Opinions

Een film dat alles lijkt te hebben wat het nodig heeft. De chemie tussen Winslet en DiCaprio werkt nog altijd en het duo is zeer overtuigend als getrouwd koppel. Zeer herkenbare situaties ook, waarbij de relatie centraal staat. Niet alleen het vervullen van dromen, maar ook de vraag of dit nu is wat je van elkaar mag verwachten. Nu we elkaar kennen, is dit wat we van elkaar verwacht hadden toen we nog vol dromen zaten. En uiteraard het belang van praten, communiatie, geven en nemen, prioriteiten, keuzes maken, ... Een film over relaties waar de meeste andere films eindigen. Volgens mij ook zeer persoonlijk gemaakt, aangezien ondertussen Winslet en Mendes in het echte leven uit elkaar gegaan zijn.

De film is sterk in z'n troeven, maar kan ook niet meer bieden helaas. Geen echte meeslepende scènes of visuele hoogstandjes. Wel een stevig drama, maar geen klassieker helaas.

Wow, lang geleden dat ik echt nog zo geboeid was door een film. Ik had totaal geen verwachtingen van Revolver, maar was toch benieuwd naar meer, na het kijken van Lock, Stok & Two Smoking Barrels. Wat je Guy Ritchie moet aangeven is dat hij z'n stempel als regisseur echt wel doorduwt. Hij maakt een mooi geheel van de film en zet een ware coole (vette voor de Nederlanders) en hippe film neer met eigen aparte stijl.

Het verhaal is op het eerste zicht vrij simpel, maar is vooral qua opzet en enkele leuke plotwendingen toch zeer boeiend. Vooral de fantastische montage zorgt ervoor dat de film als een trein loopt met een hypnotiserende soundtrack. Ook de stem van Statham is zeer aangenaam als verteller.

Riddick gaat terug naar zijn roots. Na het mindere 2e deel gaat het terug naar het begin met meer sfeer. Het was een goed concept stijl Aliens/Guardians of the Galaxy en dat wordt hier mooi herhaald. Niet origineel misschien, al heeft Riddick wel z'n charme als figuur. En we krijgen opnieuw de nodige sfeer en spanning. Weg met de Necromonger die er hopelijk in een volgende deel (dat wel zal komen) niet bij zullen zijn. Al vrees ik daarvoor... De opbouw is sterk met enkel Riddick als hoofdfiguur. De maker neemt de tijd om hem te introduceren en met de gevaren te laten kennismaken.

Nadien krijgen we het gekende verhaal stijl S.W.A.T., Aliens of Assault on Precinct 13. Ik was vooral verrast door Dave Bautista. Zijn prestatie in Guardians of the galaxy was vooral een gimmic, maar hier toont hij wel de nodige humor en acteertalent. Maakt me sterk benieuwd naar de nieuwe Bondfilm. Verder vooral genieten van deze actiefilm dat misschien wel vol clichés zit, maar de formule wel kent en daar dan ook in uitblinkt. Genieten dus!

Een traditionele western met een groep conservatieve mannen die vooral onderweg zijn en praten over tradities, moreel, geloof en waarden. Veel bijzonder zien we niet in deze film, maar er zijn wel meer mooie shots en de acteurs doen het vrij goed. En voor een film waarin weinig gebeurt, was het best wel genieten.

Het trieste relaas van een rodeo cowboy die na een ongeval met zichzelf worstelt en zijn wereld nooit meer hetzelfde zal zijn. Vraag is of je het nog acteren kan noemen, want het leven is gebaseerd op dat van Brady Jandreau zelf die de hoofdrol speelt. Ook zowat alle andere acteurs spelen zichzelf. Dat zorgt voor een authenticiteit natuurlijk.

Ik heb helemaal niets met de cowboys en de liefde voor rodeo. In grote lijnen is het onderwerp natuurlijk universeel. Chloé Zhao maakt met haar regie de film alvast mooi, maar tegelijk wat afstandelijk. Slecht wordt de film nooit, het kan me gewoon niet echt boeien. Het toont een lijden waar ik wel in kan meeleven, maar in een wereld die me niets doet. De focus ligt vooral op de jonge Brady zonder een echte tegenspeler. De enige waar ik wel boeiende scènes mee zag, was zijn grote voorbeeld Lane Scott.

