Opinions

In de sequel krijgt de humor en het politiewerk nog wat meer aandacht, terwijl de mix in deel 1 met de stunts en gevechten toch beter gedoseerd was. Maar op zich werkt het nog altijd. Jackie Chan is in 1988 nog absoluut in topvorm. En ik hou wel van de verhaallijn tussen hem en het personage van Maggie Cheung. Het hoort bij deze franchise natuurlijk, maar in dit 2e deel is het naar mijn gevoel te veel politiefilm en iets minder Jackie Chan-film, tegenover het eerste deel. Stuntwerk en choreografieën zijn weer in orde, al heeft deze film niet de memorabele scènes die deel 1 had.

Ginger en Brigitte zijn de twee zussen die geïnteresseerd zijn in de dood. Het klinkt wat grunge, gothic of emo en zal denkelijk ergens daartussen liggen. Tegelijkertijd zijn het pubers die met psychische en lichamelijke veranderingen zitten. Samenlopend is er een weerwolf die de buurt terroriseert en vooral de honden uit de buurt doet verdwijnen. Geweldige is wel dat zowel wat de zussen betreft als de dood van de honden, eigenlijk niemand ook maar enige interesse heeft. Die moeder (Mimi Rogers) is zo'n stripachtig figuur dat helemaal haaks staat op het cynisme van haar dochters.

Ginger Snaps is een cultfilm met veel humor. Misschien mist het voor velen de nodige kwaliteit, maar de humor en de knullige setting en make-up zijn gewoon een teken dat je de film niet zo serieus moet nemen. De hele film wordt trouwens gedragen door de 2 zussen (Perkins en Isabelle) die dat geweldig doen. Niet moeilijk dat er een hele trilogie rond Ginger en Brigitte gemaakt is.

Iets minder als het eerste deel, maar toch nog vrij goed voor een sequel. Jammer dat Ginger er niet bij zit, maar Brigitte neemt de fakkel met klasse over. De film is minder spannend en minder origineel als haar voorganger, maar slecht is hij zeker niet. De acteerprestaties zijn wel sterk, en er zijn toch nog enkele sterke scenes in de film. 3 sterren

De film mist eigenlijk de bal die gespeeld werd in de vorige films. Waar het vooral ging in het worstelen met de transformatie naar weerwolf worden, is dit meer een strijd tegen weerwolven. En dat concept is al meer verfilmd en is niet echt 'Ginger Snaps'. Origineel is het ook niet echt, dit mocht wel wat flitsender. Misschien wat zwarte humor of het semi-gotische uit deel 1. Toch nog leuk door het bekende duo uit de vorige films, maar als film toch een pak minder geworden helaas.

Een bijzondere film die begint met de intrede van Hitler in Rome waar hij Mussolini ontmoet. Heel de gemeenschap lijkt op te gaan in het regime en beide leiders. Alles hangt vol met hakenkruizen en het is een evidentie dat het hele gezin naar de parade gaat kijken om hun helden te kunnen zien. Maar we volgen Sophia Loren als huisvrouw die thuisblijft. Want dat hoort zo natuurlijk, het plaatje van het gezin met de vrouw thuis en veel kinderen. 2 jaar na de Belgische film Jeanne Dielman, krijgen we opnieuw op een fascinerende manier een huisvrouw in de hoofdrol.

Het verhaal draait om huisvrouw Antonietta en buurman Gabriele, beiden uitgesloten door de maatschappij die gecreëerd is onder het harde regime. Antonietta als huisvrouw en moeder van zoveel mogelijk kinderen (staan zelfs toelages tegenover). Geen tijd voor zichzelf, geen vrouw meer maar op de eerste plaats echtgenoot of moeder. Daarnaast Gabriele die geviseerd wordt omdat hij homoseksueel is. Onder Mussolini wordt dat bestraft. De extra taks voor vrijgezellen is één vd vele maatregelen. Door een toeval ontmoeten ze elkaar en geven ze elkaar de hoop die ze nodig hebben.

