Opinions

Een typische Bud Spencer & Terence Hill film met de nodige luchtige gedateerde humor, drukke muziek en geweldige knokpartijen. Dit keer als dubbelganger, ik denk dat zowat elke actieheld in het verleden dat al een keer gedaan heeft. Weliswaar op een eigen manier. De Spencer & Hill films zijn niet topkwaliteit, maar het blijft jeugdnostalgie en ideaal als je iets luchtiger wil zien. Double Trouble is alvast een leuke film uit de reeks.

Liam Neeson is best wel goed in z'n actierollen. Zonder de fitnessspierballen brengt hij toch voldoende actie als een ervaren vechter. Ik keek dus wel uit naar Non Stop. De film is een mix geworden tussen Speed, Con Air en Die Hard, al had ik gehoopt om een twist te zien in de stijl van Usual Suspects of meer actie stijl Lethal Weapon. De makers kunnen de geheimzinnigheid lang hoog houden door op een sterke manier een hele reeks figuren constant in beeld te brengen en verdacht te doen lijken.

De film is dankzij dat geheime gedoe in het begin en de aanwezigheid van Liam Neeson best nog leuk om te zien. Maar het kan nooit groeien tot een klassieker. Het plot is vrij teleurstellend en de film zelf is ook niet meer dan een goeie actiefilm. Hier had meer in gezeten. Neeson is zeker goed in het genre en ik zal hem volgende keer ook wel gaan zien. Maar meer dan professioneel bandwerk is het ook weer niet.

Even schrikken als ik de samenvatting las. Het leek me een nogal gedateerde foute komedie te zijn. Maar gelukkig de film toch gezien en enorm van genoten. Het verhaal van een klein conservatief volks dorpje in de jaren '60 met enkele foute figuren. Ergens doet het denken aan Dogville. Het dorp in De Noorderlingen is amper 1 straat groot met een bijliggend bos. En vooral dat bos was mooi gedaan. Visueel is het een heerlijke warm kleurenpalet, aangekleed met zwarte humor. Je moet denken aan regisseurs zoals Wes Anderson of Roy Anderson. Al is het uiteindelijk toch een van Warmerdam.

De film is heerlijk om te zien en de humor is misschien niet heel de film op topniveau, maar heeft zeker haar momenten. Eén van de betere Nederlandse films en vooral eentje die qua stijl haar eigen stempel drukt.

Misschien ligt bij de lat hoog voor een film van Kurosawa met een mooie reeks pareltjes, want deze Stray Dog was toch deels teleurstellend. Het duurt wat voor het echt in gang schiet en voelt nogal verouderd aan. Dit soort films is later nog meer verbeterd, terwijl dat minder het geval is bij veel andere films van de regisseur.

Gaandeweg wordt het nog wel interessant en ik hou wel van de broeierige sfeer die de personages letterlijk en figuurlijk nog extra doen zweten.

Norbit was voor mij (en misschien ook een hoop anderen) de film te veel waarin hij zijn verkleedpartijtjes deed met vooral dikkere mensen. Je zou kunnen zeggen dat de film zijn Oscar gekost heeft voor Dreamgirls. Zijn rol als Rasputia is dan ook zeer irritant en ergerlijk. Maar achter die domme vertolking zat wel een mooi romantisch verhaal. En doet de cast het op zich niet slecht voor dit genre. Al bij al valt de film nog wel mee.

De beste Bondfilm zonder James Bond. Enkele jaren voor Sean Connery in de rol van 007 aan één van de grootste franchises ooit begon, had je met North by Northwest al een spionagefilm die zijn invloed zou hebben op de Bondfilms. Hitchcock is dan ook de master of suspence en hij ziet in de piek van zijn carrière. En je merkt dat ook wel aan de cast & crew die extra hun best doen voor een regisseur met naam. Ernest Lehman was gedreven om het ultieme 'Hitchcock' verhaal te schrijven. Hij maakte nog wel meer klassiekers als West Side Story, Sound of Music en Who's Afraid of Virginia Woolf? Cary Grant werd zelfs genoemd als potentiële Bond-acteur. Het zou niet slecht geweest zijn. Verder heb je nog Eva Marie Saint, James Mason en Martin Landau die een Bondgirl, vijand en henchman spelen avant la lettre.

