Opinions

@ Weertenaar:

Je zegt dat het verhaal lijkt op 'Thunderball'. Kan zeer zeker kloppen, want dit is gewoon het verhaal van Thunderball. Thunderball werd vroeger geschreven door 3 personen. Het verhaal was oorspronkelijk bedoelt als script voor een filmreeks of televisiereeks rond de populaire James Bond. Dat ging niet door en Ian Fleming (1 van die drie) zette het verhaal om naar boek in de reeks van James Bond verhalen. Waarna hij trouwens nog aangeklaagd werd voor plagiaat.

Enkele jaren later kwam dan toch Thunderball uit als film uit. Ondanks het feit dat ook Kevin McClory de rechten bezat van het verhaal. Na overeenkomst is die film er gekomen. McClory bezat dus nog steeds de rechten op Thunderball, wat vele jaren later in 1983 leidde tot zijn versie ervan: Never say never again. Daarom dat je ook zoveel gelijkenissen ziet met Thunderball. Het is hetzelfde script in grote lijnen.

Wel zitten er in Thunderball elementen in die we kennen van de EON-reeks en die in Never Say Never again niet gebruikt kunnen worden. Of toch veel minder. Ik denk aan de typische Bondmuziek. Ook werd Q in de films nog meer een typische figuur met gadgets, terwijl hij in de boeken vooral een wapenexpert was (Major Boothroyd).

Grote troef van NSNA is toch wel Sean Connery die in 1983 de strijd aanging met Moore (in Octopussy). En op zich geen slechte aanpak met Connery. Hij is al wat ouder (nochtans is Roger Moore in het echt nog ouder) en dat spelen ze ook goed uit. Bond is in de film ook ouder geworden, wat het geloofwaardiger maakt als hij naar de gezondheidsboerderij gaat. Ook zitten er elementen in die veel actueler zijn en weerom geloofwaardiger (in tegenstelling tot de fantasierijke gadgets bij de Bond-reeks): de besparingen bij het Q-departement, de trainingssessie, ... En tegelijkertijd sterke actie met de motor bvb. En met Mr. Bean Rowan Atkinson heb je toch nog een vrolijke noot in de film. Wat mij betreft een zeer sterke poging met een hoop ideeën die officiele bondreeks zeer goed kon gebruiken.

Vrij gedateerde gangsterfilm die nogal samenhangt van clichés. Mario Van Peebles is niet de beste regisseur. De sfeer is vooral een lange videoclip met hip hop uit de 90s en minder een gangsterfilm. Wesley Snipes valt nog mee, al is hij in de latere jaren beter geworden als actieheld. Wat zelfde voor Ice-T. En Chris Rock is ook hier vrij irritant zoals in de meeste films waarin hij te zien is. Het verhaal valt nog wat mee, maar de aankleding valt dik tegen. Hier had ik wat meer van verwacht.

Beter dan verwacht, zeker na de recensies. New Mutants focust zich duidelijk op 1 locatie met een beperkt aantal personages zonder geforceerd een link te maken met iets van buitenaf. Je kan een vervolg verwachten (of dat was toch de initiële bedoeling denk ik), maar het wordt niet in je strot geramd.

Opvallend is wel de samenhang van de personages die aanvankelijk wat vervreemd zijn van elkaar, maar de acteurs zijn goed op elkaar ingespeeld. Wat er gebeurd is niet zo spectaculair, maar voor het genre is dit wel verrassend. Nodige horror en mysterie er in, het blijft toch wel boeien. Als de eerste X-Men een einde kennen is dit alvast een pak beter dan Dark Phoenix.

Pocahontas in een psychedelische trip. Ik had eerder een epos verwacht met aandacht voor avontuur, romantiek en grootse scènes. Maar het werd een reis vol sfeerschepping, melodrama en persoonlijke gevoelens. Op zich zeker niet slecht, al heeft de regisseur er wel iets persoonlijk van gemaakt. De beelden en het concept van de film is mooi om te zien. Maar daar staan wel tegenover dat de muziek nogal hard wisselt van harde filmmuziek die stoort tot intieme melodieën die de beelden benadrukken. Ook gebruikt de regisseur af en toe zwarte blokken (het beeld wordt even zwart om daarna te beginnen met de volgende scène) die de film te veel breken.

