Opinions

Ik heb de laatste tijd al verschillende muziekdocumentaires gezien. En los van de centrale artiest is daar ook een verschil in aanpak bij. Na de wat vervelende docu rond Mark Knopfler (die nochtans maar een uur duurde) keek ik toch wel wat op tegen het meer dan 3 uur durende overzicht van George Harrison. Ok, The Beatles is één ding, maar is de rest wel zo interessant?

Martin Scorsese slaagt er in om alle registers op te trekken. Het overzicht gaat tot op het bot met getuigenissen van Harrison zelf, zijn familie, The Beatles, zijn vrienden, zijn partners, ... Het is een film geworden die visueel misschien niet zo opvallend is, maar inhoudelijk een zeer sterk verslag toont. Zowel van the Beatles als zijn solo carrière en vooral ook de man achter de ster Harrison.

Living in a material world is een mooi beeld geworden van één van The Beatles waar misschien niet zoveel aandacht naar ging als Paul en John, maar die evengoed belangrijk was voor de band. En zijn eigen persoonlijkheid had. Mooi portret!

Verschrikkelijke komedie waar je met plaatsvervangende schaamte naar zit te kijken. Totaal geen charme aanwezig, ongelofelijk druk en nog dommer dan dumb & dumberer (moest dat mogelijk zijn). Voor liefhebbers van bananenschilhumor, maar mijn ding toch niet.

Eindelijk Gerry gezien, een film die ik niet kon afzien bij de eerste kijkbeurt wegens gewoon vervelend. De film toch maar een nieuwe kans gegeven om een juist oordeel te kunnen vellen.

Gerry hoort tot de trilogie van Van Sant met Elephant en Last Days. 2 films die me wel konden bekoren en deze zou toch in de lijn moeten liggen dan. Qua stijl is dat ook zo met lange shots, een film die rustig voort kabbelt om dan met een hamer in te slaan. Zo was dat in elk geval toch bij de andere films. Gerry mist een beetje z'n bestaansreden met een concept dat nogal licht uitgevallen is. Dat levert af en toe wel mooie beelden op en je voelt mee met de verloren gelopen personages. Maar het wil nergens naar toe gaan en voor je het weet ben je al een eind in de film, terwijl je nog met de vraag zit waar dit heen wil gaan. Dat maakt het ook deels moeilijk om echt in te leven.

Later tracht Van Sant de film wat recht te trekken en is er opnieuw hoop. Maar het einde is verre van de hamerslag die de andere films zo goed maakten en voor je het weet heb je dik anderhalf uur gekeken naar twee Gerry's die de weg kwijt zijn. That's it. Mooi qua stijlvorming misschien, maar zeker niet boeiend.

Lindsay Lohan is altijd sterk in komedie, maar helaas is de film zelf ook niet meer dan een Disney tv-film. Het begin zag er al meer uit als een 90's sitcom (de film is uit 2002) en er was een grote focus op al die nieuwe dingen zoals email en gsm. De makers probeerden de cool kids aan te trekken.

De film is dan ook gemaakt voor Disney Channel en niet voor het witte doek. Typische Disney-koek dus dat eerder voor de jongeren bedoeld is dan voor het hele gezin. Lohan heeft betere films dan dit. Get a Clue is zeer vluchtige en gedateerde fun.

Typisch sfeertje uit die tijd dat je ook merkt bij films als Bullitt of Shaft. Met een hardheid, die best wel past bij dit genre. De film is deels verouderd en wat knullig, maar algemeen gezien boeit hij eigenlijk wel. Sterk acteerwerk van Caine, spannende scènes en een verhaal dat goed in elkaar zit. De sterke scènes hangen helaas niet altijd vlot aan elkaar, wat de film niet de drive geeft die hij verdient. Toch van genoten, al zijn er betere films.