Een mooie film in een sepia-kleurtje waarin Sophia Loren en Marcello Mastroianni een wat atypische rol (wat we van hen gewoon zijn) spelen en de film met gemak dragen. Mooie shots en op een kleine manier ook het Mussolini-regime voor de oorlog aangetoond.

Raar dat de kleindochter van Mussolini (en nicht van Sophia Loren) meespeelt in de film als tiener. Ofwel was ze nog niet zo met politiek bezig, of ze begreep de insteek van de film niet echt. Benieuwd wat de schoonbroer van Sophia Loren (zoon van Mussolini) over deze film vond, hij sprak blijkbaar amper over zijn familieverleden.

Een spaghettiwestern met Lee Van Cleef. De stijl zit wel goed en gelukkig maakt Lee Van Cleef veel goed. Er zijn veel betere films in dit genre, maar wie houdt van dit soort westerns zal hier zeker van genieten. De oude ervaren rot en de jonge losgelaten kerel die nog veel te leren heeft. In een dorp waarin de wet wordt toegepast als het uitkomt. Soms moet het ook niet meer zijn.

Elke tijd haar films, in de hoop dat het onderwerp bespreekbaar is. De filmwereld is ondanks haar creativiteit soms ook wel vrij conservatief. De strijd tussen nieuwe dingen maken en je meeslepen naar mooie herinneringen. Een film als 'Girl' had 10 jaar geleden nog niet gemaakt kunnen worden. Toch niet op de manier waarop Lukas Dhont deze film gemaakt heeft.

Ik kan moeilijk zeggen of dit voor transgenders een beeld is waarin zij zich kunnen vinden. Als er al zoiets zou bestaan als een 'transgendergemeenschap'. Elke persoon is tenslotte anders. Een thema als dit lonkt al snel naar de clichés. Een Hollywoodversie zou hier laten zien hoe Lara de vreemde eend is in haar omgeving, onbegrepen door de mensen om haar heen en zich steeds moeten verantwoorden. Dat is het totaal niet geworden. Lara zit in een leeftijd en situatie die sowieso al moeilijk is. Puberteit, geen moeder, verandering van school, en dan nog eens met zichzelf in de knoop.

De grote kunst in deze film is dat Lara centraal staat die met zichzelf in de knoop zit, ook al zijn de omstandigheden haar gunstig gezind. Haar vader en blijkbaar ook familie ziet Lara als Lara. En ook de school ziet haar als een gewone leerlinge die er geen probleem over maakt. De scène op het feestje is dan ook eerder de harde tienerwereld dan het viseren van een transgender. De grootste tegenstander waar Lara tegen bokst is zichzelf. En de onzekerheid dat het met zich meebrengt.

Het zal niet eenvoudig zijn voor transgenders, zelfs niet anno 2018. Als je ziet hoeveel werk er nog is tegen homofobie, is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Girl toont de transgender niet puur als een slachtoffer, maar als een persoon die net als velen van ons worstelt met identiteit. Mooi trouwens met de balletscènes. Misschien moeten we er niet meer achter zoeken dan een passionele interesse van Lara waar ze zich in kan verliezen om de rest van de wereld voor even af te sluiten. Maar Lara is duidelijk verbaal niet zo sterk door haar onzekerheid. En dan kan een kunstvorm als dans haar daar bij helpen. Omdat het een vorm is waarbij ze haar lichaam kan laten spreken en vrouw zijn. Wat ze op andere momenten telkens in vraag stelt. Op die momenten voelt ze zich even vrouw. Waarmee het cliché van 'ballet is voor vrouwen' zeker niet bevestigd wordt, maar je moet kijken naar ballet als een kunstvorm die bestaat uit fysieke uiting.

Knappe indrukwekkende film die schittert in haar eenvoud. Het einde is iets minder, maar tegelijk begrijpelijk en meer een passende afronding dan het ideale einde.