De film heeft vooral een boeiend verhaal als Cary Grants personage aangezien wordt voor iemand anders en hij verwikkeld geraakt in een spannend spionageverhaal. Het ligt in de lijn van bvb Our Man in Havana. De combinatie van de gekende spanning van Hitchcock en de nodige actie met een vleugje humor, maken van de film een ijzersterke klassieker. Een film met gekende scènes, een boeiend verhaal, topacteurs en visueel absoluut de moeite.

Tussen de kinderfilms, superhelden en franchisefilms is er gelukkig ook ruimte voor films als The Northman. Robert Eggers gooit opnieuw alle passie in een schilderachtige film na eerdere pareltjes als The Witch en The Lighthouse. Het verhaal van een Noorman die op zoek is naar wraak. Amleth, de naam doet al denken aan Hamlet. Zijn legende was dan ook de basis voor het latere verhaal van Shakespeaere. De acteurs brengen een mooie vertolking die de wereld van Shakespeare en die van de ruwe historische mytische drama's bij elkaar brengt.

De film is heerlijke poëzie met de blik van een ruwe bolster. Naast de woede en het geweld schitteren vooral de prachtige kleuren en de blik op de groene heuvels en de sputterende vulkaan. Dit is een epische film waarbij Robert Eggers zeer duidelijk speelt met alle middelen die hij in handen heeft. Van mooie cinematografie over zijn gekende regiestijl tot sterke acteerprestaties. Ik hoop dat we van de man nog meer mogen zien en vooral dat we in de cinema meer van dit soort films kunnen zien.

Ik had geen flauw idee wat deze film zou brengen. Ik ken uiteraard het nummer van The Beatles, maar verder was het vooral afgaan op de recensies hier. En ik was toch benieuwd naar het resultaat. Voor mij alvast 1 bekend gezicht in de cast: Rinko Kikuchi die al zeer overtuigend was als doof meisje in de film Babel. Ook de aanwezigheid van Johnny Greenwood (Radiohead) die al eerder de soundtrack maakte voor There will be blood en ook in 2010 voor We need to talk about Kevin.

De film leek in het begin wel erg lang te duren. Traag tempo en een tijdsduur van meer dan 2 uur leek een lange zit te worden. Maar het versterkt net de karakters en neemt zo de tijd om het verwerkingsproces van een overleden dierbare persoon neer te zetten. Watanabe gaat een periode door waarin hij worstelt tussen het verleden de toekomst. Het verleden met een overleden vriend en een vriendin waarvoor hij acht verantwoordelijkheid te dragen. En een toekomst met volwassen worden en een nieuwe start waarbij het verleden een plaatsje krijgt.

Zeer mooie film die misschien wat traag op gang komt en af en toe wat zwaar overkomt zo. Maar desalnietemin wel boeiend blijft. Mooie soundtrack, ijzersterke acteerprestaties en ontroerend tot het einde.

Ik had weinig met de originele film, maar die is ook al dik 100 jaar oud. Dit was niet echt een remake die ik zag aankomen, maar in handen van Robert Eggers zag ik dat wel zitten. De originele Nosferatu was de eerste verfilming van Bram Stoker's Dracula, mits wat naamsveranderingen om geen discussies te krijgen. Bij de latere Dracula films komt veel meer dat gothische aan bod, de edele man met de cape die zeer dramatisch doet. In deze Nosferatu gaat het back to basics, met vooral de kleine wijzigingen natuurlijk van de oude Nosferatu. Dat zorgt voor een meer duistere en ruwere film. En wat een geweldige Bill Skarsgård als Count Orlok! Skarsgård is dit soort rollen (speelde ook al Pennywise en The Crow) goed weet aan te pakken.

