Opinions

Het verhaal achter het verhaal van Winnie the Pooh. De film is vooral een oorlogsfilm zonder oorlog. Knap om te zien hoe WO I effect had op oa schrijver A.A. Milne, dat vooral door thuisblijvers sterk onderschat werd. Het zal wel zijn gevolgen hebben gehad bij het schrijven van Winnie the Pooh. Hoe dat tot stand komt lijkt hier en daar wat vanzelfsprekend, maar het hoort bij dit sprookjesachtige verhaal dat je meesleept in een kinderlijke eenvoud. Om dan wakker te schieten in een overweldigende wereld van succes. Het is geen intiem verhaal meer voor A.A. Milne en zijn zoon, omdat het dat wel is voor de rest van de wereld. Voorbij de helft van de film zakt het wat in elkaar. Maar in z'n geheel is dit best een mooie film. Al heeft het nooit de charme van het originele kinderverhaal zelf.

Ik vond deze film vroeger maar niets. Het is een hele andere film dan The Godfather bvb of Scarface. Met The Irishman vorig jaar, werd het toch tijd om Goodfellas nog een keer te zien.

De film wordt gedragen door Ray Liotta, Robert De Niro en Joe Pesci. Alhoewel het vooral de andere figuren uit de bende/familie die voor de nodige kleur zorgen. Het lijkt soms wel een parodie, wat ik ironisch genoeg niet had bij The Godfather wat in zijn tijdsgeest een soort barokfilm was en daar minder bij stoorde. De eerste helft van Goodfellas is in elk geval het mooiste. Heerlijke sfeer, passende muziek... Je ziet er veel van Casino of Sopranos in. Italianen en Ieren met een grote mond die met de bling bling showen. Paulie lijkt wel uit The Godfather te komen en naar de jonkies te kijken die met Goodfellas de nieuwe generatie zijn waar hij minder van begrijpt.

In de tweede helft van de film ligt de nadruk meer op Ray Liotta De charme is weg, daar gaat de glitter en glammer, het wordt wat harder. Maar ook minder boeiend en soms iets te langdradig. Alsof Scorsese al zijn troef had opgebruikt en nog een dik half uur film moest maken met de kaarten die hij nog in handen had. Het is niet slecht natuurlijk, maar ik mis wel de grootse finale die de andere gangsterfilms wel hebben. De grens tussen de romantiek van de maffiafilms en een parodie is soms klein. Het eindresultaat mag er in elk geval zijn, maar het is zeker niet de beste film uit zijn genre. Wel die met een grote invloed op latere maffiafilms en series.

Ik heb deze film als kind nooit gezien, dus tot daar het jeugdsentiment dat bij velen toch wel meespeelt. Vele jaren later en zelf een pak ouder komt deze film toch wel heel druk over. Het is een mix tussen Home Alone & Indiana Jones. Enkele kinderen ongelofelijk irritant en de rest is toch ook eerder op een zeer jong publiek gemikt. Maar daarom is het een cultfilm zeker? Wel leuk om enkele bekende gezichten te zien in hun jonge jaren. Ik kan me wel voorstellen dat kinderen in de jaren '80 hier van genoten, maar nu erger ik me er vooral in en mis ik toch de charme die de film meer dan 30 jaar geleden uitstraalde.

Alhoewel de animatie sterk verouderd is, heb ik hier toch best van genoten. Het idee van de Goons is vrij leuk. Als ik verder zoek naar de oorsprong van de Goons, zouden ze geïnspireerd zijn door aliens en origineel zelfs Moon Goons genoemd zijn. Het heeft ook wat weg van een primitieve stam, maar visueel is het zo anders dat het gelukkig geen foute parodie daarvan is. Goonland heeft genoeg avontuur om er iets beter van te maken dan je zou verwachten.

