Opinions

The Greatest Show on Earth is alvast niet de Greatest Movie in de Bioscoop! Een jaar nadat An American in Paris de Oscar voor beste film won in plaats van de ultieme klassieker A Streetcar Named Desire, gaf de Academy opnieuw een beeldje naar vooral een veilige Hollywoodfilm: The Greatest Show on Earth. Terwijl een film als High Noon mee genomineerd was...

De film is een lange circusvoorstelling dat probeert de spanning op te drijven door de focus op de trapeze-acts. Tussendoor nog een driehoeksrelatie met wat romantiek en een intrige rond één van de circusleden. Nogal een rommelig script zonder echte opbouw. Visueel wat gedateerd met gelukkig nog een paar spannende momenten. Maar verder is dit nogal pover. Ondanks de aanwezigheid van bekende namen voor en achter de camera.

Het grote publiek was wilder van La La Land dan van deze The Greatest Show. Als musicalliefhebber ben ik zoveel meer fan van The Greatest Show. Samen met Phantom of the Opera (2004) en Les Misérables (2012) één van de beste musical films van de 21 eeuw. Die 2 zijn nog net iets beter omdat ze visueel nog veel meer verbluffend zijn.

The Greatest Show opent alvast mooi en nodig uit om te kijken. Hugh Jackman gaat terug naar zijn Broadway Roots en toont dat hij nog een carrière had voor Wolverine. Aangevuld met een boeiende cast. De aandacht gaat niet perse naar de freaks en het drama, maar naar een deftig verhaal rond de show. Er zit ook ritme in de film en ook al blijft het meestal kleinschalig, is de choreografie wel goed gedaan. De nummers blijven hangen met een mix van moderne pop en Broadway.

De musical is zoals het hoort, warm en gezellig, vrij zoet met glitter en glammer. Maar daardoor is het net zo'n sterke film geworden. Het doet deugd om nog eens zo'n film te zien. Met makers en acteurs die meer doen dan wat losse liedjes zingen en rondhuppelen. Het is het geheel met muziek in het verhaal, in de dialogen, in de vertolking. Hier ga ik later nog eens terug van genieten.

The greatest story ever told, maar zonder de juiste verteller kan je het beste verhaal saai maken natuurlijk. Mooi gefilmd, dat moet je wel aangeven. Het zag er beter uit dan verwacht. Maar veel acteurs acteren vrij houterig en het is vrij zielloos gemaakt. De makers gingen er blijkbaar van uit dat het verhaal zich zelf wel zou verkopen. Nochtans kan je hiermee veel meer doen. De verhalen lenen zich er toe, en andere films hebben dat toch ook al bewezen. Goeie poging, maar opnieuw graag en met de nodige goesting!

Meer komedie dan drama, het is allemaal zeer luchtig aangepakt. En dat met een onderliggend thema rond racisme, dat helaas nooit durft bovendrijven. In tegendeel, het voelt nogal ongemakkelijk. De witte redder van de zwarte man in problemen. Meer nog, hij moet de zwarte man leren hoe zwarte muziek klinkt en wat zwarte gewoonlijk eten. Het zal denkelijk niet zo kwaad bedoeld zijn door de makers, maar een film als dit anno 2020 moet toch beter weten. En als je een biografie over een pianist brengt, zet dan die man centraal en niet de chauffeur. Het script is meegeschreven door de zoon van Vallelonga, wat de vrij witte insteek verklaart. Normaal maakt me dat niet veel uit, maar als je een film maakt waar racisme toch een belangrijk thema wil aankaarten, komt dat niet goed over. Dat zo'n film dan wint boven Black Panther en zeker BlacKkKlansman, kan ik me goed voorstellen dat Spike Lee hier niet mee gediend is.

Wel positief zijn de twee hoofdrolspelers die voor heerlijke scènes zorgen en op elkaar ingespeeld zijn. En los van het onderwerp rond racisme is de humor niet zo slecht. De film zorgt voor een gezapige roadmovie, al is het zeer voorspelbaar. Een zoete kerstfilm, maar meer wordt het nooit.

Toen deze film werd voorgesteld, dacht ik dat het een nieuwe heldenfilm was van DC of Marvel. Zegt veel over de overheersing van het genre in het filmaanbod. De trailer liet alvast iets anders uitschijnen en toonde een mooi ridderverhaal. Ik ken het origineel verhaal niet, al liet de naam Gawain als ridder van de ronde tafel wel een belletje rinkelen.

