Opinions

Het niveau van deel 1 werd nadien nooit evenaart, maar het eindresultaat is wel één van de beste trilogieën die er gemaakt werd. Een onderhouden consequente filmreeks dat ook goed weet het verhaal af te ronden. Het verhaal is verteld en ik zit niet echt te wachten op spin-offs, prequels of nog meer sequels.

Michael Corleone lijkt alles te hebben, maar is verscheurd tussen zijn leven als Godfather en het leven als een man die goed wil doen voor zijn familie en de maatschappij. Helaas zijn beide werelden aan elkaar verbonden en heeft elke keuze zijn prijs. Uiteindelijk zal hij verliezen en eenzaam eindigen omdat alle mensen die hij liefhad gestorven zijn of verdwenen uit zijn leven.

De film start eigenlijk wat laat vanaf de aanslag op Corleone en zijn partners als hij de opbrengst van zijn verkochte hotels verdeeld. Het teken dat niet alleen het gangsterleven gevaarlijk is, maar eruit stappen ook zijn prijs heeft. Echt veel hoogtepunten komen er nadien niet, al kon ik wel genieten van de eerste keer dat Tony Corleone voor zijn vader zingt, het lied dat hem terugbrengt naar zijn liefde uit Corleone die stierf na een aanslag. Ontroerend... Maar ook de actiescènes zijn best spannend.

De film is opnieuw vakmanschap. Knap dat ze ook effectief jaren gewacht hebben voor dit 3e deel, zodat het natuurlijk aanvoelt hoe iedereen ouder geworden is en we in een andere tijd leven. Herkenbaar door de wissel van pausen. Sofia Coppola wordt wel eens afgeschoten voor haar acteerwerk in deze film, ze kreeg zelfs een prijs voor slechtste actrice. Ze is zeker geen groot talent, maar echt slecht kan je haar ook niet noemen. Het valt misschien wat harder op naast de vele legendarische acteurs.

De sfeer zit goed in deze Godless, het relaas van het westen waar God al niet meer komt. Een hoop figuren waar zelfs de 'good ones' hun donkere kant hebben. Acteerwerk zit goed, mooie muziek en mooie beelden. Een aanrader voor de liefhebber van donkere westerns. Het is moeilijk om dat ook 7 afleveringen vol te houden en er zijn verschillende verhaallijnen om het zo'n lange lengte vol te houden. Doe mij maar dan een wat kortere filmversie met iets minder zijsprongen. Nu zit er tussen deze heerlijke western nog te veel ballast en krijg je soms ook het typische soapgehalte waar wel meer series last van hebben. Maar zeker niet slecht.

Het begint wel leuk en rustig. Het idee is wel goed gevonden, maar helaas vervalt het snel in ordinaire slapstick en dat is voordien al meer en beter gedaan. Toch valt het nog wel mee en eigenlijk is de film best wel te genieten. In elk geval vrij originele invalshoek voor de jaren '80. Geen hoogstaande cinema, maar op zich valt het wel mee.

Hollywood en films over goden gaat toch nooit echt samen. Alsof je dan verplicht bent om slechte en lelijke effecten te gebruiken. Gods of Egypt valt in verhouding dan nog mee. Het is een luchtige film geworden met een kruising tussen Aladdin en Indiana Jones met wat fantasiefiguren. Het voelt altijd wat knullig aan en lijkt eerder een tienerfilm te zijn. Maar het entertaint nog wel genoeg om er van te kunnen genieten.

We zijn nu 15 jaar later en dit soort spektakelfilms zien we tegenwoordig met een andere aanpak. Godzilla is geen Cloverfield of Monsters, maar eerder een echte blockbuster met een brave dosis humor, maar wel met een hoog tempo aan actie en avontuur. Het acteerwerk is nogal pover, maar dit soort films heeft dat altijd wel lijkt het. Wat maakt de film dan wel goed? Godzilla is één grote rollway waarin je onbewust wordt meegesleept.

Het monster zelf is de grootste attractie. Fans van de originele Gojira films zullen hier niets aan vinden, omdat het monster eerder een gemuteerde leguaan is dan het oorspronkelijke monster Gojira. Maar als leek zullen we maar zeggen, is dit puur genieten. Zelfden werd met CGI dergelijk monster zo mooi neergezet. Dat de beesten duidelijk zijn gaan kijken bij Jurassic Park maakt mij niet uit. Het is mooi gedaan en dat is soms meer dan genoeg.

