor ik in The Rocker op een gegeven moment The Final Countdown... Hoe wil je een film maken over een rockband als de soundtrack niet goed zit. A.D.D. was met momenten goed, maar het blijft een jeugdbandje en Vesuvius is ook niet echt de muziek die ik in huis zou halen.

Een pak beter dan Bohemian Rhapsody, waar het vergelijk snel mee gemaakt is. Die film had Rami Malek en werd geprezen voor zijn rol als Freddie Mercury. Taron Egerton is verrassend eens zo goed. Het verschil zit in de rest van de film. Rocketman kent een ongelofelijke dynamiek die ik miste bij de Queen biopic. Elton John met zijn extravagante podiumacts en kostumering maar ook drugsgebruik, krijgen snelle beelden en een flitsende montage. Er zit voldoende vaart in het verhaal.

Belangrijker is wel de verwerking van de songs. Het is een halve musical geworden met de nummers verwerkt in het verhaal en met een passend arrangement. Dat Elton John als executive producer mee achter de schermen stond te kijken is duidelijk merkbaar.

Een biopic met zo'n bekende artiest draait deels op de gekende formule van rise & fall natuurlijk, maar Rocketman doet dat zeer sterk. Creatieve beelden waar La La Land nog wat van kan leren en Bohemian Rhapsody te weinig liefde voor muziek uitstraalde. En ook gedurfd! Zijn geaardheid en verslavingen worden niet weggestoken of terloops verteld, maar zijn prominent aanwezig. Toch een verschil met Bohemian Rhapsody. Nooit gedacht dat de biopic van Elton John zo interessant zou zijn. Een heerlijke film!

Na Revolver in m'n top 10 te hebben gezet en ook Snatch en Lock, stock and two smoking barrels 4.5* kregen van mij, was ik zeer benieuwd naar deze RocknRolla. De stijl van Guy Ritchie is veel te geforceerd en ook de acteurs lijken wel miscast. Gerard Butler is geen Jason Statham en ook Thandie Newman toont weinig charisma. Wilkinson is de enige die echt opvalt, al is z'n rol te klein om de film te redden. Enkele leuke scènes, maar te zwak over heel de lijn en vrij zwakke humor. Een grote teleurstelling.

Het relaas van tiener in Londen die er plots alleen voor staat als haar moeder haar en haar broer in de steek laat. Niet de eerste film van een tiener uit een moeilijke situatie. Maar hier zie je een diverse groep tieners die gewoon naar school gaan met hun typische perikelen. Het is geen achterbuurt met geweld of drugs zoals je soms wel ziet, maar een normale school. De film toont de impact van zo'n situatie bij een tiener. Hoe de reacties dan zijn tegenover de omgeving, leeftijdsgenoten, de school...

Een mooie film die ook af en toe speelt met beelden van Instagram zonder dat het geforceerd overkomt. En vooral Bukky Bakray en Kosar Ali spelen goed. De drama in de film komt door het onderwerp en niet omdat het een dramatische film moet zijn.

Rocky is een film waarbij de parodieën erop beter in het geheugen blijven dan het origineel. Tijd voor een herziening dus na ettelijke jaren en dat was echt wel nodig. De film is inderdaad beter geparodieerd dan hij zelf is. Ondertussen zijn er al betere en meer geloofwaardige films rond dit thema gemaakt. Bovendien is het verhaal flinterdun en ver gezocht met een bokser die wat loopt aan te modderen en uiteindelijk toch het talent blijkt te bevatten en dan ook nog eens toevallig de grote uitverkorene blijkt te zijn op basis van z'n bijnaam in de bokswereld. Ok, zelfs met respijt op het verhaal (er zijn al erger dingen geschreven) is de rest vrij standaard met af en toe wat mooie scènes, maar uiteindelijk een ballon die broos lijkt en toch maar met lucht gevuld is.

Stallone doet het gelukkig nog niet zo slecht als bokser en kan wel wat goed maken. Rollen als dit (net als Rambo) zijn op z'n lijf geschreven. Het zorgt voor een interessant personage. Al lijkt het mij een kruising tussen Léon en Karate Kid. Rocky is een leuke ontspanningsfilm geworden met een bekend filmfiguur. Maar of hij echt z'n Oscar en status van klassieker verdient is een andere vraag...