Een film die vooral mooi is en interessant vanwege het onderwerp. Maar verder te weinig pit bevat en ook maar voorbij kabbelt. Daarvoor leunt Zhao misschien iets te veel op het concept van de non-acteurs en het allemaal zo naturel mogelijk te maken.

Ik hou wel van de humor van Dany Boon, frisse Franse humor die perfect weet te amuseren op een eigenzinnige manier. Geen slapstick, maar ook geen woordspelerij. Meer situatiehumor. De film ligt uiteraard in de lijn van z'n vorige film Bienvenue chez les Ch'tis dat beter uit de verf kwam. Misschien omdat we het concept van 2 bevolkingsgroepen met hun verschillen al een keer gezien hebben. Grote troef is het interactieve spel tussen Boon en Poelvoorde dat wel werkt. En met daarnaast Julie Bernard als ideale tegenpool. Wat de film minder maakt zijn oa de momenten van dat koppel in die taverne en de quasi kleurloosheid van de randfiguren. Ik mis ook wat de sfeer die je wel had bij Bienvenue chez les Ch'tis en hier minder aanwezig is. Blijft over: zoals gezegd de humor tussen beide hoofdpersonages. Leuke film dus, al had dit met een meer uitgewerkt script beter kunnen worden.

Toch wel een teleurstelling deze film. Regisseur Jon Avnet slaagt er opnieuw in, net als in 88 Minutes, om een steracteur als Al Pacino binnen te halen en daar zo weinig mogelijk uit te halen. Pacino en De Niro missen alle passie uit de vorige films. De humor in het begin van de film van 2 hechte ouwe vrienden is met momenten zelfs irriterend. Tegen het einde aan komt er ietwat sfeer in de dialoog tussen Pacino en De Niro, maar als climax is dat nog altijd pover. Dit is zeker geen rol voor de 2 heren, ook al doen ze nog zo hun best. Haal hen weg en je krijgt een B-film voor 1 euro in de bakken van Mediamarkt.

Nochtans zit hier wel wat potentie in. Leuk verhaal, figuren die beter kunnen uitgewerkt worden, ... Misschien niet voor een topfilm, maar leg hier wat meer sfeer in de film en een vlotter tempo en je bent vertrokken. Een gemiste kans en Jon Avnet kan beter een job in de catering gaan zoeken of zo.

Het verhaal wringt zich in bochten om er iets van te maken en de sfeer raakt er maar moeilijk in. De film heeft enkele mooie scènes, maar valt zeker in het niet als je de eerste film niet gezien hebt en heeft ook moeite om zelf recht te blijven als geheel. De cast is niet slecht al was dat toch beter in de eerste film (Brian Cox oa).

Een te vergeten filmpje, dat meer had mogen zijn gezien regisseur Hideo Nakata, die de originele Ringu maakte...

Mmm... toch een halve stem verhoogd na herziening. Als je de film bekijkt in z'n genre is dit best nog niet zo slecht. Beetje mysterie, de nodige schrikmomenten, drama, ... Een film die je best ziet in de goeie omstandigheden om in de mood te geraken. Meer dan 4* zal de film zeker niet krijgen, maar ik heb best genoten van de film en zelfs bij herziening blijft hij overeind.

Als je houdt van samba valt het nogal mee. Verder is alles vrij standaard met een clichéverhaal en niet bepaald origineel. De kwaliteit is er wel, maar wat ben je daar mee als de film niet helemaal boeit. Ook vervalt men hier weer in typische figuren als de domme hulpjes, het stuntelige vriendje en weeral de aapjes. Sinds Madagascar kan ik ze echt niet meer zien. Na de knaagdierenrage is het nu weer mode om overal een zogezegd schattig aapje in te stoppen.