Verder is dit hoofdzakelijk een lichte avonturenfilm met humor. Die humor is trouwens licht en niet kinds zoals in bvb de Spidermanfilms. Dit zorgt voor een film die geschikt is voor de hele familie. Soms wil je wel meer natuurlijk en mag het wel eens pittiger, maar daar rekening mee gehouden komt dat nog best goed.

Ik had de film origineel in de bioscoop gezien en het was de vraag of dit 15 jaar later nog wel zou boeien. Vooral als je leest hoe velen de film afbreken en het aantal Razzy's dat de film gewonnen heeft. Maar dit is gewoon een kind van z'n generatie en ondanks het soms brave gehalte en mindere acteerwerk, is dit wel vakwerk. Er zijn op vlak van CGI een hele hoop slechte dingen gemaakt, maar op vlak van spektakel levert Emerich hier een stevige film af.

Godzilla in 1998 was op zich geen slechte film. Een typische 90's blockbuster in het rijtje van Jurassic Park, Independence Day of Armageddon. Door velen vergruisd, maar op zich wel van genoten. En toch keek ik uit naar de nieuwe Godzilla anno 2014. Het bekende monster verdiende zeker nog een nieuwe film om zo met de tijd mee te kunnen gaan. Het was allemaal een pak serieuzer nu, wat past in de huidige blockbuster-aanpak. Niets mis mee, zolang het nog boeiend blijft. En daar wringt het schoentje wat. De omkadering is wel leuk, maar qua inhoud is het enorm voorspelbaar en nergens echt spannend. De enige die zich gelukkig wel kan handhaven zijn de monsters en vooral Godzilla zelf dan natuurlijk. De zeldzame sterke elementen uit de film zijn die van het bekendste (of toch minstens top 10) monster uit de filmgeschiedenis.

Ook al is het geheel een teleurstelling, voor de enkele machtige scènes met het monster was ik toch blij om die op het grote doek te mogen zien. Toch nog een beetje van kunnen genieten dan. Hopelijk krijgen we nog een herkansing met Godzilla waar het filmmonster nog meer tot z'n recht komt.

Godzilla vs Kong is een mix tussen Godzilla, King Kong, Pacific Rim en Power Rangers met een snuifje Tron. Het avontuur van Kong en de donkere dreiging van Godzilla hebben plaats gemaakt voor meer science fiction. Geen enkel menselijk personage is interessant en het verhaal sleept zich nogal voort. De fun is er helemaal uit, de CGI is slecht en weinig indrukwekkend. Het idee van de 2 iconische monsters die met elkaar vechten kan de verwachtingen langs geen kanten inlossen.

Een film met een monster als dit moet de nodige fun, spanning of avontuur hebben. En zeker bij de nieuwe Godzilla films ontbrak dat wel eens. Kong: Skull Island was beste mooi. Visueel, avontuurlijk en de nodige actie. De clash Godzilla vs Kong was een dieptepunt helaas, dus toch met wat vrees naar deze Godzilla x Kong gaan zien.

Kong en Godzilla zijn alvast goed gedaan en hebben in beperkte mate ook wat meer karakter gekregen. Leuke actie en niet te veel menselijke personages. De fantasiewereld is qua CGI dan weer een heel pak minder en het verhaal werkt ook niet echt. Wel jammer, omdat je met Kong en Godzilla zoveel kan doen. Het lijkt wel Alien vs Predator waarin het niet echt lukt om de twee legendarische monsters op een quasi zelfde niveau bij elkaar te brengen.

Godzilla x Kong kan wel nog genoeg entertainen, zeker op een groot doek. We zitten al nr 5 in deze Monsterverse en van beide monsters zijn al zoveel versies gemaakt. Maar volgens mij is er nog genoeg creatieve ruimte. Alleen zitten de makers teveel met de franchise in hun hoofd ipv gewoon een goeie film af te leveren.

Godzilla uit 1998 en King Kong uit 2005 kregen toen de nodige kritiek. Maar achteraf gezien waren die toch beter dan de latere films uit de Monster Universe. King Kong uit 2017 was visueel nog wel de moeite, maar de Godzilla films zijn zo donker dat je eigenlijk 2 uur zit te kijken naar nachtelijke regenscènes met af en toe een monster. Er wordt ook geen spanning of avontuur meer gebruikt, iets wat je ziet in veel films tegenwoordig. Het moet niet per se allemaal luchtiger, de hardere aanpak kan wel werken. Maar er moet meer zijn dan dat. De monsters hebben hun best gedaan in deze film. Een andere toon een andere cast dat hun plaats tussen de monsters kent en een beter script. Dan kan je nog mooie dingen doen met deze monsterfilms.