De boeken van R.L. Stine kwamen pas uit toen ik al wat ouder werd. Maar ik kende Kippevel (De Nederlandse titel) wel van een luistercd die in 1998 uitgekomen is met daarop enkele verhalen, aangevuld met liedjes. Naast bekende stemmen als Leo en Donald Madder, Viv Van Dingenen en Vitalski, werkten er ook verschillende meisjes aan mee uit de dansgroep waar ik actief ben. Waaronder Davina van de voormalige kindergroep M-Kids. Om maar te zeggen hoe ik toch al bekend was met de verhalen van R.L. Stine.

Ik ken buiten die cd geen enkel verhaal van de schrijver, maar dat hoeft ook niet voor de film. Het is een horrorkomedie geworden met de luchtigheid van bvb Gremlins of Eightlegged Freaks met diverse figuren zoals Jumanji of Night at the Museum. Het geheel is wel heel luchtig, eigenaardig dat er niet gekozen is voor één van z'n verhalen. Misschien dat de wezens wat vertrouwder waren bij de fans, maar mij zegt het niet veel. Al komen sommigen ervan wel voor in andere films natuurlijk. Het geheel is nogal gemakkelijk gemaakt. Je kan het verhaal in één zin meegeven en dan heb je niets gemist. De humor werkt wel met momenten, maar dat niveau kan niet gehouden worden. Jammer, want hier had toch meer in gezeten.

Blijkbaar was het plan om Tim Burton dit te laten vertellen, wat volgens mij beter had geweest. Voor zover Burton meer kan dan de clichématige films van de laatste tijd. Het is duidelijk een tienerfilm en jongeren die met de boeken zijn opgegroeid. Film is tijdloos, maar ik vrees dat ik voor deze film toch te oud ben om er voluit van te kunnen genieten.

Het relaas van de beroemdste pornofilm en daarbij de impact en evolutie in de hele seksuele revolutie en feminisme. Best goed gemaakt eigenlijk en op een vlotte boeiende manier weergegeven. Het is meer dan enkel de pornofilm omdat het ook laat zien wat het effect is op Hollywood. En hoe feminisme zich er later tegenover zette en feminisme zelf ook door anderen een andere invulling kreeg. Ik hou wel van het genre documentaire, net geen uur lang. Als film is het niet zo bijzonder en hangt je oordeel vooral samen met het onderwerp. Maar ik ben wel te vinden voor het genre als het overzichtelijk en samenhangend een onderwerp kan oplichten met de nodige beelden en relevante sprekers.

Ik had geen flauw idee waarover de film nu echt ging voor ik hem op dvd zag. Enkel dat Halle Berry als psychiater tussen haar patienten terecht komt. En ik heb er zeker geen spijt van. The film heeft veel trekken van The Ring. Toch wel een aanrader voor wie horror/thrillers graag ziet.

Een film over de schilder Goya en eigenlijk ook weer niet. Wat we wel te zien krijgen is een tijdsbeeld in de periode dat Goya zelf geleefd heeft. Op zich niets mis mee dat er veel rond andere zaken dan Goya wordt gewerkt als die niet interessant genoeg was voor een volledig epos op zich. Al is zelfs Forman af en toe het noorden kwijt.

De film begint sterk met de Spaanse Inquisitie en de nodige intriges en spanningen. Dan gaat het 15 jaar later en krijgen we een geheel andere film te zien die het geheel helaas wat naar beneden trekt. Zo mooi Portman in de eerste helft was, acteert ze bar slecht in het tweede gedeelte. Ook lijken daar de geschiedkundige feiten zich wat af te rammelen en verloopt alles iets te snel.

Stellan Skarsgård en Javier Bardem vallen gelukkig wel mee en ook acteurs als Michael Lonsdale brengen wat rust in de film. In z'n geheel best geen slechte film, al weet je dat Forman veel beter kan en is het vanaf de helft niet zo bijzonder. Dat had ook beter gekund.

