Opinions

Ik hou wel van dit genre horrorkomedies. De combinatie van net genoeg spanning en zwarte humor levert bij mij meteen een glimlach. Het hoeft niet altijd sfeervol te zijn. Ready Or Not kan daar nochtans ook wel wat van geven, maar met enkele zwartgallige oneliners en een horrorfilm die zichzelf niet al te serieus neemt, is het echt wel genieten. Heerlijk kom te zien.

Ready Player One is zo'n computerspelfilm gemaakt door iemand die waarschijnlijk hulp nodig heeft om een WhatsApp te sturen. Het heeft soms wat weg van Wreck-It Ralph, Avatar of de nieuwe Jumanji. Om maar te zeggen dat Spielberg hier wel op veilig speelt en niet bepaald een klassieker neerzet. Het avontuurlijke gedeelte is niet slecht, daar is Spielberg goed in. Maar het resultaat is een leuke tienerfilm en niets meer. Dat moet ook niet natuurlijk. Maar ik vrees dat de film snel zal verouderd zijn.

Net als op andere domeinen was ook hiphop een mannenwereldje en moesten (moeten) vrouwen extra knokken om gehoord te worden. En zelfs als het dan lukt worden ze niet altijd serieus genomen of bewust in de vergeethoek gezet. The Real Queens of Hip-Hop neemt je mee op een zeer boeiende reis in het verleden van hip-hop met een verhaal dat eindelijk gehoord wordt. Zeker aan te bevelen aan muziekliefhebbers, maar door de relatief korte duur van de docu is dit zeker de moeite voor wie zich graag wil verdiepen in het genre.

Regisseur Levy blijft duidelijk bij zijn formule van familiefilm. Dit keer is het een boskfilm met robots en een vader-zoon relatie als rode draad. Je merkt de stempel van Spielberg wel en ik zou er niet van geschrokken zijn als dit een Disneyfilm had geweest. Allemaal nogal zoet dus met weinig verrassingen en kleurloze randfiguren. Jackman doet het niet slecht en Lily valt ook nog best mee. Ook de robots zijn leuk gemaakt en blijven ook robots in een gewone wereld. Dit is geen surrealistische fantasywereld, maar gewoon een blik in een hypotetische toekomst.

Geen topper dus, maar de bokswedstrijden vallen best mee. Leuk om een keer te zien, maar verder heeft het ook niet veel om het lijf helaas. Toepasselijk voor een film op vrijdagavond.

Op zich niet slecht, maar veel verhaal zit er toch niet in. Het aflopen van de 10 plagen is wat gelijkaardig aan se7en met de 7 hoofdzondes. Visueel is het wel mooi omkleed en het acteerwerk is best goed. Af en toe een schrikmoment kunnen de boel nog wat redden en zorgen ervoor dat de film gezellig is om naar te kijken. Maar een topper zal het nooit worden.

Hitchcock laat hiermee zien dat hij toch meester is van het genre. Normaal zie je een moord of een lijk dat ze vinden, waarop een zaak start. Hier zit je samen met James Stewart te kijken naar dingen die wel eens verdacht kunnen zijn, maar zonder dat je weet wat er gebeurd is. Als er al iets gebeurd is! Je wordt meegesleept in de theorieën die Stewart maakt, terwijl hij gekluisterd is aan zijn bed door een gebroken been. De kijker blijft ook in die kamer, alles van de andere personages horen en zien we in dezelfde kamer.

James Stewart is sterk in dit soort films. Een acteur van zijn tijd die nooit mee echt mee is kunnen draaien in de vernieuwde acteerstijl die rond jaren '60 is beginnen vormen. Het oogt als boeiend theater, maar de acteurs zijn wel meester in het genre. Naast Stewart een mooie Grace Kelly die op korte tijd een mooi palmares heeft neergezet. Het klikt wel tussen Stewart en Kelly. Dat zorgt voor leuke dialogen en het nodige charisma op het scherm.

Een meeslepende thriller waar je alles op het puntje van de stoel volgt. Om samen met de hoofdpersonages de puzzel te leggen en zo te weten te komen wat er nu eigenlijk echt gebeurd is.

