Opinions

Het enige goeie aan deze film is Bette Midler die een vergane rock chick voorstelt. Veel verhaallijnen komen overeen met Janis Joplin, maar het moet toch gezegd worden dat Midler geen Joplin is. De rest van de film is ook niet bepaald bijzonder en dat zorgt voor een sfeer die op zich wel past bij het idee van de film, maar niet is wat ik er van verwacht had. Er zat te weinig pit in voor een semi biopic rond een rock zangeres. En het mooie liedje The Rose had beter in de film gepast ipv bij de aftiteling....

Een intrigerende horrorfilm die toch mee het genre groot maakte. Je had wel de thrillers van Hitchcock, maar verder waren horrorfilms misschien wel leuk, maar werd het in Hollywood niet echt au serieus genomen. Er zouden snel nog meer grote films met demonen volgen zoals The Exorcist of The Omen.

Veel elementen uit de film zijn ondertussen al veel gebruikt in latere horrorfilms, zodat het soms clichés lijken in Rosemary's Baby. Dat heb je helaas wel meer met oudere films. Ik las hier al eerder dat de film weinig schrikeffecten gebruikt, en dat is wel sterk voor een horror. Pas nog de nieuwe Scream gezien, waarin meermaals de deur (of die van kast of ijskast) wordt opengedaan met de muziek die opzweept zodat je verwacht dat er iemand achter verschijnt als de deur terug dicht gaat. Rosemary's Baby moet het minder van die momenten hebben en weet net de sfeer door het verhaal en acteerwerk zo te laten groeien. Interessante figuren en een onderschatte Mia Farrow die zelfs nog geen Oscarnominatie kreeg voor haar hoofdrol in deze film.

Een kleine Vlaamse film met een thema dat al meer gemaakt is. Een gebroken gezin op de rand van de maatschappij. De film zelf is wat gedateerd en komt ook niet echt over. Verder is het gewoon goed gemaakt maar blinkt het nergens uit. Op zich niet verwonderlijk dat deze film wat in de vergeethoek geraakt is. Aranka Coppens valt wel mee als Rosie. Dit is haar enige tv- en filmrol trouwens.

Mooi epos over de tijd van WOI, met één van de weinig nog echt bekende figuren van die tijd. Jammer dat er niet meer bekende films zijn over wereldoorlog I, die met 15-17 miljoen dodelijke slachtoffers en een hoop economische, politieke, sociale en andere gevolgen toch niet zomaar te vergeten is.

Der Rote Baron of liever The Red Baron (want iedereen praat in de film toch gewoon Engels) is vooral een heroïsch stukje over een uitstekend piloot dat uiteraard wat opgepoetst is voor de film. Beetje de Pearl Harbor van de Eerste Wereldoorlog met de nodige drama en romantiek. Een mooi epos met andere woorden, dat toch nog voldoende kan boeien.

Waar Goodbye Lenin zich vooral toespitst op de verschillen tussen Oost en West in Duitsland en de val van de muur, toont deze film de spanning tijdens de periode vlak voor het bouwen van Berlijnse muur. Duitsland dat onder een regime gekomen is, dat niet veel beter is dan onder Hitler. Geen vrijheid, minimum rechtspraak, en vooral een enorme censuur op vlak van cultuur. De spanningen tussen Oosten en West hebben hun gevolg op het dagelijkse leven.

De film neemt een liefdesverhaal als kapstok, al bevat het script gelukkig meer dan dat. Vooral als we dichter bij de bouw van de muur komen, stijgt de spanning. En aangezien alles in de DDR z'n gevolgen heeft, ben je toch altijd benieuwd wat er verder komt en wie daar mee in betrokken zal zijn.

Leuk geacteerd en een onderhouden script. Al mist het toch wel iets om je volledig in mee te sleuren. Maar het is zeker boeiend en vooral wie zich hierin interesseert zal er enorm van genieten. Een vergeten pareltje...

Slechte film. Na andere 'hond-films' als Man's best friend of Cujo mist deze film alle charme en ook de echte dreiging van de hond. Het verschil met die andere films is dat bvb Cujo als St-Bernard geen karikaturale gevechtshond is, terwijl dat met rottweilers verkeerdelijk wel zo wordt voorgesteld. Man's best friend zelfde verhaal, waar de hond lange tijd werd voorgesteld als een lief huisdier. Rottweiler mist alle charme en moet een goedkoop alternatief worden van robocop, maar dan met een hond.

