Opinions

Een film op de dool die de juiste toon niet weet te vinden. Het is wel interessant met verschillende figuren en verhalen, maar het komt soms wat geforceerd over. Dat ligt niet aan Tyrone Power die in '47 de wind van voor kreeg. Het publiek was het niet gewoon hem in dergelijke rol te zien. Maar ik mis toch de echte chemie en voor een mysterie is het te doorzicht. Geen slechte film, maar het lukt niet echt om een echte topper te zijn.

Een remake van de film uit 1947 met Tyrone Power, of een nieuwe interpretatie van het zelfde boek uit 1946. Maar del Toro zal wel naar de eerdere verfilming gekeken hebben met Romina Power (dochter van diezelfde Tyrone) als cameo in de nieuwe verfilming. Een filmnoir met een gothic randje en daar is del Toro wel de geschikte man voor. Iets minder mysterieus dan de voorganger, maar de film is wel evenwichtiger en visueel zeker de moeite.

De intrige blijft wel wat uit, maar het verhaal staat nog recht. Kleurrijke figuren en een cast die de moeite is. Je herkent duidelijk de stijl van Guillermo del Toro, ook al is die wat gelimiteerd door het bestaande verhaal. Alleen het einde is wat minder. Deels is dat bij mij te wijten aan het feit dat ik de oudere film al heb gezien, die bij het kijken van deze film toch altijd wat in het achterhoofd had zitten. Toch een mooie film en blij dat ik deze in de cinema heb kunnen zien.

Eindelijk de film nog eens herzien en ik was toch benieuwd of deze film het na 18 jaar nog kon halen qua niveau. Op vlak van animatie is er toch al veel veranderd en veel Burtonfilms merk ik, vielen toch wat tegen na een herkijkbeurt. Visueel is de man zeer goed, maar veel films bleken leuker toen ik jonger was en zijn op het randje van kinderfilms helaas. De films die hij zelf niet regisseerde (9, Batman Forever, Nightmare before Christmas) zijn nog beter. De man is vooral een creatieveling en sterk producer en minder een regisseur.

Terug naar deze film. Visueel is dit gewoon enorm prachtig. Weinig animatiefilms die later zijn gekomen zijn zo sterk gemaakt. Hier is nog tijd en energie in gestoken. En met momenten merk ik ook een verdoken 3D-effect. Weinig films krijgen een meerwaarde met de 3D-hype, maar hier zou dat mooi tot z'n recht komen denk ik. Leuke figuren, typisch kerstverhaal maar verder gewoon zeer mooi en boeiend om te kijken. Met voorsprong de beste kerstfilm ooit (al zijn de meest andere kerstfilms ook niet echt mijn ding met dat Amerikaans gedoe en een kerstman die alsmaar ho ho ho zit te roepen...)

Na 18 jaar is toch maar gebleken dat de film echt wel tijdloos is veel animatiefilms achter zich mag laten. Begrijpelijk dat de film rond deze dagen veel wordt gedraaid. Niet alleen om het voor de hand liggende kerstthema, maar vooral omdat je hiermee nog eens een sterke kerstfilm kan geven in plaats van ofwel de klassieke rommel of een ouwe nietkerstklassieker als Sound of Music of Wizard of Oz.

Ik ben de hele reeks van Nightmare on Elm Street aan het bekijken, omdat ik veel delen nog niet eens gezien had. Waaronder deze sequel van het origineel. Ondertussen heeft Krueger een iconische status en heeft de franchise een wat herkenbare formule. Een nieuwe lead dit keer met Mark Patton die toch vooral hysterisch is in deze film en al vanaf het begin problemen lijkt te hebben. Het verhaal bouwt minder op. En in dit genre kan dat minder kwaad als het op een andere manier dan wordt gecompenseerd met originele kills of zo.

