Opinions

Keiharde film die met een naar wereldbeeld komt - de GOD markt voor Guns, Oil en Drugs. En ik ben bang dat dat toch wel eens heel dicht in de buurt van de realiteit kan zitten.

De spanning wordt heel langzaam opgebouwd - als je niet met je aandacht erbij kijkt is het al gauw saai denk ik, want dan mis je de soms wat subtiele dingen waar die spanning op drijft. En als je verwacht spetterende actiescenes te zien, mwah. Dan is het wel een lange zit, denk ik.

Indrukwekkend geacteerd door Tony Kebbell - die was me nog niet eerder opgevallen, maar draagt wel deze film.

Vreemd geval dat vooral lijkt te drijven op de kunst van het weglaten. Dat werkt goed genoeg om het ietwat interessant te houden, maar daar staat dan wel tegenover dat het wat uitzichtloze bestaan van de twee dames niet bepaald een aantrekkelijk verhaal oplevert. En wat ook niet werkt is het vooral flets-grauwe beeld dat de meeste scenes overheerst. Nature noir of nature brouillard, vraag ik me dan af - een verwijzing naar film noir kan ik er niet in vinden.

Qua acteren vond ik het ook vrij oninteressant, niet slecht misschien maar ook niet meer dan dat. Wellicht de grootste makke van het geheel, tenslotte trok de naam van Romane Bohringer me naar deze film. Met haar uitstraling had toch wel iets meer gedaan kunnen worden.

Ongegeneerd kijkvoer.

Helemaal fris is het gegeven misschien niet, er wordt nogal leentjebuur gespeeld bij een paar bekende voorbeelden. Maar het is ook niet zo eenvoudig om in het SF-genre echt vernieuwend te zijn. Erger is wel dat Bruce Willis als publiekstrekker op de poster staat, maar nauwelijks in actie komt - en dan nog op de automatische piloot.

Maar toch is het eigenlijk niet een heel onaardig filmpje. De onbekende acteurs doen hun werk behoorlijk, het verhaal zit hier en daar nog wel wat spannend in elkaar ook, en het is niet slecht gefilmd. Geen topper vanzelf, maar best een aardig stukkie kijkvoer.

McKay doet zijn trucjes uit The Big Short nog maar eens over. Maar waar dat in die film best goed werkte, trekt het hier op niets, en blijft er een ellenlang aanvoelende marteling over. Teveel grappen die niet echt werken, en de boodschap eerder ontkrachten dan aan laten komen. Wie nog niet wist dat Cheney een angstaanjagende engnek is die eigenbelang voor alles stelt en nergens voor terugdeinst, gaat ook door deze film niet op andere gedachten komen. En dat komt toch voor een belangrijk deel door de misplaatste toon, ben ik bang. En het was wellicht gewoon ook interessanter geweest om een wat meer feitelijke stijl aan te houden - ik ben eigenlijk wel benieuwd naar hoe Cheney van een dronken lulhannes met een flutbaantje tot hoge politicus en CEO van een groot bedrijf kwam. De stap daarna is wellicht wat minder spannend.

Qua rolbezetting toch een hele resem aan beroemde acteurs. Maar of daar nou zoveel bijzonders uit komt, mwah, ik had eigenlijk moeite om behoorlijke acteerprestaties te herkennen. Wel van de grime wellicht, maar ondanks dat zijn het toch gewoon vooral eigenlijk Bale, Carell en zelfs Eddie Marsan - en dan nog eens Amy Adams ook. Plemons, die heeft dan een veel leukere rol, en maakt er ook wat van.

Verder is het ook allemaal erg meh. Soundtrack? is me niet opgevallen. Camerawerk? ook nergens. Gemiddeld toch gewoon erg lelijke beelden van erg lelijke mensen, meer ga ik er maar niet aan vuil maken.

Een van de weinige films van Allen die me niet enorm verkeerd schiet. Tenminste, zo had ik dat in mijn hoofd, maar kennelijk was ik indertijd wat in een tolerante bui - de voice over irriteert me nu wel behoorlijk, net als de walmende spruitjeslucht van het typische Allen-lettertype in de opening credits en het bijbehorende lullige muziekje. Daar staat dan wel weer tegenover dat de beelden fraai zijn, en de doorrammelende gitaar me enorm herinnert aan een fijne trip naar Barcelona. Het verhaal is enorm cliche, maar de karakters van Hall, Cruz en Bardem zijn dan toch wel fijn, al kan ik met de dialogen die ze uit te spreken krijgen maar erg weinig. Een voorbeeld van een film die er beter op wordt als je het geluid uit zet - dan ben je ook de voice over kwijt, en dat is echt een verademing. Jammer van die gitaar.