Soms wordt de kloof met het publiek te groot en is het eerder theatraal dan sfeervol. Iets wat mij ook niet lag in de originele Nosferatu. Maar wat het dan brengt visueel en qua groteske verschijning, doet het zeer goed. De filmwereld draait tegenwoordig praktisch enkel grote films uit een franchise, reboot, sequel, prequel, spinoff... of kleine karakterfilms. Als we dan toch reboots moeten slikken, mag het gerust van dit niveau zijn.

Vampieren hebben we in alle vormen al zien komen en gaan in de bioscoop. De oer-vampier komt uit het boek Dracula dat hier voor het eerst officieus werd verfilmd. Ik had eerder al de eerste officiële verfilming Dracula uit 1931 gezien en dan is Nosferatu toch een teleurstelling. OK, historisch is het misschien wel een belangrijke titel, maar daar blijft het dan ook bij. Nosferatu mag dan wel het beeld mee geschapen hebben, Dracula uit 1931 had veel meer sfeer. En dat heb je toch wel nodig bij dit soort films uit begin 20' eeuw. Het is niet slecht ook niet. Sommige dingen zijn wel mooi om zien en met de warme gele en blauwe kleuren heeft het wel wat griezelig. Maar de figuren zijn eerder lachwekkend - of moet ik zeggen gemaakt - dan griezelig. Je merkt dat de film nog veel te leren heeft. Nosferatu zelf valt nog wel mee. Hij had meer verdiend moet ik zeggen. Want van zijn enge karakter gaat veel verloren in de film.

De film begint wel goed met tal van uitvergrote clichés. Het neemt echt het genre op de korrel en heeft leuke verwijzingen. Maar dan vervalt het van een parodiefilm naar een ordinaire tienerkomedie met flauwe humor waarbij je zou moeten gniffelen als je begint over sex, stront of vloeken. Jammer, want het had best een leuke film kunnen worden, vol verwijzingen naar bekende tiener- en highschoolfilms. Een gemiste kans!

Not Okay lijkt in het begin op het nogal dubieuze Emily in Paris. De narcistische Danni is geen leuk figuur, maar nogal wereldvreemd en met weinig empathie. Ze gebruikt zelfs leugens om de aandacht naar zich te trekken, zelfs als het uit de hand loopt. Later in de film komt dan wel het tegenwoord en wordt het interessanter. De film zoekt helaas teveel haar weg tussen een hippe parodie op influencers en een donkere satire en mist toch wel de bal op beide vlakken. Slecht is het zeker niet, maar hier had meer in gezeten.

The Notebook, een film die me op het eerste zicht niet echt aantrok, maar de aanwezigheid van Ryan Gosling en een top 250-notering deden me toch benieuwen. Van regisseur Nick Cassavetes had ik enkel John Q al gezien en die viel best wel mee.

Het verhaal zelf is eigenlijk een doktersromannetje en draagt weinig charisma. Het kabbelt rustig voort en wordt enkel nog boeiend gehouden door de twee hoofdpersonages. De rest zijn grijze muizen of net karikaturen. Alles loopt zeer voorspelbaar.

De vertelwijze stoort me enorm. Twee quasi soapacteurs zorgen voor een geforceerde meligheid en breken constant de schaarse sfeer die gecreëerd wordt in het verhaal. James Marsden is nog minder opvallend dan een figurant in Ghandi en David Thornton krijgt toch wel de prijs voor lelijkste filmsnor.

Het resultaat is een filmpje dat niet mijn ding is. De twee hoofdacteurs maken er nog wat van, maar ik ben niet echt mee met de hoge scores hier. Ik heb dan wel een opvallende smaak voor musicals, maar dit bevat meer suiker dan een gemiddelde fles cola.