Het is wat een rommeltje en denkelijk is dit deel er te snel gekomen na het onverwachte succes van deel 1. Benieuwd of er nog slechtere delen zijn, maar dit staat toch ver van het origineel.

Leatherface zorgde voor een vernieuwde blauwdruk van de slasher-film en met Michael Myers kwam dat ook kwalitatief op een hoogtepunt. Daarna volgde nog een heel reeks, de ene al wat minder dan de andere. Maar voor liefhebbers van de guilty pleasure toch ook een plezier met Jason Voorhees, Chucky, Ghost Face, Jeeper Creeper, Candyman, Hellraiser en uiteraard Freddy Krueger. Niet meteen mijn favoriete slasher in het rijtje. Te druk, te clownesk en het spiegelbeeld van Michael Myers.

Van het rijtje dat ik noemde (als je ze allemaal onder 'slasher' wil zetten), is Jason Voorhees (naast het ultieme icoon Michael Myers) mijn favoriet, al kan je niet echt zeggen dat de films van Friday the 13th zo goed zijn. Maar hij staat bekend om de meeste kills en zijn personages groeit elke film figuurlijk en letterlijk mee. Deze Nightmare on Elm Street heeft dan wel geen Myers of Voorhees, maar staat als gulty pleasure culthorrorfilm wel beter overeind. Enkele leuke quotes, geweldig over top en zo heerlijk fout dat het weer goed wordt. De film duurt ook niet lang en het is misschien wel een troef dat hij zichzelf niet zo serieus neemt. Alles valt of staat ook met een scream queen. Marilyn Burns in Texas Chainsaw Massacre, Jamie Lee Curtis in Halloween en Neve Campbell in Scream geven de slasher een waardige tegenstrever die meer is dan nr zoveel uit het doosje slachtoffers dat voor de film opengemaakt werd. Hier zien we Heather Langenkamp die buiten deze film niets bijzonders gedaan heeft, maar als het hoofdpersonage in de film meer opvalt dan je zou verwachten.

In dit genre gaat de kwaliteit en het budget van sommige sequels de hoogte in, maar mis je toch zo'n sleutelfiguur die meer is dan een veredelde figurant die hoopt om zo door te breken in Hollywood. Heather Langenkamp wint uiteraard nooit een Oscar, buiten dit zal ze ook niet veel gedaan hebben. Maar wat ze doet, doet ze goed.

Alvast beter dan het origineel. Het clowneske van de originele film dat alles chemie gewoon weg nam, is hier iets beter uitgewerkt. Al blijft Freddy Krueger één van de watjes onder de slashers. Samuel Bayer zorgt anders wel voor een iets sterker figuur en zorgt ook voor een dunnen lijn tussen droom en werkelijkheid in de film. Dit geeft me al iets meer hoop in een eventueel vervolg, al zal ik die denkelijk pas zien als er A een vervolg komt natuurlijk en B als die dan ook toevallig m'n filmpad passeert.

De documentaire beperkt zich vooral tot de Amerikaanse horrorfilms. Het is wel interessant om daar een beeld van te krijgen, maar uiteindelijk zijn veel films uit het genre ook elders gemaakt. De sterkte van de documentaire is dat er chronologisch een beeld wordt geschept door fragmenten van horrorfilms te tonen. Je merkt dan ook de verandering in stijl die het kreeg door de jaren. Al had ik wel de indruk dat ik meer kwam te weten van de beelden en de verteller dan van de regisseurs die aan het woord kwamen. Een documentaire dus voor de filmliefhebber, maar geen ultieme documentaire. In afwachting daarvan, kan u hier terecht.

Een film die langs geen kanten inspirerend werkt, maar toch wel de stijl van Rembrandt uitstraalt. Ik verklaar me nader.

Peter Greenaway is geen onervaren filmmaker en weet hoe hij met licht en kleur moet werken. Hij kent de stijl van Rembrandt en heeft geprobeerd om die te vertalen naar de film. Samen met het theatrale dat hij leest in de Nachtwacht (om het schilderij ook zo maar te noemen) met een set dat soms letterlijk een veredelde theatersetting is. Mooi om te zien en het deed me dan ook wat verlangen naar de film.

