Nothing Compares (2022)

Toen zij zich presenteerde aan de muziekwereld met haar kaalgeschoren hoofd en het diep persoonlijke, onconventionele maar alom geprezen debuutalbum ‘The Lion and the Cobra’, ontstond al snel het idee dat zij uit was op controverse. En vooral haar beruchte optreden in SNL zorgde voor enorm veel reuring, iets wat op pijnlijke wijze duidelijk werd toen O’Connor een jaar later verscheen bij Bob Dylans 30th Anniversary Concert. Deze documentaire onthult hoe oprecht en diepgeworteld O’Connors rechtvaardigheidsgevoel was, alsmede de prijs die ze daarvoor betaalde. Dertig jaar na haar publiekelijke protest tegen de katholieke kerk blijkt ze nog steeds haar eigen pad te volgen en zet deze documentaire haar op overtuigende wijze neer als een pionier en een rolmodel voor de volgende generaties aan eigenzinnige, uitgesproken vrouwen in de muziekwereld.

Sineedje... Documentaire heeft een fijne opbouw, met als eindstation het voorval tijdens het Bob Dylan-tribute concert in Madison Square Garden, 1992. Halverwege dacht ik nog 'nu moeten ze wel snel zijn, want anders is straks de film afgelopen', maar nu begrijp ik dus waarom ze er de tijd voor hebben uitgetrokken. Het gaat niet alleen over O'Connors privéleven of de controverse, al is wel mooi om te zien hoe ze naarmate haar populariteit stijgt steeds activistischer wordt en steeds vaker met haar legerkistjes tegen heilige huisjes aantrapt, gelukkig spitst men zich ook toe op haar muziek. De liedjes worden niet al na 30 seconden afgebroken, maar duren lekker lang door; de meeste aandacht gaat uit naar Troy, Mandinka en Nothing Compares 2 U uiteraard.. Bij die laatste gaat het echter vooral over de videoclip, want het lied zelf mocht niet gebruikt worden van de erven van Prince, want die zijn een beetje boos op Sineedje.. Maar goed, die is wel wat gewend haha.. O'Connor legt in 4 woorden uit waarom dat lied, de clip en het beroemde traantje mensen zo aangreep in die tijd: "It was a mirror." "Van gefluister naar geschreeuw binnen 3 seconden.." vond ik ook een mooie omschrijving van O'Connors zangstem. Geen pratende hoofden-docu, maar vooral de stem van O'Connor zelf, en oude interviews afgenomen door bejaarde fossielen die het steeds weer over O'Connors kapsel moeten hebben. Jammer genoeg gaat de docu aan het einde de mist in wanneer er weer zo'n rijtje hedendaagse zangeressen de revue passeert: Lady Gaga, Ariana Grande, Megan Thee Stallion (who the fuck?) (Billie Eilish uitgezonderd, overigens) met daarbij weer dat eeuwige cliché: 'Sinéad O'Connor heeft voor deze artiesten de weg vrijgemaakt', maar het is juist deze oppervlakkige fake popwereld waar O'Connor zich zo tegen verzet.

In het dorp waar ik ben geboren stond vroeger een dominee op de kansel die de paus omschreef als 'de antichrist uit Rome'. Ik denk dat Sinaed O'Connor het hartgrondig met hem eens zou zijn geweest. Sinaed staat al vanaf haar debuut (prachtplaat) bekend als het lastige meisje. Degenen die haar toen een beetje raar of apart vonden, waar ik ook toe behoor, moeten deze muziekdocu echt even gaan kijken. Het verklaart veel over haar gedrag. Terugkijkend naar hoe de vnl Amerikaanse mannelijke presentatoren haar behandelen is ronduit gênant. Op een gegeven moment zegt er eentje tegen haar: 'ik accepteer toch ook jouw kale hoofd'. Toen ze de foto van de paus verscheurde, verwoestte ze ook haar carrière. Zonde, maar het leverde wel mooie beelden op en achteraf gezien heeft ze gewoon gelijk gehad. Ben ik het na al die jaren toch een keer eens met onze dominee.