Sinéad O'Connor blikt zelf terug naar haar verleden. Een verleden als zangeres, maar met de nadruk op de boodschap en de drijfveer van het verloop in haar carrière. De toon is al meteen gezet als de docu start. Dit wordt geen standaard documentaire met een overzicht van de nodige hits en prijzen. Waarom ze dingen zingt of doet. En wat de gevolgen dan weer zijn daarvan. Sinéad durfde haar mond open doen. Ze begon te zingen omdat het de enige manier was om haar stem te laten horen. Een stem voor meer vrouwenrechten, meer mensenrechten in een oerconservatief Ierland. En dankzij haar muziek kreeg ze die stem ook, maar de boodschap bleef altijd belangrijker dan de muziek. Hoe luider haar eigen stem klonk, hoe harder het protest tegen haar.

Puur qua muziek is het Sinéad O'Connor een sterke zangeres met prachtige nummers. Maar deels dankzij de docu krijg je een beter beeld van haar en kruip je nog dieper in haar muziek. Met nummers die zowel kracht als leed uitschreeuwen. Een zeer boeiende documentaire!

Moeilijke film om te beoordelen. De personages zijn niet echt karaktervol en tonen niet zo veel emoties. Anderzijds had ik toch wel regelmatig het gevoel van 'g**dverd**, gij verdient echt wel een stamp tegen uw kl***!! Laat die meid met rust!!'. Het weinige emotionele maakt de film niet melig (toch naar Amerikaanse normen) en zorgt voor een zekere hardheid in bepaalde situaties. Jasira krijgt ook de ene tegenslag na de andere, maar het wordt niet overdramatisch voorgesteld. In tegendeel, het lijkt wel een soort naïviteit waarbij Jasira zich afvraagt of dat eigenlijk zo moet. Denk aan de buurman, aan de sexboekjes, aan de reacties van haar ouders, geen pakjes met kerstmis, de vriend die haar enkel terug wil als ze sex hebben, ... Ze zit tenslotte in een periode waarin ze te maken krijgt met haar lichaam: maandstonden, lichaamsverandering, seksualiteit, ... En haar ouders leggen totaal niets uit. Die zijn enkel bezig met hun eigen individu waarbij een nieuwe partner, status en eergevoel belangrijker zijn dan het welzijn en opgroeien van hun dochter.

Voor een Amerikaanse film was dit niet zo heel braaf, al is er altijd wel verschil met een Europese film. Wel op het randje is het erotiseren van de sexscène tussen Jasira en de buurman. Bedoeling is ongetwijfeld de reactie van de kijker op de proef stellen, al is het toch gewaagd.

De meeste films van Hitchcock staan bekend om hun stijl, de spanning die de regisseur opbouwt. Notorious is als het ware een missing link tussen zijn gekende stijl die subtiel maar duidelijk aanwezig is, en de warme ietwat theatrale Hollywoodfilms. De film kent een mix van spionage, film-noir, romantiek en drama. En dat levert een wat tragere film op die de vaste Hitchcock-fan misschien niet altijd kan appreciëren.

In de hoofdrollen zien we 3 topacteurs met Cary Grant, Ingrid Bergman en Claude Rains. Een trio dat het vooral goed doet als ze met drie in beeld zijn. Dan komt de spanning boven. Rains die de rivaliteit voelt van Grant, Grant die informatie wil van Bergman maar door zijn liefde voor haar bijna haar dekmantel verraad en Bergman die niet goed weet hoe ze zich het best kan gedragen tussen haar rolletje bij Rains en haar liefde voor Grant. Tussen Grant en Bergman zelf mis ik soms wel de nodige chemie. Nochtans is dit vooral voor Grant toch een genre dat hem past.