Maar daar is ook alles mee gezegd. Ik ken Rembrandt verder niet als mens, en dus ook geen idee of de voorstelling van de schilder in de buurt komt van de voorstelling in deze film. Los van details natuurlijk, kan me voorstellen dat het sowieso moeilijk te achterhalen is wie hij was. Maar het blijft te abstract, wat misschien wel mag, maar doe dat dan met beeld en niet met het verhaal. Er was op den duur meer focus op het libido van de man dan op zijn schilderkunst. De acteurs waren vrij houterig en er werd wel veel dialoog opgevoerd voor een film die toch vooral visueel wil uitblinken.

Geen idee of Greenaway wat gebonden was aan het script en de Nederlandse producer, maar het eindresultaat is een te lang rommeltje geworden. Daardoor werkt het weinig inspirerend. Het nodigt zeker niet uit om werk van de meester te zien, laat staan dit schilderij zelf. Dat nochtans een indrukwekkend meesterwerk is. Een tijd geleden in levende lijven gezien. En ik hoopt dat deze Nightwatching de hand zou uitreiken naar de kijker om zijn schilderij(en) te gaan bekijken. Wat helaas niet het geval is.

Meer dan 20 jaar oud, maar nog steeds overweldigend. Luc Besson toonde al met Léon dat hij een vernieuwer is in de actiefilms door de focus te leggen op koelbloedige moordenaars met wat achtergrond, harde actie. Dat in tegenstelling tot de Amerikaanse films die het meer moeten hebben van achtervolgingen en explosities. Nikita kwam vlak voor Léon en zit qua stijl in dezelfde richting. Besson heeft duidelijk een trend gezet en heeft vele latere films met deze Nikita beïnvloed. Denk maar aan Mr. Wolfe in Pulp Fiction of Alice uit Resident Evil.

Ik zat zelf met de gedachte dat een remake hiervan niet slecht zou zijn, maar tegelijk had ik ook wel door dat een remake nooit zou werken. (ik weet wel dat er een vervolg/remake en een tv-serie van is). Ik heb die nog niet gezien, maar denkelijk zijn de rauwe kantjes eraf en figuren als Nikita of Victor zijn moeilijk te benaderen. Ook weer genieten van Jean-Hugues Anglade die ik ook al kon appreciëren in 37°2 le matin.

Heerlijk frisse actie animatie. Kleurrijke figuren, een goed onderhouden verhaal en best wel leuke humor. Een recensent van Empire vergeleek het wat met Shrek. Kan ik me ergens wel in vinden, al is het natuurlijk een eigen moderne film. Maar we krijgen een classic ridder verhaal met een futuristisch sausje erover. Je merkt wel dat met een stevig verhaal, de helft van de film al geslaagd is.

Het mist soms de charme om een echte topfilm te worden, maar de aankleding en de diversiteit in de personages zorgt er voor dat het toch weer wat anders is dan wat we gewoonlijk voorgeschoteld krijgen. Visueel ook heel kleurrijk en flitsend, al kunnen ze de computerstijl niet helemaal verstoppen.

Nimona kan zich qua verhaalstijl gerust naast de animatiefilms van Tomm Moore zetten (The Secret of Kells, Song of the sea en Wolfwalkers). Hopelijk zien we meer van dit.

Een wat atypische horrorfilm en dat spreekt in het voordeel van deze film. Ik hou wel van dit soort humor. Bovendien wordt de film geheel gedragen door het trio. De eerste keer dat ik Abigail Hardingham aan het werk zie. Uiteraard een prachtige verschijning, maar ze acteert best wel goed. Hoop meer van haar te zien. Het is het eerste regiewerk van Ben en Chris Blaine en ik hoop dat ze dit succes kunnen herhalen. Verder wil ik niet te veel uitleggen over de film zelf, laat je maar verrassen. Niet dat het plot zo ingewikkeld is, maar het is vooral de sfeer en de ongemakkelijke spanning in het trio dat zo goed werkt.

