Opinions

Number 23 is een aparte film. De film begint wel wat traag en ik vroeg me af of dat bijgeloof in het nummer 23 niet wat te ver gezocht was om er een film over te maken. Maar na een half uur schiet de film toch in een versnelling en weet hij veel goed te maken. Jim Carrey past wel in dit genre. Deed me op een of andere manier wat denken aan een film met Johnny Depp.

Het weergeven van de scènes uit het boek heeft wat film noire en zorgt wel voor de nodige sfeer. Zeer verrassende film, al zal hij door Jim Carrey waarschijnlijk wel een verkeerd doelpubliek aansnijden. Hij zou in elk geval meer van dit soort films maken. Brengt wat variatie in z'n bekkentrekken.

Het relaas van de jonge Salvatore in een wereld waarin film en realiteit met elkaar verweven zijn en de passie er van afdruipt. Een wereld die bestaat uit een cinema en het bijhorende plein, wat ook voor de bewoners van het dorp het middelpunt van hun gemeenschap lijkt te zijn. Met de tijd veranderen veel dingen, ook voor Salvatore. Telkens een keuze tussen zijn passie voor film en andere opportuniteiten of de liefde. Tot een moment dat die wereld een herinnering wordt en duidelijk niet alleen bij Salvatore.

Mss kennen veel mensen iets gelijkaardig. Een vereniging, een plek, een gebouw, een vriendenkring, ... dat moeilijk te lossen is tot je op een bepaalde moment terugblikt naar een vervlogen tijd die nooit meer terugkomt. Terugblikkend met de mensen van toen die er nog zijn. In Cinema Paradiso is de passie en nostalgie eens zo hard aanwezig waarin een droomwereld als die van de film, dat nog extra benadrukt.

Cinema Paradiso is een mooie warme film, prachtig aangekleed met de muziek van Morricone. De film won terecht een Oscar voor beste foreign film, maar op z'n minst was een nominatie voor de muziek ook op haar plaats geweest.

Moeilijk om te beoordelen. De film is vooral op kinderen gemikt en daar ben ik niet echt het doelpubliek van. Maar toch is dit mooi gemaakt. Met de nodige invulling rond ballet en prachtige beelden. Figuren als Morgan Freeman of Helen Mirren lijken wat miscast. Mackenzie Foy doet het beter en misschien had een andere cast de aandacht minder afgeleid. Je hebt namen nodig op je affiche zeker?

Mooi gemaakt op kindermaat. Voor volwassenen mocht het wel wat creatiever. Maar het is wel een pak beter dan verwacht.

Lars Von Trier blijft toch een regisseur die gewoon zijn eigen ding wil doen. En dat leverde al mooie pareltjes op. Deze film ligt wat in de stijl van Antichrist en Melancholia. Het beeld van een film is vooral één van veel sex. Er zijn veel expliciete beelden bij, maar het is veel meer dan dat geworden. Het is een beeld van een nymfomane vrouw met haar groeide lust en zoektocht naar manieren om die lust te bevredigen. Maar ook veel symboliek bij het gesprek tussen Joe en Seligman.

De film is normaal gezien langer, maar heb zelf de 'korte' versie gezien die toch ook al dik 4 uur duurt. De film werd in 2 delen gegeven. Op zich leek me dat niet nodig, maar de sfeer verandert wel in het 2e deel. Persoonlijk vond ik het eerste deel veel boeiender. Er zat veel meer dynamiek en variatie in. Het 2e deel is eerder langdradig en ik verwachte toch wel een climax naar het einde toe. Jammer, want het eerste deel was enorm goed en het vervolg haalt de film toch wel wat naar beneden. Dat komt vooral door een Gainsbourg die geschikt is als verteller hier, maar moet onderdoen voor de jongere Stacy Martin.

De film had wat korter gemogen. Niet dat de expliciete beelden per se weg moesten gelaten worden. Dat hoorde er eenmaal bij. Maar het kon wel voor meer dynamiek zorgen. En misschien wel iets in de stijl van Requiem for a dream. Maar het geheel was in elk geval een pak beter dan ik me had voorgesteld. Het blijft gelukkig het talent van Von Trier dat we hier kunnen zien.