De film wil vooral het verhaal en de mystiek vertellen, de namen van bvb Arthur en Camelot komen niet echt aan bod. Dat moet ook niet, het draait rond Gawain en de legende van de groene ridder. Sterk vertolkt door Dev Patel. Al is de grote troef van de film de heerlijk warme cinematografie van Andrew Droz Palermo die ook werkte aan A Ghost Story. De symboliek ligt er nogal dik op en de makers laten best wel veel over aan de kijker om de puzzel te leggen. Maar de film is zo mooi dat het heel de tijd genieten is. Ik las hier ook een bericht over consistentie en daar volg ik zeker in. Het is mooi over de hele lijn, de sfeer wordt goed vastgehouden. Veel meer dan hier en daar een mooie shot.

Man, dit ziet er niet uit. Slechte film die me totaal niet kon boeien. Het ziet er ook allemaal zo kitcherig uit trouwens en ik heb niet veel met die buitenaardse wezens. Een beetje zelfspot mag ook wel en ik mis hier gewoon helemaal de nodige humor. Niet voor mij dus.

Ik kan me nog (vaag) herinneren dat het boek (of eerdere boeken) van The Green Mile van Stephen King in de jaren '90 uitkwam in 6 delen. Ik was al wel fan van King en ook die boeken vielen in de smaak. Later volgde de verfilming en in tegenstelling tot andere King verfilmingen vond ik deze vertaling naar het grote doek toch pak minder. Maar tijd voor herziening, het is ook al lang geleden dat ik de boeken nog had gelezen.

De film viel wel beter mee nu, al is het een lang uitgerekte fantasiefilm met over de top personages. Michael Clarke Duncan kreeg een Oscarnominatie voor zijn vertolking wat ik ergens wel begrijp, al doet het mij toch wat minder. Mij viel vooral Sam Rockwell in een rol op zijn lijf geschreven en de onderschatte Doug Hutchison als echte bad guy van dienst. Hutchison kan dat niet heel de film vol houden, al ligt dat misschien niet altijd aan hem. Maar over het algemeen haalt hij het bloed van onder je nagels, zoals dat bij dat karakter wel hoort.

De film kent wel mooie momenten, al komt het soms fragmentarisch over. Ik ben ook geen fan van Hanks, maar hij past wel als Southern American conservatie good guy. En jammer van de scenes waarin Tom Hanks personage ouder is. Dat stoort echt en doet de film geen goed.

Kat en muis met een ruwe verpakking. De film oogt wel wat belovend als een indie horror met een punkband die van gig naar gig leeft. Het is weer eens iets anders dan zuipende tieners in een bos of toeristen in een Oostblokland. Het is in het begin nog wel ietwat spannend, omdat de film alle kanten uit kan. Maar uiteindelijk is het een gekend kat- en muisspel. Een mix tussen de slasherfilms, Assault on Precinct 13 en The Strangers. Maar de spanning zelf blijft helaas uit en de personages zijn al vergeten als ze wegvallen. Op zich wel leuk om een keer te zien, de aankleding is niet slecht. Maar de inhoud laat te wensen over.

In een rampjaar naar de bioscoop voor een rampenfilm, het is wel toepasselijk. Een film die ik denkelijk anders niet snel zou oppikken, maar er draaien weinig alternatieven momenteel en sommige recensies waren niet slecht.

Greenland is een rampenfilm in de lijn van The Impossible of The Day after Tomorrow. Maar het legt de lat toch iets hoger. We krijgen uiteraard een Amerikaanse insteek, maar het ligt er al wat minder dik op. Geen Amerikaanse helden die het allemaal zullen oplossen, geen president die heldhaftig mee de strijd aangaat, geen Amerikaanse vlag in elke scène. Het volgt dit keer de doorsnee burger en de reactie op een ongelofelijke ramp.