Het onderwerp klinkt bekend met het PFOS-schandaal in België met vervuilde grond rond het bedrijf 3M in Zwijndrecht. Rouge is gemaakt voor dat schandaal uitbrak, maar evengoed gebaseerd op een waargebeurd feiten in Gardanne, niet ver van Marseille. Maar de film is niet louter vingerwijzen vanuit een ecologisch standpunt. Rouge trekt het breder en bekijkt het vanuit de fabrieksmedewerker zelf. Die zwijgt door een combinatie van vertrouwen door valse rapporten en angst voor het verliezen van de job.

De film wordt gedragen door de jonge Franse actrice Zita Hanrot die in 2015 de César won voor de film Fatima. Het valt op dat er (nog) niet veel over de film te vinden is. Op de wikipedia van Zita Hanrot staat de film zelfs niet in haar palmares. Ze acteert best goed en ik ben echt benieuwd naar meer films van de actrice. Rouge blijft boeiend, dankzij de acteerprestatie van Hanrot en het verhaal dat meerdere kanten van het probleem laat zien. Zonder het enkel over de ecologische impact te hebben.

Doorsnee komedie met enkele goeie grappen, maar ook enkele irritante personages. Vooral Jillian Bell (Alice) is niet echt te harden. Bovendien gaat het nogal gemakkelijk naar platte humor. Wat ik trouwens in gelijkaardige komedies als The Hangover of American Pie ook niet echt kan smaken. Langs de andere kant maken Scarlett Johansson, Zoe Kravitz en Kate McKinnon het nog wel leuk. Verwacht wel geen hoogstaande acteerprestaties, maar het wordt gelukkig niet slecht. Rough Night slaagt er in om af en toe een glimlacht uit te lokken, meer niet.

Een western met een groot Disney-gehalte. Misschien wel leuk voor de kindjes met het paard, maar meer ook niet. De film heeft een groot slapstickgehalte dat niet altijd werkt. Veel verdere diepgang is er zeker niet, laat staan sfeerschepping. Er zijn wel leuke momenten in de film, maar die zijn helaas te schaars. Geen echte topper.

Toch wel een verouderde film helaas, al krijg je wel wat je kan verwachten van een film met Astaire. Half biografisch, want Astaire begon ooit met zijn zus te dansen. Die volgde de liefde echter en trouwde met een Lord zoals in deze film. Ze stopte met dansen en 2 jaar later begon Astaire pas aan film zodat ze samen nooit in een film te zien waren. Maar Astaire is in vorm hier. Enkele dansen zijn best wel de moeite. Zoals zijn repetitie met een kapstok en natuurlijk de dans in een kamer waar hij danst op de muren en het plafond. (Het werd de inspiratie voor de Lionel Richie song Dancing on the Ceiling). Opnieuw zie je ook in zijn dansstijl hoe invloedrijk hij was op tal van latere dansers. En ook wel op Jackie Chan die al meer liet weten dat hij geïnspireerd werd door Buster Keaton en Harold Lloyd maar ook dansers als Gene Kelly en Fred Astaire.

Het verhaal achter deze film is ook wel interessant. Normaal zou Charles Walters voor de regie zorgen. Een danser, choreograaf, regisseur die met Astaire eerder samenwerkte in Easter Parade en The Barkleys of Broadway. De vrouwelijke lead ging naar June Allyson. Als blijkt dat die in verwachting is, wordt ze vervangen door Judy Garland. Walters had in zijn vorige film zoveel problemen met Garland gehad, dat hij zelf vertrok en werd vervangen door Stanley Donen. Zoals verwacht kwamen er snel problemen met Garland die amper kwam opdagen met repetities. De relatie tussen Garland en Hollywood waren al verzuurd en bovendien kwamen er nog drank- en drugsproblemen bij Garland bij. Garland werd niet alleen van de film verwijderd, maar ook definitief uit de studio gezet. Dat kwam bij haar zo hard aan dat ze een zelfmoordpoging ondernam. Jane Powell werd de nieuwe lead. Ironisch genoeg bleek op het einde van de opnames ook Powell zwanger te zijn, de reden waarom Juny Allyson werd vervangen.

Ik hou wel van dergelijke dansfilms. Zeker als de choreografie van de dans zo goed gedaan wordt. Het verhaal is niets bijzonder, maar je kijkt ook niet naar Fast & Furious of The Avengers omdat het verhaal zo bijzonder is. Het is maar waar je van houdt. En Astaire was de top in zijn vak.