Van alle films van Hitchock heeft nooit één film die van regie gewonnen, maar 2 films werden wel genomineerd voor de Oscar van Beste Film: Suspicion en deze Rebecca. Rebecca werd de eerste film trouwens van Hitchcock in Hollywood. Je merkt wel dat de regie begin jaren '40 anders is dan we gewoon zijn van de meester. Wat denkelijk verklaart waarom zijn latere klassiekers de Amerikaanse (vrij traditionele) Oscars niet konden binnen halen. Maar dat maakt van Rebecca zeker geen mindere film, alleen minder in de lijn van andere Hitchcock films.

Rebecca heeft in de eerste plaats een sterk verhaal, geschreven door Daphne du Maurier. Zij schreef ook The Birds en andere verfilmde verhalen. De film begint vrij vrolijk met een verliefd koppeltje, maar meteen slaat de toon om als Hitcock perfect de spanning kan weergeven van Joan Fontaine in het grote huis. Niet alleen voelt ze zich onwennig, maar de schaduw van Rebecca versterkt door de diensthoudster Mrs. Danvers, is steeds aanwezig. De film kent nog meer verrassende plotwendingen. Niet dat die zo hoogstaand zijn, maar eerlijk gezegd toch wel verrassend, wat het verhaal interessant maakt.

Naast verhaal en regie (want het spel van schaduw en licht komt eigenlijk best wel goed tot z'n recht) kan de film ook teren op sterk acteerwerk. Joan Fontaine (die in Suspicion als enige actrice ooit in een Hitchcockfilm de Oscar voor beste actrice zou winnen) moet niet onderdoen voor haar acterende zus Olivia de Havilland. Verder is het ook genieten van Laurence Olivier, Judith Anderson en George Sanders.

Rebecca heeft net niet dat in zich om de grote klassieker te worden, maar is wel gemaakt met vakmanschap. Voor liefhebbers van het genre, is dit best wel een goeie film. Maar liefhebbers van Hitchcock zullen een beetje op hun honger zitten vrees ik.

Niet evident om een remake te maken van een Hitchcock film. Toch een type regisseur met een gekende stempel op zijn films en best een talentvolle man als het komt op suspense. Het verhaal van Rebecca is (net als andere van zijn films) gebaseerd op een boek. De basis blijft een goed verhaal en dat komt ook hier wel wat naar voor. Maar de film uit 1940 kreeg ook de nodige filmprijzen. Door zijn bekendheid is het moeilijk om de films niet met elkaar te vergelijken.

Deze Rebecca uit 2020 is wel mooi gefilmd, de setting in een mooi kasteel, nodige kostumering en zo. En met 2 hoofdacteurs die het op zich niet slecht doen. Maar de film mist een ziel, de spanning komt niet echt naar voor en beide acteurs hebben ook al betere rollen gespeeld. Dankzij het budget en de grote namen achter deze titel is het nog best aangenaam om te zien, maar is het ook niet meer dan gemiddeld. Jammer, want dit heeft best wel potentie. Of wordt hiermee nog eens duidelijk dat talenten van oa Hitchcock en acteurs Joan Fontaine en Laurence Olivier nog worden onderschat? Om te zwijgen van de toenmalige cinematografie die één van de Oscars kon verzilveren.

Adil & Billal scoren opnieuw met Rebel, een zeer indrukwekkende film over radicalisering die zowel de hardheid van de oorlog in Syrië laat zien maar het verhaal ook open trekt om een verklaring te zoeken hoe het zover is kunnen komen. Zonder zwart/wit 1 schuldige aan te duiden. Geïnspireerd door echte verhaal en zelfs de getuigenis van iemand die het zelf heeft meegemaakt. Het geeft dit dramatisch verhaal meer diepgang. En de oorlog komt daardoor ook harder binnen.

In de hoofdrol zien we Aboubakr Bensaihi (geboren en getogen in Molenbeek) die ook al hoofdrol speelde in Black, de film die Adil & Billal in 2015 maakten en daarmee echt bekend werden. En zijn moeder is ook een bekend gezicht: Lubna Azabel die voor haar rol in Incendies van Denis Villeneuve al de nodige (verdiende) prijzen kreeg.