Het vierde boek uit de trilogie van Stieg Larsson. Eigenlijk van David Lagercrantz, want Larsson stierf na zijn trilogie, al zij het wel zijn personages. De originele trilogie is zeer sterk. Dicht bij de originele verhalen, mooie beelden en een perfect acteerwerk tussen Michael Nyqvist en Noomi Rapace. Vooral het personage Lisbeth Salander is ondertussen een iconisch figuur geworden. Omdat Amerikanen wat problemen hebben met buitenlandse films werd een remake gemaakt. Niet slecht met Daniel Craig en Rooney Mara die de ondankbare rol kregen om de sterke prestaties van de originele films opnieuw leven in te blazen. Met regisseur David Fincher erbij werd het toch een succes en voor sommigen is Mara zelfs beter dan Rapace. Al zullen we het daar houden op kwestie van smaak zeker?

Deze sequel kiest voor het vierde boek nadat de Amerikaanse plannen rond de trilogieremake werden afgeblazen na het beperkte succes van Finchers versie. Toch verder gegaan, dit keer zonder grote namen en toch ook wel zonder grootse aankondiging. En opnieuw worden dezelfde fouten gemaakt als bij Fincher. Fede Alvarez is een sterke regisseur, kwalitatief is het geen slechte film. Het ziet er mooi uit, de actie is boeiend en het geheel zit er afgelikt uit. Claire Foy is verdienstelijk als 3e actrice in de rol van Lisbeth Salander, maar kan niet tippen aan de topprestaties van haar voorgangsters. Probleem is dat ze geen deftige tegenspeler heeft. De rest van de cast zijn gewoon zoutzakken. Het verhaal komt eerder uit een goeie actiefilm dan uit een sterke thriller. Ik mis de intrige en de spanningsboog. Het wordt nogal saai. Alsof je in een nieuwe dure auto zit met alle opties die je maar kan bedenken en je tegen 30 per uur door de straten rijdt op zoek naar een parkeerplaats.

Men had de trilogie van Fincher moeten verder zetten in het beste geval (al kan ik eerder de Zweedse films aanraden) dan met deze film de reeks op een jammerlijke manier in leven te houden.

Een femme fatale spelen in een film is moeilijker dan het lijkt. Je komt wel meer mooi volk tegen in films, maar de echte babes zuigen het scherm naar je toe. En vooral in Amerikaanse komedies lukt dat amper. Elisha Cuthbert is bij deze één van de uitzonderingen. The girl next door is een heerlijke komedie waar je niet teveel moet achter zoeken. Dit is louter entertainment.

Bekende gezichten trouwens. Eén van de babes is Olivia Wilde, die ook al in House MD schitterde. Paul Dano (Klitz) was ook al te zien in There Will Be Blood, Emile Hersh schitterde in Into The Wild, Timothy Olyphant was te zien in Die Hard 4.0 en Hitman. Ferrari (Sung-Hi Lee) is een echt soft-porno model, April (Amanda Swisten) niet, zij is gewoon actrice.

Deze film verkoopt op het eerste zicht niet goed: een Iraanse romantische vampierenfilm. Maar de trailer was wel veelbelovend. Arash Marandi is een moderne James Dean. De looks, de auto, de stijl, het is er allemaal. Met buiten een charismatishe jonge man, achter de deur verloren met z'n vader die door het verlies van z'n vrouw aan de drugs is geraakt. De film mikt vooral op sfeer en wil niet te veel ingaan op het verhaal. Hier hoeven geen antwoorden te komen. En toch is het geen pure chaos.

De grote troef van de film is de cinematografie. Zeer fotografisch en de combinatie hiervan met zwart/wit doet me vooral denken aan Control, de biopic rond Joy Division frontman Ian Curtis. Maar ook Lat den Ratta komma in past goed bij deze film. Vanaf het begin fascineren de beelden me, soms zelfs niet wetend waar de film op dat moment naar toe wil gaan. Er wordt tijd genomen om een beeld te laten inwerken. Mooi gebruik van licht en donker. Feit dat de film een locatie in Iran moet voorstellen en toch opgenomen in California, toont aan dat de maker er ingeslaagd is om het verhaal zowel tijdloos als plaatsloos te maken.