Het leek wel dat mensen niet goed wisten deze film te plaatsen. Een horrorfilm, een drama met een boodschap over racisme? En dan nog een nominatie bij de Golden Globes als beste comedy? Dan maar zelf oordelen. Altijd het beste natuurlijk.

Get out is een film die het houdt tussen een mysterieuze horrorthriller met een vleugje humor aan de zijlijn. Het thema van racisme kwam duidelijk naar voor, en ik was benieuwd wat er dan net mee gedaan zou worden. Net door daar op te focussen blijkt de film meer te zijn dan dat. Het heerlijke aan een film met zo'n cast is dat het alle kanten uit kan gaan. Gewoonlijk merk je wie een groter rol speelt (slachtoffer, dader, sleutelfiguur...) doordat ze er een bekendere kop voor nemen.

Get out is voor mij niet de grote topfilm geworden, maar in een jaar dat vol superheldenfilms en flauwe blockbusters zit ben ik zeer blij met deze film. Een boeiend verhaal en je blijft als kijker meekijken met het personage naar de eigenaardige situaties. Je voelt duidelijk dat er iets is, maar weet nog niet meteen wat.

Steve Carell doet het hier niet slecht en komt zelfs beter uit de verf dan andere 007-parodieën. De grappen zijn wisselvallig, maar toch rustig en niet irritant gelukkig. Wel zijn er veel kleurloze figuren en heb je alles al een keer gezien. Het werkt met momenten, maar mist de nodige kruiden.

Anno 2012 had Gibson al een hoop slechte films gemaakt en leken de gloriejaren achter de rug. Met deze Get the Gringo zal hij ook geen hoge toppen scheren, maar het is een rol die wat bij hem past. En we krijgen een verhaal dat gemakkelijk hapbaar is in een leuk setting met de nodige actie en vleugen humor. Nooit echt bijzonder, maar het tempo zit goed, de film is niet te lang en alles is passend aangekleed. Best van genoten eigenlijk, al had ik eerst geen grote verwachtingen.

The Getaway doet denken aan Bonnie & Clyde en loopt voor op bvb Natural Born Killers. Steve McQueen is de harde man van dienst. Geknipt voor de job, maar tegelijk is deze film iets te ruw voor z'n eigen goed. Ik mis dat vleugje humor zonder dat het een parodie wordt. Bij de actiescènes gaat het dan weer wel goed.

De muziek met oa Toots Thielemans valt wel op natuurlijk. Maar het geheel stelt toch wel wat teleur en wordt nooit echt memorabel.

Een aparte film dat blijkbaar een tijdje voor een hele rage heeft gezorgd. Een reeks films met een mix van horror, comedy en kungfu. Ben daar niet mee vertrouwd verder, dus deze Mr. Vampire is voor mij een verrassing. Als je de westerse films en series rond vampieren gewoon bent, is het wel wennen aan de Chinese folklore. En dat maakt het net zo boeiend. Zeker met de mix van kungfu er bij. Het geheel is vrij ludiek ook en oogt al even fout als de horror in de westerse jaren '80. Maar door de wat vreemde aanpak is het best wel de moeite om te zien.

Er wordt veel lachend gedaan over de Vlaamse boerenfilms met Bokrijk als 1 grote filmstudio. Maar het leven in Vlaanderen dik 100 jaar geleden was nu eenmaal zo. Hugo Claus herschreef dit keer geen boek, maar een toneelstuk en dat doet de dramatiek best wel goed. Cyriel Buysse was best een sterk schrijver en ook al kwam hij zelf uit de burgerij was hij in tegenstelling tot veel andere literaire tijdgenoten geen flamingant. Het verhaal wil dan ook wat kritischer zijn.

Het acteerwerk is voor dit genre best wel goed. Vlaamse film in de jaren '80 was nog vrij theatraal. Maar de acteurs voelen zich wel in hun vel. Met namen als Jan Decleir, Jos Verbist, Ronny Waterschoot en Marc Van Eeghem die de film echt wel omhoog tillen. De grootste troef is toch wel Senne Rouffaer die toont dat hij één van de beste Vlaamse acteurs ooit was.