Rebel Moon is een flauwe rip off van Star Wars, wat op zich met alle spinoffs en series ook al wat uitgemolken aanvoelt. De film lijkt ook al met de gedachten in een toekomstige franchise te zweven, maar vergeet daarbij de focus te houden op de film zelf. Terwijl Zack Snyder kennende al denkt aan een Snyder-cut waar enkel fans van lijken te smullen. Jammer, want het genre is op zich wel goed met een goede visuele aanpak. Wat hier helaas niet het geval is.

Goeie film met een leuke James Dean. Hij past wel in deze rol als rebel without a cause. Al is het niet zijn beste acteerprestatie. Daarvoor is East of Eden beter. Het verhaal is wel interessant met een psychologisch kantje. Bij sommige scènes moest ik denken aan West Side Story, dat toch in een volgend decennium werd opgenomen. Het geheel wil ook niet altijd vlotten, maar uiteindelijk is het wel een aangenamen film geworden. Net geen klassieker, misschien dan toch door de dood van James Dean.

Sterke thriller dat alles in huis heeft om een topper te worden. Spannend verhaal, goeie acteurs, ... en toch slaagt Roger Donaldson er niet in om echt sfeer te scheppen en de film hoger op te tillen. Wat resulteert in een aangename Thriller die net boven het gemiddelde uitkomt.

Red is een doorsnee spionagethriller geworden met dat enige verschil dat de helden van dienst wat ouder zijn dan we gewoon zijn. Qua opzet is er verder niets nieuws, al levert dit concept wel de nodige oneliners op. Dat kan wel leuk zijn, maar ik had hier toch meer van verwacht. Het mocht toch allemaal iets pittiger om Red te kunnen onderscheiden van andere thrillers. Af en toe krijg je weer hoop door een leuke grap, maar dan duurt het weer voor er iets nieuws komt. En visueel is het ook triestig, dat lelijke gedoe met die postkaarten is niet echt geslaagd.

Deel 1 viel wel mee, maar meer ook niet en ik had dan ook niet veel verwachtingen in deze sequel. Maar ofwel herinner ik me deel 1 niet meer zo goed, ofwel is dit gewoon veel beter. Willis speelt één van z'n betere rollen de laatste jaren en de film kent ook een grote dosis actie en humor. De makers hebben door dat enkel het neerzetten van oude geheim agenten niet voldoende is, en dat je naast dat leuke idee ook wel een goeie actiefilm moet kunnen neerzetten. Mary-Louise Parker is geweldig en ook de toevoegingen van Lee Byung-hun, Caherine Zeta-Jones, Neal McDonough, David Thewlis en Anthony Hopkins tillen de film omhoog. Ze geven de film meer pit, in tegenstelling tot de wat rustigere oudjes uit de vorige film als Morgan Freeman, James Remar, Richard Dreyfuss en Ernest Borgnine. Veel beter meegevallen dus dan verwacht en in tegenstelling bij het eerste deel, hoop ik nu wel dat er een 3e deel komt.

Politiek geladen film die niet enkel een zoveelste statement inneemt, maar ook voldoende spanning met zich mee draagt om het boeiend te houden. Vrij goeie acteerprestaties, mooi Afrikaanse beelden en dito muziek. Een film waar je in mee getrokken wordt. Prachtig.

De film komt nogal traag op gang vind ik. Echte spanning komt niet zo direct voor in de film, wat voor een deel aan het verhaal ligt: Zo wordt er nogal weinig meer gedaan met het personage van het kleine meisje... Dient zij enkel om een zak in de weg van de moordenaar te gooien?

Wel een proficiat voor Cillian Murphy die een pracht van een acteerprestatie neerzet. Rachel McAdams is niet altijd even sterk, waardoor de spanning maar eerst na een tijd komt. Ook een kleine vermelding voor Brian Cox. Ik had de man echt niet herkend als de vader van Lisa.

De DVD is ook wel de moeite met een hoop goeie extra's.

Leuke animatie met een twisted versie van Roodkapje. De wolf die zot wordt van Roodkapje is een klassieker. De typische woordspelingen en snelle gags zorgen voor een humor die niet door kleine kinderen wordt opgepikt. De animatie deed het goed in het leger, een aangename afleiding in de oorlog.