Ik had deze film nog nooit eerder gezien. Blij dus dat ze dit draaide in De Studio in Antwerpen, extra aangekleed met een dansgezelschap tijdens de film en een hele hoop fans die er een interactieve beleving van maakten. Het is een over de top film die doet denken aan een Lynch met een extra blik glitter, rode verf en het uitzicht van weinig budget. Het maakt de film een ware belevenis. Musical is al een filmgenre dat het (vooral hier) wel wat minder doet. Maar als je je er voor open stelt is het een boeiende rit met de nodige humor.

Bij de 'big animals' horrorfilms denk je vooral aan haaienfilm, een subgenre op zich. Van de andere dieren doen de films met krokodillen en alligators het anders ook best goed. Denk aan films als Lake Placid, Alligator, Eaten Alive, Black Water, Crawl en meer. Deze Rogue mag toch ergens bovenaan het lijstje staan. Een sterke horrorfilm die levert wat je kan verwachten. Genoeg suggestie om spanning op te bouwen en de juiste effecten om het monster zelf geloofwaardig te houden.

De film oogt ook mooi, recht in de natuur als een soort documentaire. We maken kennis met enkele personages zoals dat hoort in dit genre, maar ze zijn ook weer niet overdreven typetjes of overduidelijk slachtvee voor wat komen zal. En altijd leuk om Radha Mitchell te zien. Ik leerde haar kennen in de serie Neighbours (uit een tijd van 1 tv voor het hele gezin en nog geen internet) en sindsdien in kleine rollen toch altijd een mooie toevoegen aan films zoals Man on Fire of Pitch Black. Maar ook goed in de hoofdrol van kleinere films als High Art en Silent Hill. Ze kan de film gerust trekken, ook al staat natuurlijk het monster centraal.

Voldoende spanning, weinig flauw humor die je gewoonlijk in dit soort films ziet maar wel de sfeer breekt. Wat passende muziek en mooie beelden. Zo wordt het een veel betere film dan je zou verwachten.

Een slechte foto in een mooie kader. Deze overbodige spin-off (of hoe je de zijsprong ook wil benoemen) wil zich tegelijk laten gelden als deel van Star Wars, maar toch wat afzijdig houden met een wat andere sfeer. De film is wat meer duister geworden en voor een stuk iets volwassen misschien. Dat hoeft niet slecht te zijn, soms wat het misschien wel eens wat cheesy in het verleden. Maar qua verhaal is het niet echt boeiend. Ik mis dat avontuurlijke en enkele oude figuren in slechte CGI doet het geheel ook niet veel goed. Hopelijk is dit niet de weg die de franchise in wil slagen. Gelukkig is het wel mooi om zien en maken figuren als Jyn Erso en de robot K-2SO (lijkt weggelopen uit een Ghibli film) deze film nog wel het kijken waard. Vooral leuk met de verwijzingen en cameo's voor de Star Wars fans.

Toen de Vlaamse filmwereld hoofdzakelijk bestond uit literaire verfilmingen. Roland Verhavert probeer het telkens weer op een creatieve manier aan te pakken, al lukt dat niet altijd even goed. Of zijn de films ondertussen gedateerd. Rolande met de bles is geen boerenfilm, maar een vrij dromerige eliteverhaal. Waar de teksten en dialogen belangrijker zijn dan de eigen acteerinvulling. Met muziek die nog dramatischer klinkt dan je gewoon bent. De missing linkt tussen Ingmar Bergman en de Vlaamse film. Het geeft mooie beelden, maar het is toch iets te zweverig voor mij.

Een pseudo-documentary met archiefbeelden van Dylan tijdens zijn de Rolling Thunder Revue, aangevuld met fictieve personages en interviews. Denkelijk heeft Scorsese dit als fan van Dylan gemaakt om een sfeer te kunnen weergeven van die tijd door aan te vullen waar de beelden beperkt zijn. Het resultaat is helaas dubbel omdat je door die fictieve elementen niet echt kan spreken van een documentaire. Als concertfilm schiet het te kort door de vele interviews die je er toch wat uithalen. Ik hou wel van de muziek, maar in dit geval had ik liever de muziek laten spreken met een kortere film die enkel uit de archiefbeelden bestond. Dat moet meer tot inspiratie en verbeelding werken dan wat we nu te zien kregen.