Misschien dat er nog wat bijkomt bij herziening, maar nu heb ik er een wrange nasmaak aan en wil de film blijkbaar nooit echt in gang geraken. Wel mooi om te zien, al is dat niet altijd voldoende helaas.

Martin Scorsese heeft al goeie en minder goeie films afgeleverd. Geen referentie dus dat dit een goeie film zou worden. Commercieel was het een flop en de combinatie De Niro en muziek leek me ook niet de goeie basis te zijn voor een topfilm. Omdat de film zo tegenviel in de bioscoopzalen werd Scorsese depressief en verdiepte hij zich in drugs.

Feit dat hij dat zich zo aantrok en het motiverende voorwoord van de regisseur deden me toch overtuigen dat dit niet zomaar het zoveelste tussendoortje was. Scorsese wou een ode brengen aan het wereldje in Hollywood anno jaren '40 en '50 met de swingende bands en de musicals. En daar slaagt hij wonderwel in, zowel qua sfeer en muziek als visueel is dit een pareltje om te zien. Zeker als je zoals ik houdt van het genre (musicals en jazz).

De Niro is een jonge losgeslagen saxofonist die net als het muziekgenre swingend door het leven gaat en eigenlijk nog voor z'n liefde voor vrouwen, houdt van muziek. Liza Minelli is dan weer de rustige zangeres met een enorm talent die probeert om haar talent te combineren met het dagelijkse leven en de liefde voor De Niro. Die verschillen en de keuzes die ze in hun carrière moeten maken zorgen voor een constante spanning tussen de twee. En die voel je zeker zodat je ook als kijker zit af te wachten wanneer die relatie gaat springen. Je krijgt (zeker in het begin) veel compassie met Lisa Minelli vanwege de soms brutale en autoritaire houding die De Niro heeft. Zijn leven is ten slotte muziek en als het past neemt hij Minelli daar zeker bij.

De film moet je wel liggen, maar dat merk ik wel bij veel musicals. Niet dat dit een echte musical is, maar eerder een muzikaal drama. Maar dan nog moet de muziek je liggen natuurlijk. Al vind ik wel dat het acteertalent en de visuele uitwerking door Scorsese zeker niet moeten onderdoen voor andere grote films. Niet dat deze film per se in de top 250 moet komen, maar het is toch een sterk onderschatte film die gerust een breder publiek verdient. Het verwondert me dat hier geen liefhebbers voor zijn. Tijd voor een herwaardering!

Een romantisch drama dat de uitstraling heeft van een softerotische film met zweverige muziek en zwoele beelden. Alleen gebeurt er niet echt iets. Het lijkt soms een film in de lijn van Before Sunrise, maar de personages zijn echt wel afstandelijk. Sfeer in dit type films is wel een keer leuk, maar het overheerst echt wel en zorgt dat de personages weinig boeiend zijn. Absoluut geen hoogvlieger en persoonlijk vooral een saaie film.

Een western met Tom Hanks als gepensioneerde legerofficier die zich nu bezig houdt met het nieuws voor te lezen in dorpen en steden, vooral voor mensen die niet geletterd zijn. Dat gegeven is op zich maar een kader, het verhaal draait rond het jonge weesmeisje waar Kapitein Kidd (Hanks) mee opgezadeld geraakt.

Het is een entertainende film geworden waarin Hanks mooi op zijn plaats zit. En ook Helena Zengel is sterk, zodat het duo de film met gemak kan dragen. Maar verder is het vrij standaard. Je merkt achterliggend de thema's die de makers willen aankaarten (fake news, racisme, ...) maar meer dan wat luchtig aankaarten is het ook niet. Veel scènes zijn wel leuk om te zien, maar leiden niet ergens naar toe. Op het einde zat ik wat op mijn honger en was het relaas toch echt wel voorspelbaar allemaal. Gelukkig weet Paul Greengrass met tandem Hanks en Zengel er nog iets moois van te maken.

Gemiddelde film die maar enkele leuke momenten heeft. Cage is oervervelend en Biel doet ook niet echt meer dan mooi wezen. Sommige scènes zijn wel leuk en het idee is sterk genoeg om te boeien. Alleen is de verdere opvulling van het verhaal een aaneenschakeling van clichés die de film zeker geen goed doen. Ook de dialogen zullen nooit een Pulitzer krijgen denk ik.