A girl walks home alone at night kan je best beschrijven als een gothicfilm. Vooral drama en sfeer met enkele griezel elementen, zonder al te diep in te gaan op zoete romantiek of horror.

Girl with a pearl Earring kijkt als een schilderij. Rustig met weinig tempo, maar artistiek heel mooi. Ik ken de stijl van Vermeer wel een beetje, maar ken ook weer zijn werken niet echt. De film had enkele nominaties bij oa Academy Awards, Bafta's en Golden Globes. Vooral voor Art Direction, Scarlet Johansson en de muziek. En dat zijn dan ook meteen de troeven. Op vlak van Art Direction zullen er denkelijk niet veel volgen. Overbluffen doet het niet meteen. Maar in combinatie met de fotografie ben je eigenlijk constant naar bewegende schilderijen van Vermeer aan het kijken. Op zich is het al mooi dat het beeld van die schilderijen naar film vertaald is. Je moet er van houden natuurlijk, mij kon het in elk geval wel bekoren. De muziek en de kostumeringen plaatsen je meteen in de juiste omgeving. Scarlet doet het niet slecht, maar dit is zeker niet haar beste rol. Niemand acteert geweldig eigenlijk, Firth en Johansson springen er nog boven uit. En tenslotte is het toch jammer dat een film over schilder Vermeer in het Engels moet doorgaan.

Raar dat de film over Vermeer gaat, gezien er niet veel over hem bekend is. Al spreken zijn schilderijen wel tot de verbeelding en is het toch een teken van z'n internationale bekendheid dat er een film over z'n leven gekomen is. Weliswaar geromantiseerd en deels ook gefantaseerd. Na reeds gemaakte films over oa Rembrandt, Vermeer en Van Gogh hoop ik dat de Belgische schilders ook eens aan bod komen. Rubens, Magritte of Bruegel zouden ook wel een film verdienen.

Je kan niet rond het vergelijk met zowel de boeken als de Zweedse films. Ik heb de boeken gelezen, de Zweedse tv-versie gezien en de afgeleide geknipte filmversie daarvan. Tijd dus om te kijken hoe de remake het er van afbrengt. Met toch enigszins een tollerantiegraad voor het verhaal dat door de lees- en kijkbeurten verre van verrassend is.

Het grote verschil met de Zweedse versie is vooral dat m'n bij het maken al meteen de intentie had om er een film van te maken en geen korte filmserie. Dat geeft een vlottere montage, geknip in quasi overbodige scènes en meer aandacht voor zaken als muziek, beeld, ritme, .... David Fincher doet het zeer goed en maakt er een mooie versie van. Men greep terug naar de boeken blijkbaar, waarbij soms aandacht werd geschonken aan zaken die in de Zweedse versie werden weggelaten en andersom. Niet alleen verhaalelementen, maar ook randfiguren.

De karakters dan. De Vangers zijn even goed als hun Zweedse equivalenten. Daniel Craig is een andere Blomkvist, maar doet het eerlijk gezegd wel goed. Dit is een rol die hem als gegoten is en met momenten denk je aan een Britse detective te zien met een vleugje 007. Waar het schoentje dan wel wringt is zoals verwacht bij Lisbeth Salander. Voor de remake is zeer duidelijk gekeken naar de filmversie, terwijl evengoed een andere interpretatie aan de boeken kon gegeven worden. Maar Noomi Rapace was zo goed, dat ze niet anders konden dan het op z'n minst te evenaren in de hoop haar vertolking te overtreffen. Wat dus niet gelukt is. Niet alleen mist Rooney Mara alle chemie van Rapace, maar lukt het haar ook niet om enige chemie te maken tussen Salander en Blomkvist. En met Rapace als hoofdtroef in de originele films haalt het de hele film naar beneden.

Maar op zich is de film wel onderhoudend en dankzij Fincher en de cast (op Mara na dan) nog niet zo slecht geworden. Had Rapace hier aan meegewerkt en de film iets meer Zweedse sfeer gehad (dat zat ook beter in de originele films) had het zeker een topfilm geworden.