Als je terugblikt naar 2022 en enkele lijstjes opzoekt van goeie films, kom je al snel RRR tegen. Maar begin maar eens aan een Bollywoodfilm van 3u lang! De trailer zag er alvast goed uit, de commentaren zijn positief en je kan hem gewoon op Netflix zien. Na de film lang op zij te hebben geschoven, toch gekeken en absoluut geen spijt van.

RRR is een heerlijke over de top actiefilm. Lekker overdreven met een hele reeks actie, stoere scènes, geweldige stunts en de nodige humor. Eén die Fast & Furious, Expendables en Jackie Chan in de mix gooit, er nog een grote schep bovenop gooit en dan met een Indisch sausje afwerkt. Geen idee of deze film representatief is voor andere Bollywood actiefilms, maar hier heb ik alvast van genoten. Terecht in de eindejaarslijstjes!

In het begin leek dit een horrorfilm van dertien in een dozijn te worden. Weeral een groep tieners op vakantie, een Europese toerist die hen naar een avontuur verleidt, een exotische locatie, ... Maar het is een genre dat ik persoonlijk graag extra krediet geeft omdat je dergelijke prenten niet al te serieus moet nemen. Het duurt gelukkig ook voor je echt door hebt wat het eigenlijke kwaad is en ook de reacties op bepaalde gebeurtenissen zijn best geloofwaardig. Hierdoor wordt je snel meegenomen in het verhaal. De sfeerzetting is ook heel mooi gedaan. Ik had schrik dat ze heel de tijd in donkere gangen zouden zitten in die piramide, maar dat was gelukkig niet zo. Origineel verhaal ook, want ik verwacht eerst mysterieuze wezens of Maya indianen die kanibalen zouden zijn. Zeer knap gedaan met de planten die de ringtone na deden. Ludiek, maar toch doeltreffend.

Geen topper, maar zeker niet slecht en toch heel leuk om te zien.

Een film met een bedrieglijk geheugen. Ik had de film al eerder gezien. En wat me eerder bijbleef is de opening met de rewind-scènes. Leuk gedaan, het is weer eens iets anders. Gaandeweg komt de kern van het verhaal boven: iemand zien zitten die zijn of haar pijlen op iemand anders gericht heeft. Helaas wordt het na de opening minder creatief. Het verhaal is op zich wel boeiend, maar zit te vol voor wat het is. Waarom de overdreven scènes met drugs? Studenten zullen wel niet allemaal brave doetjes zijn, maar dit is een campus vol sex, drugs en rock & roll. Daarbij komt nog dat het de aandacht van de kern toch wat wegneemt.

Een film met enkele leuke ideeën, net genoeg pit om te entertainen, maar waar je nadien toch met honger blijft zitten.

Niet echt een hoogvlieger. De film is niet slecht voor liefhebbers van het genre. Voldoende actie, oneliners, clichés, vuurwapens en vuistgevechten. Ik ben nu al vergeten wat de volgorde was in de film. Liam Neeson heeft al meer van dit soort films gedaan en eigenlijk ook beter. Maar als je Neeson en Harris in een film als dit zet, blijft het toch nog genietbaar. Geen aanrader, maar er zijn erger dingen om naar te kijken.

De verfilmingen van John Grisham's boeken, blijven gelukkig vrij dicht bij het boek. Want het verhaal is toch wel de grote troef in de film, ook hier in Runaway Jury zie je toch maar hoe spannend hij kan schrijven. Zet er een groep karakteracteurs bij en je hebt een boeiende film. De film mikt wel niet echt visueel, en ik zie ook weinig filmcreativiteit. Maar wel een sterke thriller waar ik echt geboeid naar zat te kijken. Je ziet natuurlijk wel wie de good guys en de bad guys zijn, en toch lukt het om de spanning hoog te houden. Vooral doordat het tempo zo hoog ligt. Heerlijke film!

Een film met kans op slagen. Boeiende band en zelfs losse medewerking van de bandleden. Onvoorstelbaar dat het eigenlijk tieners waren die eind jaren '70 mee aan de top van de punk stonden. Het acteerwerk is vrij goed al wordt vooral gefocust op Joan Jett, Cherie Currie en de manager Kim. Ook wel de bekendste leden natuurlijk. Al valt de rest zo wel wat uit de boot. Maar het werkt wel. De acteurs spelen over het algemeen zelf en vooral Kristen Stewart speelt in één van haar beste rollen. En dat in een periode dat ze wat voor zich uit zat te staren in de Twilight films...