Op het moment dat Japan knockout is na de wereldoorlog, kan het blijkbaar nog erger als Godzilla verschijnt. Dat zou ook de verklaring zijn van de titel 'minus one'. Volgens wikipedia de 37e Godzilla film (als je de Amerikaanse versies meerekent). Het legendarische monster heeft al een hele weg afgelegd. Ik ben minder vertrouwd met de Japanse films en dan is het wel een verademing tegenover de Amerikaanse versies. Hier zie je veel meer het trauma dat meespeelt van de Japanse bevolking na de oorlog en dan vooral de 2 atoombommen die het te slikken kreeg.

Er wordt stilgestaan bij het menselijk leed, wat afwezig is bij de Amerikaanse Godzilla films. Dat heeft voor- en nadelen, want soms is die aandacht wat langdradig, maar tegelijk geeft het wel zuurstof aan zo'n monsterfilm. Mooie kleuren en sterke effects met passende muziek en een indrukwekkend monster. De film zelf wisselt dan wel soms van niveau en de personages zijn niet altijd boeiend, maar visueel wordt veel goed gemaakt. Het is één van de betere Godzilla films. Voor zover ik al gezien heb uit de lange franchise.

Deze Zuid-Koreaanse thriller begint wel goed. Mooie setting, een hoop mysterie en de nodige humor. Zo'n typisch klein dorpje met uitzonderlijke gebeurtenissen, dit keer ergens in Zuid-Korea. Af en toe wordt een tip van de sluier gelicht, maar het duurt te lang. Geen probleem met lange films, maar hierdoor wordt de spanning wat teniet gedaan. Het betert later terug wat, al bleef ik helaas op mijn honger zitten.

Ik heb de versie gezien met de gesproken commentaar van Chaplin. Ik blijf het prachtig vinden hoe hij alle taken van regie, acteren, muziek en noem maar op combineert. Niet evident lijkt me.

Voor alle duidelijkheid, echt lachen met Chaplin doe ik niet. Het idee van slapstick is al gedateerd, al is echte slapstick zoals Laurel & Hardy hier niet aan de orde. Het is net de combinatie van subtiele uitgekiemde humor, romantiek en melodrama de grote troef van Chaplin en vooral dan het figuur van The Tramp.

De scènes duren niet al te lang en worden dus ook nooit vervelend. Vooral de stukken met het huis en het dansen zijn zeer goed geregisseerd en met de nodige choreografie in beeld gebracht. Weinig humoristische films die hier nog in slagen zonder ofwel iemand te beledigen ofwel door platvoers te gaan en minsten 5 keer het woordje sex of shit te laten vallen.

Het is m'n eerste stomme film van Chaplin, maar toch doet het me verlangen naar meer. The great dictator, m'n favoriete film van hem, bevat misschien meer verhaal en is inhoudelijk veel beter. Toch slaagt deze Gold Rush erin om een mooi evenwicht te creëren tussen een lach en een traan. Een cabaretfilm zoals er weinig gemaakt worden.

Een film die vooral op jonge kijkers gericht is. En dat gelukkig weet volgens mij, want veel zaken worden nogals simpel voorgesteld en we krijgen op het einde van de film een korte samenvatting en overzicht van wat er in het 2e deel zal gebeuren...

De film is een race in een rollway en is vooral leuk als avonturenfilm. Met de personages krijg je geen binding, want die flashen gewoon voorbij. Het idee van de deamons (de zielen als dier) is wel leuk en ook de grote shots (ook al zijn ze met de pc gemaakt) ogen wel mooi. Het gevecht tussen de twee ijsberen en de eindbattle waren sterke scenes. Grote probleem van de film zijn de vele personages die amper voorgesteld wordt en de gaten en fouten in het plot alsof er over het verhaal niet nagedacht wordt. Daardoor vallen soms de gebrekkige acteerprestaties niet te hard op. En de film duurt gelukkig geen 3 uur zoals bij Lord of the Rings.

Als je er niet te veel van verwacht is het wel een aangename film, maar je moet wel weten dat die vooral voor jonge kijkers bedoeld is. Niet zo donker als LotR en pakken beter dan gedrochten als Eragon bvb.