Qua verhaal is Greenland vrij voorspelbaar met het gezin, de nodige romantiek op de zijlijn en drama natuurlijk. Maar op zich stoort dat hier niet, het hoort wat bij het genre van de blockbuster/rampenfilm. Wel goed is de impact van de ramp die toch van een indrukwekkender niveau is dan de meeste andere rampenfilms. En terwijl de klok tikt voor moeder aarde, werkt het verhaal rond het gezin best wel met de nodige spanning. Hier en daar wat melig, maar echt storend is het niet. Best genieten dus en een verrassende aanrader!

In de 80s had je horror-blockbusters die er toch wat in slaagden om horror en komedie samen te brengen en zichzelf niet al te serieus zagen. Na Piranha in 1978 als antwoord op Jaws, had je in de 80s films als Child's Play, Critters, Tremors en ook deze Gremlins. Jeugdnostalgie dat ik als kind eng en charmant tegelijk vond. Heerlijke foute horror met de nodige humor, in de settings van kerstmis. De film slaagt er vrij goed in om horror en komedie in een mooie balans te brengen. Met de gremlins in het collectieve filmgeheugen.

Het verhaal is nogal voorspelbaar, maar wordt desondanks vrij sfeervol gebracht. Het leek zo'n melige 'waargebeurd verhaal' film te worden, maar kan nog net boeien. Vooral dankzij de mooie beelden, sterke voorstelling van de wolven en de prestatie van Liam Neeson. Al zit ik toch nog met het wrange gevoel dat de wolven weer zo bloeddorstig worden voorgesteld. Wat ik ironisch genoeg niet bij films als Jaws of Cujo had... The grey is een mooie film geworden, maar zal niet bepaald een klassieker worden.

Tarzan in een epos gieten is wat teveel van het goeie. De film is vooral een avonturenfilm en dat merk je ook aan de (wel wat verouderde) films met Weismuller. Hier een epos van maken geeft anders wel de gelegenheid om dieper in te gaan op de personages. Het is wel mooi om zien, dankzij een hoop bekende acteurs en prachtige decors. Helaas zijn vele scènes soms zelfs saai en mist het teveel avontuur in verhouding met de andere Tarzanfilms. En dat kan dit epos best wel gebruiken. Lambert overtuigd ook compleet niet als Tarzan en ook Jane had wat meer in de picture mogen staan. Een gemiste kans, waar meer in gezeten had.

Begin dit jaar ging ik naar het MHKA (Museum voor Hedendaagse Kunst Antwerpen) met als speciale expo het werk van Nicole Van Goethem. De artieste was natuurlijk veel meer dan enkel deze korte animatie, maar je kan er ook niet omheen. Tot op heden nog steeds de enige Belgische Oscar ooit.

Een Griekse Tragedie is een heerlijke animatie. Qua stijl is het een kind van zijn tijd, maar toch valt het goed op tussen de eerder Amerikaanse werken. Opvallend is de speelsheid en de humor, terwijl het toch geen kinderanimatie is. Leuk om te weten dat de animatie bij de Oscars won van de eerste Pixar-kortfilm met het gekende lampje in de hoofdrol.

Een film die zweeft tussen humor en surrealisme met een gehele sfeer die de kijker zelf ter interpretatie open laat wat er met het geheel bedoeld wordt. Ik lees hier verschillende ideeën zoals verwijzingen naar sprookjes (niet moeilijk met een titel als Grimm), of de symboliek naar het christendom als sprookje. Een film die moeilijk te vatten is maar desondanks de kijker toch vast houdt. Geen meesterwerk maar wel een film met genoeg stof tot nadenken en discussiëren.

Wie een documenaire over beren verwacht komt van een kale reis terug. Dit is een documentaire over de berenliefhebber Timothy Treadwell. Ik dacht eerst dat het een mockumentaire was. Maar dit is allemaal echt. Treadwell kan je vergelijken met die tv-koks. Goed in wat ze doen, maar in beeld zijn het toch maar vervelende ettertjes. Hij leefde dan wel 13 zomers tussen de beren, maar meer dan z'n liefde voor hen en de kunst om dichter bij te komen is er toch ook niet. Toch een groots verschil met bvb Dian Fossey tussen de gorilla's.

Grizzly Man is een wat triestig beeld van een man die van beren hield. En het is moeilijk als kijker om te zien of regisseur Werner Herzog de man zelfs maar serieus nam. Af en toe laat hij z'n kritiek dan ook blijken. De meeste beelden zijn dan ook amateuristisch geschoten door Treadwell zelf, de rest zijn standaard getuigenissen. Als je van natuur houdt, kan je beter terecht bij BBC Earth.