De film is vakwerk en Hitchcock's regie dient de film. Waar dat bij veel van zijn latere films soms wel andersom is. Het is soms wat zoeken tussen spanning en romantiek, maar uiteindelijk betrap ik me erop dat het allemaal veel boeiender is dan het op het eerste zicht lijkt. Misschien geen memorabele film, maar wel vakwerk met een goed verhaal en hier en daar de nodige mooie shots.

Het verhaal van het hiphop-icoon Notorious B.I.G., gemaakt met mensen rond hem. Puff Daddy als producer en zijn eigen zoon speelt de jonge versie van B.I.G. Acteur Jamal Woolard is zelf van Brooklyn en rapper, hij zou later de rol opnieuw spelen in de biopic van Tupac: All eyez on me.

De meeste biopics gaan over een rise & fall om dan terug met een positieve noot te eindigen. Het leven van Notorious B.I.G. was rise met de nodige troubles maar met een big bang in plaats van een fall. De film blijft gelukkig rond de rapper hangen zonder teveel te focussen op de strijd tussen east & west. Dat uiteraard meespeelde, maar een heel ander verhaal met zich meebrengt. Leuk om ook andere bekende namen te zien als Lil' Kim, Puff Daddy, Faith Evans, Tupac, Suge Knight en meer. Maar de kracht is vooral dat de sfeer goed zit, de hoofdacteur goed gecast is en het zowel een open biopic wordt als een ode aan de zanger. Later in de film zien we soms beelden die in het echt gemaakt zijn. Zonder daarin te ver te gaan.

Het geeft een mooi beeld van de rapper en de wereld van de East Coast hip hop uit de jaren '90. Geweldige muziek ook, zonder dat het zomaar een best off van Notorious B.I.G. wordt. De muziek is zeer passend en goed gebracht. Heerlijke film die ook mooi gemaakt is. Ook al lijkt het geheel vrij standaard, is dit duidelijk met liefde en kennis gemaakt.

Heerlijke film uit de na-oorlogse Europese cinema. Dit is voor mij de eerste Michelangelo Antonioni, al heb ik wel al andere films uit het genre gezien. Het doet in elk geval smaken naar meer. Een film die draait rond sfeer, maar ook visueel uitpakt. Een intrigerende film die je de mens voorschotelt. Het doet soms wat denken aan de film Before Sunrise. De oude cinema geeft je emoties weer als liefde, haat, verdriet, ... terwijl deze film je eerder persoonlijke emoties laat zien als verveling, twijfel, achterdocht, opwinding, jaloersheid, ...

Een film over de dingen die NIET gezegd worden en net voor die onderhuidse spanning zorgen. Dat met een soort façade op de achtergrond in de vorm van een literair feestje met de beau monde die samen feest zonder echt aanwezig te zijn. Marcello Mastroianni, Jeanne Moreau en Monica Vitti passen mooi in de film en door de heerlijke montage die het geheel op een rustig tempo weergeeft blijf je met volle aandacht kijken tot de ochtend aanbreekt.

Naar het gelijknamige kortverhaal van Dostojevski. De setting is geen St Petersburg, maar het winterse stadje Livorno in Toscane, gefilmd in prachtig zwart-wit, zorgt voor een gelijkaardige sfeer. Vooral de look is geweldig! Een klein havenstadje dat het uiterlijk heeft van een grote theaterset (wat het denkelijk ook gewoon was) met de zwart-wit neon reclame en de wat mistige lampen, geeft een dromerig effect. We volgen een eenzame man op de dool die een vrouw ontmoet. Ze vinden elkaar in de eenzaamheid, al is de vrouw alsnog aan het wachten op een liefde uit het verleden. Dat geeft een mooie mix van melancholie, eenzaamheid, hoop en romantiek.

De film vertrekt van een kortverhaal en moet dan ook wat opvullen om aan een langspeelfilm te komen. Soms voel je wel die rek in het verhaal. Maar de beelden zijn echt prachtig en de sfeer wordt toch goed behouden. Een pareltje uit de jaren '50.