Het verhaal kabbelt rustig verder en heeft nooit de impact die het toch zou mogen hebben. Het is een rustig verhaal geworden over een jonge vrouw in de 60s die kampt met psychische problemen en zoals dat toen wel meer gangbaar was, dan maar in een instelling werd opgesloten om vooral veel medicatie toe te dienen. De film doet denken aan een vrouwelijke emo-versie van One flew over the cuckoo's nest, al zou dat eigenlijk wel kort door de bocht zijn. De cast maakt wel wat goed met een hoop bekende gezichten. Dezelfde film met een B-ploeg had al lang een vergeten tv-film geweest.

Heerlijke foute horrorkomedie. Ik hou wel van dit soort films. Absurde scènes en dan zeker als dit gedaan wordt buiten Amerika. Op één of andere manier is het dan eerder een manier om creatief om te gaan met een laag budget. En de film straalt het nodige plezier uit. Een topfilm is het zeker niet, maar beter dan de score doet vermoeden.

2 uur is wel lang voor dit soort films, maar door het sterke script valt dat nog best goed mee. Parasite is een sfeervolle thriller met een zeer intrigerend verhaal. Naast de rode draad is er ook ruimte voor de nodige spanning en enkele plotwendingen. Het einde kan je voor een stuk wel voorspellen, maar dat stoort niet. Best is dat je ook zonder al te veel kennis de film induikt. Het eindresultaat is een mix van spanning, beetje horror en zwarte humor. Ik lees hier de vergelijking met Stephen King en daar kan ik me wel wat in vinden.

Een veredelde Bud Spencer & Terence Hill film. Leone in z'n laatste western en duidelijk een buitenbeentje. De film is grappiger dan we van hem gewoon zijn en dat werkt wisselend. De film is zeker niet slecht, kent z'n goeie momenten en de combinatie van Leone/Western/Morricone is een sterk trio. Maar nu de echte westernsfeer niet helemaal werkt valt de film terug op het verhaal (te lang en te rommelig) en de humor. Leone had hier ofwel een goeie western van moeten maken ofwel een goeie komedie. En misschien iets korter. Desondanks toch van genoten, maar niet de topper die we van de maker gewoon zijn.

Een film-noir dat nergens echt origineel wil uit de hoek komen. Misschien wel wil, maar niet kan. Malone zelf is een typisch detectivefiguur zoals er al veel zijn gepasseerd. De link met The Punisher is niet ver weg, maar dat figuur had wel meer inhoud. De tegenstrevers lijken wel weggelopen uit The Avengers, Mr Magoo of Dick Tracy. Maar dan wel niet voldoende gedurfd. Visueel neemt het je wel deels mee naar de goeie ouwe tijd, maar het blijft een vrij doorsnee filmpje. Niet bepaald een aanrader...

Ook nu nog best genieten van Gladiator, al is het voor mij niet de klassieker uit de top 250. Maar het kent zeker zijn momenten en is best goed bewaard gebleven doorheen de tijd. Hollywood uit de oudheid.

Op de verjaardag van Denzel Washington, als hij 70 jaar geworden is, heb ik Gladiator II gezien. Een wat onverwachte en eigenlijk overbodige sequel op de klassieker van Ridley Scott. Gelukkig kan de film op wat bekende namen rekenen en staat Scott ook zelf terug achter het stuur. Maar het is een sequel natuurlijk en de kijker krijgt ook voornamelijk meer van hetzelfde. Of minder eigenlijk, want de film haalt het niveau van het origineel niet. We worden niet bepaald verrast, de CGI is minder verfijnd en de sfeer komt niet helemaal tot haar recht.

Maar het is geen slechte film! Er is opnieuw spektakel en de acteurs doen het vrij goed. Paul Mescal is te zwak om de film te trekken. Washington heeft al beter gedaan en Pedro Pascal valt best goed mee. Maar het zijn vakmensen die zo'n film toch goed maken. Gladiator II is een leuke popcornfilm, verre van de klassieker die deel 1 was. Maar wel voldoende entertainend.