Tsja. Een shot.

Waar dan overigens zeker wel een trucje in gebruikt wordt: er zijn een paar momenten dat het verhaal stilvalt en de soundtrack gemaskeerd wordt door muziek. Handig om even de zaken te resetten, en in technische zin is het nog steeds hetzelfde shot. Knap gedaan, en zeker geen montage'truc' in de letterlijke zin - en die heb ik ook niet kunnen ontdekken.

Maar aan de andere kant is de belichting behoorlijk vaak onvoldoende, en pas aan het einde zijn er wat fraaiere beelden te zien qua cinematografie. De rest van de tijd is het beeld gewoon onvoldoende - knap gemaakt misschien gezien de beperkingen, maar daardoor niet goed. En qua verhaal viel het me ook niet echt mee, in de basis is het op z'n minst nogal ongeloofwaardig, het geheel zit behoorlijk vol gaten zelfs als je er al vanuit gaat dat Victoria de naiefste meid ooit is. Leuk aan elkaar geimproviseerd, dat dan weer wel. En de organisatie om het geheel ineens te filmen is zeker bewonderenswaardig.

Maar de vraag blijft, als je de gimmick even buiten beschouwing laat, blijft er dan nog iets van de film over. Niet heel veel ben ik bang - op het randje van kijkbaar, en morgen weer vergeten - en als ik me al iets ga herinneren, dan ben ik bang dat dat in termen als 'dat mislukte experiment' gaat zijn.

Het leven van Adèle. Hoe zij zich van de midden-tienerjaren tot een jonge volwassen vrouw ontwikkelt, en de liefdes en vriendschappen die ze opbouwt. In alle details, af en toe heel dicht op de huid gefilmd met extreme closeups, en dat werkt wonderwel om ook dichtbij het karakter en het gevoelsleven van Adèle te komen. Daardoor des te indringender, en alleen daarom al een bijzonder mooie film.

Daarboven op nog komt wat dat mooie camerawerk dan in beeld brengt. Adèle Exarchopoulos en Léa Seydoux spelen erg sterk, erg natuurlijk. Je zou haast gaan vermoeden dat je naar een stuk cinema verité zit te kijken - dat is het natuurlijk niet, maar het komt desondanks erg natuurlijk over. Ook daarbij spelen de extreme closeups en het vele functionele naakt een grote rol, waarbij de beide dames zonder kennelijke reserve en met volledige inzet van hun talent acteren. Erg indringend, alle emoties van opperst geluk tot diep verdriet komen zonder enige terughoudendheid door.

Waar ik dan wel een beetje van schrik is hoe Léa Seydoux toegetakeld is met haar korte blauwe haar. Onherkenbaar als het mooie meisje uit La Belle Personne (2008). Gelukkig laat ze het al weer langer groeien.

De onbekende soldaat.

Tavernier zet hiermee een van de sterkste anti-oorlogsfilms ooit neer, een spel waarin het onbegrijpelijk onmenselijke van de loopgravenoorlog wordt afgezet tegen de zoektocht van een getrouwde vrouw naar de man waar ze allang niet meer van hield - met dwars daardoorheen de obsessieve majoor met zijn drang om alle gevallenen te identificeren tegenover de door de samenleving gevoelde behoefte aan een symbool - de onbekende soldaat. Abstractie en intimiteit, anonimiteit en identiteit, de verheven behoeftes van de staat in contrast met de simpele vragen van de individuele burger.

Dat Frankrijk eind jaren-80 nog steeds bezig was om af te rekenen met La Grande Guerre mag geen verbazing wekken - in elk dorp, hoe klein ook, staan nog steeds de monumenten voor de gevallenen waar elk jaar de wapenstilstand bij herdacht en gevierd wordt, met vlaggen en een toespraak van de burgemeester. Mort pour La France. Tavernier speelt ook geen spelletjes met de geschiedenis - alles tot in de puntjes uitgewerkt en kloppend, zowel in de grote lijn als in de details, en daar zijn er genoeg van om een boek mee vol te schrijven. Van de ongekende botheid waarmee de problematiek van onontplofte munitie langskomt tot de horizonblauwe overjassen en het geoefende gemak waarmee je achter de flap daarvan je gauloise aansteekt. Of het kleine dorp niet wat gevallenen kan overnemen van het grotere.