Als je de eerst drie kwartier wakker blijft, valt het nog mee. De film komt echt wel traag op gang en dat heeft niets te maken met sfeer creëren of spanning opbouwen. Pas na een 45-tal minuten komt de film gelukkig wat op gang, maar al na een half uur dacht ik dat de climax nu wel zou komen, maar dan moest het nog even duren. 2u en een kwartier is veel te lang voor wat het maar kan bieden. De enige die wat opvalt in de film is Russell Crowe, maar het mist hem aan een goeie tegenspeler. Alleen kan hij de film niet redden, daarvoor is zijn rol niet interessant genoeg.

Echt slecht wordt het dan ook weer niet, het is gewoon langdradig en vrij voorspelbaar. Jammer, want het idee is wel goed. Hier had meer mee gedaan kunnen worden. En de naam van Liam Neeson op de affiche is gewoon belachelijk. Zijn scène stelt amper iets voor en er zijn cameo's die langer duren.

Jackie Chan pakt opnieuw uit met grootse stunts en choreografieën. De gekende stijl om met alles te vechten wat hij maar te pakken kan krijgen. En ook hier zien we die heerlijke scènes. Het verhaal is het plot van een B-James Bondfilm en ze trekken doorheen de wereld om te landen in Rotterdam. Dat zal voor de Nederlanders hier wel een leuke setting zijn.

Bij herziening viel deze me ietwat tegen in verhouding met andere Chan films. Het komt soms wat geforceerd over, al heb je dat uiteraard wel bij dit soort films. Het moet één van de eerste Chan films zijn die ik ooit zag, en ondertussen gezien wat de man nog veel meer kan. Maar fans zullen hier zeker nog van genieten.

Monroe was nog wat aan het zoeken in de filmwereld. Een jaar eerder speelde ze een vrij opvallende rol in de thriller Don't bother to knock. Een rol die je van haar niet zou verwachten, maar haar toch wel goed af ging. 1953 was uiteindelijk haar jaar met 3 grote filmrollen, waaronder die van Niagara. Het kunstwerk dat we kennen van Andy Warhol met het gekleurde gezicht van Monroe komt van een reclamefoto van Niagara. Buiten een enkele film als Don't bother to knock, zullen vooral haar latere rollen als Some like it hot of Seven year itch zijn waarin ze laat zien dat ze toch wel kan acteren en meer is dan een mooie verschijning.

Monroe is mooi om te zien natuurlijk, maar het is toch vooral Jean Peters die de show steelt. En ook Joseph Cotten houdt de film mee recht. Max Showalter is dan weer de vreemde eend in de bijt. Alsof hij de enige is in de film die totaal niet door heeft dat er van alles gebeurt.

De film begint goed met de nodige intrige, maar weet gaandeweg niet hoe het geheel af te ronden. Nochtans mooie shots en nogmaals Jean Peters die goed acteert. Maar het thriller gedeelte gaat snel verloren. In handen van Hitchcock had het uiteraard veel beter geworden.

Geen slechte film met haar goeie kanten, maar toch wat gedateerd en in haar geheel soms een rommeltje.

Je ziet wel meer van die lijstjes met 'underrated movies' en regelmatig staat deze film er mee tussen. Trailer en poster nodigden me toch niet uit, maar kom als het zogezegd onderschat is kan het een verborgen pareltjes zijn.

Gosling en Crowe zijn vermoeiend aan het acteren, denkelijk met het loonbriefje als enige motivatie. Echt zin hebben ze er precies toch niet in. Ze worden gelukkig geholpen door de jonge tiener Angourie Rice die de film nog een beetje kan redden. Rice was ook grappig in de Spider-Man films, mag wel meer komedie doen.

Verder is het ietwat mooi aangekleed voor een 70s sfeertje, maar in z'n geheel is het ook weer niet zo bijzonder. Af en toe krijg je een grap die best werkt, maar die momenten zijn zeldzaam. Te braaf voor een actiefilm, te flauw voor een komedie. Een buddycopfilm zonder cops.

