Opinions

Anno 1998 had Jackie Chan al een stevige carrière achter zich, weliswaar vooral in Hongkong. In het westen begon hij stilaan ook op te vallen en het was dan ook kwestie van tijd voor hij zou meespelen in een Amerikaanse film. Wat ook de wens was van Jackie Chan. Als je zo'n man inlijft, ga je voor de kwaliteiten van de acteur. Of je gebruikt zijn naam en een deeltje van zijn talenten om je eigen ding te doen. En dat laatste is Rush Hour geworden. Een parodie (?) of verder bouwen op de buddyfilms die toen alsmaar populair werden. Met Chris Tucker als de nieuwe Eddie Murphy.

Commercieel gezien was het een succes. Er volgden nog 2 delen na deze film en de Amerikaanse carrière (helaas meestal in flauwe films) was begonnen. Er is blijkbaar toch een publiek voor de afgezwakte stunts met meer aandacht voor de humor dan de stunts van Jackie Chan. In Rush Hour moet hij zich inhouden. Alsof je een nieuwe John Wick film gaat maken en meer aandacht aan zijn hond gaat besteden met 5 minuten gevecht van John Wick zelf. Hetzelfde jaar maakte Jackie Chan de film 'Who am I' een wereld van verschil in niveau waar hij wel laat zien wat hij kan.

Chris Tucker is toch wel de Eddy Murphy van den Aldi. Verschrikkelijk irritant en ik kan me voorstellen waarom zijn collega's in deze film niet met hem willen werken. Het wordt met momenten best wel genant.

Rush Hour laat een hele andere Jackie Chan zien, die deze film enkel maakte voor het geld om zijn eigen projecten te financieren en Amerika te veroveren. Bij de bloopers op het einde zie je dat hij zich op zich wel amuseert, maar ik denk dat de man gewoon professioneel zijn ding heeft gedaan en dit louter als een verplichte job zag. En bij de schaarse gevechten in de film zie je toch even de sprankel van wat hij echt kan. Geef mij maar zijn Hongkong films.

Minder dan deel 1. Chris Tucker is wederom irriterend en Chan doet blijkbaar graag mee om alle clichés van China op een rijtje te zetten. Chan had al eens laten vallen dat hij een hekel had aan de Rush Hour films, en dat enkel om het geld deed. Gelukkig zijn de actiescenes van Chan nog wel leuk, al heb ik toch al beter gezien. Deel 3 heb ik nog niet aangedurfd, gezien de neerdalende kwaliteit van de reeks...

Man, die Carter is irritant. De film alleen maar bekeken vanwege Jackie Chan. Al wist ik wel dat hij deze filmreeks puur voor het geld doet om zo z'n Aziatische films te kunnen bekostigen. Je merkt ook wel dat hier veel minder typische Chan-scènes in zitten. Af en toe is er wel wat actie, maar over het algemeen is dit niet veel soeps. Geef mij maar de echte Jackie Chan films!

The Russia House is een saaie film geworden. Jammer, want oa Sean Connery was niet slecht bezig hier. Een wat atypische rol voor hem. Michelle Pfeiffer speelt een flauwe mus. Verder niet veel memorabele figuren. Klaus Maria Brandauer viel nog mee, maar heeft al beter gedaan. De film is gewoon veel te lang en door de liftmuzieksoundtrack brengt de regisseur je als kijker gewoon in een roes. Een regisseur van bandwerk. Want buiten enkele mooie Russische plekjes, is het nooit echt de moeite. En zelfs die mooie plekjes hadden nog beter gekund. The Russia House is een veredelde tv-film geworden met een ietwat bekendere cast.

Op het eerste zicht is dit een nieuwe interpretatie van Beauty & The Beast, maar dat is maar één facet in deze animatie. Een film over virtuele realiteit, zonder dat de focus daar te hard op ligt. Over rouwen en tienerliefde. Maar op de eerste plaats heel ontroerend met een tiener die in zichzelf gekeerd is. Het oogt allemaal licht en kleurrijk en tegelijk is een animatie zelden zo gelaagd. Het raakt van de visuele aankleding tot de boeiende personages over de subtiele humor en mooie muziek tot de zeer emotionele momenten. Blij dat ik dit in de cinema heb kunnen zien, en uiteraard in de originele versie. Ik ontdek dit soort animaties pas als ze al lang uit de bioscoop zijn, als ze daar al gedraaid worden. Een echte aanrader!