Niemand anders dan Noiret had die rol kunnen spelen op een zo weergaloze manier, dat mag geen verrassing zijn. Wel dat Azéma daar zo goed tegenover staat en daarmee Noiret nog sterker laat overkomen dan dat hemzelf al zo schijnbaar moeiteloos lukt. Jammer wel dat het einde net wat flauw is, de laatste minuut of wat had misschien gewoon weggelaten moeten worden. Of klopt het gewoon wel en is het dat ik me makkelijker verplaats in de rol van de brave majoor, en dat ik er wat langer de tijd voor nodig om in te zien wat het betekent.

De ouwe vrijster.

De film heeft het tempo van de vakantie in een andere tijd. Vier weken op dezelfde plek, en 8 dagen wachten tot je auto gerepareerd is. Best lang, zelfs als het er eigenlijk maar 6 zijn volgens mijn telling. Nouja, ergens daar in de buurt moest ik een paar jaar geleden nog drie dagen wachten op het vervangen van een lekke band, dus zo lang geleden is het kennelijk ook nog niet. En goedbeschouwd duurt het nou ook weer niet zo heel lang vanaf de onsmakelijke haring totdat Noiret dan toch in een goed boekje staat bij Girardot, of hoe zeg je dat. Van allebei misschien niet hun beste film, en het laatste kwartiertje is verreweg het leukste. Nouja, afgezien van het ontbijt op bed van de mooie Keller dan. Nog wat mooie bijrolletjes - Michael Lonsdale, als de halfgare pastoor met zijn knettergekke wijf - en dat is Edith Scob. Maria Scheider als de helft van de twee verbrande meisjes - en ja, deze film is uit hetzelfde jaar als haar meest beruchte rol. Dan is dit toch een heel andere film, ver van de drang om te shockeren. Wellicht fijner kijkvoer, maar ook wel een stuk sneller weer vergeten.

Poeh.

Een rauw filmpje tussendoor. Met een paar echt er uit springende momenten, geniaal sterk geacteerd door zowel Hanna Herzsprung als Monica Bleibtreu. Visueel ook al zo mooi, alles in een interessante grauwe sfeer, met prachtige locaties en zaken - het vrachtwagentje en de piano.

Wat me dan wat minder bevalt is dat de film met wat teveel trauma's tegelijk afrekenen wil, en dat op een wat drammerige manier lijkt te willen doen. Er zijn ook wel wat erg veel tijdsprongen nodig om alles in te passen, dat maakt het naast drammerig ook warrig. De eindscene ligt me daarbij ook niet helemaal, waarom nou precies weer dat hippe gedoe nodig is om er een soort standaard einde aan te geven. Dat past misschien bij een jeugdfilm, maar hier voelt het vreemd.

En zo zijn er nog wel wat schoonheidsfoutjes. Monica Bleibtreu achter de piano, bijvoorbeeld. Waarom Jenny zo makkelijk meegaat in het verhaal wordt me overigens ook niet echt heel duidelijk. Maar het zijn schoonheidsfoutjes - ze doen nauwelijks af aan de kracht van de film.

Wellicht de minste film van Verhoeven, wat mij betreft - en misschien komt dat grotendeels door de cast die me niet ligt. Jeroen Krabbé in zijn jonge jaren, neeh. En Soutendijk, had daar dan een Kristel voor genomen, dan had het plot misschien nog in de verte geloofwaardig kunnen worden. Absoluut niet overtuigend. En dan de beeldstijl nog - net te vaak gewoon echt lelijk.

Maar een ander aspect is wel dat ik de film gewoon ook te vaak gezien heb, en het verhaal is wel sterk genoeg dat dat je in alle details bijblijft. Niet echt meer mogelijk om daar dan een neutraal en afgewogen oordeel over te vormen.