Het waargebeurde verhaal van de Franse priester Bernard Preynat die jarenlang kinderen misbruikte. Waarop de kerk niets deed en de hele zaak verzwegen werd. Geen alleenstaand geval, maar deze zaak zorgde voor veel opschudding in de media vanwege de rol van kardinaal Barbarin en het Vaticaan. In België was er de gelijkaardige zaak rond bisschop Roger Vangheluwe. Maar er zijn zoveel meer gelijkaardige gevallen.

De film zoekt niet de sensatie op of enkel de gruwel van de feiten. Maar alle aandacht naar de slachtoffers. Om aan te tonen hoe zij hier onder geleden hebben, waarom het moeilijk is om er over te praten, hoe verschillend de slachtoffers zijn, en hoe belangrijk het voor hen is voor gerechtigheid te krijgen, ook al zijn de meeste zaken ondertussen verjaard (volgens justitie).

Een film die de sensatie wil vermijden, valt snel terug op het narratieve. Maar door de slachtoffers hun tijd te geven en de feiten duidelijk voor te stellen, maakt de film juist de nodige indruk. Het is geen grootse film geworden die visueel uitblinkt of gaat lopen met acteerprijzen, maar ik denk dat het wel een belangrijke film is. Een verhaal dat moet verteld worden met het nodige respect. Waarin de slachtoffers centraal staan en niet de daders. Een genuanceerd beeld waarin de Kerk niet per se slecht wordt afgeschilderd, maar wel de pedofiele priesters en de rol van veel hoogstaande figuren binnen die Kerk. Een verschil tussen religie en geloof, al doen de feiten dat geloof sterk wankelen en het vertrouwen voor velen in die Kerk opgeven.

Ik hou wel van de muziek van Simon & Garfunkel, die toch mee de sfeer van de film bepaald. De film was zijn tijd toen vooruit, maar ondertussen tegelijkertijd al deels gedateerd. En toch... Het blijft een heerlijke film met een jongeman die na z'n eerste stapjes in de echte wereld na de studies stilaan volwassen wordt. Van lust gaat het naar liefde en weet hij voor het eerst te vechten voor een toekomst. De film overdondert niet helemaal, maar kan wel de sfeer behouden en neemt je mee in een zeer aangename sfeervolle prent.

The Graduate is een film waar je niet anders kan dan van houden, ook al zijn er betere films gemaakt.

De film toont een generatie migranten die het moeilijk heeft om te overleven. Al is generatie misschien niet goed gekozen, sommige blijven in die vicieuze cirkel hangen. Slimane werkt al 35 jaar aan de haven, maar als hij 60 jaar is blijkt dat een maat voor niets te zijn. Nog steeds moet hij hard werken, officieel tellen maar de helft van z'n jaren mee en ook nu nog is het overleven met de schaarse inkomsten die hij krijgt. Ook privé is niet zoals hij het ooit gedroomd had. Gewoon een eigen restaurant met wat vis en couscous om zo voor zichzelf te werken en te doen wat hij graag doet.

De verdienste van de film komt niet van Slimane. Hij lijkt het hoofdpersonage, maar is eerder het hoofdonderwerp van de film. En die wordt vooral boeiend als de mensen rond hem heen (vooral de familie dus) op hem reageren en gaandeweg helpen. Mooie beelden aan de familietafel en het restaurant zelf met een briljante Hafsia Herzi. De film is misschien wat lang, al weet ik niet of het nog wel werkt als je te veel zou monteren.

Knappe film die volgens mij bij een nieuwe kijkbeurt nog beter zal scoren. Zeker niet slecht.

Een film waar ik al op voorhand een goed oog in had. Clint Eastwood heeft al meer bewezen dat hij naast acteren ook goed is in het regisseren. Bovendien is deze rol blijkbaar hem op het lijf geschreven. Een drama dat ogenschijnlijk simpel is van verhaal, maar als je verder kijkt figuren neerzet die meer inhoud hebben dan de doorsnee kartonnen silhouetten. Niet alleen drama en spanning, maar ook een hoop emoties en zelfs de nodige humor. Niet te melig, niet te zwaar, maar wel een film die er staat. Hopelijk mogen we nog een tijdje genieten van Eastwood in de filmwereld. Prachtig!