De animatie is een keer leuk om te zien, maar ik betwijfel zelfs of het drukke gedoe überhaupt bij kinderen zou aanslaan. Geen verplichte kost.

Best wel een gezellige western. Het is weer eens iets anders om niet al te veel te focussen op bad vs good. Dat blijft wel aanwezig, maar centraal staan de hoofdpersonages wiens motivaties en leven door de gebeurtenissen beproefd worden. Komt zelden voor zo'n karakterontwikkeling in de cliché westerns. Blijkbaar heeft het ook wat regisseurs beïnvloed zoals hier al genoemd George A. Romero bij zijn Night of the Living Dead maar ook John Carpenter met Assault on Precinct 13 haalde hier zijn inspiratie. Leone zou ook aan Morricone gevraagd hebben iets te schrijven in de stijl van componist Dimitri Tiomkin die met het El Degüello theme voor de nodige sfeer zorgt in Rio Bravo.

John Wayne is in zijn element als een soort tegenhanger van Gary Cooper in High Noon. En ook zangers Dean Martin en Ricky Nelson zijn gelukkig meer dan zingende cowboys. En Walter Brennan (Stumpy) is altijd leuk in een bijrol. Geen wonder dat hij ooit 3 Oscars won voor beste bijrol. Angie Dickinson heeft een verhaallijn dat eigenlijk niet veel toevoegt aan de film, maar het zorgt toch voor leuke scènes. En geeft wat tegengewicht aan het personage van John Wayne. Ze lijkt de enige te zijn waarbij hij even wankelt aan sheriff die alles onder controle denkt te hebben.

Rio Bravo is een betere western dan ik me kon herinneren, waarschijnlijk omdat het zo afwijkt van de cowboys vs indianen die je veel bij Wayne ziet. En best goed gemaakt. Als je van westerns houdt, zal je hier zeker van kunnen genieten.

Deze western is een gezellig namiddagfilm met cowboys en indianen. Maar meer ook niet. Met de romantiek in een western wil m'n blijkbaar zowel mannen als vrouwen aantrekken. Actie is er ook aanwezig, alhoewel hier in veel scènes nogal amateuristisch wordt gefilmd door de opnames vrij duidelijk in een versneld tempo te laten afspelen. Komt meer over als een slapstick dan als een western. Ik verwachtte elke moment een taart die zou passeren.

Wayne acteert niet slecht, maar is niet echt m'n favoriete acteur. Zeker als je dan een western ziet met Eastwood merk je zeker het verschil. Ook heeft het leger nooit echt weerstand. De slechten van dienst zijn slechts bijfiguren, waardoor de spanning te zoeken is. De indianen mogen al blij zijn als ze iemand geraakt hebben en dan nog zijn het over het algemeen nobele onbekenden.

Conclusie is dat deze film qua entertainement wel leuk is, maar als klassieker veel te kort komt. Zowel qua verhaal als het maken ervan.

Een film over enkele jeugdlegendes die strijden tegen de boogieman. Een verhaal dat zoals verwacht bol staat van de clichés, maar tegelijkertijd wel vol charme zit en eerlijk gezegd met momenten wel werkt. Een animatiefilm die vooral naar kinderen gericht is. En daar is niets mis mee.

Het mogen dan wel clichés zijn, in andere animaties kom je Santa wel eens tegen, maar de laatste film met de paashaas, het zandmannetje en de tandenfee kan ik me niet meer herinneren, moest die er überhaupt zijn. De film is zeer aardig om te zien en ondanks de voorspelbaarheid zijn de figuren mooi uitgewerkt. Dat maakt Rise of the guardians een aangename film.

De film is een verderzetting van een wisselende franchise. Al moet ik zeggen dat de apen uit de eerste Planet of the Apes film uit 1968, nog steeds werken. Al is dat met de technieken van toen vrij knullig ondertussen. Meteen ook de troef van deze nieuwe trilogie met apen die technisch op echte apen lijken. Dat ze de show stelen is niet enkel daardoor, maar ook omdat de mensen nogal eendimensionaal worden voorgesteld. De demente vader brengt nog wat kleur, maar verder is het verre van memorabel. Een verschil met Charles Heston in de originele film en zelfs Mark Wahlberg in de Burton-versie.