Het 3e luik van deze reeks na Unbreakable en Split. Twee films niet per se moesten samen komen, maar wie weet wat dit samen zou geven. We zijn ondertussen 19 jaar verder na Unbreakable. Niet evident om daar op voor te bouwen. Bovendien ga je met zo'n 'clash' eigenlijk de 3 hoofdfiguren hun plaats moeten geven en tegelijk daardoor minder spotlight. Ook verschillende bijrollen komen terug.

Het uitgangspunt was niet slecht in deze film, maar de vraag 'waar gaat dit naar toe' die ik ook had in Split, is hier minder positief. Wat wil die film nu eigenlijk vertellen om dan te eindigen met 'was het dat?'. De drie hoofdrollen doen het best goed. Maar als je niets te vertellen hebt, blijft het daar ook bij. Ze worden helemaal opzij gedrukt als een porseleinen poppetje in een glazen kast. Misschien had Shyamalan opnieuw de nodige tijd moeten nemen om dit grondig uit te werken. En niet commercieel kort op de bal spelen als een sequel van Split omdat hij niet echt meer in staat lijkt te zijn om een andere goeie film te maken.

Glass is een uitdovende kaars geworden en overbodig. Liefhebbers zoeken beter de 2 vorige films uit deze reeks op.

Daniel Craig kruipt weer in het bizarre Texaanse typetje Benoit Blanc. Samen met een nieuwe cast en een nieuw mysterie, krijgen we opnieuw meer van hetzelfde. Een verhaal dat op zich niet uitblinkt, maar wel een interessant verhaal heeft, kleurrijke figuren en de nodige humor. Het is iets minder dan zijn voorganger, maar zorgt nog steeds voor de nodige entertainment.

Ik ben wel wat fan geworden van de Glee serie moet ik bekennen. Prachtige reeks met leuke figuren en toffe muziek op een humoristische en boeiende manier weergegeven. Na 2,5 reeks was het tijd om de concertfilm eens te zien.

Het concert zelf is natuurlijk leuk om volgen. Alle bekende figuren (toch de leerlingen) die vele nummers uit de tv-reeks brengen. Je kan zien dat ze het live evengoed kunnen als bij opnames. En blijkbaar amuseren ze zich nog altijd, wat toch ook belangrijk is. De film mikt vooral op dat concert, dat gewoon een weergave is van het optreden, met daarbij aandacht voor enkele fans. En daar zit ik wat verveeld eigenlijk. Leuk voor die fans, maar ik wou net meer Glee zien. Of achter de schermen van Glee, maar buiten enkele oneliners van de acteurs krijgen we daar niet veel van voorgeschoteld. Brittany valt nog het meeste op met haar humor.

Conclusie is dat dit leuk is voor Gleefans die Glee Cast eens buiten de reeks aan het werk wil zien, maar als film hadden ze dat fangedeelte moeten weglaten. Ik ben liefhebber van Glee en niet van de fans van Glee.

Een zeer sterke cast in een film over een hoop mannen die lopen te zagen en hopen een auto te winnen. Nog even een diefstal om wat spanning in te brengen, maar echt boeiend wordt het nooit. De dialogen vallen met momenten nog mee, maar vervallen meestal in wat gezeur. Dankzij de cast is de film best nog om aan te zien, maar je hebt constant het gevoel van 'komt er eigenlijk nog iets?' Een misser...

Mooie film waarin James Stewart met pracht de rol van Glenn Miller tot zich neemt. De film is vooral een ode aan de muziek van de artiest en dat heeft onbewust wel z'n stempel. Je moet van de muziek houden om de film goed te vinden. Maar ik hou er wel van en geniet met de glimlach van het leven van Glenn Miller dat helaas een te vroeg einde kende. Opvallend snel ook na het overlijden van de man (gestorven in 1944 en de film is van 1955). Dat zorgt voor een persoonlijke touch dat nog eens versterkt wordt door enerzijds de hulp van enkele mensen bij de crew die dicht bij Glenn Miller stonden, en verschillende cameo's van tijdsgenoten die zo de sfeer nog dat extra geven.