Een Italiaanse film over het boerenleven rond 1900 met de strijd tussen socialistische boeren en rijke grootgrondbezitters. Ik dacht dat enkel Vlaanderen een patent had op deze films. Met 5 uur is dit echt een veel te lange zit geworden. Bernardo Bertolucci wou ofwel bewust een groots epos maken in vergelijking met de gloriejaren in Hollywood, ofwel heeft hij veel affectie met het Italiaanse socialisme. In beide gevallen zijn deze motieven ondergeschikt aan het maken van een goeie film en had er best in geknipt mogen worden. De film kent z'n mooie momenten, maar nergens wordt het echt memorabel en echt sfeervol. En dat gedub doet er ook geen goed aan. De Niro heeft al beter gedaan, Depardieu valt best wel mee. Haal hier 3 uur film weg, zet Jan Decleir mee in één van de hoofdrollen en je hebt een Vlaamse klassieker. Anno jaren '70 natuurlijk. Terwijl andere films uit die tijd meer tijdloos zijn geworden, is deze toch sterk verouderd.

Een film over twee tieners die de moord op een vriend willen onderzoeken. Ze zijn in de film vooral elkaar wat aan het leren kennen en de verhaallijn van de moord geraakt wat op de achtergrond. Het wordt helemaal rommelig met het verleden van Elgorts personage. Nog wat clichés erbij, van camcorder opnames tot Bowie muziek. Jammer eigenlijk, want ben wel fan van Moretz en Elgort is met momenten niet zo slecht. Maar het wordt nergens boeiend en de chemie werkt ook niet zo goed tussen beide personages.

Een oude Bond is het niet echt. Daarvoor verschilt Brosnan's karakter teveel met 007. Meer een Bournefilm. De film teert op een licht verhaaltje, maar heeft voldoende entertainment om te boeien als actiefilm. Eentje waar je van kan genieten om dan te zeggen, op naar de volgende. Geen blijvertje, maar best wel goed. Enkele sterke figuren en wat over de top schieten en achtervolgingen. Wat bij het genre hoort. Vooral goed voor Brosnan die al sinds The Ghost Writer niet echt meer iets gemaakt heeft dat het zien waard was.

Now you see me lijkt een dynamische film te zijn met een hoop spektakel dat ook daadwerkelijk imponeert. De combinatie van showgehalte en special effects geeft de goochelacts dat ietsje meer. De cast past er ook mooi bij. Figuren die een wat hautaine uitstraling moeten tonen, wat hoort bij de showbizz. Maar helaas zijn veel andere figuren dat ook. Cain is nogal een grijze mus hier, Freeman speelt wat arrogant en vooral Mark Ruffalo werkt op de zenuwen. Jammer, want dit had een gepimpte versie kunnen worden van bvb Ocean's eleven. Dave Franco is duidelijk een broer van James Franco maar valt beter mee dan z'n broer. Verder ook mooi volk met Mélanie Laurent (al is haar liefdesuitschuiver met Ruffalo echt wel als een tang op een varken) en Isla Fischer die in de schaduw blijft staan van goochelartiesten Eisenberg en Harrelson.

Now you see mee had zoveel potentie, maar kan het nergens waarmaken. Enkel de acts zijn wel leuk om zien en doet je naar het plot (dat dan weer een koude douche is) uitkijken. Had beter gekund.