Een standaard beknopte tv-documentaire over actrice Nicole Kidman. Met archiefbeelden en interviews, al zitten daar ook niet meteen de grootste namen bij. Het duurt niet al te lang en geeft een mooi beeld van haar carrière, maar meer dan een verfilmde wikipedia is het helaas ook niet geworden.

Het relaas van misschien wel het grootste complot in België, als je het samen rekent met de zaak Dutroux. De film mikt op de aanslag zelf met de bijhorende drama en de nasleep ervan. Het hinkt wat op twee benen tussen trauma en het onderzoek dat op alle vlakken misgelopen is en op elke vraag antwoord met een andere vraag. Beiden zijn niet zo heel goed uitgewerkt. De aanslag zelf is nog het meest indrukwekkende. Vooral met de wetenschap dat dit vrij accuraat is met David (waar de film rond draait) als expert op de set.

Het verhaal is sowieso de moeite om te vertellen en het weergeven van de feiten zou normaal genoeg moeten zijn om het intrigerende van de zaak weer te geven. Maar kan me voorstellen dat het voor mensen die de zaak minder goed kennen, het niet altijd even duidelijk is. Er wordt met namen gegooid alsof het klaar is voor de makers dat iedereen die namen kent. Ik ben zelf enkele jaren jonger dan de echte David. Ik ken de zaal vooral in grote lijnen. Er was ooit een mogelijke link met Patrick Haemers, wiens bende sterk leek op de Bende van Nijvel en zelfs werd genoemd als de 'reus'. In het jaar van de release sprak men nog van De Reus met opnieuw foto's en verdachten in de media. De opzet van de film om aandacht te vragen voor de zaak is toen even gelukt. Of we er een centimeter verder mee geraakt zijn, is nog de vraag.

De film zelf is old scool, Stijn Coninx is een regisseur van de vorige eeuw. De jaren van Daens en Koko Flanel liggen al lang achter ons. Visueel is het niets bijzonder. De film teert vooral op het verhaal en de feiten. En door de grote focus op de feiten werd blijkbaar toch wat vergeten om het geheel in een verhaal te gieten dat die feiten ook duidelijk kan weergeven. Het drama gedeelte rond David en zijn familie trekt meer de aandacht. En gelukkig maakt Jan Decleir veel goed. Maar zeker niet alles.

Een aparte film noir met een weinig boeiend hoofdpersonage en een ondergebruikte actrice die niet de kans krijgt om te schitteren. Het verhaal is er nochtans en het tempo valt best mee. Maar ik miste de nodige chemie en sommige acteurs doen het toch wel niet zo goed. Hier en daar gelukkig wel mooie beelden, Jules Dassin is tenslotte geen slechte regisseur. Maar er zijn betere films in dit genre.

Nogal een cliché film die niet echt fris overkomt. Begint wel leuk maar valt dan in een standaard loopje. Voor het genre is het best nog wel te doen. Geen kinderachtige dubbelzinnige woordspelingen of zo. Vooral voor de kids bedoeld, maar nog net kijkbaar voor volwassenen. Al hoef ik het geen tweede keer te zien...

Deze sequel is nog minder dan het al matige eerste deel. Vrij druk, nergens origineel en hoofdzakelijk domme humor. Het enige dat wat opviel waren de schilderijen, al is zoiets al veel mooier gedaan. Gezien het kassucces kan hier wel een 3e deel van komen, maar ik ben bij deze definitief afgehaakt.

Marx Brothers zullen nooit mijn dingen worden. Na Duck Soup duurde het even voor ik hen nog een poging wou geven. Deze 'A night at the opera) gaat in dezelfde trend verder. Vrij druk en de broers komen verre van sympathiek over. Een groot verschil met komieken als Chaplin, Keaton of Lloyd. De film voelt ook gedateerd aan. Humor is al moeilijk op zich, en deze film is niet tijdloos blijkt.

Je merkt wel dat de Marx Brothers talent hebben, maar dat komt nooit echt tot uiting. Jammer, want ze zijn zeker niet slecht en ik hoopte met deze film meer te kunnen zien daarvan.