Toch met gemengde gevoelens aan de film begonnen. Moulin Rouge (0.5*) en Chicago (2*) staan niet echt hoog in mijn filmlijst. Maar de cast sprak me wel aan en de trailer gaf toch een ander beeld dan voorgenoemde musicals.

Het is gelukkig wel een voltreffer geworden, of toch zeker in de goeie richting. Wat me enorm opviel is de prachtige belichting en de mooie settings. Nine is een rustige film, zeker in verhouding met de Red Bull film Moulin Rouge maar toch met aandacht aan het visuele gedeelte. Hoogtepunt van de film is volgens mij toch het nummer van Cotillard dat de meeste passie in zich draagt. Mooie musical wat mij betreft.

Ik het het boek niet gelezen en kan dus geen vergelijking maken. Als is 1984 geen onbekend verhaal natuurlijk. Het puur autoritaire regime dat alles opvolgt en iedereen uitschakelt die afwijkt van de regel hebben we ook nog gezien in films als Matrix, Equilibrium, The Hunger Games, Divergent of V for Vendetta. Allemaal voor een deel hun mosterd gehaald bij 1984.

1984 toont een wereld zonder hoop waar het regime de norm bepaald. En net die hoop mis ik in de film. Veel verzet is er niet en daardoor wordt het vooral een beeld scheppen van zo'n regime. Misschien had daar dan nog maar wat duidelijker (sommige verstaanders hebben nood aan een extra woord) het vergelijk gemaakt met reële voorbeelden als de nazi's of minder extreem onze recente strijd tegen privacy.

De film kent weinig kracht en gaat net niet richting saaie koek. Jammer, want als je deze film kijkt geef je niet aan dat het boek zo'n klassieker is. Dat had ik net willen zien in de film. Opnieuw een voorbeeld van het boek dat (veronderstel ik toch) beter is dan de film.

Ik dacht na een tijd dat ergens de Turtles zouden opduiken. De film heeft er wel wat van weg, inclusief een eigen Casey. Het geheel is zeer voorspelbaar qua verhaal en echt verrassen zit er niet in. Er wordt wel wat goed gemaakt met een vlotte montage die het tempo in de film kan houden. Een goeie B-film, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Regisseur Lucía Puenzo is wel een naam die ik wil onthouden, want qua stijl bevat de film af en toe mooie momenten. Vooral enkele terugblikken of droombeelden. Het rammelt vooral met het script en de opbouw van de film. Het uitgangspunt komt moeilijk uit de doeken en de sfeer komt en gaat met fragmenten. De 2 hoofdpersonages mochten toch iets meer uitgewerkt worden, of toch zeker één van hen. Na de film vroeg ik me af wat ik nu gezien heb. Niet bepaald memorabel, maar toch iets waar meer potentie in zat. Benieuwd of de debuutfilm van Puenzo me beter zou liggen.

Het zegt iets over de nog meer stereotiepe carrière van veel Hollywoodacteurs, dat de film werd gepromoot met 'Garbo laughs'. Vergelijk het nu met als een film zou uitgebracht worden met 'Tom Hanks as a bad guy'. Nochtans kon de film rekenen op Ernst Lubitsch en schrijver Billy Wilder. Grote namen op het vlak van de oude komedies.

De film zelf lijkt wel wat verouderd. Visueel is het ook niet zo bijzonder. We spreken over het filmjaar 1939 toen Hollywood nog glamour had met titels als Gone with the wind, Wizard of Oz en Mr. Smith goes to Washington. In Ninotchka gaat het vooral over Russen (nog voor de Koude Oorlog), maar zie je ook iemand op het treinstation de Hitlergroet brengen. De oorlog was nog niet begonnen, de impact van zo'n groet was nog niet bekend toen.