Het Gezin van Paemel is nog altijd een boeiende film en heeft de tand des tijds beter doorstaan dan ik had verwacht. Wat je van de meeste Vlaamse films voor de jaren 90 helaas niet altijd kan zeggen.

Een charmante nostalgische film die bij de meeste mensen vooral blijft hangen door de pottenbakkerscène en de bijhorende single Unchained Melody van The Righteous Brothers dat door de film een 2e leven kende in de hitlijsten. Je kan wel zeggen dat het commercieel een succes was. De meest succesvolle film van 1990 en toen de 3e succesvolste film aller tijden. Nog 5 Oscarominaties, waarvan 2 x winst, er boven op en tal van andere prijzen.

We zijn ondertussen meer dan 30 jaar verder. Het romantische verhaal blijft nog wel overeind met de nodige spanning er bij. Het doet wat denken aan The Invisible Man. De effecten zijn wat knullig ondertussen en de grimassen van Patrick Swayze zijn niet echt om aan te zien. Blij dat ik de film nog een keer gezien had, maar echt een topfilm is het niet. Daarvoor is het acteerwerk te matig en visueel weinig bijzonder.

De film die vooral bekend is vanwege de whitewashing. Lijkt me idd geen goeie zet te zijn, al gaf origineel regisseur Oshii toch wel z'n consensus omdat het gaat over een internationale wereld. Los van het feit dat whitewashing nooit een goed idee is, mag dat geen afbreuk doen aan de prestatie van Scarlett Johansson. Ze is wel degelijk goed gecast hierin.

Probleem ligt ook niet bij de actrice, maar bij het script dat in de westerse mangel gedraaid werd om tegemoet te komen aan de westerse kijkers. Weg met de filosofische insteek (voor één keer vond ik dit wel aangenaam in een film, ben daar gewoonlijk niet voor te vinden) met een resultaat dat nogal rommelig aandoet. Het is een mix van het origineel, een ode aan andere films uit het genre en wat actie erbij om het spectaculair te maken. Het voelt nogal onwennig.

Ironisch wel dat hier verwijzingen naar Matrix en zo worden genoemd. Terwijl films als The Matrix, Avatar, AI en meer net hun inspiratie haalden bij de originele Ghost in the shell.

De film kan absoluut niet tippen aan het origineel, maar heeft haar momenten. Scarlett is best te genieten, de aankleding is best wel goed en er zijn voldoende leuke scènes. Alleen is het gewoon een rommeltje geworden doordat de makers het origineel niet begrepen of simpelweg verprutst hebben.

Een jaar voor de MCU van start ging waren er 3 Marvel films te zien. De 3e Spider-Man met Tobey Maguire (remember zijn genante dansje), de 2e Fantastic Four film en ook deze Ghost Rider. Met de kwaliteit anno 2007 zakte het vertrouwen in Marvel verfilmingen. De originele trilogieën van Blade en X-Men waren ook al afgelopen, al zou die laatste nog een hoop vervolgen krijgen.

Het idee van Ghost Rider is niet slecht en Nicolas Cage is op papier niet slecht gecast. Maar de uitwerking is zeer inspiratieloos. Het verhaal hangt vast aan clichés en de lelijke CGI doet de film niet goed. Dan heb je een acteur als Cage en dan verpest je het met slechte regie en effecten. Door de slechte films zit bovendien ook het Marvel karakter Ghost Rider voorlopig in de vriezer, buiten een eenmalige cameo en een belofte dat hij toch nog zou kunnen terugkomen.

Regisseur Steve Beck heeft maar 2 films gemaakt (Thirteen Ghosts en deze Ghost Ship), maar beiden zijn op hun manier best wel de moeite. 2 films met geesten die met het bijhorende budget (42mio en 20mio) wel goed gedaan zijn. De man had al ervaring met visual effects in The Abyss, The Hunt for Red October en Indiana Jones and the Last Crusade.