De film is niet zomaar een remake, wat Tim Burton op zijn manier al had gedaan. Maar wel een prequel met de aanleiding naar het originele verhaal. Hoe de apen zo slim zijn geworden. Zo'n prequel moet zich altijd aan regels van de franchise houden en is dan ook niet bijster origineel. Je weet waar het naar toe werkt. Qua verhaal is het dan ook niet zo interessant. Maar de techniek zit goed en als blockbuster werkt dit nog wel. Gewoon genieten, maar zeker niet de beste film van de reeks.

Een nieuwe animatie rond de TMNT die hier en daar goeie reacties kreeg. De figuren zijn jeugdnostalgie en ook al zijn het nooit topfilms, kan ik wel genieten van dit fijne viertal. Maar deze animatie is toch wel een dieptepunt. Weinig creatief en enorm druk. Het hangt wat samen van de clichés en mist de charme die zelfs in de live action films te zien was. Misschien dat een nieuwe generatie hier van kan genieten, maar voor mij hoeft het niet.

Met Wesley Snipes op de affiche zou je een actiefilm kunnen verwachten, wat meteen voor sommige teleurstellende reacties zorgt bij kijkers die wat teleurgesteld zijn. Rising Sun houdt het tussen een buddyfilm en een film noir met vooral aandacht aan intrige en een uitgewerkt verhaal, maar dan met een opvallend duo. Connery en Snipes is een gerecht dat je nooit denk te zien op het menu, maar wat beter smaakt dan het klinkt. De film zorgt voor een hoop mystery en laat voldoende ruimte open zodat je als kijker zelf dingen aanvult.

De film zou tegenwoordig niet zo politiek correct meer zijn met nogal een cliché beeld over Amerikanen vs Japanners. Crichton was niet gelukkig dat agent Smith door een zwarte acteur gespeeld werd, maar hij schreef het boek ook al ongelukkig. Wat bedoeld was als een kritische blik op Amerikanen, ging als een boemerang terug doordat hij net het Japanse zakenleven als oneerlijk neerzette. In de meeste Amerikaanse films (en zeker in de jaren '80 of '90) zijn zelfs na de koude oorlog de vijanden vrij clichématig en van niet-Amerikaanse origine. Gelukkig werden hier de Amerikaanse agenten ook corrupt weergegeven. Zelfs de 2 hoofdrolspelers hebben geen wit blad.

De film stijgt nergens boven uit. Doordat het zweeft tussen enkele genres, weet het met zichzelf ook niet altijd blijf. En meer dan een boeiende film is het ook niet. Zonder de topaffiche had dit vergeten geweest. Qua aanpak hoort dit wat thuis bij de verfilmingen van de John Grisham, al hadden die soms wel een beter script als basis.

Ik heb de indruk dat ik bij recentere horrorfilms (laatste 10 jaar) regelmatig wat tegenover de gemiddelde scores sta op moviemeter. Horrorfilms die het goed doen liggen mij wat minder en films als dit die nog geen 3 sterren krijgen, bevallen me dan weer beter.

The Ritual doet geen grote vernieuwende dingen, maar het weet wel hoe sfeer op te bouwen. Ik moest soms denken aan films als Deliverance of zelfs Predator voor beginners. Tegelijk heeft deze film daar niet veel mee te maken. Een groep volwassen mannen die op trektocht gaat om hun overleden vriend te eren.

Mooie opbouw en sfeervol in het bos. Er is veel suggestie, het voordeel misschien van een lager budget waardoor de filmmakers niet anders kunnen. Naar het einde valt een deel van die suggestie weg en wordt het ook minder. Maar al bij al zeker een aanrader.