Wat een grote teleurstelling. Het duo Reynolds en The Rock werkt voor geen meter en Gadot loopt er bij als het derde wiel aan de wagen. Het verhaal pikt wat ideeën links en rechts, aangevuld met flauwe humor. Dit zou de duurste Netflix film zijn tot nu toe, maar waarschijnlijk ging dat gewoon naar de dure cast ipv naar kwaliteit. Jammer, want dit leek me wel een leuke blockbuster te worden.

Een te brave weerwolvenfilm. De sfeer wordt mooi opgebouwd en het kleurenpakket beloofd een mooie film. Maar het geheel is zoals gezegd veel te braaf met enkel een afwachtend spel rond wie de weerwolf is. Enkel een rode cape lijkt een link te zijn met het bekende sprookje. Ik had veel meer durf verwacht. De makers mochten gerust nog verder gaan in deze film. Dit lijkt wel een kruising tussen Twilight en Ginger Snaps III. En dat zijn niet bepaald pluspunten...

Red River is op papier niet bijster origineel, maar dat is ook wel wat te wijten aan de zeer vele films die in het genre gemaakt zijn. Aan het stuur zit Howard Hawks die al een veelzijdig palmares had met films als Scarface, His Girl Friday en The Big Sleep. Later zouden nog meer pareltjes volgen als Gentlemen prefer blondes en Rio Bravo. Red River is zijn eerste western en hij brengt het er zeer goed vanaf. Hij maakte zelfs indruk op zijn rivaal John Ford, de godfather van de western. Ford was vooral overtuigd van John Wayne, die hij niet zo'n goed acteur vond, maar wel in deze film. Ze zouden later nog meer samenwerken.

Hawks is er in geslaagd om de acteurs mooi in de verf te zetten. Het is geen louter good guy vs bad guy verhaal. Alhoewel we natuurlijk de clichés krijgen van de cowboys tegen de indianen en de plaats van de vrouw. Wel wat fout, maar dat is de tijdsgeest. We krijgen twee sterren tegenover elkaar met de ervaren rot John Wayne (41 op dat moment) en de jongere Montgomery Clift (28 jaar). Voor Clift was het zijn eerste grote filmrol. Een andere stijl, een andere generatie, een andere visie. Echt goed zat het niet tussen Wayne en Clift. Er werd zelfs afgesproken dat er niet over politiek mocht gepraat worden tijdens de opnames. Beide acteurs stonden politiek namelijk ver uit elkaar. Die spanning tussen de acteurs doet wel de relatie op het scherm goed als rivalen in de film. En Hawks is er in geslaagd om hen alle twee zo weer te geven dat je niet echt met een goeie of een slechte zit. Er is voor alle twee wel iets te zeggen, ook al hebben ze gaandeweg klinkende ruzie.

In de zijlijn en als verteller krijgen we acteur Walter Brennan, die op dat moment al 3 Oscars had gewonnen. Het zou nog lang duren voor iemand dat kon evenaren. Daniel Day-Lewis, Ingrid Bergman, Jack Nicholson en Meryl Streep zijn (voorlopig) de enigen. Enkel Katharine Hepburn kon er nog 1 meer winnen. Zijn stijl is niet meer van u, maar past als gegoten in de oude westerns.

Red River is een western van zijn tijd. Met de indianen, de pistolen op zak, de stoere mannenpraat, … It's a man's world. Zo'n film zou nooit meer werken. Maar het blijft een klassieker, heerlijk om te zien en Hawks weet perfect het ritme er in te houden. Als klassieker kent de film wat slijtage, los van de invloed die de film ooit had. Maar er blijft nog genoeg over om te genieten van deze ijzersterke western.

The Red Shoes, een film die ik nog niet had gezien. Het leek me een Hollywoodmusical uit een tijd dat liedjes bekender waren dan de film. Na aanraden van Spetie de film toch bekeken. Het is een Engelse film en je merkt wel het verschil met films uit de VS in die tijd. Zowel visueel als qua acteerwerk is dit meer dan het theatrale van Hollywood dat zo goed als helemaal binnen opgenomen is als een wereldvreemde fantasiewereld. Op zich ook niet altijd slecht, maar een dramafilm als dit zou niet werken in de VS.