Niet onaardig, maar het veelbelovende begin en eerste halfuurtje voorspelt meer dan de film aan het einde af weet te maken. Vooral vanaf dat de moeilijkheden echt toeslaan wordt het allemaal wat te onwaarschijnlijk en te makkelijk. Aan het einde komt dat helemaal tot een wat teleurstellende afloop - als de spreekwoordelijke kaars.

Op zich heeft de grauwe toon van de beelden wel een plaats in het verhaal, toch irriteert het ook gauw. Ook in Rusland zijn er gewoon frisse kleuren tenslotte. En ook wat jammer dat er wel veel talen te horen zijn, maar dat de meeste tekst uiteindelijk gewoon in accentloos Engels is. Daarmee voelt het toch wat minder als een Duitse film die in Rusland speelt. Wellicht gedreven door de commercie - maar dat gaat daarmee wel ten koste van de authenticiteit.

Geniale film.

De structuur van de flashbacks geeft niet alleen diepte aan de karakters, maar dient ook als een sterk contrast tussen de gruwel waarin Noiret terecht komt en de relatief zorgeloze periode voor en in het begin van de oorlog. Bijzonder sterk gespeeld door de hele cast, met Noiret als perfect gecaste dokter die op wraaktocht gaat, en met Romy Schneider op haar mooist - ook dat is ongetwijfeld als contrast bedoeld, en maakt de film des te indringender. De gruwelijke scenes in de film zijn eigenlijk maar heel kort, maar wel zo sterk dat ze je bijblijven - de vorige keer dat ik de film zag is dertig jaar geleden denk ik, maar het geheel stond me nog erg goed voor de geest.

Het verhaal is losjes gebaseerd op de gebeurtenissen in Oradour-sur-Glane, maar de draai naar het wraakmotief is meer ingegeven door de behoefte aan iets van gerechtigheid dan door de werkelijkheid. Misschien vooral als reactie op de manier waarop er na de oorlog met de daders is omgegaan.

Depardieu op zijn nieuwe stek.

Niet dat dat zich vertaalt in een nieuw filmisch hoogtepunt. Eerder het tegenovergestelde, want dit is een behoorlijk mislukt geval geworden. Om bij in slaap te vallen, met bad guys zonder enige dreiging, good guys zonder uitstraling, voormalig mooie vrouwen die niet zozeer door de ouderdom iets kwijt geraakt zijn maar door een gebrek aan enthousiasme en regie. En een soundtrack, zowel qua muziek als stemmen, waar je op de filmacademie veel van leren kan - als het opgaat dat je van fouten leert, dan is hier voldoende stof te vinden. Op de klungelende Depardieu en Hurley kan je ook al afstuderen.

Op twee momenten zijn de beelden mooi - als het landschap de overhand krijgt. Maar dat duurt maar een minuut of twee.

Moeizame film.

Het verhaal wordt nogal sporadisch en homeopathisch verteld - het is de bedoeling kennelijk dat we zelf de gaten daarin invullen, of dat we het geheel alleen als een sfeertekening zien. Komt vooral onevenwichtig op me over, en behoorlijk grote stukken zijn eigenlijk domweg saai. Isabelle Huppert, toch een van mijn favoriete actrices, speelt wat vreemd - en vooral ook een erg vreemd en onverklaard karakter.

Positief punt is wel het huis waar de titel aan ontleend is. Mooi, ik zou er zo willen wonen.

Tsja.

Romantiek van de oude stempel. Naar het witte doek vertaald, en met een sterke sfeer en een mooie visuele invulling van die sfeer. Dat is dan ook wel het sterke punt van de film, en het kan niet verhullen dat het ook een langdradig, saai, sloom verhaal is. En een rariteitenkabinet, zowel het pension van de titel als de verzameling acteurs die daar iets van probeert te maken. Julie Delpy, toch een van mijn favoriete actrices, slaagt er ook niet in om er iets van te maken.

Wellicht dat dit boek maar liever niet verfilmd had geworden. De film zet in ieder geval niet aan om het te gaan lezen.

Leuk vanwege de nostalgie, want in de jaren-70 nogal eens op de televisie geweest. Yul Brynner als Pancho Villa met snor en haar, Robert Mitchum als zijn gewone antiheld, en Charles Bronson als het hardhandige hulpje van Pancho Villa. Met veel paarden, veel sombrero's en af en toe gitaarmuziek. En met mooie scenes met treintjes en zelfgemaakte bommen die met een sigaar aangestoken worden en uit een vliegtuig gegooid worden. Revolutieromantiek lijkt me daar een mooi woord voor.