De 2e keer dat Tom & Jerry genomineerd werden voor een Academy Award, en het was nog maar de 3e animatie met het duo. En blijkbaar de enige keer ooit dat het duo verloor van een Disney kortfilm. De nominatie wel verdiend, want na de vorige films die vooral kat en muis waren, heeft deze kortfilm alvast de nodige charme. En we zien al wat van de herkenbare humor als Tom achter Jerry gaat. Het is meer dan enkel de muis die zorgt dat de kat van iets de schuld krijgt. En zoals de titel zegt, is er ook de nodige kerstmagie. Op de manier van Tom & Jerry dan.

Amerikanen met een veel te groot huis op een afgelegen plek zijn toch altijd ideaal voor een horrorfilm als dit. Deels wat clichés, maar dat wil niet zeggen dat het dan minder werkt. The Night House is een psychologische thriller met de nodige schrikmomenten en een opbouwende spanning in afwachting van een ontknoping van de clue. De gekende formule, dat hier toch succesvol uitgewerkt is. De bijrollen zijn wat minder en het blijft ook maar een gekende formule. Maar Rebecca Hall doet dat goed en het verhaal is vrij solide.

Een pre-code Hollywood film die zonder die code ook wat losser aanvoelt. En qua acteerwerk (toch wat de 2 hoofdactrices betreft) best fris een modern oogt voor een film uit 1931. In een bijrolletje zien we Clark Gable die niet veel later helemaal zou doorbreken als één van de grootste leading men in Hollywood. In deze film blijft het wat bij een kleine rol als bad guy. Joan Blondell is geweldig als de wat speelse zuster, met de kauwgom in de mond. En natuurlijk de mooie Barbara Stanwyck in de hoofdrol. Ze zijn beide aantrekkelijk en naar normen van begin jaren '30 zullen de scènes waarin ze zich omkleden en hun lingerie tonen te shockerend geweest zijn voor het puriteinse Amerika. De Hays code was vooral een vorm van zelfcensuur.

Voor zover de Hays code echt impact had bij deze film, voel je toch wel dat het wat losser is. Een leuke film die helaas het niveau niet helemaal kan vasthouden. Maar dik 90 jaar later is deze film nog best wel de moeite. En iets langer dan een uur maar, zodat het zeker niet al te lang duurt. Regisseur William A. Wellman is ook geen groentje, hij maakte enkele jaren eerder de film Wings, die de eerste Oscar ooit kreeg voor beste film. En won in 1937 zelf een Oscar voor zijn regie van de eerste versie van A Star is Born.

Dat hier nog een remake van gemaakt werd... Het is jammer genoeg een trend om oudere horrorfilms te remaken en dat levert dan ook wisselend succes op. Benieuwd hoe lang het duurt voor pseudoklassiekers als Cat People, Cujo, Christine of Rosemary's Baby aan de beurt zijn. Night of the demons uit de jaren '80 was al zeer cheasy, dus was ik toch benieuwd hoe men dit kon moderniseren. Het verhaal is quasi hetzelfde, maar de weinige sfeer wordt nu helemaal geamputeerd en vervangen door een drukte. Veel meer volk, slechte effects en weinig subtiele momenten. De babes van dienst zijn te gemaakt om de aandacht nog wat te trekken en humor ontbreekt er ook al. Veel clichés en raar maar waar nog slechter dan het origineel. Zeer spijtig...

Het is een B-film met mindere acteurs en nog slechtere special effects. Nochtans heeft het genre niet veel nodig. Mooi volk en een serie afslachterij, het is praktisch een genre op zich. Met momenten loopt het wel, maar telkens krijg je een koude douche als ze de doos met effecten boven halen. Die is blijkbaar al lang verroest. Jammer, want misschien had dit met meer gebruik van suggestie toch nog een aangename B-horror kunnen worden. Ik heb enkel dit deel gezien, geen idee hoe het zit met de andere delen van Night of the Demons.

Robert Mitchum in een glansrol als de slechterik van dienst. De film is hoofdzakelijk vertelt als een sprookje vanuit kinderogen, maar dan met een vrij donkere laag erover. Het is dan ook even wennen aan deze stijl, maar gaandeweg wordt het toch wel boeiend. Bovendien slaagt Charles Laughton erin om enkele mooie shots te maken. De sterkte van Harry Powell komt vooral doordat hij als een boze wolf achter de kinderen aanzit. Het verschil in sterkte maakt het een grootser personage. Doe er nog enkele naïeve volwassenen bij die fanatiek religieus zijn en je merkt als snel dat hij geen echte weerstand kent.