Als film is het weinig creatief. Vrij standaard biopic dat een verhaal brengt zonder er iets creatief van te maken. Het is de muziek zelf die het moet redden en dan bereik je enkel de fans natuurlijk. Het is nu eenmaal gebaseerd op de autobiografie van Cherie en het is dan ook haar verhaal dat we zien. Terwijl de film toch 'The Runaways' heet. Als Cherie de band verlaat mis ik toch wel de impact van de band verder nog. Bij het overzicht van de toekomst van de bandleden worden ook enkel Cherie en Joan Jett opnieuw genoemd.

Leuk om zien, maar zeker niet indrukwekkend. Wel goeie muziek natuurlijk. Het is niet slecht, maar laat toch op je honger zitten.

Rundskop gaat sterk van start met een indrukwekkende Schoenaerts in een rol die hopelijk samen met de Amerikaanse versie van Loft vele deuren kan openen buiten Vlaanderen. Hij kan met gemak de film dragen.

Dat moet deels wel, want waar de film goed begint met een mix van enkele verhalen die goed verweven zijn, gaat het gaandeweg niet per se verloren. Maar toch ontbreekt het aan de climax die de film verdient. Figuren als die van Sarafian helpen ook niet echt. Wat een miscasting...

Maar ik ben toch blij dat het eindresultaat een grote Vlaamse film is geworden die gerust naast internationale collega's mag staan. Het is niet de grootste Belgische film ooit geworden, maar hoort toch mee bovenaan de lijst te staan.

De grote lijnen van The Hunger Games komen van Battle Royale, maar de aankleding van de film met de gehele show is duidelijk hiervan afgeleid. Zowel Stephen King als Arnold Schwarzenegger hebben zich er al eerder over uitgesproken. The Running Man komt van het gelijknamige boek van Stephen King, toen nog onder zijn pseudoniem Richard Bachman. Omdat hij op die manier meerdere boeken kon uitbrengen. Ik denk dat hij ook wel wist wat hij onder zijn eigen naam moest uitbrengen. Het boek verscheen zowat tussen Cujo en Christine. En in 1987 als deze film uitkwam bracht hij Misery uit.

Het idee is wel leuk en films als Battle Royale of Hunger Games (maar ook Death Race, Surviving the game, The tournament, …) laten zien wat je er nog meer mee aan kan. De verfilming is een product van de 80's geworden met vooral aandacht voor actie. Dat de show zelf cheesy is past er wel bij. Het toont een mediacircus in de toekomst met een arrogante elite. Maar het spel zelf komt nogal knullig over en is eerder een worstelshow. En daar ben ik niet zo'n liefhebber van.

Het is wel wat verouderd. Ik las ergens dat de L.A. Times dit de beste Schwarzenegger vond sinds Terminator. Te bedenken dat in 1987 ook Predator uitkwam! The Running Man is blijven steken in zijn tijd. Een paar leuke oneliners en aparte scènes maken het nog wel leuk (cameo van Mick Fleetwood trouwens). Maar een goeie film is het zeker niet.

Deed me qua verhaallijn denken aan Lock, stock and two smoking barrels. Alleen zoekt men hier naar een wapen en/of een kind dat telkens van eigenaar blijkt te veranderen. Dat geeft verrassende scenes en je weet dus niet waar de personages de volgende keer terecht zullen komen. Acteerwerk is niet zo sterk, maar dat hoeft gelukkig de film niet te dragen hier. Voor een Amerikaanse film zit er veel zwarte humor in moet zeggen. Niet slecht en zeker een film die ik nog eens zal moeten herzien.

De eerste Miyazaki en de laatste van hem die ik gezien heb. Veel belovend, want al z'n latere films gaf ik scores van 4* tot 5*. De verwijzingen naar James Bond deden ook hoopvol uitschijnen. Ik ben niet vertrouwd met Lupin, buiten de wetenschap dat hij een dief is en dat er al veel films, boeken en tv-series van hem verschenen zijn.

Wat me vooral opvalt is het kinderachtige in deze film en het slapstickgehalte. Miyazaki zorgt normaal voor prachtige beelden, maar hier is het meer een tekenfilmserie dan een mooie animatiefilm. Het verhaal is wel leuk en en af en toe lukt het wel om grappig te wezen. Maar over het algemeen is dit een kruising tussen Inspector Gadget en Bassie & Adriaan. Het is me wat te druk en de flauwe geluidjes doen me meer afschrikken van de film dan de scènes ondersteunen.