Veel muziek dat voor mij als liefhebber juist positief uitdraait. Het wordt nooit echt een topper, daarvoor is het net niet vlot genoeg. Maar de sfeer zit goed en de muziek klinkt leuk en de twee belangrijkste rollen van Glenn en Helen Miller zijn ook wel goed gedaan. Dus toch een hele goeie film geworden!

Ik zocht naar een goeie film over de Amerikaanse burgeroorlog. Naast klassiekers als Gone with the wind, The good the bad & the ugly of Lincoln, kwam ik snel uit bij Glory. Een film die mij blijkbaar wat ontsnapt is, ondanks een bekende cast en de nodige bekendheid.

Glory draait rond een regiment dat bestaat uit zwarte Amerikanen. Daar zitten gelukkig de nodige bekende acteurs tussen. Terwijl Morgan Freeman nog tot 2004 moest wachten voor z'n eerste Oscar is het hier Denzel Washington die met de eerste van 2 gewonnen beeldjes ging lopen. Beide heren overklassen in elk geval de blanke leiding met acteurs Matthew Broderick en Cary Elwes. Broderick oogt echt wel jong en is op het eerste gezicht miscast. Langs de andere kant is dat ook weer geen slechte keuze. De echte Robert Shaw was ook de zoon van een rijk gezin en werd maar 25 jaar.

Het geheel is best wel boeiend gemaakt en doet denken aan de grootse reconstructies van veldslagen die je regelmatig ergens wel kan zien door een hoop liefhebbers. Die aanpak is wat professionele gebracht, maar het heeft voor de kijker er wel wat van weg. Ook al is alles mooi aangekleed, sterke cast, boeiend verhaal, interessante setting, ... is het niet altijd evident om je in de tijd van toen te wanen. Het mocht wel iets meer zijn, en denkelijk heeft dit wel wat sleet gekregen door de tand des tijds. Ik vrees wel dat een moderne versie er nog meer een Hollywoodspektakel van maken.

Iets meer creativiteit met de cinematografie (ironisch genoeg heeft het hier een Oscar voor gewonnen) en wat minder James Horner en het had helemaal af geweest.

Romeo & Juliet, een verhaal dat al zoveel verfilmd is dat je steeds gaat vergelijken als er nog eens een nieuwe versie opduikt. Waar West Side Story wel een sterk verhaal kan neerzetten en gelukkig niet met een happy end afkomt, is deze Gnomeo & Juliet niet echt creatief. Het enige idee dat boven komt is om als setting een hoop tuinkabouters te nemen. Maar het geheel is vrij clichématig en eigenlijk best vervelend. Misschien wel leuk als kinderfilm, maar niet voor volwassenen. Shakespeare zou zich omdraaien in z'n graf...

Een leuke film van Keaton, al wordt het nooit zo episch als bij z'n echte klassiekers. Daarvoor zijn de komische scènes iets te weinig aanwezig. En misschien ook wel omdat één van de acteurs nu eenmaal een koe is. Maar het is zeker niet slecht. Beetje parodie op een western en naar het einde toe wordt het al beter.

In de beginjaren van Buster Keaton, toch als hoofdrol in zijn eigen films en kortfilms. Hij toont hier opnieuw zijn talent als fysieke acteur. Het verhaal is niet veel bijzonder, maar het is best leuk om te zien. Met voldoende tempo en stunts. Buster Keaton is niet alleen acteur, hij heeft ook de regie in handen. Samen met Malcolm St. Clair, die de rol van de echte crimineel in deze film speelt. Hij zou later vooral Laurel & Hardy films bij 20th Century Fox regisseren.