Gelukkig kan de film wel rekenen op een komisch script. Het trio Russische spionnen is best wel leuk om te zien. En ook Garbo is de moeite als een Russische spion in Amerika. Het gaat haar beter af dan wanneer ze begint te lachen, want dat komt dan weer geforceerd over ironisch genoeg. Ook de chemie met haar tegenspeler Melvyn Douglas is maar mager. Het is Garbo die de show steelt. En je ziet dat ze nog uit de tijd komt van de stomme film. Hoe ze in de spiegel bezig is met haar hoed bvb. Langs de andere kant zal Garbo enkel met deze film nooit een legende geworden zijn.

Leuke film dankzij de nodige vakmensen en Garbo, maar de titel verdwijnt gemakkelijk tussen de concurrentie van dat jaar. En Garbo, Lubitsch en Wilder hebben elk al beter gedaan.

Tja, goed dat de naam Polanski nog vermeld was, want je zou bijna verwachten dat dit een tv-film is. De regisseur stelt me toch te teleur hier. Hij kan geen sfeer brengen en sommige shots zijn gewoon lelijk. Depp is niet slecht, maar echt memorable kan je z'n personage ook weer niet noemen. Het geheel lijkt wel een droge kruising te zijn tussen The Librarian en Eyes Wide Shut. Niet 2 van m'n favoriete films trouwens. Af en toe krijg je wat hoop als Polanski toch voor 5 minuten sfeer kan zorgen, maar dat redt helaas de film niet.

Wat minder goed getekend, maar wel leuke animatie van T&J. Leuk idee trouwens, waar ze raar genoeg niet eerder op kwamen. Door een klap op zijn kop denkt Tom dat hij een muis is en nu is het Jerry die achter hem jaagt om te proberen om hem terug normaal te krijgen.

Een mooie ontroerende film, waarbij je eerst meegesleurd wordt in het thrillerverhaal tussen Javier Bardem en Josh Brolin. Al is dat niet de essentie van de film. Dat ligt vooral tussen die achtervolging en de getuigen aan de zijlijn, waarbij je telkens met de vraag zit of geweld zo logisch is en of je er van kan ontsnappen als je in dat wereldje stapt. Een vrij filosofische Coen-film dus. Visueel niet altijd even vernieuwend, maar dat hoeft niet per se met deze aanpak. Het duurt wel even voor je door hebt waar de film naar toe wil, maar eens het zover is blijf je wel gefascineerd kijken. En met de nodige humor die we van de Coen-brothers gewoon zijn zorgt dit voor een heerlijke film. De Oscars zijn hier trouwens verdiend en duiden ook meteen de sterke punten aan van de film: Beste film, beste bijrol voor Jardem, regie en verhaal. De rest van de film is echter niet altijd even sterk (cinematografie, muziek, rol van Llewelyn Moss, ...) Het idee van de achtervolging vs de oudere getuigen aan de zijlijn is sterk genoeg om hier een grote film van te maken.

Voorlopig een 3.5, al kan dat na herziening misschien een 4 worden.

2 jaar na z'n documentaire The Blues kwam deze documentaire uit over Bob Dylan. Scorsese weet wel hoe hij een documentaire moet maken, maar het verschil met The Blues is toch groot. Dat is echt met liefde en respect gemaakt in tegenstelling tot het wat standaard portret van Dylan. Fans van de zanger zullen hier wel aan hun trekken komen. En zelf als muziekliefhebber vond het best wel interessant. Veel beeldmateriaal, de master himself aan het woord en een weergave van een tijdsgeest. Als film vond ik het nogal standaard en soms vrij eng. Dan had ik meer aan de creatieve biopic I'm not there.