Rupan Sansei is bij deze mijn minst favoriete Miyazaki met voorsprong. Al vergeef ik het de man omdat het z'n eerste stapjes zijn. Bij opvolger Kaze no Tani no Naushika maakt hij alles goed en sindsdien is de kwaliteit gebleven. Misschien is avontuur en fantasy meer z'n ding dan een actiefilm als dit.

Hoewel het een vervolg is op de eerste film uit deze reeks uit 2012, gaat het verhaal mooi door. Deel 1 was nog meer een deel op zich, terwijl dit deel op het einde meer de deur openzet naar het 3e deel. Maar dat wil niet zeggen dat we met een halve film zitten. Kenshin schittert opnieuw als de voormalige moordenaar die een evenwicht zoekt tussen vechten voor gerechtigheid en afscheid van zijn verleden als moordenaar.

De film mist dat epische om echt een topfilm te worden, maar de figuren zijn kleurrijk en de gevechten zijn geweldige gedaan. Zeer boeiend om te kijken en een sequel die er zeker mag zijn. Ik ken de serie en de magna niet, dus voor mij is het enkel via de films dat ik Kenshin ken. Je hoeft dus niet echt die voorgeschiedenis te hebben om te kunnen genieten van het verhaal.

Ik ken de manga niet, maar heb enkele jaren terug de animatie uit 1999 gezien die best wel goed was. Je hebt niet echt voorkennis nodig voor deze film. Dat heeft hier zijn voor- en nadelen denk ik. De film is een aangename actiefilm met de nodige vechtscenes. Luchtig verhaal dat tussen samoerai en western zit. Mooi gemaakt met passende muziek, maar het is niet zo dat de makers echt visueel uitpakken. Het verhaal en de gevechten staan veel meer centraal. Dat maakt de film vrij toegankelijk, maar het mist wel dat grootse. In elk geval benieuwd naar de volgende films.

Ik heb geen voorgeschiedenis van Rurouni Kenshin en dit is dan ook meteen mijn kennismaking ermee. Misschien niet zo ideaal, maar anderzijds zou dit toch een afgerond verhaal moeten zijn. Het duurt wel even om er in te komen, denkelijk omdat ik net die voorkennis mis. Maar gaandeweg kom ik er wel in en is het best een boeiend verhaal. Af en toe wat traag, zeker voor een verhaal dat amper 108 minuten duurt. Het is wel mooie geanimeerd en eens je vertrouwd bent met de figuren is het best een boeiende film. Ik heb wel begrepen dat de animatie hier opvallend goed is, dus ik vraag me af of het wel de moeite is om de serie op te graven.

Een film dus waar ik als Kenshin-leek best van kon genieten, maar waar ik daardoor tegelijkertijd niet meteen de topfilm in zie om dat ik wel wat achtergrondinformatie en verwijzingen mis.

Ron Howard, een regisseur die achtereenvolgens het gedrocht How the grinch stole Christmas maakte om daarna de klassieker A beautiful mind te brengen. Met Rush maakt hij één van zijn betere films. Een biopic van twee racers, waarvan vooral Niki Lauda de bekendere naam is. Formule 1 op zich is niet voldoende om een film over te brengen, daarvoor moet je als kijker wel wat interesse in hebben. Als leek val je dan terug op de grote namen in het circuit. Maar of Michael Shumacher, Jackie Stewart, Jackie Ickx (als Belgische coureur), Alain Prost, Sebastian Vettel of andere grootheden interessant genoeg zijn is nog wel de vraag. Schieten over: Ayrton Senna, wiens dood zelfs niet Formule 1 liefhebbers schokte, en de strijd tussen twee grootheden: James Hunt en Niki Lauda.

De film zoekt nog zijn weg in het begin, al lukt het Howard toch wel om tempo in de film te brengen. Genoeg tempo om de snelheid van auto's mee te geven. Maar wel te weinig om de adrenaline van het race mee te geven. Wel zijn de 2 hoofdrolspelers mooi neergezet, zonder dat één van hen per se de lead wil zijn. Ook al is de vete tussen beide coureurs grotendeels fictief, de rest is wel juist en die zo gezegde vete tussen beide heren is een vertaling van de strijd tussen beiden op het circuit.

De film is vooral genieten als je van Formule 1 houdt. Blijkbaar is de voorstelling zeer geloofwaardig. En ook het verhaaltje er rond is boeiend genoeg om meer te zien dan een autorace van 2 uur. Het geheel is misschien wel wat standaard en buiten enkele mooi scènes tijdens de race mist het toch wel de creativiteit die volgens mij bij een andere regisseur beter hadden gelukt. Geef dit in handen van Aronofsky en je voelt de strijd nog veel meer.