8 jaar na De Behandeling krijgen we een nieuwe film van Hans Herbots. Naast het scenario van Black was hij sinds dan vooral actief met series. Bij Herbots mag je een oerdegelijke Vlaamse thriller verwachten. En dat is Ritueel wel geworden. De film zweeft tussen de clichés, maar legt het er gelukkig nooit te dik op. En met hoofdacteurs Marie Vinck en Geert Van Rampelberg heb je een stevige cast. Ook Ériq Ebouaney is best goed.

Ritueel is een boeiende thriller die zeer goed gemaakt is. Ook al valt het niet op qua originaliteit, is het wel vakmanschap en hoop ik dat we niet opnieuw 8 jaar moeten wachten op een nieuwe film van Herbots. En misschien wel de eerste film die op een wat meer kritische blik naar ons koloniaal verleden kijkt, zonder met het vingertje te zwaaien of er een eenzijdig debat van te maken.

Vervolg op Crimson Rivers, in die zien dat het inspecteur Nieman in een vrij aparte zaak doet verdiepen. Nieuwe collega van dienst is Benoît Magimel die zich best goed kan handhaven naast Jean Reno. Camille Natta is de beauty van dienst.

Het verhaal is een pak minder en dat merk je na een tijdje wel. In het begin slaagt Olivier Dahan om een mooi sfeertje te creëren dat me soms wat deed denken aan een mix tussen Da Vinci Code en Banlieu 13. Maar eens ze echt op onderzoek moeten en de momenten van de ontknoping voel je dat het script te hard rammelt.

Ik had Dahan graag (mee) aan het stuur gezien van de vorige film, dat duidelijk een veel beter script had.

Een thriller die niet alleen draait rond het oplossen van een moord, maar als film ook het mysterie gehalte hoog kan houden. Prachtige beelden en originele plotwendingen. Verder is het vooral in het begin heel sterk als de twee detectives elk hun onderzoek voeren en je als kijker nog niet weet hoe dit gaat samenlopen. Er wordt gelukkig weinig prijs gegeven. Gaandeweg leg je de link natuurlijk wel, maar bij de meeste films is het al vanaf minuut 2 meer dan overduidelijk. Jean Reno is hier vrij sterk en wat serieuzer. Tegenspeler Cassel is even sterk met een geweldige mix van actie en humor. Verder was het vooral genieten van mooie beelden met natuurlijk de universiteit als setting. Het deed wat denken aan de milleniumtrilogie en had evengoed een scandinavische thriller kunnen zijn.

Deze animatie heeft de tand des tijds best wel goed doorstaan. Niet zo bijzonder, maar wel degelijke kleurrijke animatiestijl. En een boeiend avonturenverhaal om het geheel te trekken. Tegen de helft val het wel wat in elkaar, maar verder toch prima. Een prachtige Chel en wat hardere scènes (voor dit genre) zijn dingen die je minder in een Disney zit. Eigenlijk deed Dreamwork Animation het niet zo slecht met hun traditioneel geanimeerde films.

Het gevaar van dergelijke politieke documentaires is dat de makers al snel een deel kleur bekennen en het moeilijk is om een neutraal beeld te geven. Michael Winterbottom slaagt er gelukkig in om een boeiende prent te maken. De mix van geacteerde scènes en echte beelden werkt wel en in combinatie met passende muziek en een vlotte montage is de film als het ware een weg naar Guantanamo, zoals de titel al zegt. De kern is immers niet of de gevangenen schuldig zijn, maar de manier waarop blijkbaar een willekeurige Afghaan of Pakistaan zonder enige vorm van proces of menswaardigheid, beschuldigd wordt van terrorisme. Het kamp kan je vergelijken met nazikampen, die enkel nog wreder waren door de grootte ervan en ze door het doden nog één stap verder gingen.

De documentaire is zeer mooi gedaan en enkel door z'n realisme als film niet altijd even leuk om zien. Maar dergelijke onderwerpen mogen nooit vergeten worden. Het land van de democratie heeft al meerdere keren laten zien dat die regel enkel telt voor het eigen volk. Het blijft een zwarte pagina in de Amerikaanse (en Britse) geschiedenis!