Verrassend goede film met Wilson die duidelijk meer kan dan enkel comedy's met de oneliner 'wow'. Ook Pierce Brosnan ziet goed op zijn plaats. De film is qua verhaal niet zo heel veel bijzonder, maar het is hard genoeg om als thriller te kunnen genieten en er zit voldoende vaart in. Aangename verrassing!

Het type komedie waarin jaren terug Lindsay Lohan perfect had in geschitterd. Jennifer Lawrence doet het anders ook best goed in dit genre films. Een romantische komedie met een hoek af. Het is vooral een gezellige film geworden, echt groots wordt het nooit. Maar met dank aan Lawrence is het meer dan een B-film. Opvallend dat het R-rated is (niet dat ik klaag natuurlijk), want dat maakt het toch wat minder cheesy.

Naar het gelijknamige boek van Adam Nevill, de auteur die ook het boek van de film The Ritual (Film, 2017) - MovieMeter.nl schreef. In de film wordt daar kort naar verwezen, al hebben beide films verder niets met elkaar te maken. Een horror die het waagt om een zoveelste film te maken met een oud huis waar je in het donker allerlei dingen hoort en ziet. Maar als het goed gedaan is, blijft het een goeie film. De film gaat vooral voor de sfeer zonder al te veel uitleg of randverhaal. Echt sterk wordt het nooit, maar het niveau blijft wel heel de film hangen. Liefhebbers zullen hier wel van kunnen genieten.

Het einde van het Craig-tijdperk en het was extra lang wachten voor de film uiteindelijk uitkwam. Het is een wonder dat er op al die tijd geen spoilers of illegale copy's zijn verspreid. Want ik ben zo blij dat ik blanco de film ben in gegaan. Deels is het vertrouwd natuurlijk, want meer dan bij de andere Bond-vertolkers is er altijd een rode draad geweest in de films met Daniel Craig. Dus ook in No Time to Die, al is het ook een film met de nodige spanning en verrassingen.

Vooral spanning, want ik mag toch wel zeggen dat het de spannendste Bondfilm is uit de reeks. En ik ga ook bij mijn recensie niet al te veel vertellen. Je moet zelf maar kijken. Leuk om af en toe een ode naar het verleden te zien, dit keer veel subtieler dan andere films waar al eens een ode aan het verleden werd gedaan. No Time to Die is dan ook een film met minder humor dan je gewoon bent en ik denk ook dat humor in deze film wat had misstaan en de spanning meteen had ondermijnd. Ik werd met momenten toch stil en ook al duurt de film zeer lang, had de film heel de tijd mijn aandacht.

Ik ben wel fan van de Craig-Bondfilms en geniet dus ook nu van een film die perfect op zijn lijf geschreven is. Het is ook een eervol en emotioneel afscheid van Craig als Bond. De film zindert nog even na moet ik zeggen. Wat mij betreft mag deze film zich mee in de top van de franchise situeren.

Darren Aronofsky was een regisseur waar ik graag naar uitkeek met enkele goeie films. Tot Noah gemaakt werd. Een film over een verhaal uit het Oude Testament met een grote dosis moraal en nog meer fantasy. De basis is een kort fragment uit de Bijbel, al komt hij evengoed voor in de Tenach en de Koran. Het idee van Noah met z'n ark is op zich niet slecht.Maar zeker niet voldoende om een film van meer dan 2 uur mee te vullen met een vrij serieuze toon. Ik hoopte op enkele indrukwekkende scènes met Aronofsky aan het stuur en een groot budget aan special effects. Zelfs al zijn sommige dingen vrij goed gedaan, blijft het een saaie bedoening. Het doet me wat denken aan van die Griekse goden films als Clash of the titans of Immortals die op papier boeiend zijn, maar op het grote doek alleen maar fout uitdraaien.

Crowe heeft al meer dingen gedaan en staat hier in de schaduw van de sandaal van Gladiator alleen al. Ook de rest van de cast en crew is niet echt in vorm. Misschien wat voor religieuze filmliefhebbers of mensen die nog opkijken van een ecologische (niet onbelangrijke natuurlijk) boodschap in films.