Mooie beelden, van mooie vrouwen, van de zee, van de bergen, in de ondergaande zon. Visueel is het allemaal perfect in orde, wat mij betreft. Het verhaal kan ik wat minder makkelijk samenvatten...

Ho-Ho-Ho-ly Shit.

Tommy Wirkola doet kerstmis, neemt vrolijk Die Hard op de hak en speelt leentjebuur bij Home Alone. Met nog wat subtiele maatschappijkritiek er bij, en prettig onsubtiele actie. Nooit helemaal zo geniaal als Død Snø, zowel de timing als de hoeveelheid grappen is wat aan de matige kant, maar de hand van de meester is duidelijk te zien. Wellicht wat teveel ingehouden om beter te vallen bij de massa, wellicht toch wat teveel de invloed van het mierzoete gebeuren wat de meeste kerstfilms ervan maken, who knows. Evengoed een serie best slimme trucs in het verhaal - neem even het creatieve gebruik van de schoorsteen, dat is voor mij echt de handtekening van Wirkola.

Met grote afstand de beste 'kerst'-film van het seizoen, en misschien wel van de eeuw.

Een grimmig sprookje in een moderne wereld.

Met zoals dat hoort in een sprookje levenslessen verpakt in het af en toe heerlijk over the top botte verhaal. Met details en wendingen in het verhaal die - alweer, zoals dat hoort in sprookjes - zo volkomen onwerkelijk zijn dat je er eerder de lachstuipen van krijgt dan dat het stoort.

Saoirse Ronan en Alexis Bledel zijn heerlijk als nog ietwat napuberende meisjesachtige meisjes, harde killers zonder respect voor hun slachtoffers. Maar wel gek op koekjes. En op zoek naar een nieuw jurkje voor op vrijdagavond. En behalve perfect gecast, spelen ze ook echt erg goed. Aangevuld door de ouwe rotten Danny Trejo en James Gandolfini - allebei misschien niet bekend om hun acteerprestaties, maar in deze film worden ze meegetrokken naar een hoger niveau.

De beelden zijn zonder uitzondering perfect, zorgvuldig in stijl en erg mooi gemaakt - passend bij een soort crossover tussen een stripverhaal met niet meer dan twee dimensies en een sprookje. Een soort geidealiseerde droomwereld waarin een stel coole killers rondloopt.

Wat misschien wel wat jammer is is dat het tweede deel van de film wat aan vaart lijkt te verliezen. En ik had Danny Trejo en Marianne Jean-Baptiste ook wel wat langer willen zien - tijdens de film stoort dat niet echt, achteraf komt het over alsof er een paar verhaallijnen gesneuveld zijn. Maar dat zijn kleine puntjes. En waar hoofdstuktitels in een film bij mij meestal meteen vertaald worden in overpretentie stoort dat hier nergens. Met zo'n prachtig uitgewerkte cinematografie mag je wel wat pretenties laten blijken, kennelijk.

Deze film gaat aan teveel pretenties ten onder. Leuk gevonden, om de viool door de geschiedenis te volgen. Ook leuk gevonden, dat gedoe met die waarzegster. Ook leuk gevonden om het verhaal op te hangen aan de veiling en de deelnemers daaraan. En het verhaaltje van de expert. Maar allemaal? Echt veel te veel. De makers van deze film hebben een essentiele levensles gemist: Doe één ding, en doe dat goed. In plaats daarvan proberen ze alles, en daarmee mislukt het ook allemaal. De film is onder andere zeker een half uur te lang, maar voelt aan alsof hij ruim een uur te lang is; al die hulpverhaaltjes en zijlijnen maken dat je na het tweede stukje historie afhaakt en dan wordt het echt een lange zit.

Met de muziek dan de volgende fout wat mij betreft, snelle loopjes op een viool zijn misschien technisch indrukwekkend, maar mooi kan ik het echt niet vinden. En dat het instrument zo allesoverstijgend bijzonder is klinkt ook niet echt door.

Samuel L. Jackson acteert zoals gewoonlijk niet, maar draait op de automatische piloot zijn gewone 'ik ben de stoere man' personage af. Soms past dat bij een film, maar hier niet. Ook dat irriteert.