Wes Anderson heeft een uitgesproken smaak die mij wel bevalt. Enkel bij Moonrise Kingdom lag me dat veel minder. Maar bij Grand Budapest Hotel passen alle puzzelstukjes weer mooi in elkaar. Veel meer oog terug voor het visuele kader dat je meeneemt naar een sprookjesachtige setting dat oogt als een mix tussen theater, poppentheater en een kleurrijk prentenboek. Het valt me op dat veel acteurs in deze film totaal iemand anders zijn dan ze gewoonlijk spelen (denk aan Edward Norton, Saoirse Ronan, Willem Dafoe, Adrien Brody, Jeff Boldblum, Bill Murray, ... ) en ook de andere (gast)acteurs spelen mooie rollen. Ondanks de overvloed van bekende namen, blijft het verhaal gelukkig draaien rond een beperkt gezelschap van hoofdfiguren. Zo blijft het verhaal ook goed volgbaar en ga je niet van de ene bekende scene naar de andere om alle grote namen toch maar in beeld te krijgen.

The Grand Budapest Hotel mist af en toe wat vaart, maar is verder wel één van de betere films van Anderson. Leuk om te zien dat hij zijn talent nog niet verleerd is dan dat we dus denkelijk nog wel meer mogen verwachten in de toekomst. De humor werkt en de film zelf is prachtig om zien. Eén van de betere films van het jaar.

Ik had al enkele films gezien die bij de filmprijzen werden 'verslagen' door deze La Grande Bellezza: Jagten, The Grandmaster, La vie D'Adèle, Broken Circle Breakdown, The Wind Rises, Le passé, ... Films die me allemaal bevielen en dus lag de lat ook hoog voor mij bij deze 'concurrent' La Grande Bellezza.

De vergelijking met Fellini is al gemaakt maar ik moest zelf ook denken aan Herman Brusselmans. Een verhaal over een man die al jaren geen boek meer heeft geschreven, maar wel nog steeds met aanzien wordt bekeken. Het lijkt wel op z'n trilogie ex-schrijver, ex-minnaar, ex-drummer. Qua stijl is het toch een modernere Fellini. Een regisseur die me niet helemaal ligt. Ik hou wel van sfeer en verhaal, maar puur op het creatieve ligt me niet altijd. Wel kan ik de aanpak van de regisseur appreciëren. En ik moet bekennen dat sommige scènes me best wel konden boeien. Het viel me op dat deze film net in de Amerikaanse prijzen viel, terwijl Amerika net kiest voor verhalende films. Creativiteit wordt enkel geprezen in buitenlandse films blijkbaar.

De opening is geniaal met vooral het feestje van Jep. Gaandeweg neemt het zowel het uitgangsleven als de hautaine culturele wereld op de korrel. Iets wat Fellini ook al deed, maar ben toch blij dat hier terug te zien. Gaandeweg wordt het wel wat vervelend en sommige personages werken ook niet. Dat gedeelte met die oude non is ook niet echt interessant.

La Grande Bellezza is een film die je op je honger laat zitten. Het wisselt tussen waardering voor de mooi scènes en enkele vervelende momenten. Om terug te komen op de prijzenslag plaats ik uit dat eerder genoemde rijtje vooral La Vie D'Adèle, Jagten en Broken Circle Breakdown veel hoger. La Grande Bellezza is mooi, maar geen topfilm.

Ik ben niet zo'n liefhebber van Franse films, maar deze is me altijd bijgebleven. Geniale film met de nodige zwarte humor. Was inderdaad z'n tijd nogal ver vooruit.

Niet echt een boeiende western. Lee Van Cleef is natuurlijk nog wel goed, maar hij kan de film niet redden. Hij mist een goeie tegenspeler en zelf heeft hij al beter gedaan. Leuke soundtrack dat past bij het genre en de nodige actiescènes. Maar ik heb al veel beter gezien. Een tussendoortje.