Ocean's eleven meets Fast & Furious zonder auto's. De film gaat op het zelfde elan verder als de voorganger. Leuke cast trouwens die zich duidelijk amuseert. Lizzy Caplan is een waardige vervangster voor Isla Fisher die door zwangerschap er deze keer niet bij kon zijn. Ook Daniel Radcliffe past hier wel bij. Er zijn weer een hoop goocheltrucs die het equivalent zijn van de auto races uit Fast & Furious. Het mag er gerust wat over zijn. Geloofwaardigheid maakt totaal niet uit, als het maar leuk is om te zien. Daar draaien deze films rond. Mijn bemerking die ik ook had bij het eerste deel is dat het soms wel iets te druk wordt. Tempo ligt vrij hoog zowel bij de verhaallijn en de verschillende gebeurtenissen als de dialogen. Alsof de makers schrik hadden om bij 5 seconde stilte de aandacht van de kijker te verliezen. En doe daar dan nog een grote waaier van acteurs bij die allemaal hun plaats moeten vinden, is het toch een racebaan die me iets te snel gaat. Verder wel genieten en als blockbuster werkt dit wel. Hier zit nog een derde deel in.

In de lijn van de voorgangers. Een heistfilm dat wordt aangekleed met de nodige tricks. De meeste figuren zijn terug van de partij. Niet de boeiendste karakters, maar kleurrijk genoeg om de boel te trekken. De terugkomst van Isla Fisher is leuk gedaan, maar de echte peper & zou komt pas als LIzzy Caplin verschijnt. Ze blijft toch het leukste lid van deze bende.

We gaan een stuk van de film richting Antwerpen met bezoek aan de Grote Markt en het Havenhuis. Als Antwerpenaar is dat een klein extraatje. Uiteraard gaat het over diamanten, zo bijzonder origineel zijn ze nu ook weer niet. Maar het is een keer Antwerpen ipv Amsterdam. De film kent genoeg vaart om interessant te blijven, maar groots wordt het nooit. Bovendien kent ook dit 3e deel hetzelfde probleem als haar voorgangers: vrij voorspelbare dialogen en er wordt veel te veel uitgelegd.

Een sociaal drama dat vooral draait rond de neerslachtige André en de wat verloren Thierry. Ook al is het idee niet zo origineel en denken we het al een keer gezien te hebben, klikt het toch wel tussen Koen De Bouw en Noa Tambwe Kabati. Stap voor stap dringt het verhaal binnen en leef je echt mee met het verhaal van Thierry. Het verhaal van André voelt soms wat geforceerd als een verplicht tegenverhaal als antwoord op dat van Thierry. Al valt het best wel mee en draagt het wel bij aan de film. Zijn problemen zijn helaas iets meer herkenbaar, terwijl we soms minder begrip tonen voor jongeren als Thierry. Omdat het net zo complex is. Maar gaandeweg leef je helemaal mee met hem.

Nowhere (met de geweldig schitterende titel bij de credits NOW/HERE) is een kleine film die we wel meer zien in Vlaanderen, maar dat zeer mooi in beeld is gebracht met twee topacteurs en een verhaal met een hart.

Ik heb wel wat met The Beatles. Geweldige groep met een biografie dat vraagt om ooit eens verfilmd te worden. In tegenstelling tot de meeste andere groepen is elk lid ervan wel bekend en met een apart interessant verhaal. Ik moet wel toegeven dat ik van alle leden het minste feeling heb met John Lennon. De man die duidelijk zeer emotioneel aanwezig was in de groep en meer idealen, dromen, emoties, whatever... uitstraalt dan muziek. Hiermee wil ik Lennon niet neersabelen, de man heeft veel charisma, maar je merkt wel een verschil met vooral Paul McCartney en ook George Harrison. Maar het leven van Lennon is zo gekleurd dat het een interessante film moet opleveren.

Helaas zijn de interessantste delen van Lennon de periode van The Beatles en in de jaren '70 zijn roep voor vrede als een hippie die z'n bekendheid gebruikte om dat ook uit te roepen naar de heel wereld. Men kiest hier voor een hele andere aanpak met een jonge Lennon die gevormd wordt tot wie hij is. Dat levert een vrij standaard verhaal op helaas dat amper van de grond komt. Het wordt pas boeiend als - het was te verwachten - de ontmoeting met Paul en George de eerste voetstappen zet richting Beatles. Zelfs met de intentie om het verhaal van Lennon te volgen (daar draait de film tenslotte rond) ging men aandacht meteen naar Paul als hij op het toneel verschijnt. Begrijpelijk dat de twee zowel beste vrienden waren als totaal uiteenlopende muzikanten. Wat later zal leiden tot de split van The Beatles.