De film draait rond de Mexicaanse dienstmeid Cleo, wiens leven zo te zien enkel draait in dienst van haar dagelijks werk bij een burgerlijk gezin. Het filmen in Zwart-Wit helpt hier volgens mij ook wel om de focus nog meer te leggen op dat hoofdpersonage, zodat de aandacht minder naar de achtergrond gaat. Het zet problemen tegenover elkaar in perspectief: de zwangerschap, de scheiding, de hondenpoep, de gewelddadige betoging, … Cleo houdt die dingen ook strikt gescheiden, voor haar zijn het andere werelden. Zo komt ze de vader tegen op weg naar de cinema, maar zwijgt ze daarover, omdat het niet haar huwelijk is. En ligt ze begrijpelijk vooral wakker van haar zwangerschap en de rol van Fermín als natuurlijk vader, en minder op de betoging en het feit dat Fermín een recruut is die ook geweld op zijn kerfstok heeft. Pas op het einde zien we dat Cleo zich zonder meer ontfermd over de kinderen in het water die bijna zouden verdrinken. Eens aan het strand opent ze zich voor het eerst aan de familie waar ze werkt, hoe ze worstelt met haar verloren dochter. Voordien zag je ook een gesprek met haar werkgeefster, maar dan vooral met de gedachte dat haar zwangerschap haar job zou kosten. En dan kon ze zo'n gesprek niet vermijden.


De film is niet geweldig aangrijpend, maar best wel mooi gemaakt. Cinematografisch de moeite om te zien en ook qua geluid in de cinema hoorde je de hele tijd geluiden ook achter je komen, zodat je nog meer in de film zat. Begrijpelijk dat deze film zoveel nominaties en prijzen kreeg.

Heerlijke documentaire, omdat ik al een liefde voor de zaal had. De zaal is zowat achter mijn hoek op enkele minuten fietsen. Jaren terug heb ik het genoegen gehad om met een zeer beperkt aantal mensen en een gids achter de schermen van De Roma te mogen gaan. Hoe de zaal als een Fenix verrees uit de assen nadat het zo goed als dood was. Alles gestript, jaren leegstand en vol afval achtergelaten door bouwfirma's die het een ideale locatie vonden. En toch zag je nog zoveel bewaard. Filmmateriaal en zelfs glasramen die ergens verdoken zaten en al de ellende hebben doorstaan. En ook hoe vrijwilligers de zaal terug leven hebben ingeblazen. De zaal ligt in Borgerhout, één van de negen districten van Antwerpen. Het enige district zonder een eigen cultuurcentrum trouwens. Maar dat is zeker opgevangen door onafhankelijke cultuurhuizen als Rataplan, Werkhuys en vooral De Roma. De zaal groeide uit tot een muziektempel die qua programmatie doet denken aan een Ancienne Belgique. Voorbije jaren ben ik er gaan zien naar artiesten als Human League, Lamb, The Waterboys, DJ Shadow, Killing Joke, Echo & The Bunnymen, Kim Wilde en veel veel meer. Ook lezingen, films, tritubes en meer worden er gegeven.

De basis van De Roma zijn de vrijwilligers. Het is een vzw die helemaal, maar dan ook helemaal op vrijwilligers draait. Voor de keuken, de bar, de tickets, het onderhoud, ... Het is over die mensen dat de documentaire gaat. Ongelofelijk hoe groots die zaal is. Niet alleen werk je met vrijwilligers, het is ook gelegen in een drukke winkelstraat in de meest diverse wijk van heel Antwerpen. De documentaire gaat daar ook op in en laat buurtbewoners mee aan het woord. Bij de vrijwilligers zit één bekende naam: Ludo Mariman, de frontman van de Belgische punkgroep The Kids. Punker en muzikant met hart en ziel. Nooit verlegen om zelf met een dweil de wc's te kuisen van De Roma en regelmatig in de keuken te zien voor de catering.

Ik heb de zaal over de jaren zien groeien en je kan niet rond de vrijwilligersploeg. Gelukkig gaat het over hen en niet over de zaal zelf. Zeer boeiende documentaire!

Roman Holiday is een Cary Grant film zonder Grant. Al mogen we niet klagen met Gregory Peck. Het is wel even wennen, want de film is niet helemaal op zijn lijf geschreven. Grant voelde zich te oud om een liefdesverhaal te spelen met de jonge Hepburn en Peck wilde wel eens een romantische komedie spelen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik voordien niet echt een liefhebber was van Audrey Hepburn. Dat is bij deze meteen rechtgezet. Ze is briljant als de prinses die er een dagje tussenuit wil. De vrolijkheid spat er af en op zich past de ongemakkelijkheid van Peck (die tenslotte op de eerste plaats de intentie had om een interview af te nemen) er wel mooi bij.