Een film over staking in Balen, al is er van drama niet veel te merken. De staking is ook maar een achtergrondverhaal en het gaat vooral over het leven van Germaine. Die zit blijkbaar nog te puberen en krijgt te maken met een moelijke relatie met de ouders en met die van Luc. Dat kernverhaal is nog het interessantste van de hoop, al is dat ook weer niet zo speciaal om er meer dan anderhalf uur mee te vullen.

Veel figuren komen nogal over als karikaturen en het is allemaal iets TE luchtige. Ook waren er momenten die de film geen goed deden. Met als grootste voorbeeld: de moeder die wegzwijnt bij het eten van een praline. Gewoon triestig!

Verder kan je natuurlijk ook filosoferen of je het eens bent met de stakers en/of de studenten. Waar ik niet helemaal wil over uitwijden, omdat het persoonlijk blijft natuurlijk en politiek getint. Al zal dat onbewust ook wel meespelen in het beoordelen van een film. In tegenstelling tot een film als Daens heb ik hier geen compassie met de arbeiders en zeker niet met de studenten die zich interessant willen komen maken om het eens te komen uitleggen aan die arbeiders puur met de achterliggende gedachte dat het wel goed staat als rebelerende student om extreem links uit de hoek te komen.

Soit, de film valt wat tegen met te weinig leuke momenten. Het kan niet altijd een topfilm zijn natuurlijk.

Het idee van de film om een dag telkens opnieuw te beleven, had ik al eens meer gezien. Zo is het (toch nog betere) Lola Rennt een goed voorbeeld. Ook 50 first dates een leuke variant waarin Adam Sandler telkens opnieuw Drew Barrymore moet versieren omdat die haar geheugen verliest. De film Groundhog Day kende ik eigenlijk niet, tot ik een aflevering zag van The X-Files. In seizoen 6 is er een aflevering waarin Mulder elke dag opnieuw een dag beleefd die eindigt met een explosie in een bank waarin hij en Scully overlijden. Stilaan heeft hij door dat hij de dag opnieuw beleeft en probeert dan ook het ergste te vermijden. De makers hadden zich laten inspireren op Groundhog Day.

Groundhog Day is een aangename romcom geworden met op de nodige plaatsen de nodige humor. Komedie is altijd moeilijk te maken, maar door het originele script en af en toe wat goeie humor is dit beter dan gemiddeld. Dat het zo'n hoge score krijgt, verwondert me toch. Anderzijds is komedie een wispelturig genre en zullen hier ook ongetwijfeld veel mensen in volgen. Het is een mix van een speciale film en tegelijkertijd zeer laagdrempelig.

Misschien dat ik deze film ooit een hogere score geef bij herziening. Ik was nu niet helemaal overdonderd, maar het blijft toch ook een beetje hangen. Ik heb er in elk geval van genoten!

Een komedie die zeker niet mijn ding is. Adam Sandler valt dan nog wel mee en ik zie ook Salma Hayek graag bezig. Maar figuren als Rob Schneider, David Spade en Chris Rock zorgen toch voor een deel irritatie. De film is wat onderbroekenlol en niet echt mijn ding, al zal dit ongetwijfeld z'n publiek hebben. Ieder zijn ding, maar dit is niet mijn soort films.

Beter en slechter dan het eerste deel. De sequel kon uitzonderlijk rekenen op een dubbel zo groot budget als haar voorganger. En dat merk je soms wel. De kwaliteit is beter en er is toch meer sfeer dan bij het eerste deel. Nog verre van de Japanse versies, maar toch. Het probleem is vooral het rammelende script dat de scènes tussen Japan en Chicago met elkaar mengt, maar er tegelijkertijd een warboel van maakt. Door de opbouw in fragmenten heb je hier en daar wel mooie scènes, maar valt de de sfeer meteen dood omdat het verhaal weer een hele andere kant uitgaat. Als er ooit een reboot van komt en ze in Amerika blijven, kunnen ze beter kijken naar recente horrorfilms als Mama, Insidious of The conjuring. Meer suggestie zodat de echte schrikeffecten veel harder aankomen.