Is de film dan slecht? Nee, dat ook weer niet. Alleen licht men gewoon het verkeerde luik in van deze Beatle. En er wordt ook niet echt iets speciaals van gemaakt. De film verzakt vrijwel in een gezinsdrama (niet in de zin van collectieve moord, maar wel een filmdrama rond een gezin). Dat wordt goedgemaakt met het gedeelte rond The Quarrymen en de eerste stapjes richting Beatles. Een pluim trouwens voor Kristin Scott Thomas die een prachtige rol speelt.

Leuke film voor tussendoor, al is het toch wat temin voor een figuur als John Lennon. Dan zijn er al betere biopics gemaakt. Ik hoop dat een echte biopic rond The Beatles ooit in de filmzalen terecht komt. Dat moet ongetwijfeld boeiende cinema opleveren.

De ingrediënten van deze film zijn nogal doorsnee, maar regisseur Robert Harmon weet er toch het beste uit te halen. Ik kende hem voordien enkel van de film Highwaymen, waarin hij zijn kunnen zeker bewezen heeft. JCVD is niet de echte vechtersbaas zoals we dat van hem gewoon zijn, maar zorgt toch nog voor voldoende actie om het boeiend te houden. Het is nergens echt speciaal, maar zeker niet slecht. En dat jongetje kwam me vrij bekend voor. Als ik het opzocht, blijkt dat één van de broertjes Culkin te zijn. Hun stijl haal je er toch zo uit moet ik zeggen. Nowhere to run is een aangename actiefilm geworden, maar te onopvallend om echt goed te zijn.

Een film die wat vergeleken wordt met het materiaal van de broeders D'Ardennes, maar mij over het algemeen wel beter lag. In het begin is het wel even wennen. De 2 broers zijn niet bepaald kindacteurs en niet alleen verschillen de acteurs onderling toch wel wat van leeftijd (6 jaar tussen), ze moeten nog eens doorgaan voor kinderen van Isabelle Huppert's personage... Na een tijd ben je er wel mee weg.

De film toont een ontwricht gezin na een scheiding, waarbij elk van hen vooral met zichzelf bezig is. Maar omdat ze nu eenmaal familie van elkaar zijn, hangen ze nog wel aan elkaar en dat zorgt voor de nodige spanningen. Tot er iets drastisch moet gebeuren om de ogen te openen en naar elkaar te kijken om verder te kunnen met het leven.

Dit is een film met realisme, maar soms (zoals bij de broers d'Ardennes) toch wat geforceerd en best wel depri. Gaandeweg kan het best wel boeien, maar mist het de grote impact om echt te overtuigen. Mooi gemaakt dus, maar ook geen film die blijft nazinderen.

Een meta film over het maken van een film met Truffaut als regisseur in zijn eigen film. Truffaut haalt de glamour even van het filmmaken, wat ook te zien is in deze film bij een interview met het personage van Bisset als de vragen eerder over haar privéleven gaan dan over de film zelf. Truffaut wil zo aantonen dat filmmaken niet enkel glitter en glamour is, maar op de eerste plaats een vak met mensen die bezig zijn met hun vak. Maar voor je het weet zie je onder het professioneel filmmaken weer een nieuwe laag van privéproblemen bij cast & crew, van acteurs die puur professioneel bezig zijn en acteurs die hun ster altijd in de spotlights willen zien. Met aan de zijlijn de breiende vrouw van de opnameleider als getuige op de eerste rij.

Boeiende film met een liefde voor het vak en intrigerend over de dunne lijn tussen realiteit en film, tussen vakmanschap en de illusie van het filmwereldje.