De film is een vrolijk sprookje van een prinses die wil genieten van het leven buiten haar glazen kooi. Ze beleeft wel wat in Rome en dat houdt de film boeiend. Je wordt meteen gegrepen door Hepburn die hier terecht een Oscar voor won. Niet evident voor een debutante. Later in de film wordt de spanning opgebouwd omdat beiden (prinses en journalist) hun achtergrond geheim houden en je afwacht of ze het nu aan elkaar gaan zeggen of niet.

Een bijzonder mooie film vol humor en romantiek. Het enige minpunt is wel dat de film zich afspeelt in een mooi stad waar niets mee gedaan wordt. Bewust werd de film in zwart-wit gemaakt om de aandacht van de acteurs niet af te leiden. En ik denk net dat deze film wat technicolor kon gebruiken. En misschien had het met een Cary Grant toch net iets beter geweest ook.

Toch iets minder na herziening. De film kent haar momenten, maar het geheel is niet echt fantastisch. Ik hield wel van de muziekmomenten, en net daar mocht het wel iets verder in gaan. Nu mist het de nodige pit om echt groots te worden. Wel boeiende rollen van Kate Winslet en Steve Buscemi.

@ RedEye_18

Voor mij is romeo + juliet één lang gerokken videoclip, dat bedoel ik met MTV-genre. Een aanpak die Luhrmann trouwens ook bij Moulin Rouge deed. En dat mij eveneens dik tegenstak. Er is niets interessants aan een moderne versie van Romeo+Juliet. Ten eerste omdat het verhaal al honderden keren, en pakken beter is verfilmd. Het enige originele is dat je er een versie van maakt die voor jongeren interessant is. Maar dan gaat er veel van de essentie verloren. Toch drukt hij hier toch nog meer z'n eigen stempel, vandaar toch dat ene puntje dat ik aan de film geef. Terwijl het bij Moulin Rouge aan originaliteit enorm ontbreekt. Zelfs de nummers zijn (slechte) covers.

Maar dat is kwestie van smaak uiteraard. Daarom dat ik zeg dat ik het goed begrijp dat de film weldegelijk in de smaak valt bij veel mensen. Mijn punten zijn meer een weergave van wat ik van de film vindt, dan de kwaliteiten van de film zelf. Voor mij stoort die aanpak, maar uiteraard heeft de regisseur z'n best gedaan en heeft hij het er in zijn genre goed van afgebracht.

Zolang we het maar over onze gemeenschappelijk nummer 1 maar eens zijn zeker

Romeo and Juliet is een zeer bekend verhaal. Maar dat wil niet zeggen dat het een goeie film kan opleveren. Tenslotte ging ook iedereen kijken naar de Titanic, terwijl het verhaal daar ook verre van spannend is. Maar de basis in deze film is er natuurlijk en dat kan wel eens garant staan voor een leuke film. Het is alleen de vraag hoe de maker zich basseerd op het oude werk van Shakespeare. Ofwel maak je een compleet nieuwe interpretatie (denk aan West Side Story) of je blijft net dicht bij het origineel.

Er is gekozen voor het laatste en zowel tekst, decors als personages (tot zelfs de leeftijd) zijn in de lijn van Shakespear. En voor de eerste keer in dergelijke aanpak, is de taal van Shakespeare geen drempel, maar past het net wonderlijk in de film en krijg je een poëtisch en romantisch verhaal. Alles zit prachtig gegoten in deze film. Mooie beelden, prachtige decors en kostumering en de acteurs zijn perfect gecast voor deze manier van filmen. Wat theatraal zonder dat het een toneelstuk wordt. Dit is een Shakespearefilm en ik denk wel dat hij trots zou zijn op deze versie.

Romeo must die is verre van een echte Jet Li film. Dit is meer een familiegangsterfilm met een hiphop soundtrack waar Jet Li in meespeelt. De sterkte komt dan ook vooral van de zwarte acteurs die zich zeer goed voelen zo te zien. DMX doet het wel goed in dit soort rollen. En zolang het niet te lang duurt valt die Anthony Anderson ook wel mee. Opvallend is toch wel het acteerdebuut van de betreurde Aaliyah dat leuk is om te zien.

Verre van speciaal en de gevechten zijn nogal pover. Die Russell Wong trekt trouwens veel op Keanu Reeves in deze film. En ik ben er nog niet uit of dat wel een compliment is.

Leuke film dus, al zal de echte Jet Li fan hier niet meteen z'n gading vinden. Soms wat te vergelijken met de Chan-films als Rush Hour of Shangai Noon. Al zijn die nog meer op humor gemikt.