The Grudge had toch een herziening nodig. Begin van deze eeuw was Japanse horror een rage. Al is dat bij velen vooral de huiskamers binnengekomen via Amerikaanse remakes. Aan het stuur van deze Grudge zit dezelfde regisseur van het origineel. Maar waar The Ring 2 jaar eerder nog over 48 miljoen dollar budget kon beschikken, was dat bij The Grudge amper 10 miljoen euro. Zeer weinig voor een zo'n film. Jammer, want je zou denken dat een regisseur die z'n eigen film opnieuw kan regisseren leert uit de fouten en gewoon beter kan doen met meer geld. In de remake zal veel naar productiekosten en bekende namen gegaan zijn.

De film voelt ook aan als een low budget in de stijl van vele andere horrorfilms uit die tijd. Denk aan Final Destination, Ghost ship, Cabin Fever, Thirteen ghosts, Wrong turn, Amityville horror, Urban Legends, ... die in de B-film blijven hangen en de finesse missen van om echt sfeer op te bouwen.

The Grudge is op zich niet slecht en kent wel wat mogelijkheden. Het genre wordt in Amerika de laatste jaren veel beter gedaan. De schrikmomenten komen al te snel in de film en verliezen zo gaandeweg hun effect. Er wordt teveel gemikt op het verhaal en niet op de sfeer. Misschien kwam de remake gewoon te vroeg en zou dit 10 jaar later veel beter gemaakt zijn. Anno 2014 hadden ze nog veel te leren.

Ik had nog nooit gehoord van Guardians of the Galaxy en liet me dan ook mooi verrassen. Het leek een langverwachte film te zijn, maar ik las toch dat in Amerika deze film moeiteloos werd voorbijgestoken door bvb TMNT. En na de film gezien te hebben is dat ook niet zo verwonderlijk.

Guardians zet nochtans een mooie sfeer neer in het begin met een vintage soundtrack via cassettes. Het leek weer eens anders te gaan. Maar dan wordt het toch meer een parodie dan echt een grootse avonturenfilm. Het tapt uit hetzelfde vaatje als Star Wars, The Avengers, The Fifth Element en Total Recall. Maar het mist op enkele dingen na de frisse creativiteit, het tijdloze en het echte epische van een klassieker. Verschil met The Avengers is ook dat die figuren had die we voordien al kende en het effect juist was om ze samen te zien. Wat hier niet is, hier hebben we gewoon een soort The A-Team van verschillende planeten. Op dat vlak heeft de film eerder weg van de Disneyfilm Treasure Planet.

Hier en daar is er wel een glimlach en sommige figuren werken op zich wel. De actie is een pak minder en ik mis het effect van een blockbuster. Niet de film die ik had verwacht, maar er zijn er slechter.

Hawkeye had best wel wat kerstsfeer en werd een leuke serie. De kerstspecial van Guardians of the Galaxy is een heel pak magerder dan dat. De personages waren al niet echt mijn favoriete Marvel-figuren. Het idee is wel leuk gevonden, maar de uitwerking is niet veel bijzonder en draait echt op de clichés zonder enige verrassing. Fans of kerstfanaten zullen hier wel van genieten.

Marvel voor de kleinsten. Het helden universum is altijd wel familievriendelijk geweest. Ietwat volwassenere films als Blade of Logan zijn eerder uitzondering. Maar deze sequel van Guardians of the Galaxy 2 heeft echt wel flauwe humor en weinig verhaal. Hij was zelfs minder fout dan de reboot van Power Rangers. Ik moest zelfs denken aan de straight to dvd sequels van Ice Age (Ice Age: Collision Course met Scrat in de ruimte).

Net als Disney (waar Marvel nu onder hangt) dat enkele hoogtes kende met haar animatiefilms komt blijkbaar de Marvel-machine in een dip terecht waarin ze de machine te veel laten werken en constant op veilig spelen. Beetje de arrogantie dat hun figuren zo bekend zijn dat ze zich alles kunnen permitteren.

Geen hoogvlieger dus, nogal rommelig en wat mij betreft de Batman & Robin (samen met Ghost Rider) van Marvel.