Zeer mooi gefilmd met prachtige muziek en adembenemende scènes. Als Tom Hanks Rooney en z'n bende neerschiet in de regen. Prachtige cinema gewoon. Ik ben trouwens blij om eens een andere Tom Hanks te zien die hier best wel aangenaam acteert. Af en toe wordt het wat melig, al valt het nog best wel mee. Ik hou wel van gangsterfilms en deze investeert visueel heel veel en zorgt zo voor een originele invalshoek. Raar idd dat Chicago in die tijd een Oscar won voor deze film...

De film heeft een mooie maar toch deprimerende setting met al het grijs. Leuk was de film in elk geval niet om te zien. Alsof je op een regendag in de verlaten Kempen wordt gedropt met de meest zwartgallige persoon op aarde.

Ik denk dat in Amerika wel beter kan werken. Vooral voor de conservatieve Amerikanen hebben sommige onderwerpen een nog grotere inpakt. Nu het einde van de wereld er is, denken de mensen anders na over bepaalde morele issues als moord, diefstal, abortus en zelfmoord. Maar het blijft bij een potje filosoferen en nergens kan de film echt boeien. Het blijft een langzame apocalyptische raodmovie met af en toe een moment van 'actie' als ze een andere zwerver of groep tegenkomen.

Qua inkleding is het wel leuk gedaan, de sfeer in de film is mooi neergezet. Alhoewel het soms overkomt of niet alleen Robin Hood, maar ook de rest van de omgeving bejaard geworden is. Qua verhaal is het niet zo speciaal, maar dat komt omdat je de actie met een jongere Robin Hood wat gewoon bent. Origineel is wel juist het feit dat hij ouder geworden is en hoe evidente relaties tussen Robin en Marian, de sheriff, Little John en King Richard terug in vraag gesteld worden. Heel mooi is ook het einde dat een mooi slot aan de film geeft.

Wolfgang Reitherman maakt goed waarin hij faalde bij The Sword in the Stone. Hij maakt van deze middeleeuwse held een avonturenverhaal met een echte held. Geen onozel gedoe, humor op de juiste plaatsen en dankzij de muziek een historisch sfeertje. Ik hou wel van het idee om de figuren te veranderen in dieren. Geïnspireerd door Reinaart de Vos (dat wellicht niet echt bekend zal zijn in Amerika) passen de figuren vrij goed bij de eigenschappen die de dieren worden toegeschreven. Robin Hood de vos, de koning als leeuw, de listige adviseur als slang en little john als grote beer (broertje van Baloo waarschijnlijk). Vooral de haan als verteller is leuk gedaan en zorgt weer voor het sprookjesachtige van de beginjaren van Disney. Bij het opzoeken op wikipedia blijkt inderdaad dat origineel gekozen werd om Reinaart de Vos te verfilmen, maar Robin Hood een beter figuur zou zijn als held.

Sommige dingen heb je blijkbaar al wel eens gezien en zijn ook werkelijk geresycleerd. Raar maar waar is Little John een ander soort beer dan Baloo, maar je merkt wel de overeenkomsten. En de scènes die gekopieerd zijn uit andere films zorgen voor een te groot déja-vu fenoneem en weinig verrassend. Jammer, want dat doet toch deels afbraak aan de verder goeie film. Het zorgt er voor dat dit wel één van de betere films is van Disney, maar geen originele topper. Het is al een keer gedaan met momenten, alleen hebben ze wat leuke scènes bij elkaar genomen en in een ander jasje gestoken. Maar het verhaal is er wel en Reitherman zorgt voor meer sfeer dan in z'n vorige films. Sinds Aristocat heeft hij blijkbaar de drive gevonden. Benieuwd voor The Rescuers.

Ik heb in mijn top 10 een film van Ridley Scott (Alien) en een film van Robin Hood (The Adventures of Robin Hood). Ik dacht dat een combinatie wel zou werken. Helaas falen beide elementen. Ik mis de charme en het avontuurlijke van Robin Hood. Dit is een Middeleeuws sprookje. Literaire helden als Robin Hood, King Arthur, Three Musketeers, Zorro etc moet je niet doodanalyseren. Leuk uit geschiedkundige interesse natuurlijk, maar saai als het op het vlak van film komt.

