Opinions

Het verhaal van Wyatt Earp. De man heeft zichzelf tot legende laten uitgroeien in een verbloemde biografie. Maar kom, dat levert wel prachtige verhalen op. Het staat dicht bij de waarheid, en daarom te vergelijken met My darling Clementine, waar regisseur John Ford z'n inspiratie haalde bij de kleinzoon van Wyatt Earp zelf. In Gunfight at the O.K. Corral zien we meer van Earp en z'n samenwerking met Doc Holliday. Ook het feit dat het eindgevecht vooral persoonlijk was en niet op de eerste plaats een daad van rechtvaardigheid als sheriff.

De film wordt vooral gedragen door Burt Lancaster en Kirk Douglas. Douglas zal me nooit liggen, maar hier valt hij beter mee dan in Spartacus of Paths of Glory. Lancaster straat wel het nodige charisma uit en is een goeie keuze (ondanks de fysieke verschillen) als Wyatt Earp. Ook de kleine rolletjes van Dennis Hopper en Lee Van Cleef zijn niet slecht. De film was best wel leuk om zien, maar er zijn veel betere westerns.

Het geheel is een kwalitatieve western geworden, maar het mist toch wel de sfeer die vele andere films uit het genre groot maakten.

Je hebt de John Wayne-westerns en de spaghetti-westerns, maar ik kan zeker zo genieten van de westerns met de good-guy in de hoofdrol. Westerns met James Stewart, Gary Cooper, Henry Fonda, Glen Ford of deze Gregory Peck. De echte Jimmy Ringo zal geen brave jongen geweest zijn, maar het personage van Peck is best wel interessant. Een western met meer dan schietwerk en een spannend verhaal en boeiende personages. Naast Peck vallen vooral Millard Mitchell en Karl Malden vooral op.

Er wordt hier wel eens het vergelijk gemaakt met High Noon, vooral door de tijdsdruk en het wachten in het stadje. Maar qua verhaal en stijl zijn er toch nog verschillen. The gunfighter is misschien geen meesterwerk, maar is wel vakmanschap. Zowel bij de cast als de crew zitten verschillende figuren die in hun carrière een Oscar en andere prijzen hebben gewonnen, en weten hoe ze een film moeten maken. The Gunfighter is dan ook genieten.

De vergelijking met John Wick is snel gemaakt, maar toch doet de film het best niet slecht. We krijgen hier vooral vrouwelijke actiehelden en gewoonlijk in Hollywood als vrouwen het heft in handen nemen wordt de focus veel meer op humor gelegd of is het veel blabla met een femme fatale. Gunpowder Milkshake is qua verhaallijn dan niet zo origineel, de focus ligt wel degelijk op de actie. En die is best wel goed gedaan. Elke keer als 'de hel losbrak' - en dat is toch wel meer dan je zou denken - werd ik blij verrast. Visueel mooi gemaakt.

De film is trouwens R-rated, zodat het zeker geen braaf afkooksel geworden is van John Wick. De film oogt dan wel een mix van clichés en zijn andere filmtitels in gedachten nooit ver weg. Maar er zit vaart in de film, verschillende scènes zijn echt wel origineel (gevecht in de bowlingbaan, Sam's armen die slap hangen met wapens vastgekleefd, het meisje dat moet sturen bij een achtervolging, de gevechten in de bibliotheek waar Sam haar wapens zoekt in enkele boeken...) Misschien geen grootse vondsten, maar eigenlijk wel goed. Het zorgt mee voor de aankleding van de actiefilm die daardoor beter is dan je zou verwachten. Blij dat ik deze film in de bioscoop heb kunnen zien!

Een film uit de tijd van epische oorlogsfilms als The Bridge on the River Kwai, The Longest Day en The Great Escape. Met een sterrencast als dit, past het mooi in het rijtje. 7 Oscarnominaties (met prijs voor special effects) werd het ook erkend door Hollywood. J. Lee Thomas maakte wel meer van die 'net niet' films met 2 sequels van Battle of the Apes, een sequel van Death Wish en Indiane Jones ripoff King Solmon's Mines. Enkel met Cape Fear zat hij er helemaal op. The Guns of Navarone is op zich niet slecht, een goed onderhouden oorlogsfilm. Maar echt overtuigen doet het ook weer niet. Daarvoor is het wat gedateerd en is er niet echt een epische scène bij die je tussen de andere oorlogsfilms onthoud. Of een acteerprestatie dat opvalt in het palmares van de bekende namen.

In een film als dit waar je het plot al kent, moet je kunnen verrassen op andere vlakken. Mooie actie, een sterke cast, humor, ... Het is moeilijk op te boksen tegen de sterke cast van deel 1 en vooral een Yul Brunner als Chris. George Kennedy is een heel andere Chris en de rest van de cast ontbreekt het wat aan passie.

Vervelen doet het zeker niet, maar ik had meer het gevoel naar een lange aflevering van een tv-serie te zien dan een echte film. Eén van de mindere delen, ben benieuwd naar het laatste deel met Van Cleef.

Drie korte verhalen. Ik hou wel van zo'n omnibus, zodat we even meegenomen worden in een boeiend verhaal zonder dat het te lang wordt uitgetrokken. Drie verhalen rond ontmoetingen die anders uitdraaien dan je eerst verwacht. Het is nooit groots uitgepakt of visueel bijzonder, maar de acteurs doen het wel goed en de filmmaker weet snel de aandacht vast te grijpen. Mijn tweede film van Ryusuke Hamaguchi na zijn Oscarwinnende film Drive my Car. Hier moet ik zeker meer van zien.

Koreaanse humor is niet echt mijn ding moet ik zeggen. En daarvan zie je meer dan nodig in de film. Die is trouwens een kruising tussen humor, actie, drama, thriller, fantasy en nog meer. Mooie momenten wisselen af met flauwe humor. Daardoor is de film net goed om te kijken, maar heb je constant 'moet dat nou' momenten die de film naar beneden halen. Hier had ik toch wel meer van verwacht moet ik zeggen. Jammer.

Er zijn al tal van parodieën geweest op de 007-reeks. Maar deze film geeft niet enkel een parodie, maar zorgt ook voor de nodige actie. Verschil is trouwens ook met de meeste parodiefilms dat die zich vooral focussen op de snufjes of een ripoff van Blofeld met een spion in kostumering om de herkenbaarheid te behouden. Deze film gaat nog verder met gimmicks van andere Bondfiguren, de bekende trailer met de dansen de vrouwenschaduwen en zelfs de Bondtune. Ook Q, Monneypenny, de hoed aan de kapstok, Jaws, Walter PPK, M, ... komen allemaal aan bod. Prachtig gedaan met een humor die naar Aziatische normen gelukkig nog werkt.

Charlotte Lybaert in haar eerste kortfilm als ze (bijna) afstudeerde aan het KASK in Gent. Een verhaal dat lang genoeg duurt en haar tijd neemt, maar tegelijkertijd ruimte laat voor vragen. En zeker bij een kortfilm vind ik dat wel interessant, omdat de tijd toch altijd te kort is om er een mooi verhaal met begin, midden en einde van te maken. De film toont de kleine dingen die op dat moment soms groter lijken dan het zijn, zeker als je het niet in woorden kan uiten en alles dus voor interpretatie is. Dat hoort wat bij het volwassen worden zeker?

Heerlijke muziek ook van haar vriend Nils Vermeulen. De film zelf lijkt op het eerste zicht wat banaal, maar blijft langer hangen dan je zou verwachten. Benieuwd wat de toekomst brengt.