Ghost Ship moet het vooral van het begin hebben, dat een iconische scène is in het genre. Het niveau wordt nadien niet meer gehaald, al is de film met anderhalf uur tijdsduur nooit te langdradig en krijgen we de nodige entertainment met een eenvoudig maar leuk verhaal. Een cast waarvan je sowieso weet dat niet iedereen het einde haalt. Gabriel Byrne heeft meer B-films dan Oscarwaardig materiaal, maar is wel het bekendste gezicht. De andere grote namen zitten in de bijrollen met 2 acteurs in hun prille carrière: Emily Browning in haar 2e filmrol. En Karl Urban die datzelfde jaar te zien was in Lord of the Rings.

Ghost Ship valt best goed mee. De effecten zijn leuk speels, maar stilaan wat gedateerd helaas. Al kon het erger. En zijn veel scènes nog wel de moeite. Ik dacht eerst bij mezelf dat dit wel eens een remake zou mogen krijgen. Maar langs sommigen dingen zijn zo goed, dat het niet eenvoudig is.

Dit zal een cultfilm worden zeker? Trage filmbeleving die zeker niet voor iedereen bestemd zal zijn. Gewoonlijk is het visuele of het absurde in een film de drempel, hier is het trage tempo toch wel een obstakel voor velen. Het mist net dat ietsje meer, maar is verder wel een aangename film om te zien. Het trage en tijdloze tempo past wel bij het spook dat centraal staat. Een weergave van het eeuwig zoeken naar verlossing.

Het klinkt raar, maar voor één keer kan ik zeggen dat ik een film ontgroeid ben. Niet dat Ghost world enkel teert op nostalgie, maar het is tiperend dat ik me niet meer zo kan inleven in Enid. Blijft een mooie film over een afgestudeerde tiener die op eigen benen komt te staan met mooie plannen en dromen. Maar de wereld rond haar draait anders dan ze verwacht had. En het is moeilijk om je plaats te vinden tussen beide werelden. Daarom ook ghost world zeker? Het zwalpen tussen beide werelden is niet evident en uiteindelijk zal ze gewoon haar eigen weg moeten vinden.

Ghost world kent alvast een mooie soundtrack. De combinatie van Thora Birch en Scarlett Johansson is leuk. Zeker in het begin. Al snel draait dit meer rond Birch en vervaagt Johansson. Wat past bij het verhaal, maar de Johansson in het begin is wel een pak boeiender. Zo is het leven zeker? Buscemi doet het ook goed als wat wereldvreemde man. Ik vreesde even voor een freaky relatie tussen hem en Birch, maar dat loopt wel goed.

Ghost world blijft een goeie film, maar ik mis toch de kracht die het vroeger uitstraalde. Misschien toch wat gedateerd ondertussen? Of gewoon een film van zijn tijd? Gewoon genieten, maar geen klassieker. Na het zien van deze film blijft vooral Birch nog hangen, een rol die ze nadien nooit meer zou evenaren.

Polanski moet het vooral van de sfeer hebben in combinatie met een goeie acteur. Dat eerste zat wel goed in The Ghost Writer, dat 2e niet echt. Het lukt McGregor en Brosnan niet om de film op te tillen. Wat enkel over blijft is een aangenaam sfeertje en een onderhouden thriller. Maar meer is het ook niet. Ik zag af en toe de vergelijking met Chinatown. Benieuwd of die het na een herziening nog zou redden. Al heeft die wel Nicholson mee natuurlijk. Polanski is op zich geen slechte regisseur, maar hier had toch meer in gezeten. Niet bepaald z'n beste film.