Een andere toch dan bvb Black Swan, al is de gedrevenheid en de passie voor dansen en muziek evengoed belangrijk. De film volgt in grote lijnen het verhaal van Hans Christian Andersen. Niet alleen in het ballet, maar de hele film. Het ballet zelf is trouwens prachtig gedaan en zeker niet zo klassiek als de reputatie van ballet met zich meedraagt. Begrijpelijk dat regisseurs als Martin Scorsese en Brian De Palma hier zo van houden.

Ik hou wel van dit soort films. Dit is geen doorsnee musical waar mensen huppelend door het leven gaan. De muziek wordt hier gebruikt op het moment dat er een voorstelling bezig is, daarnaast zijn het gewoon mensen zonder dat ze liedjes moeten zingen. Beelden achter de schermen, de voorbereidingen, de crew, de stress en de lat die zeer hoog ligt om mee te kunnen draaien op topniveau.

De film had 2 Oscars gewonnen, wat er waarschijnlijk meer hadden geweest als de film in de VS was gemaakt. Terecht één van de beste Britse films ooit.

Red Sparrow zweeft tussen de blockbuster en de arthouse en wil gewoon een mooi gemaakte thriller maken. Anno 2018 is er weinig ruimte voor dit soort films. Je moet echt uitpakken of net alternatiever uit de hoek komen. Neemt niet weg dat de film toch wat mankementen kent. De grote troef is natuurlijk het acteerwerk dat met Jennifer Lawrence en Matthias Schoenaerts zeker goed zit. Edgerton is wat miscast helaas.

Het geheel is wel te lang en daardoor dreigen de mooie shots en scenes wat in de vergeethoek te geraken. Nochtans is het af en toe best genieten. Maar dat niveau kan niet overal behouden worden. Een genietbare thriller dus, maar zeker geen klassieker.

Op papier is dit alvast een indrukwekkende film met een geweldige cast, maar ook visueel best wel de moeite. En toch lijkt dit een wat vergeten film, ondanks de 12 Oscarnominaties. Waarschijnlijk door het nogal zware verhaal waardoor de film alle troeven in handen heeft, maar het meer dan ooit een opdracht is om het het hier 3,5 uur vol te houden. Zeker als je geen voorgeschiedenis hebt. Wel knap gedaan met die getuigen, zodat het nog meer op een echte getuigenis lijkt.

Niet echt een geslaagde film. Ooit een succesformule denkelijk om actie met schone vrouwen te mixen. Het verhaal is een mix tussen One flew over the cuckoo's nest, Barb Wire en Cool Hand Luke. Maar dan wel niet meteen de beste elementen hieruit. Erotiek is ook relatief. Wat vrouwencatch en enkele schaars geklede vrouwen geven nog niet per se mooie scènes. Voor de liefhebbers, maar mijn ding niet.

Blijft een vermakelijke film, al merk je snel hoe cheesy het eigenlijk is. Er had in elk geval zoveel meer mee gedaan kunnen zijn. Vrij clichématige personages en wat meer spanning. Nu is het een apocalyptische film geworden zonder verrassing. Omdat de sfeer ontbreekt, ligt de focus op de actie. En ondanks de mooie draken, wordt daar veel te weinig mee gedaan.

La Reine Margot, een boek van Alexandre Dumas. De man achter de De Notenkraker, De Drie Musketiers, De Graaf van Monte Cristo en andere verhalen. Het boek werd geschreven in 1845, volop Romantiek waarin meer gelijkaardige schrijvers furore maakte met geschiedkundige (nationalistische) avonturenverhalen. Denk maar aan Victor Hugo, Multatuli en Hendrik Conscience. Dumas haalt met La Reine Margot de periode aan waarin de strijd volop woedde tussen de protestanten en de katholieken. Geloof was blijkbaar toch iets anders dan 'lief zijn voor elkaar'...