De beste van de trilogie met toch wat de minste figuren uit de MCU. Het komt hier best goed omdat er toch wat aandacht is gegaan naar het verhaal, dat niet zo zeer draait rond Peter Quill zelf. En vooral wat minder kinderachtige humor van Drax en Mantis die een parodie van zichzelf waren geworden. Vooral Drax the Destroyer was ondertussen meer een zeer domme kracht geworden die als een olifant in een porseleinwinkel liep. De balans in het team zit best goed en de interactie tussen de verschillende leden. De leden daarbuiten zijn dan weer een mak minder. Die Warlock had er gerust uit gemogen. De rest zijn veredelde cameo's voor de fans.

De film kent wat meer drama en zo komt de humor en actie beter tot hun recht. Alleen schommelt het nogal zeer snel van drama naar een slecht getimede lach naar een actie en terug naar verdriet. De film voelt wel wat onevenwichtig aan. En verder weinig verrassingen helaas, maar wel een mooie afsluiter van de trilogie. En bij MCU weet je nooit wat de toekomst brengt. En ik had nooit kunnen denken dat tussen enkele vrij slechte films en series in de MCU het net Guardians of the Galaxy zijn die nog voor de nodige entertainment zorgen.

Ik had wat schrik voor deze film, omdat het een thema aansnijdt dat zeker niet helemaal weg is maar in de jaren '60 nog een pak actueler en controversiëler: een relatie en meer nog, een huwelijk tussen mensen met een verschillende huidskleur. Toch iets wat meer openheid voor is gelukkig, al blijft het moeilijk voor conservatieve mensen. Maar je kan het thema opentrekken naar relaties van gelijke sexe bvb, wat ook nog niet in alle landen toegelaten is.

De film gaat gelukkig verder dan dat. Niet alleen is er het verschil in huidskleur, het speelt ook mee dat het allemaal zo snel gaat. Ik kan me voorstellen dat veel ouders toch ook niet gelukkig zullen zijn als hun zoon of dochter laat weten dat ze over twee weken gaan trouwen met iemand die ze nog nooit gezien hebben. Dan mag je nog ruimdenkend zijn. De film is zeer gelaagd. Je hebt de discussie van huidskleur. Maar ook het feit dat de ouders van het meisje haar altijd liberaal hebben opgevoed, dat iedereen gelijk is. Tot ze met die gedachten geconfronteerd worden. Opvallend dat net de katholieke Monseigneur Ryan zo vrijzinnig in gedachten is. Verder heb je nog het feit dat de man een dokter is met een goede opleiding, het leeftijdsverschil en vooral ook het generatieverschil. Zelfs voor de turbulente jaren '60 was er al veel progressie tegenover de jaren dat hun ouders jong waren. Er is nog veel werk natuurlijk, maar er kon al meer dan voordien.

De film is opgemaakt als een toneelstuk, geen wonder dat het later ook op de planken zoveel vertolkt werd. Maar op die manier komt het acteerwerk en de dialogen op de voorgrond. Mooi om te zien in de eenvoudige setting. De film draait voornamelijk rond Sidney Poitier natuurlijk als centraal onderwerp. Hij is een boeiende acteur, die best op z'n plaats zit. Het hart van de film is echter het koppel Katharine Hepburn en Spencer Tracy. Het werd de 9e en laatste keer dat ze samen zouden acteren. Tracy was stervende, maar Hepburn deed er alles aan om de film toch te laten doorgaan. Ondanks het risico dat hij tijdens de opnames zou sterven. Ze bracht hem naar de opnames en deed hem weg als het teveel werd. Je ziet ook tijdens de film de liefde van haar personage voor haar man. Het is niet gespeeld, maar maakt het personage zo ongelofelijk echt. De tranen stonden haar trouwens wel meer in de ogen, wetende dat Spencer Tracy pijn had tijdens het acteren. Het past bij haar rol en geeft iets melancholisch, maar is niet helemaal gespeeld.

De film schittert in de eenvoud, zoveel jaren later is het thema van een gemengd huwelijk minder controversieel dan in de jaren '60. Maar het is nog altijd gevoelig en het ligt nu in balans met de andere issues (zoals het generatieconflict en idee van een overhaast huwelijk met iemand die de ouders voor het eerst zien). De hele film is boeiend, er wordt tijd genomen tussen personages. Nergens wordt het afgerateld of valt het even stil. Met als apotheose de indrukwekkende speech van Spencer Tracy op het einde.

Prachtige film!