Bij Ghost Busters zit wel een deel jeugdnostalgie. Jaren '80 waren G.I. Joe, Transformers, TMNT, He-Man, en nog veel andere dingen maar zeker ook Ghost Busters. Het is een zeer toegankelijke film waarvan sommige dingen wel wat cheesy zijn anno 2014, maar toch heeft het zijn charme. De humor van Bill Murray en Rick Moranis zijn nog altijd leuk op hun manier, maar ook de rest van de cast is niet slecht. Je merkt wel dat de foto wat vergeeld is, maar elke remake is al op voorhand gedoemd om te mislukken. Het kan wel, maar de serieuze reboot-aanpak zou hierbij al zeker misstaan.

Deze film werkt niet echt. De versies uit de jaren '80 zullen misschien wel wat nostalgie met zich mee hebben, maar waren toch wel een pak beter. Naast de betere humor hadden die films ook iets van drama en griezel mee. Dat mis je hier helemaal. En zelfs die ploeg van ghostbusters had op een eigen manier iets cools met zich. Je wou als tiener toch in de huid kruipen van die nerdhelden.

De nieuwe versie is totaal niet grappig. Dat heeft niet echt iets te maken met de nieuwe ploeg, maar de humor werkt gewoon niet. Geen boeiend verhaal, geen leuke momenten en vooral saai. Jammer, want met een goeie film had de franchise een verdiende update gekregen.

Na de toch wat mislukte sequel uit 2016 is er nu een nieuwe film die meer een link heeft met de vorige films. De makers hadden de kritiek gehoord van de vorige film die volgens mij teveel op slappe humor teerde, in plaats van er een heerlijke komische avontuurlijke familiefilm van te maken. Met Afterlife krijgen we terug meer van dat, al teert het dan weer iets te veel op dat nostalgische. Het verhaal is weinig bijzonder en is eigenlijk één grote nostalgische terugblik naar de originele film uit 1984. Maar het is er wel in geslaagd om de film terug een hart te geven en het met respect terug op het grote doek te brengen. Best wel leuke film dus, al had ik op wat meer verrassing gehoopt.

Ghostbusters redde met Afterlife de franchise nadat het met de reboot uit 2016 serieus de mist in ging. Een mooie mix van een eigen nieuwe start met de nodige nostalgie. Geen topfilm, maar wel heerlijke cinema waar zowel jong als oud van kon genieten. Met Frozen Empire denken de makers er gemakkelijk van af te geraken. Het verhaal is vrij pover en we hebben het nostalgische ondertussen wel wat gehad. Fans zullen alle verwijzingen wel leuk vinden, maar de originele film is ondertussen 40 jaar oud, dus tijd om verder te gaan. De film zoekt heel de tijd een weg tussen de oude garde die er weer bij is, maar alle glans ondertussen verloren heeft, en de nieuwe groep die door de grote groep personages nog amper uit de verf komt. Iets meer focus op één van de karakters had toch beter geweest. Slecht wordt het nooit, maar door het rommelige verhaal is het weinig boeiend en heb je toch het gevoel dat je dit allemaal al wel eens gezien hebt.

Sfeervolle horror van Pascal Laugier die ook al Martyrs maakte. En je ziet enigszins wel wat vergelijkingen. Martyrs heeft een beter script en uitgangspunt. Al is Ghostland zeker geen slechte film.

Het acteerwerk is best wel sterk en dan vooral de jonge actrices. Zeker niet evident, want het is best wel meer dan de gewoonlijke screamqueens. Emilia Jones (Beth) was nog maar 16 jaar. Hopelijk maakt ze later nog meer naam.

De film draait voor een groot deel natuurlijk om de plottwist, maar dat zorgt eerder voor een spannend geheel dan dat het een hoogtepunt op zich is. Daarvoor is het niet speciaal genoeg, maar het geeft wel dat ietsje meer mee. Het zijn hoofdzakelijk de jumpscares, het harde geweld en de spanning die de film zo goed maken.