De spaghettiwestern bleek een alleenrecht te zijn van Leone of regisseurs die hem wilden evenaren. Uiteraard is Sergio Corbucci één van de uitzonderingen die eerder met Django een klassieker maakte. Ook hier zet hij een eigen stijl neer. Ok, de muziek van Morricone en de zwijgzame protoganist zijn herkenbaar. Maar qua stijl is het zeker z'n eigen ding. Personages zijn nog meer uitgewerkt en mooi shots in de sneeuw.

Het opvallende aan de film is dat zowat alles gebeurde 'volgens de wet'. Je kan je over veel dingen vragen stellen natuurlijk, maar alle personages proberen binnen de wet te blijven. Dat maakt het eens zo interessant natuurlijk en doet je na de film zeker nog nadenken. Sterk einde trouwens. Het blijft goed tot het einde.

Ik ben niet echt een liefhebber van De Funes, maar wou deze film toch een kans geven gezien de hoge score. De film is vis noch vlees geworden. Nergens merk je echt dat dit een oorlogsfilm is, zelfs niet met het opvoeren van een hoop Nazi's. En ook de humor werkt niet. Het enige leuke moment was De Funes en Bourvil op zoek naar de Engelsman in de Turkse Baden. Maar dat is wel mager voor een film van meer dan 2 uur. Het geheel is nogal bombastisch en de drukke stijl van De Funes overheerst nogal. La Grande Vadrouille lijkt eerder op een ouderwetse Police Academy, terwijl ik veel liever een pittige Bienvenue chez les Ch'tis had gezien.

The Grapes of Wrath moest gewoon een goeie film worden. Grote namen in cast en crew, sociaal drama, boekverfilming en naar de recensies hier te lezen was het een goed gemaakte en geloofwaardige film. En toch...

De film is in elk geval mooi gemaakt, John Ford brengt je zo mee naar Amerika in de jaren '30 (al is dat nog geen 10 jaar later niet helemaal een kunst) maar hij speelt wel met het zwart-wit en kan de sfeer deels wel overbrengen. Deels, omdat het niet altijd even goed werkt. En daarin speelt ook de cast mee parten. Henry Fonda - sterke acteur, maar niet mijn absolute favoriet zullen we maar zeggen - speelt de rol zeer goed. De ster van de film is echter Jane Darwell in de rol van ma. Zij weet meer dan de rest de armoede en de sfeer over te brengen. Enkele figuren als grootvader en de priester zijn een pak minder en ik heb me er met momenten zelfs in geërgerd.

Ik zeg zelf al lachend wel eens dat Vlaanderen vroeger maar goed was in één ding: boerendrama's. Maar anderzijds moet ik wel toegeven dat ik daar meer sfeer en geloofwaardigheid in kon terugvinden dan in deze film. Niet zo lang geleden zag ik Daens en dat is toch van een heel ander niveau. Daarin zie je zeker het verschil in klasse, de armoede en de sprankeltjes hoop die mensen hebben met kleine dingen.

The Grapes of Wrath kent in elk geval wel een goed verhaal, is op dat vlak zeker geloofwaardig maar mist met momenten wel de sfeer. Voor één keer als liefhebber van ouwe theatrale Hollywoodfilms moet ik echter toegeven dat ik dit in tegenstelling tot velen hier net geen topfilm vond. Het is zeker geen Gone with the wind, maar wel een gewoon goed gemaakte drama.

Dit is echt mijn ding qua horror. Een sfeervolle coming of age die stap voor stap ontspoort. De film deed me denken aan Låt den rätte komma in, Linkeroever en Thelma. De jonge actrice Garance Marillier draagt de film zonder probleem en het tempo wordt mooi hoog gehouden. Boeiende sfeer en interessante scènes vol vraagtekens. Die interessanter zijn dan de antwoorden. In dit genre is het einde minder belangrijk. De reis is belangrijker dan de bestemming. Ik hoop meer van dit te zien.