Ridley Scott maakt van Robin Hood een serieuze film met zogezegd historische waarheden. Deels zullen er wel zaken kloppen natuurlijk, maar het blijft een verzonnen held dus dit is evengoed een visie als een ander. Robin Hood is hier echter een vrij saai personage geworden en lijkt al moe te zijn aan het begin van de film. Dat is logisch na 10 jaar kruistocht, maar dat is zijn probleem zullen we maar zeggen. Hij moet maar fris zijn voor deze film.

Het verloop van de film is een vrij standaard Middeleeuwse film geworden zoals King Arthur of Kingdom of Heaven. En het vergelijke daarmee is niet echt een compliment. Gladiator was daarin veel beter, waarbij het hoofdpersonage voldoende achtergrond mee kreeg en Scott tijd nam om sfeer op te bouwen. Dat mis ik wel in Robin Hood. Ook de bekende randfiguren zijn puur figuranten: Broeder Tuck, Little John, Marianne, Sheriff of Nothingwood, ... Allemaal al beter gespeeld in eerdere versies van het bekende verhaal. The Adventures of Robin Hood en de Disneyversie van Robin Hood zijn daarin veel kleurrijker en avontuurlijker. Zelfs het vooral romantische Prince of Thieves, de alternatieve Robin and Marion (met Sean Connery) en de parodie Robin Hood Men in Tights zijn allemaal beter dan dit.

Als het niet de bedoeling is om een betere film te maken, kan je beter afblijven van het verhaal. Het idee was leuk, maar er mocht veel meer pit in deze film. Of pak visueel uit. Met het boogschieten van Robin Hood wordt veel te weinig gedaan. Stijl Luc Besson zou wel origineel geweest zijn. Een teleurstelling...

Sommige genres moeten gewoon luchtige entertainment zijn die wat theatraal is zelfs. Denk aan Three Musketeers, King Arthur, Zorro en vooral deze Robin Hood. Fun, avontuur en de jonge aantastbare held die iedereen redt en met het meisje gaat lopen op het einde. De vorige Robin Hood van Ridley Scott ging te serieus en was daarmee een dikke tegenvaller. Tijd voor een herkansing met deze versie van Otto Bathurst. Onbekende regisseur die niet veel dynamiek in de inspiratieloze cast krijgt. De actie is wel leuk en ik hou op zich wel van deze moderne insteek, al kan het nog niet tippen aan de betere Hollywoodversie van Robin Hood. Meer fun dan de Ridley Scott, maar dat is dan ook niet moeilijk.

Deze film is één van de zeldzame films in het Naked Gun-genre dat werkt omdat er ook aandacht is voor het verhaal. Absurde humor met tussendoor een vleugje avontuur om het interessant te houden en niet vervallen in een anderhalfuur durende rit vol slapstick. Ik had de film trouwens gezien vóór Prince of Thieves, maar kende het verhaal wel natuurlijk van andere films. Beetje foute film dat het nog altijd doet en met momenten zelfs beter is dan Prince of thieves.

Er zijn al wat verfilmingen geweest van Robin Hood en dan is de vergelijking snel gemaakt natuurlijk. Favoriet blijft nog altijd The adventures of Robin Hood uit 1938 met Errol Flynn. En ook de Disneyversie is niet slecht. Deze film met Kevin Costner is beter dan z'n reputatie doet uitschijnen. Maar de acteerprestaties zijn op het randje van karikaturaal. Duidelijk voor een breed publiek. Visueel ook een lelijk ding met veel overbelichting en rook. Het doet me soms denken aan de typische rockvideo's begin jaren '90. De film is leuk als jeugdnostalgie en kan nog wel entertainen. Maar kwalitatief is dit geen hoogstaande film geworden. Maar popcorn af en toe is ook best lekker.