De film geeft een historische versie weer. De figuren kloppen wel, enkele feiten zijn wel aangepast (Karel IX stief niet aan vergif, maar aan tuberculose) maar toch is het niet bepaald een aantrekkelijke film. De figuren lijken wel vampieren met hun bleke uiterlijk. Het mag dan wel historisch er zo uit gezien hebben (daar ga ik van uit, dit is ver voor mijnen tijd), ik mis de avontuurlijke en romantische insteek van Dumas. Hier kan perfect iets moois van gemaakt worden, inclusief het liefdesverhaaltje tussen La Môle en Margot.

Qua acteerwerk is het meestal triestig en veel overacting. Enkel Isabelle Adjani (Margot) en Daniel Auteuil (Hendrik van Navarra) springen er boven uit. De setting is vrij grijs (figuurlijk dan) met lelijke kostuums en kapsels. Dit zou het hof moeten voorstellen, maar het zijn veredelde landlopers geworden. De film lijkt wel sterk verouderd, al mag dat geen excuus zijn voor een tijdloze film. Misschien dat een versie in de stijl van The Tudors hier iets prachtig van kan maken. Wie weet komt er ooit een remake van.

Een heerlijke omnibus met 6 verhalen over hetzelfde thema wraak. In tegenstelling tot andere gelijkaardige films, is alles hier in handen van 1 regisseur. Het zorgt voor meer continuïteit en houdt het niveau wat op een regelmatige hoogte. De film moet het vooral van de sterke ideeën hebben die tegelijk herkenbaar zijn en toch net dat uitzonderlijke hebben. Telkens weer 'well that escalated quickly' in een sfeer die vooral doet denken aan de reeks Black Mirror. Zelfde type drama/humor. De film blijft ook boeien omdat het net korte verhalen zijn.

Veel bekende gezichten in deze film die van de verhalen iets moois maken. Niet eenvoudig, omdat de korte duur van die delen minder ruimte laat (hoeft ook niet) voor de personages, maar wel de situatie. En toch maken ze er iets van dat de karakters meer zijn dan kartonnen figuren.

Een politiek geladen film die toch wel boeiend is. Sterk acteerwerk en een interessant thema. Zelfs voor niet-Amerikanen die qua terrorisme een pak meer paranoïde zijn (deels terecht misschien). De filmmakers stellen zowel clichés voor (omdat veel mensen nu eenmaal zo denken) maar zijn anderzijds niet clichéloos wat het realistischer maakt. Je krijgt zowel de ideeën rond terrorisme te horen als het verhaal van de verschillende partijen. En die confrontatie maakt de film net boeiend.

Ik zag eerst de musical op de planken en dan pas deze film. Een enorm ontroerende emotionele film. Eén van de beste musicals van de laatste decennia. Jonathan Larson schreef de musical met een mix tussen La Bohème van Puccini en zijn eigen leven. Je merkt ook wel die oprechtheid vol emoties en tegelijk ook actualiteit. Samen met een sterke kapstok door de Puccini opera.

Jammer dat het in handen is van Chris Columbus, niet meteen een sterke regisseur. Hij brengt niet veel toe aan de musical en doet een vrij brave vertaling. Maar gelukkig doet de cast het wel goed, blijft het verhaal emotioneel en zijn de nummers zeer sterk. In theater kreeg dit meer creativiteit en dat is in handen van Columbus minder het geval. Hier had dus meer in gezeten, maar sowieso is dit genieten en blijft het een heel mooi verhaal.

Zoals al eerder gezegd zijn de acteerprestaties niet echt de sterkste kant van de film (om even een understatement te gebruiken). Het verhaal trekt op niks en van een film met Chow Yun Fat verwacht je meer dan enkel schietpartijen. De film wordt nog gered door de actiescenes die ondanks enkel schietpartijen te vertonen, toch leuk zijn om naar te zien. John Woo is hier in z'n gewone doen. Hij kan beter, maar doet sterk z'n best om hier nog iets van te maken. Leuke score trouwens die me qua sound deed denken aan Eric Sierra's Goldeneye. Een betere scriptschrijver had de film omhoog kunnen trekken, en John Woo is ook niet echt een acteurregisseur. Kan er nog net door: 2.5