Ik kon het haast niet geloven dat Gravity één van de betere films zou zijn van 2013. Sandra Bullock en George Clooney in space. Maar regisseur Alfonso Cuarón had al eerder bewezen met films als Y tu mama tambien, Children of Men en de beste Harry Potterfilm uit de reeks (prisoner of Azkaban) dat hij voor de nodige touch kan zorgen en van zijn films een visueel pareltje kan maken. Clooney is niet zo speciaal, maar vooral Bullock laat zien dat ze meer is dan Miss Congeniality. Niet dat ze meteen goud wint met deze prestatie, maar toch zeer goed gedaan. Je moet zo'n film toch maar kunnen trekken.

De grote ster van de film is toch wel de sfeer en het visuele plaatje. Geleden van Sunshine dat ik dat in een ruimtefilm heb gezien. Eens te meer valt op dat een 2001: a space odyssey wat mij betreft een overroepen film is, die vooral mikt op de filosofische kijk van de maker en niet echt de sfeer van de ruimte kan weergeven. Dat komt hier wel tot uiting. Gravity is meer dan een claustrofobische film met ook gebrek aan oriëntatie en eenzaamheid. Je kan misschien wel verwijten dat Bullock's personage niet altijd even professioneel reageert, maar in dergelijke momenten van paniek waarbij je eigenlijk niet op je team kan terugvallen is het logisch dat je op die manier reageert. Zeker als je geen tijd hebt om lang na te denken.

Gravity is zeker één van de betere films van 2013. NIet gezien in 3D, maar als er één film is waar dit een meerwaarde kan hebben, is het misschien deze wel. 3D is een overroepen trend, maar kan wel van pas komen in het ruimtegevoel.

Oh ja, opvallend is toch wel de score van Steven Price. Met momenten net iets te nadrukkelijk op momenten dat ik net de stilte wou ervaren (mocht wel wat tijd voor genomen worden), op andere momenten wel heel toepasselijk om de spanning te benadrukken. Knap werk als je weet dat de man vooral ervaring heeft met komedies.

De Russo Brothers waren op zich wel goed in de MCU, al denk ik dat ze daar hulp kregen van Kevin Feige en een duidelijke visie. Daarbuiten is het wat minder, al doen ze het niet slecht. Extraction op Netflix was wel leuk en The Gray Man volgt die kwaliteit wat. Maar ipv Kevin Feige met zijn visie is het nu Netflix die eerder entertainment voor het scherm in de huiskamer wil brengen en geen creatieve bioscoopfilms op het grote doek.

De film hangt wat aan elkaar van de clichés en heeft weinig memorabele karakters. Er blijft weinig hangen moet ik zeggen. Gelukkig deze wel in de bioscoop gezien waar de actie toch wat meer tot haar recht komt. Tegenover het gebrek aan creativiteit en originaliteit heb je wel een cast en budget om de film op te trekken. Het is een amusante actiefilm. Benieuwd hoe het uitdraait met hun plannen voor een franchise, want ik vond Extraction ook wel leuk maar was die ondertussen al grotendeels vergeten.

Ik ben wel een liefhebber van muzikale films: Amadeus, Black Swan, Cadillac Records, Ray, Walk the line, Phantom of the opera, West Side Story, etc... Allemaal topfilms in mijn ogen. Grote vereiste dat de films moeten hebben is acteerwerk, verhaal, eventueel visueel aantrekkelijk en vooral een muziekgenre dat me persoonlijk aanspreekt. Allemaal zaken die toch wel wat ontbreken in Grease. Ik hou sowieso al niet van dit genre muziek. Films als Fame, Saturday night fever en Moulin Rouge zijn ook niet bepaald mijn favorieten en geef toe dat het enige waar Grease om bekend staat zijn enkele liedjes die het nog altijd goed doen op trouwfeesten of karaokezangavonden. Het enige wat meevalt in de film is de sfeer van de 50's. Maar ik heb die niet meegemaakt, dus geen idee of het echt wel zo geloofwaardig is natuurlijk. Bovendien blijft het raar dat een hoop 30'ers als verliefde tieners in een soort pre-highschoolmusical lopen te huppelen. De dansers van West Side Story hadden tenminsten nog iets van een bende en het niveau van dansen is toch een verschil.