Het werd tijd om deze klassieker nog eens op te zoeken. Een film uit mijn top 10. Hoort die daar nog wel thuis? Het antwoord is ja, na een nieuwe kijkbeurt. Er is al veel geschreven over deze film. Ik ga de film dan ook niet tot in de puntjes analyseren, maar even zien waarom die film voor mij net zo goed is.

The Godfather gaat terug naar een sterk geschreven boek, er wordt vertrokken van een zeer goed verhaal. Als je bij het verfilmen kan rekenen op een ongelofelijk cast en crew, is het resultaat een mooie samenloop van omstandigheden en vakmanschap. Het is geen gangsterfilm zoals de latere Scorsese films. The Godfather heeft is het verhaal van een evolutie van oude waarden naar een nieuwe tijd. De tijdsgeest is wat veranderd. Een tijd van codes en ongeschreven regels met families en clans. Gebouwd op vertrouwen en tradities. Centraal staat de Corleone familie met de pater familias Vito Corleone aan het hoofd. Rond hem zijn kinderen met elk hun plaats binnen of buiten die organisatie. Doorheen de film komt er een revolutie in het wereldje en zie je mooi hoe de positie van al die kinderen verandert.

Het mooie aan The Godfather is dat de familie centraal staat, wat in de sequels minder het geval is. Zeer prachtig gefilmd en één van die zeldzame films waarin je merkt als kijker dat geen enkele scène overbodig is. Er wordt in latere gangsterfilms soms wel meer geweld gebruikt, maar de impact in The Godfather is zo veel groter. Omdat het niet de zoveelste gangster is, maar je net de emotie voelt die er bij komt. Niet dat je hun daden moet goedkeuren, maar het zijn mensen met gevoelens, normen en waarden. Ook al hoort doden bij hun activiteiten, heeft het ook voor hen gevolgen en is het geen macho gedoe.

De film blijft een topfilm, puur vakmanschap. Net omdat het niet alleen draait rond een groep gangsters, maar er ook een verhaal is, de nodige drama en romantiek en alles zo goed op zijn plaats zit. Van het trouwfeest (dat echt als een trouw aanvoelt en niet als een bal vol verplichtingen) over Michael Corleone in Italië naar de verhoudingen tussen de familieleden. Heerlijke film!!

Als je deze film kort na het eerste deel zit, zie je toch wel een verschil in niveau. Maar met een film die zo sterk is, zou het oneerlijk zijn om deze sequel zomaar af te schrijven. Want het blijft vakmanschap en een zeer boeiende film.

De film moet verder bouwen op het eerste deel natuurlijk. Dat is geen evidentie en zie je ook wel wat aan het verhaal en de personages. Het lijkt alsof er wat minder vrijheid is. Wat de eerste film zo sterk maakte voor mij, was de ideale mix tussen het verhaal van een gangsterfilm met de nodige drama, romantiek en familiewaarden. Deel 2 is eerder een strategische film geworden met een Michael Corleone die de hele tijd ligt te schaken in zijn hoofd om alle touwtjes in handen te houden en tegelijk wat tegemoet te komen aan de wil van zijn vrouw om het wereldje van het illegale af te bouwen. Die twee ambities botsen met elkaar en daartussen zit Michael Corleone geklemd. Wat effect heeft op zijn familie en zijn omgeving. Het begin van het einde.

Terwijl ik bij The Godfather de indruk kreeg dat geen enkele scène overbodig was, is dat bij de sequel iets minder. Maar in zijn geheel blijft ook deze film puur vakmanschap met een indrukwekkende cast en crew. Mooi hoe er gewisseld wordt van de huidige Michael naar de jonge Vito. Het verschil van de groei van de Corleone familie en misschien wel het begin van het einde van de Corleone familie. Deels haalt dat wel de vaart eruit, maar het is evengoed wel interessant.

Het origineel is wat mij betreft beter, al kan ik wel begrijpen dat deze film zo hoog wordt aangeschreven. Eén van de betere sequels met oog voor kwaliteit. Gemaakt om het verhaal verder te vertellen, niet per se verder te incasseren op het succes van zijn voorganger.