Een low budget horror dat gelukkig kort genoeg is. Op één of andere manier is het wel leuk om te zien, ook al is het verhaal al vertrokken voor de film begint. En de acteurs vallen nog wel mee, maar hun personages zijn langs geen kanten uitgewerkt. Veel is er niet te zien, en de vele B-horrorfilms zijn dan wel niet veel beter, daar hou ik dan wel van dat foute of theatrale wat hier wel wat ontbreekt. Leuk tussendoortje, maar meer niet.

Een animatiefilm die z'n lelijke animatie duidelijk kan goedmaken door de nodige humor en een team achter de schermen dat zich amuseert. De grappen werken niet altijd, maar er wordt tenminste buiten de lijntjes gekleurd. Ook fijn om vele genre-verwijzingen te zien. Is dit een topfilm? Verre van! Maar door z'n originaliteit slaagt het er in om uit de goedkope doorsnee te geraken.

De film begint zeer sterk met grootse actie, goede acteerprestaties en een spannend verloop. De auto achtervolging wordt weinig geëvenaard in de filmwereld en zorgt absoluut voor een meerwaarde. En ook qua spanning lijken alle truuks te werken. Als kijker moet je zelf aan de informatie komen. Telefoongesprekken die je enkel ziet, zonder ze mee te kunnen beluisteren bijvoorbeeld. Of de inhoud van de koffer. Gewoonlijk wordt er één of andere cliché wapen of technologische uitvinding in het verhaal geschreven.

Later zakt de film wat in elkaar. Niet dat het ineens slecht wordt, maar het verloop van een film moet toch minstens het niveau houden of nog beter in stijgende lijn gaan richting geweldige finale. Maar de pluspunten maken gelukkig veel goed.

Een film waar je best weinig van weet op voorhand. Niet dat de film een grootse plottwist kent, maar het verhaal is best indrukwekkend en werkt vooral door er zonder wetenschap in te duiken. Daarom dat ik het meeste hier gewoon als spoiler aanduidt.

De film begint geheimzinnig. De scènes in de room zijn zeer intiem met twee sterke acteurs. Je weet als kijker niet wat er meer is, en tegelijkertijd leef je mee de jonge Jack die helemaal niets kent van buiten die room. Door zeker in het begin te blijven focussen op de kamer zelf, gaat de aandacht ook naar de leefwereld van Jack.

Daarna wordt het even spannend, maar de film draait niet om de ontvoering zelf. Gelukkig weinig aandacht naar 'Old Nick'. Na de ontvoering kom je ook niet te weten wat er met hem gebeurd is. Dat is niet relevant voor het verhaal. Daarna krijg je de terugkeer van Joy en Jack. En net als bij iemand die zwaar ziek is, weten de omstaanders nooit wat ze moeten zeggen.

Ik las hier ook iets opvallend, waar ik me in kan vinden. Joy & Jack wonen in 1 kamer wat - vooral voor Jack dan - de enige wereld is die ze kennen. En toch is het niet claustrofobisch. In tegendeel, als ze kunnen ontsnappen is het vooral wennen aan een grotere leefwereld. De filmmakers zijn er in geslaagd om dat effect mooi weer te geven.

Echt helemaal overtuigt de film ook weer niet. Qua regie en cinematografie is het nergens speciaal. Het zijn vooral Brie Larson en de jonge Jacob Tremblay die de film trekken. Met het boeiende verhaal levert dit een goeie film op. Zeer begrijpelijk dan ook dat vooral Larson met de prijzen ging lopen en niet de film zelf.

Hitchcock beschouwde Rope niet als een goeie film, maar als een boeiend experiment. En dat is het ook wel. Als film wil het niet altijd even vlot verlopen. Stewart heeft al beter gedaan, al is hij ook weer verre van slecht in deze film. En de rest van de cast mist wat de ervaring denk ik om het zo lang uit te houden in de lange shots. Die lange shots zijn dan weer knap om zien. De hele film was gemaakt in 10 lange takes. Dit moet volgens mij ook leuk zijn als toneelstuk. In deze film is die lijn tussen theater en film al iets dunner. Ook de eerste keer dat Hitchcock werkt met Technicolor.

De film is meer dan het experiment natuurlijk. Er speelt een psychologisch spelletje als 2 vrienden denken de perfecte moord te hebben gepleegd, om dan te zien waar ze ergens door de mand zullen vallen. Hitchcock maakt enkele mooie scènes, waaronder de meid die de kist afruimt of het touw dat in zicht is als het volk binnen komt. We zijn meer spanning van de regisseur gewoon, maar je kan de film best interessant noemen.