Fascinerende film over een seriemoordenaar in Hamburg jaren '70. Een marginale kerel in een donkerbruin café waar praktisch alleen mensen komen die de maatschappij al lang vergeten lijkt te zijn. Waar ook geen vragen worden gesteld, zolang je maar niet dood gaat op een barkruk, kan het niemand schelen wie je bent en hoe je er uit ziet.

Het is gebaseerd op waargebeurde feiten en toch lijkt het door de grote marginaliteit eerder een parodie te zijn. Tot je de historische foto's vergelijkt met de moordenaar, de slachtoffers en de setting. Dan zie je dat d werkelijkheid niet moet onderdoen. Uiteraard in een vorm gegoten voor de film. Het levert alvast een interessante film op.

Goldeneye is de film waarmee Martin Campbell er in geslaagd is om zover de studio dat toeliet een upgrade te maken van de filmreeks. Een heilige formule waar niet aan geraakt mocht worden. Nochtans was er meer gedurfd ten tijde Timothy Dalton. Vooral tijdens Licence to kill. Goldeneye houdt zich terug aan de vaste formule ten tijde van Roger Moore, maar wordt toch iets flitsender dankzij Martin Campbell. Ik moet wel toegeven dat de film ondertussen ietwat gedateerd is en dat je ondanks de betere regie nog steeds de vaste formule tegenkomt. Die formule verpest deels de filmreeks, omdat ze zorgt voor scènes die te geforceerd zijn. Het geflirt met Monneypenny, de slapstickgadgets met Q, het gemor van M en een hoop flauwe oneliners.

Brosnan is gelukkig al iets harder dan Moore, maar je mist de echte spionnen als Connery en Dalton. Het gaat allemaal wat te gemakkelijk. Brosnan moet nog wat in z'n rol groeien en zal later veel beter presteren. De film is nog wat te humoristisch bedoeld en ik ben al niet echt een liefhebber van de 'grappige Bond' die we ook al zagen bij Moore.

Toch een pluspunt dat door velen zal afgeschoten worden: de soundtrack. Eric Serra is dan wel geen John Barry, hij legt er wel z'n eigen stijl in en zorgt voor een modernere sound zonder de sfeer van weleer te vergeten. En uiteraard de titelsong van Tina Turner, geschreven door de mannen van U2 dat toch één van de betere Bondsongs geworden is.

Dit is de film die de verdere reeks in een vast sjabloon doet gieten. Het ietwat donkere gedeelte van From Russia with love wordt opzij gezet en m'n gaat het luchtige gedeelte wat benadrukken. Guy Hamilton verzamelt de accenten van de voorbije films die het meest zijn aangeslagen bij het publiek en heeft die extra benadrukt. De aanwezigheid van de vaste figuren, een eerste en tweede Bondgirl, een geschifte vijand met een 'apart' hulpje (Oddjob) en de nodige oneliners. Ook de Aston Martin wordt hier een vaste waarde. De muziek van Shirley Bassey wordt ook een prototype voor de komende Bondfilms. Minder een song die in het geheel past, maar meer een nummer dat de sfeer wat probeert weer te geven vanaf de zijlijn. Er wordt ook gebruik gemaakt van een popster, zodat het nummer op zich belangrijker wordt als promomateriaal en eigenlijk in de film zelf niets te zoeken heeft.

De acteurs doen het nogal met wisselend talent. Harold Sakata (Oddjob) is geen acteur en we mogen blij zijn dat hij geen tekst heeft. Gert Fröbe speelt wel goed, maar wordt zoals veel Bondacteurs gedubt. Cec Linder als Felix Leiter is nogal miscast. Origineel is Leiter de beste vriend van James Bond, wat vooral in Licence to kill en Casino Royale beter tot z'n recht komt. Hier is hij maar een oude man van de concurrent. De film heeft wel z'n memorabele scenes, dus Hamilton heeft het er als spektakelregisseur niet zo slecht vanaf gebracht. Denk aan de laser met een gevangen Bond, de auto-achtervolging en de Bondgirl in goud beschilderd.

De film begint wel wat meer op een stripverhaal te lijken met bizarre toestanden en veel karikaturen. Gelukkig weet Hamilton dat volgens mij en voor een keertje is dat niet slecht. Het is origineel en weer eens wat anders dan de voorbije film. Jammer gegoeg zal het even duren voor dat stripgehalte ruimte maakt om 007 opnieuw wat meer 'spion' te mogen laten zijn ipv actionhero.