Een film in de lijn van John Wick en History of Violence. Maar het gaat te snel naar de actie en daardoor gaat de impact teveel verloren. Jammer, want het idee is wel leuk en ik hou wel van het genre. Maar al snel is het ook niet meer dan een hoop schietpartijen. Waardoor Bob Odenkirk geen ademruimte krijgt en alle aandacht snel naar de wapens gaan. Nobody is eerder een leuke doorsnee actiefilm, maar meer ook niet.

Het vervolg van de voormalige huurmoordenaar Hutch Mansell en zijn familie. Liefhebbers zullen hier wel van houden en er zit voldoende actie en humor in om er een leuke blockbuster van te maken. Wel mist het de nodige echte pittige zwarte humor en is het vooral een home alone in een pretpark. Maar de vaart zit er wel in, zodat het ook nooit verveelt.

Het relaas van een groep jongeren in Parijs die aanslagen plegen en zich dan verschuilen in een grootwarenhuis. Gezien vanuit die jongeren. Gewoonlijk zijn wij getuigen van dergelijke aanslagen via het nieuws en de aanpak die dan publiek geëist wordt om hard op te treden tegen terrorisme. Een echte motivatie is er blijkbaar niet en verschillende van de jongeren zijn ook gewoon studenten aan de universiteit. Door dat beeld lijken de aanslagen in het begin iets meer heroïsch dan het gewoonlijke beeld. Door de motivatie weg te laten (of vaag te houden) gaat de focus ook op de aanslagen en niet naar de problemen die de jongeren er toe dreven om zo ver te gaan.

Later volgen we de jongeren in het grootwarenhuis. Ze genieten van de avond met het idee om de volgende dag te gaan vluchten. Ze lijken het ook niet echt serieus te nemen. Aanslagen horen toch eenmaal bij rebellie? Je krijgt door dat speelse van de jongeren ook snel sympathie voor hen. Want ze hebben toch goeie intenties! En we horen niets van slachtoffers, dus het is toch vooral symbolisch tegen gebouwen? Niet...? Als ze op het einde zonder nadenken worden neergeschoten komt dat in conflict met die sympathie. Want tegelijk willen we toch ook dat er hard wordt opgetreden tegen terrorisme na een aanslag.

Het idee is niet slecht en de film is boeiender dan het uitschijnt. Maar de controverse en maatschappelijke aanklacht blijft toch wat onder de vlakte. Dit had pittiger gemogen.

Mmm... ik hou het op het gemiddelde. Een animatiefilm die duidelijk bedoeld is voor kinderen, dus moeilijker te beoordelen als volwassene. Boeiend is de film niet, daarvoor is het verhaal te zwak en de dialogen niet echt gevarieerd. Maar het werkt wel voor een doelpubliek denk ik, want die 'simpele' dialogen zijn aangenaam voor kinderen. Bovendien is het visueel ook wel interessant. Niet over gedetailleerd zoals de Pixarfilms willen, maar vooral gebruik van veel kleuren. Het geel-oranje kleurenpalet zorgt voor een nodige warmte in contrast met de donkerte van nacht. Weinig echte achtergrond en geen dubbele bodems, wat deze animatie enkel voor kinderen maakt en niet echt een familiefilm geworden is. Maar dat zal ook niet de bedoeling geweest zijn.

Nogal doorzicht eigenlijk. Het verhaal is zeer mager en wordt dan aangekleed als een script met de nodige flashbacks. Amy Adams zit naast ons op de bank als het publiek en geeft zo aanwijzingen dat het spannend of ontroerend is. Ook Gyllenhaal stelt wat teleur moet ik zeggen. Michael Shannon maakt nog veel goed gelukkig. Het geheel is op zich niet slecht gemaakt, maar te mager om echt te boeien.