Geweldig epos met een sterke cast. De eerste trouwens die ik zie met Elizabeth Taylor. Ze speelt heel goed het hoofdpersonage en het samenspel met Rock Hudson is overtuigend (alhoewel Hudson voor de mannen was ) James Dean trok ook veel aandacht naar zich, ook al was het maar een bijrol. Moeilijk om te oordelen of hij later ook een groot acteur geweest zou zijn als hij wat ouder zou geworden zijn. Deze film neemt toch wat twijfel weg, want hij zet z'n rol echt wel goed neer.

Men complimenten ook voor de metamorfose van jonge personages naar de oudere personages 25 jaar later. James Dean zet dan met momenten een figuur neer dat je kan vergeljiken met The Godfather vond ik. Alsof tijdgenoot Marlon Brando er tips van heeft onthouden voor later.

Je merkt ook de verschillen in Amerika zelf trouwens tussen Texas en het oostelijk landsdeel. En hoe ze daar parallel lopend omgaan met de zelfde problemen of maatschappelijk onderwerpen. De zwarten in het oosten en de Mexicanen in Texas, het groene vs het dorre maar ruime, de economie, ....

Een zeer boeiende docu over Johnny Cash die grotendeels verder gaat waar Walk the Line (de biopic over de man) gestopt is. Net als de biopic kiest de docu het optreden in Folsom Prison als ankerpunt. Want je hebt bij Cash een voor en een na. De docu graaft in de persoonlijkheid van de zanger om hem beter te begrijpen.

De documentaire geeft veel weer en toont vooral Johnny Cash zelf. De getuigen die je hoort (naast Cash zelf en zijn film ook oa Bruce Springsteen, Rick Rubin en Emmylou Harris) hebben ook echt iets te zeggen en blijven verder mooi uit beeld. Geen zetelgesprek dus met de getuigen in een stoel zoals je wel meer ziet in documentaires.

Ik had het boek gelezen over hem en deze docu toont echt wel het leven van de artiest Johnny Cash. Wat hij zingt en waarom, waar hij in zijn hoofd mee zit, de motivatie om dingen te doen of net niet, ... Een betere docu over hem ga je volgens mij niet vinden.

Een wat mindere musical, al zie ik vooral Leslie Caron wel graag spelen. Ze maakte haar debuut in An American in Paris, waar normaal Maurice Chevalier ook in mee zou spelen. Maar toen ging men er nog verkeerd van uit dat hij had meegewerkt met de Duitsers en werd geweigerd voor de film. Pas later in de jaren '50 werd hij in ere hersteld en was hij te zien in Hollywood films, waarin Gigi. Opnieuw met Caron die ondertussen 27 jaar is. Wat het minder creepy doet overkomen als ze de rol van de jonge Gigi speelt waar Louis Jordan's personage verliefde op wordt.

Het concept doet wat denken aan My Fair Lady en daar heeft Gigi ook een nummer van gekregen (om het zo te verwoorden). Het nummer Say a Prayer for Me Tonight werd geschreven voor My Fair Lady, maar werd voor de musical startte op de planken geschrapt en later terug opgepikt bij deze film Gigi.

Gigi kent wel enkele leuke momenten, maar doet weinig qua choreografie en songs. Buiten enkele mooie shots (waaronder op het einde) is het zelfs voor mij als musical liefhebber nogal te overdadig met kleuren aanwezig. Toen bij de Academy Awards een clean swipe van 9 Academy Awards op 9 nominaties. Ondertussen wat ondergesneeuwd door vele andere betere musicals.