Enkel voor de liefhebbers denk ik, of voor mensen die de film graag blijven kijken om nostalgische redenen.

Een indrukwekkende film. En een aparte film van Chaplin ook wel. Gewoonlijk is hij bekend vanwege zijn eerder melancholische humor met een gevoel van timing. Dit is een regelrechte persiflage op Hitler. Te bedenken dat de productie al begon in 1937, met Hitler al wel aan de macht maar nog ver van een wereldoorlog. De propagandafilm Triumph des Willens van Hitler zal wel vooral als trigger gewerkt hebben Het absurde is vooral de gekende kantjes van de dictator: de grootste zijn, indruk maken, de soldaten die blindelings volgen ook al maakt het niet uit wat er gezegd wordt, de willekeur om mensen te straffen, ... Door het uit te vergroten komt het zeker grappig over, maar helaas is het vooral triest hoe groot het aandeel van realiteit hierin is...

The Great Dictator is een grootse film en het is toch een schande dat hier geen enkele Oscar naar toe gegaan is. Een gemiste kans!

Een oorlogsfilm, al lijkt de oorlog wel ver van mijn bed show te zijn. Het is eerder een spel tussen de Duitse kampbewakers en de Britse en Amerikaanse gevangenen. Het wordt er nog eens extra dik op gelegd met de nodige humor. Een film vol entertainment dus, ook dankzij de grote sterrencast met vooraan de charismatische Steve McQueen. De basis van het verhaal is wel echt gebeurd, maar uiteraard is veel aangepast voor de Hollywood versie.

Als oorlogsfilm maakt het niet echt indruk, maar als avonturenfilm is het best de moeite. Er is genoeg vertier en spanning, ook al kan je grotendeels wel raden hoe het allemaal verloopt. De film duurt wel lang en de laatste blok is wat te lang uitgetrokken.

Zeer mooie cinematografie in deze film. De film is een zwart wit film, maar David Lean weet perfect met de kleuren te spelen. Volgens mij niet gemakkelijk omdat je toch tijdens het filmen iedereen in werkelijkheid ziet en dus ook in kleur. Na Doctor Zhivago en Bridge on the river Kwai men derde Lean-film. Wat me sterk opvalt is dat hij in z'n film een groot sprookjesgehalte kan toevoegen. Vooral hier in Great Expectations merk je veel van Dickens' stijl. Nochtans kende ik het verhaal niet van Dickens, buiten de titel dan. Ben benieuwd naar zijn versie van Oliver Twist. Ook Lawrence of Arabia en Brief Encouter staan oa op het lijstje (niet van Dickens, maar andere Lean-films natuurlijk).

Typisch voor Dickens zijn de soms stijve figuren, maar dat hoort nu eenmaal bij z'n verhalen. Zo lijkt het alsof de acteurs niet altijd zo sterk acteren, maar dat hoort bij de rol imo. De meoties van Pip komen geloofwaardig over en ook vele bijrollen zijn mooi in de verf gezet. Soms is de film iets te traag en zoals gezegd een opsomming van feiten, maar ik denk dat Lean iets te trouw aan het boek wilde blijven. Uiteindelijk toch een mooi sprookje geworden dat aangenaam is om te kijken, zelfs voor heel het gezin.

Baz Luhrmann zal nooit mijn favoriete regisseur worden. Meteen ook de reden dat ik deze film zo lang liet liggen. Romeo + Juliet (moet ik nog eens herzien) en Moulin Rouge waren verschrikkelijke gedrochten. Films waar ik zenuwachtig van wordt. Onvoorstelbaar dat mensen dan kritiek hebben op Michael Bay, terwijl Luhrmann zoveel keer meer kitch en bombastisch is.