De film begint wel goed. Hard en realistisch en geen geromantiseerde maffiafilm zoals The Godfather. Echt een beeld van de maffia in het heden en niet ten tijden van de Amerikaanse drooglegging. Na een korte start zakt de film helaas in elkaar. We krijgen wel een hedendaags beeld, maar echte alle sfeer is verdwenen. Uiteraard moet je geen romantiek verwachten, maar zelfs modernere films als Cidade de Deus of Tropa de Elita hadden nog die pittige kruiden. Gelukkig is het camerawerk nog wel mooi met momenten.

Gaande weg begin je wel een beeld te vormen van de verhaallijnen en werpt de aanpak ook z'n vruchten. De feiten komen harder over en het rauwe is wel integrerend. Hoe figuren plots beseffen waar ze mee bezig zijn en al dan niet met het idee worstelen om door te gaan of te stoppen. Plots is het allemaal geen spelletje meer. Opvallend is ook dat je anders dan in een doorsnee maffiafilm niet met een grote climax zit (buiten de lopende verhaallijnen), maar wel met verschillende kleine climaxen die aantoont dat deze feiten aan de lopende band zijn en het na deze film niet afgelopen is.

Een film waar meer in gezeten heeft, maar die waarschijnlijk wel een trend heeft gezet voor de nieuwe generatie maffiafilm. Smaakt in elk geval naar meer. Jammer dat er wat weinig sfeer in zat de eerste helft en ook niet alle verhaallijnen even boeiend waren. Maar ik heb wel genoten van de prachtige shots en de rauwe aanpak werkt wel.

Het regiedebuut van Ben Affleck die een nieuw talent van hem liet zien door te regisseren en daarmee zijn naam wat redde in Hollywood na een hoop mindere films als acteur. Het zou niet de laatste boeiende film van hem zijn als regisseur. Hij kan rekenen op een wat voorspelbare cast, waaronder zijn broer Casey in de hoofdrol. De cast is dan wel wat voorspelbaar, ze passen goed in hun rol. En tussen de toen veel bekendere namen is het vooral Amy Ryan die schittert als de verslaafde moeder, terecht genomineerd voor een Oscar.

Gone baby gone is een thriller over een verdwijning, zo zijn er wel veel meer. Maar Affleck slaagt er in om toch ietwat de clichés te vermijden of het er in elk geval niet dik op te leggen. En de spanning blijft lang aangehouden voor de twist bekend wordt voor de kijker.

De film bleef bij mij lang onder de radar en eigenlijk pas via het palmares van Amy Ryan opgepikt. Een boeiende film en een solide thriller.

Fincher houdt blijkbaar van psychologische thrillers of tenminste verhalen met een twist. Gone girl is wat dat betreft niet zijn beste film, maar zeker niet slecht en vrij toegankelijk. Niet dat je omver wordt geblazen door het plot, maar ik bleef toch geboeid welke weg Fincher gaandeweg zou inslaan. Vooral het einde is daarin toch ietwat teleurstellend. De film valt vooral op door het best wel minder filmjaar 2014. Dit is mijn 28e film met releasedatum in 2014 en het is toch nog wachten op die ene echte topper. Al komen The Equalizer en The Wind Rises wel wat in de buurt.

Maar terug over Gone Girl. Ben Affleck valt ook hier weer mee en laat nog maar eens zien dat hij onterecht als acteur wordt afgeschoten. Als regisseur heeft hij ondertussen toch al erkenning, als acteur mag dat ook wel eens gezegd worden. Toch bij zijn latere films. Maar de grote verrassing is wel Rosamund Pike die ik eigenlijk enkel kende van de Bondfilm Die another day. Ik zag haar nog wel in één of fandere Johnny English film, maar dat waren niet meteen rollen die een Oscar zouden opleveren. Deze misschien wel. En ik hoop dat ze nog meer de kans krijgt om te laten zien of ze al dan niet meer aan kan.

De film wordt goed opgebouwd en Fincher zorgt voor een goeie mix tussen suggestieve sfeer met veel mysterie, maar toch toegankelijk zodat het geen onoplosbaar wiskundig raadsel wordt. Dit wordt een film die je later nog wel eens kan zien, maar toch ook weer niet in de historische lijsten zal (mag) terechtkomen.