Het duurde even voor ik echt mee ging in de film. Heel bijzonder is het niet en sommige plotlijnen worden wat slordig uitgewerkt. Maar gaandeweg was het best wel een leuke film. Zeker als de mooie Rita Hayworth in beeld komt en de kijker niet meer lost. Eigenlijk knap hoe ze van dit eenvoudige verhaaltje toch iets moois weet te maken en haar personage boeiend maakt. Hayworth was niet alleen een mooie actrice, maar ook een geweldig danser. In Gilda is de dans niet zo bijzonder qua choreografie, maar het voelt al wel echt aan. Naturel en sensueel, zonder dat het als een act overkomt. Evengoed als ze met de gitaar een liedje zingt. Veel tijdsgenoten maken van zo'n muzikale scène een georkestreerde act die weliswaar knap kunnen zijn, maar het je gelooft niet dat het personage dan spontaan zin heeft om te zingen of te dansen.

Gilda is een feelgoodnoir die beter is dan verwacht en nadien toch wat blijft hangen. Leuk om te zien.

Ik had deze film ooit op 5* staan, maar die eer is toch te groot. De film uit 1985 komt uit de periode dat Jackie Chan de stap zette van sterke martial arts films, naar films met indrukwekkende stunts en zijn gekende gevechten waarbij hij gebruik maakt van z'n omgeving en de voorwerpen die er liggen. Ook al is de film visueel duidelijk gedateerd en moet je houden van de humor tussen de gevechten door, is het voor mij een echt Jackie Chan genre geworden. Dergelijke films zijn er wel meer, maar Jackie Chan is op vlak van deze stunts toch de top. Gewoon al weten dat het allemaal echt is en wat de inzet is, maakt die stunts nog indrukwekkender. Hoe hij in zijn eentje een hoop telefoons opneemt is toch een fantastische combinatie van uitgewerkte choreografie en humor!

Police Story heeft zijn fouten en is misschien niet de beste film, maar het blijft een geweldige en quasi unieke film. Doe er nog wat guilty pleasure bij als liefhebber van de Chan-films en je hebt een sterke film. (voor mij toch)

Het buitenbeentje in de Police Story reeks. Jackie Chan gaat hier de James Bond toer op. Gezien het jaartal 1996 (eind jaren '80 en de loop der jaren '90 waren toch z'n beste films) had ik hier misschien te veel van verwacht? Wat volgt is een Jackie Chan versie van James Bondfilms al Thunderball en The spy who loved me. En die spoof werkt niet altijd. De stunts pakken niet erg goed uit en er wordt weinig aan sfeer gewerkt. Niet dat dergelijke films veel nodig hebben, maar toch een basis. Goeie stunts zijn die in hotel met de 2 reusachtige kerels (lijken wel versies van Jaws te zijn), het stokkengevecht inclusief ladder en de stelten. De sneeuw en de onderwatergevechten (leek wel amusement in Centerparks) waren wat minder. Resultaat is dat dit toch één van de mindere van Chan is, maar net genoeg om van te genieten. En alvast beter dan veel van zijn Amerikaanse uitstapjes.

Na het iets mindere 2e deel is dit een enorme sprong vooruit. Chan deed er goed aan om samen te werken met Stanley Tong die ook later samen Rumble in the Bronx maakten, ook één van de betere Chan-films. Tong brengt meer tempo in de film en zorgt voor grotere actie. De beeldkwaliteit is er op die 4 jaar ook op vooruit gegaan blijkbaar.

Nog een andere troef is Michelle Yeoh die voor Chan een sterke meespeler is in de film. Met momenten lijkt dit wel een Bondfilm. Toch komt het niet aan het niveau van Police Story 1. Ik mis de typische Jackie Chan gevechten die alles wat er in z'n buurt ligt gebruikt als wapen. Wat niet wegneemt dat zijn stunts hier ook geweldig zijn. Bij veel films zijn dergelijke gevechten al een spektakel omdat ze tijdens het rijden op het dak kunnen blijven staan, hier worden hele stunts uitgevoerd. Ook de helikopterscènes met Jackie Chan zijn spannend. Ben benieuwd naar deel 4, hopelijk met terug meer Chan-actie en minder explosieven, maar ben al tevreden met hetzelfde niveau als dit.