De film is nogal gedateerd en ook de filmstijl is vrij theatraal, zelfs voor die tijd. Maar de spanning rond Harry Powell en enkele mooie shots tillen de film toch nog omhoog.

Een gevarieerde film die qua verhaal toch wel wat gedateerd overkomt, maar dankzij John Huston en de acteurs is het toch nog genieten. Vooral Ava Gardner dan die er bovenuit springt. The night of the iguana is een film waarvan je je afvraagt waar die nu eigenlijk naar toe wil gaan, maar toch voldoende te bieden heeft. Het viel me op dat de film uit 1964 komt. Dit soort films verwacht je eerder in de jaren '40 en '50.

De blauwdruk die het zombiegenre mee bepaalde. De film die de spelregels neerzette. Latere films zouden er creatief mee omgaan, maar altijd blijven deze basisregels het genre overheersen. In tegenstelling tot bvb vampieren (van Dracula tot Blade, van Buffy tot Twilight) dat veel kanten uit ging met vampieren, blijft een zombiefilm een zombiefilm. De ene gaat al wat sneller dan de andere, de oorzaak veranderd wel eens en de setting, maar verder blijft dat toch hetzelfde.

Zonder deze Night of the living dead zou het er helemaal anders uit zien of geen zombiefilms gemaakt worden. Maar de film zelf is ondertussen al wel verbeterd. Dawn of the dead, The Walking Dead en 28 days later zijn een pak beter geworden. Een belangrijke film dus, maar ondertussen voorbijgestreefd en wel wat verouderd.

Een gezellige film met als rode draad een taxi-chauffeur en één of meer passagiers. Het is gelukkig niet de toeristische film om verschillende steden in beeld te brengen, maar wel een film die over mensen gaat. Verschillende korte gebeurtenissen. Niet groots, maar wel boeiend in hun kleinheid. Dergelijke films zullen altijd bestaan uit een favoriet deel en een minder deel. Je zit immers met verschillende verhalen en verschillende acteurs, waarvan het één je beter zal liggen dan het ander. Maar de lengte van de scènes zijn goed genoeg om de aandacht bij te houden. En vooral de soundtrack zorgt voor een mooie lijm tussen alles en geeft alles een passende nachtelijke sfeer.

Een soft-erotische film die zo standaard is dat het niet eens erotisch is. En u kan het al raden wat de horror betreft. Ergens was het wel te verwachten, al kan horror en erotiek samen best wel sexy zijn. Hier dus niet.

100 jaar na het zinken zijn er veel films te zien over Titanic, waaronder deze 'A night to remember'. Nog steeds de film die qua feiten het dichtst bij de originele gebeurtenis staat. En dat in de jaren '50, terwijl het wrak pas in de jaren '80 werd terug gevonden en er meer zekerheid was over de ramp.

Deze film mag zeker niet in de schaduw staan van de '97 versie. Waar die laatste meer aandacht besteed aan romantiek en spektakel is 'A night to remember' nog meer een drama en weergeven van de juiste gebeurtenissen. Knap gefilmd en zeker adembenemend als de ramp dichterbij komt. Knap hoe hier aandacht wordt besteed aan de reddingsacties (en bijhorende mankementen) en de paniek die uitbreekt naarmate de mensen doorhebben dat ze het niet meer gaan halen.

Geef deze film de technieken van 40 jaar later en van Cameron was geen sprake.

Nightcrawler is duidelijk een film voor de Amerikaanse markt. Waar ze programma's als Cops gewoon zijn, flitsende CNN-beelden die de visuele vertaling zijn van de roddelblaadjes, en met een groter paparazzi-gevoel dan we in België gewoon zijn. Ik geef toe dat Gyllenhaal een sterke rol speelt. Een zeer gedrongen nachtwezen dat over lijken gaat om zijn ding te doen. Een beetje psychopatisch zelfs. Maar verder dan de lijn opzoeken van wat je naar gezond verstand kan film en uitzenden in een nieuwsuitzending, is het ook niet. En daardoor zal zijn personage ook verre van legendarisch worden. Ik zou het zelfs geen gemiste kans noemen, want het verhaal zelf is al niet veel soeps, de uitwerking viel nog ietwat mee...