Op sommige vlakken zeker beter dan de remake met Cage, al kan die wel rekenen op een groter budget en een hoop nieuwe filmtechnieken (en Angelina Jolie). Wel is hier de geloofwaardigheid toch wat beter en vooral de achtervolgingsscène maakt de film nog goed. Het acteerwerk is echt wel onderschikt. Daarin heeft de filmmaker enkel aandacht geschonken aan de auto's en niet aan de mensen die rondlopen in z'n film. Opvallend was wel dat dit de enige achtervolging was die ik tot nu toe zag, waarin evengoed gestopt wordt om slachtoffers uit gebotste auto's te redden (onschuldige slachtoffers). Ook aandacht voor de pers die getuigen interviewt en een centraal bureau dat de communicatie doet. Maar het is vooral de achtervolging zelf die wel leuk is om zien.

Geweldige soundtrack bij deze film. Heb die nog op cd liggen. Deze film is een aangename blockbuster geworden. Het doet me denken aan een reeks gelijkaardige adrenalinefilms uit die tijd: The Rock, The Fast & The Furious, Metro, Face/Off, Con Air, Shaft, Bad Boys en anderen. Geen toppers en vrij licht, maar wel genoeg actie en droge oneliners om te genieten bij dergelijke films. Meer heeft de film ook niet te bieden. De auto's en de achtervolgingen zijn wel leuk, Nicolas Cage en Robert Duvall brengen het er nog wel goed van af, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Geniet gewoon van deze film zou ik zeggen.

Als je verschillende films van voor 1939 bekijkt en je komt dan deze tegen, is dat toch een enorme stap vooruit. Een grootse epische film zoals je ervoor nog niet had gezien. Alles klopt in deze film. Het heeft een boeiend verhaal dat niet enkel draait rond wat romantiek, maar ook de Amerikaanse burgeroorlog in beeld brengt. En dat vanuit het Zuiderse standpunt, die tenslotte toch verloren hebben. En wat de romantiek betreft, zie je ook het jarenlange spel tussen Scarlett en Rhett. Tot de relatie gedoemd is tot mislukken en het te laat is om er dan nog iets van te maken.

Vele mooie beelden ook trouwens en indrukwekkende scènes. Vivien Leigh speelt met verve de hoofdrol en draagt zonder twijfel voor het grootste deel de film. Een figuur dat zeker niet altijd even sympathiek is, wat belangrijk is voor het verhaal. Maar ze doet dat goed en je ziet haar karakter veranderen van de jonge tiener tot de zelfstandig vrouw die steeds aan zichzelf denkt. Tot het te laat is en ze ziet dat er meer is dan enkel geld en status. Clark Gable is evengoed in vorm. Rhett is een sterk figuur dat je wel meer in de filmwereld tegenkomt uit die tijd. Maar hij is zeker geen karikatuur geworden. En daar merk je dat de sterke man en de sterke vrouw elkaar aantrekken, en tegelijkertijd met elkaar botsen.

Een prachtfilm waar ik boeiend naar kan blijven zien. Niet alleen voor haar tijd een uitzonderlijke film, maar nog steeds een klassieker die zonder probleem blijft rechtstaan.

Blijkbaar naar een Japanse manga en ik denk dat ze er voor het verhaal iets te veel van uitgaan dat de kijker hier mee vertrouwd is. Niet dat dit soort films het altijd zo van het verhaal moeten hebben. Naast de kleurrijke figuren krijgen we de gekende mix van actie en Hong Kong martial arts. Al valt dat niet altijd zo goed mee. Het zijn wel leuke, maar weinig originele gevechten. Even toch geamuseerd met deze film, maar denkelijk zal dit snel vergeten zijn.

Zeker niet de beste Die Hard, maar er is toch wel wat actie aanwezig. De achtervolgingen zijn vooral leuk om zien. Onder het moto 'mag het ietsje meer zijn' worden een hele hoop auto's tegelijkertijd tot schroot herleid. Bruce Willis blijft de ster van de reeks, maar in tegenstelling tot deel 4 ontbreekt het hier aan een sterke tegenspeler. Justin Long in deel 4 zorgde voor de vrolijke noot en dat zorgde ook voor een beter acteerwerk bij Bruce Willis. De zoon van McClane is een eitje en ook de vijand is vrij kleurloos. Met de snedige humor van Willis (oa z'n klassieker Yippie kayee motherfocker) en de grote dosis actie is het toch nog een aangename blockbuster. Maar moest de reeks met deze film begonnen zijn, had het nooit de klassieker geweest die het is geworden. Ik hoop dat ze zich herpakken bij het volgende deel.