Anno 1998 had Jackie Chan al een stevige carrière achter zich, weliswaar vooral in Hongkong. In het westen begon hij stilaan ook op te vallen en het was dan ook kwestie van tijd voor hij zou meespelen in een Amerikaanse film. Wat ook de wens was van Jackie Chan. Als je zo'n man inlijft, ga je voor de kwaliteiten van de acteur. Of je gebruikt zijn naam en een deeltje van zijn talenten om je eigen ding te doen. En dat laatste is Rush Hour geworden. Een parodie (?) of verder bouwen op de buddyfilms die toen alsmaar populair werden. Met Chris Tucker als de nieuwe Eddie Murphy.

Commercieel gezien was het een succes. Er volgden nog 2 delen na deze film en de Amerikaanse carrière (helaas meestal in flauwe films) was begonnen. Er is blijkbaar toch een publiek voor de afgezwakte stunts met meer aandacht voor de humor dan de stunts van Jackie Chan. In Rush Hour moet hij zich inhouden. Alsof je een nieuwe John Wick film gaat maken en meer aandacht aan zijn hond gaat besteden met 5 minuten gevecht van John Wick zelf. Hetzelfde jaar maakte Jackie Chan de film 'Who am I' een wereld van verschil in niveau waar hij wel laat zien wat hij kan.

Chris Tucker is toch wel de Eddy Murphy van den Aldi. Verschrikkelijk irritant en ik kan me voorstellen waarom zijn collega's in deze film niet met hem willen werken. Het wordt met momenten best wel genant.

Rush Hour laat een hele andere Jackie Chan zien, die deze film enkel maakte voor het geld om zijn eigen projecten te financieren en Amerika te veroveren. Bij de bloopers op het einde zie je dat hij zich op zich wel amuseert, maar ik denk dat de man gewoon professioneel zijn ding heeft gedaan en dit louter als een verplichte job zag. En bij de schaarse gevechten in de film zie je toch even de sprankel van wat hij echt kan. Geef mij maar zijn Hongkong films.

Minder dan deel 1. Chris Tucker is wederom irriterend en Chan doet blijkbaar graag mee om alle clichés van China op een rijtje te zetten. Chan had al eens laten vallen dat hij een hekel had aan de Rush Hour films, en dat enkel om het geld deed. Gelukkig zijn de actiescenes van Chan nog wel leuk, al heb ik toch al beter gezien. Deel 3 heb ik nog niet aangedurfd, gezien de neerdalende kwaliteit van de reeks...

Man, die Carter is irritant. De film alleen maar bekeken vanwege Jackie Chan. Al wist ik wel dat hij deze filmreeks puur voor het geld doet om zo z'n Aziatische films te kunnen bekostigen. Je merkt ook wel dat hier veel minder typische Chan-scènes in zitten. Af en toe is er wel wat actie, maar over het algemeen is dit niet veel soeps. Geef mij maar de echte Jackie Chan films!

The Russia House is een saaie film geworden. Jammer, want oa Sean Connery was niet slecht bezig hier. Een wat atypische rol voor hem. Michelle Pfeiffer speelt een flauwe mus. Verder niet veel memorabele figuren. Klaus Maria Brandauer viel nog mee, maar heeft al beter gedaan. De film is gewoon veel te lang en door de liftmuzieksoundtrack brengt de regisseur je als kijker gewoon in een roes. Een regisseur van bandwerk. Want buiten enkele mooie Russische plekjes, is het nooit echt de moeite. En zelfs die mooie plekjes hadden nog beter gekund. The Russia House is een veredelde tv-film geworden met een ietwat bekendere cast.

Op het eerste zicht is dit een nieuwe interpretatie van Beauty & The Beast, maar dat is maar één facet in deze animatie. Een film over virtuele realiteit, zonder dat de focus daar te hard op ligt. Over rouwen en tienerliefde. Maar op de eerste plaats heel ontroerend met een tiener die in zichzelf gekeerd is. Het oogt allemaal licht en kleurrijk en tegelijk is een animatie zelden zo gelaagd. Het raakt van de visuele aankleding tot de boeiende personages over de subtiele humor en mooie muziek tot de zeer emotionele momenten. Blij dat ik dit in de cinema heb kunnen zien, en uiteraard in de originele versie. Ik ontdek dit soort animaties pas als ze al lang uit de bioscoop zijn, als ze daar al gedraaid worden. Een echte aanrader!