De bekendste versie van Pinocchio is die van Disney uit 1940. Een animatiefilm die de lat toch hoog legde en tegelijk de versie van het verhaal heeft bepaald, want weinigen zullen het boek gelezen hebben. Daarna zijn er veel adaptaties geweest en dit jaar kregen we zelfs 3 films te zien! Een Russische animatiefilm die in de vergeethoek is geraakt, een Disneyversie waar alle charme uit het origineel werd geknepen en dan was het wachten op de versie van Guillermo del Toro.

Het verhaal is wel gekend, maar krijgt een wat andere insteek en sommige randverhalen zijn ook anders. Dat zorgt voor een frisse en verrassende blik op een gekend verhaal. Eentje die meer een geheel vormt en toch ook wat donkerder met verlies en oorlog. De animatie is prachtig gedaan. De liedjes blijven minder hangen dan bij Disney en misschien hadden die er eigenlijk ook beter niet bij gehoord. De stemacteur van Pinocchio is soms wat vervelend, de rest doet het wel goed. Het eindresultaat is een zeer mooie versie van Pinocchio die de vele andere films over de houten pop met gemak doet vergeten. Vooral de live action versie van Disney eerder dit jaar.

Gulliver's Travels is een bekend verhaal en het was de vraag wat je daar anno 2010 nog mee kan aanvangen. Veel zou je denken omdat het toch een tijdloos verhaal is. Maar deze versie haalt die tijdloze sfeer weg en maakt er een wat domme voorspelbare slapstick van. Weg met het avontuur en de fantasie, dit is gewoon een komedie met afwisselend leuke verwijzingen en infantiele slapstick. Het mocht allemaal wat frisser, wat meer samenhangend, wat gedurfder. De film heeft z'n momenten, maar evengoed scènes die echt beschamend zijn. En net als je denkt dat het beter gaat, krijg je op het einde nog eens zo'n koude douche met War van Edwin Starr. Hier had ik - ondanks het genre doet wat het moet doen - meer van verwacht. Eentje voor de kindjes die nog nooit kleine mensjes hebben gezien in 'Honey, I shrunk the kids'.

Hongkong Heat. Een spannende film zonder overdreven veel actie. Wel genoeg, maar de film biedt ook goeie achtervolgingen en een deftig script. Het doet wat denken aan Heat, wat ik hier ook al eerder las. 2 meesters tegenover elkaar. Het is ook allemaal vrij realistisch in beeld gebracht en dat is zeker goed. Misschien had er nog meer in gezeten. De film heeft niet dat ietsje meer om een echte topper te worden, maar het is wel goed gemaakt.

Regisseur Nai-Hoi Yau heeft blijkbaar nog maar één film gemaakt. Ben toch benieuwd om nog meer van hem te zien.

De blauwdruk van Bonnie & Clyde, maar dan binnen de lijnen van de toenmalige Hollywood code. Had deze film 10 jaar later gemaakt geweest, had het er helemaal anders uitgezien. De film mixt misdaad, film noir en romantiek met een vleug humor. Visueel ziet het er wel verzorgd uit. De spanning wordt door die code wat afgeblokt, maar de film is wel boeiend genoeg.

John Dall had toen al een Oscarnominatie op zak met The Corn is Green uit 1945 en had met Hitchcock het onderschatte Rope gemaakt. Nadien zou nog Spartacus volgen, maar je ziet wel dat er eigenlijk geen groot acteur aan hem verloren is gegaan. Peggy Cummins doet het best goed als femme fatale. Het was haar laatste film in de US en wat in de vergeethoek geraakt bij het grote publiek.

Gun Crazy is een gezellige misdaadfilm. Niets hoogstaand, maar met de nodige charme.

Komedies zijn altijd wel een gevaarlijk genre en één dat nooit echt in de toplijsten zal terechtkomen. Deze film begint nogal vaag en heeft weinig inhoud. Maar na een tijd komt de sfeer er toch wat in en zijn er toch enkele grappen die wel werken. Helaas worden die afgelost met cliché jokes rond shit, homo's en maffia. Maar de rest valt best wel mee en zelfs het verhaaltje is niet slecht. Het acteerwerk houdt de film recht en vanaf de 2e helft wordt de film zelfs beter. Slecht begonnen, maar toch nog goed gekomen.