Enkele collega's hadden deze film al gezien toen ze begin deze maand met hun kinderen gingen kijken bij een sinterklaasfeestje. Veel kinderen hadden met momenten schrik en sommigen moesten zelfs beginnen wenen. Misschien voor de allerkleinsten net iets te overweldigend? Het deed me geloven dat de film voor een breed publiek gemaakt was.

The good dinosaur is overduidelijk bandwerk en haalt de inspiratie bij vele andere films. Zonder ook nog moeite te doen om het wat charmant aan te kleden. Zelfs de mooie scenes (denk aan de vuurvliegjes) komen te geforceerd over. Maar het maakte de film nog wel net leuk genoeg om te zien. Talent is er duidelijk nog wel, alleen wordt het niet echt ingezet.

Een misstap van Pixar dus duidelijk dat nochtans niet slecht bezig was met Inside Out. Niet dat ik het zo'n topfilm vond, maar dat had nog meer humor en een origineel verhaal. Kan je niet van deze dinosaurusfilm zeggen. Dan is zelfs Dinosaur van Disney uit 2000 nog beter.

De film is gewoon slaapverwekkend. Geen spannend verhaal, slecht acteerwerk en nergens enige vorm van actie. Dat de film probeert te experimenteren met zwart/wit helpt ook niet en is al vele malen beter gedaan. Mislukte poging van Soderbergh om hier iets van te maken.

Dit is jeugdnostalgie met vooral een schitterende Robin Williams. Hier speelt voor mij die nostalgie wel een deel mee. Tijd om terug te zien dus. Barry Levinson is een echte Hollywood-regisseur met vooral brave films die niet bepaald creatief zijn. Zijn films moeten het vooral hebben van de acteurs die er in meespelen. Denk aan Rain Man of Sleepers. Ook hier draait het vooral rond Robin Williams. De interactie met de rest valt wel mee, maar de grote troef is vooral Williams die radio maakt. Daarnaast loopt het niet echt vlot. Dat liefdesverhaaltje is soms zelfs wat fout en de oorlog is soms niet meer dan wat achtergrondmuziek.

Het is een gezinsfilm die denkelijk weinig mensen van nu nog zal bekoren, maar eerder blijft nazinderen in de herinnering van een vorige generatie.

De film bleef wat onder de radar en is creatief ook niet opvallend. Maar het verhaal heeft het hart op de juiste plaats en met acteerprestaties van vooral Florence Pugh en Morgan Freeman die nog eens meer doet dan een veredelde bijrol, maakt het al veel goed. Het is geen zwart-wit film geworden. Een verhaal dat tijd neemt om te ontwikkelen en met momenten echt binnen komt. En misschien is de aanpak van Zach Braff net wel een troef, omdat hij het verhaal voor zich laat spreken en de personages de lead nemen in deze film. Het is opnieuw weer een wonder hoe Pugh zonder meer een film kan dragen en ook een intiem drama als dit perfect kan spelen.

Sfeervolle film met 2 broers na een overval die verkeerd afloopt. Vanaf dan krijg je een rit vol adrenaline van een crimineel die een uitweg zoekt, maar waarvan het plan in zijn hoofd in 't echt niet loopt zoals hij dacht. Er zit voldoende vaart in de film en Robert Pattison draagt de film met gemak. Alleen voelen veel dingen nogal geforceerd, het enige wat echt verraste voor mij was het feit dat zogezegd zijn broer wakker wordt, maar waar blijkt dat Connie de verkeerde patiënt heeft meegenomen..

Een film waar het script nog wat teveel naar voor komt en je dan ook wat wacht op een plot. Alhoewel dat misschien niet echt nodig was hier. Mooie kleuren en passende muziek, het is er allemaal wel maar komt niet helemaal uit de verf. Maar al bij al best wel van genoten.

Een gezellige film waar niet zoveel aan te merken is. Sterk verhaal, goed acteerwerk, leuke muziek, ... Alleen is het ook niet meer dan dat. Raar dat Gus van Sant hier geregisseerd heeft, gezien z'n andere films. Maar misschien dat het de verdienste is om zo'n ontspannende film neer te zetten zonder meer.