Het verhaal is niet veel en de sfeer van de 20's komt vooral door de aankleding. De muziek hoort er al niet bij. Nu hoeft dat niet, maar hier zat het wat geforceerd. Ik hoopte ook meer mysterie rond Gatsby te zien, maar meer dan een rijke man is het ook niet. DiCaprio is een goeie acteur, maar kan de boel niet redden.

Dit verhaal is geknipt voor een film noir vertelling. Geef het aan een andere regisseur en dit kan een topper worden.

We zijn anno '86 en Disney lijkt terug te gaan naar de jaren '50 en '60 met hun animatie. Misschien wel na het buitenbeentje The Black Cauldron. Ze spelen op veilig met een gekend verhaal met de vertrouwde animatiestijl. Clements en Musker nemen als regisseur voor het eerst de taak van regie op zich en zetten de eerste stappen om Disney terug richting succes te krijgen. De film doet het toch al beter dan opvolger Oliver & Co van George Scribner. Disney leek dat ook gezien te hebben en met Clements en Musker ging het daarna verder richting de renaissance met oa The Little Mermaid en Aladdin.

The Great Mouse Detective is nogal een drukke film, maar weet wel een goed Sherlock Holmes weer te geven en met een interessant verhaal en gekende animatiestijl, is het beter dan je zou denken. Een wat vergeten film die vooral op veilig speelt en daardoor niet meteen opvalt. Ook geen catchy liedjes in deze film. De film lijkt ook ouder dan je zou denken, maar nostalgie is toch één van de kenmerken van Disney.

De Muppets waren geweldig als serie, maar in de films wil het niet altijd even goed lukken. Hier wordt nog wel iets van gemaakt met parodie op bekende films en reeksen uit de jaren '60 (Saint, Pink Panther, ...) met af en toe humor die werkt en dan weer niet. Ik denk aan het deel met John Cleese die er echt bovenuit springt.

Verder is de film niet slecht, maar heb je veel dingen al gezien. Qua verhaallijn zijn de schrijvers nooit echt origineel bij de films van de Muppets. En de songs zijn met momenten wel leuk, maar je mist de klassiekers als Rainbow Connection, Bein' Green of Movin' Right Along. Happiness Hotel is zeker niet van dat niveau. Enkel The First Time It Happens valt nog goed mee.

Toch nog iets apart vermelden. Je ziet wel dat bij sommige scènes gewoon mensen in een muppetpak zitten bij bvb het rijden op een moto of de sprong van de springplank in het zwembad. Anderzijds heb je dan weer de momenten dat de Muppets op een fiets rijden. Dat is dan weer wel leuk gedaan. Beetje relatief dus, al zullen vooral jonge kijkers hier niet veel verschil in zien.

The Great Muppet Caper is wel leuk om te zien, maar er zijn betere Muppet films.

Wil Hollywood succes met haar films in China of willen de Chinezen succes krijgen in het westen? Het zal het eerste zijn met Amerikaanse producers die aan de touwtjes trekken. Maar de setting, regie en meeste acteurs komen uit China of Hongkong. Qua kijkcijfers alvast een succes, maar in de kritieken kreeg het serieuze tegenwind, zodat het even duurde voor ik de film wou zien.

The Great Wall heeft deels te leiden onder de CGI, maar is verder best wel een mooie en kleurrijke film. Met de gekende gevechten en choreografische momenten. En je kunt veel zeggen over het verhaal, maar de monsters waren voor mij verrassend beter dan een zoveelste vijand van een dorpje in verzet, de Mongolen of Amerikaanse overheersers.

Misschien omdat de verwachtingen laag waren, heb ik hier best van genoten. Het is geen topfilm, maar qua entertainment gaat dit best goed. De acteurs doen hun werk, al is er van uitdieping in hun personages geen sprake. Daar zie je wel dat het evenwicht tussen Amerikaanse en Chinese cinema niet altijd zo eenvoudig is. Maar toch een verdienstelijke poging.