Oh die film.

Ik dacht even dat het een remake was, want het kwam me allemaal wel heel erg bekend voor. Maar de scene met de parasiet en Tipton herinnerde ik me ook. Kennelijk al eens gezien, en er dermate weinig van onthouden... Zo'n soort film is het dan ook wel, moet ik zeggen, het heeft wat erg weinig nieuws te brengen. Kijkvoer, en erg vergeetbaar.

Een wat rommelige en onevenwichtige film, die een heleboel onderwerpen raakt maar er uiteindelijk maar een daarvan uitwerkt - en dan nog wat terloops. Doordat zo onduidelijk is waar het heen gaat is het lastig om goed in het verhaal te komen, en begint halverwege het geheel ook wat saai en langdradig aan te voelen. Tegen dat de aap uit de mouw komt wordt het allemaal wel wat duidelijk, maar daarmee komt nog niet het moment dat ik begin te denken dat het een geniaal verhaal was.

Connelly en Harris zijn goed, zetten mooie en levensecht aanvoelende rollen neer. Cinematografisch zijn er een paar echt mooie en goed uitgewerkte scenes, maar verder hangt de film vooral op gewone frisse en kleurige beelden.

Traag, met veel te veel voice over en in stemmige herfstkleuren - kortom, ik vond er niet veel aan. Hopkins zie ik liever in een leukere film eigenlijk, en de rest van de cast maakt maar weinig indruk - misschien wel goed gespeeld, maar de film stond me al teveel tegen om daar nog iets van plezier uit te halen. Altijd leuk om Eddie Marsan te zien, dat dan weer wel.

Lijkt wel een parodie. Maar dat is het toch net niet, geloof ik.

Ongeloofwaardig slecht spel van een paar erg bekende namen. Sutherland voorop natuurlijk, maar JLC vond ik ook niet echt meevallen. Niet dat het verhaal nou echt de ruimte geeft om een mooie karakterrol te spelen, maar dit gehark is dan wel weer wat heel gemakzuchtig.

Het verhaal is ook al niet zo best, zwalkt een beetje teveel tussen de voorbeelden - idd, Deep Rising en Alien. Maar komt nergens ook maar in de buurt van die films.

Een beetje jeugdsentiment. Want net als iedereen (?) ken ik deze film toch vooral omdat Madonna er een liedje in zingt.

Maar het is toch ook best een aardige film. Misschien wel net ietsje meer dan dat, zelfs. Want als een coming-of-age verhaal voldoet het al prima, maar door de aanwezigheid van - nee, niet Madonna - Linda Fiorentino in haar eerste rol in een echte film krijgt dit toch echt wel wat extra's. En aiai, wat is ze hier al wereldwijs en doorleefd - je zou haast denken dat haar personage op doorreis is naThe Last Seduction (1994).

Daarmee verdient de film achteraf toch echt wel een paar extra punten, door de dapperheid om zowel Linda als Madonna niet als hoofdmotief te gebruiken, maar op de kracht van het karakter van Louden Swain te blijven vertrouwen. Want hij zal winnen, vanzelfsprekend, het doel wat hij teneinde het meest belangrijk vindt - is dat het meisje of de wedstrijd? Waarheen zal zijn vision quest hem leiden?

Achteraf gezien was het makkelijk geweest om alleen maar op Madonna te vertrouwen om de film tot een succes te laten worden. Zoals ik me herinner was ze toen echt al duidelijk de gedoodverfde rising star - niet zomaar even de volgende one-hit wonder, maar the real thing, en toen zeker wel de reden om naar de bioscoop te gaan.. Misschien dat net de weken tijd van plan tot bioscoop daar een essentieel verschil in gemaakt heeft, dat kan natuurlijk wel.

Daphne Zuniga herinner ik me ook nog wel uit die tijd, maar die is dan toch iets minder doorgebroken. Zo zie je maar, hoe klein dat verschil zijn kan.

Hoe dan ook, ik vind het iets om extra te waarderen dat de film echt bij de les blijft - een coming of age film, waarin een erg mooie bijzondere actrice en een heel beroemd en erg bijzonder zangeresje in meespelen. En ondanks dat die dat allebei erg goed doen, leidt dat niet echt af van het hoofdmotief van het verhaal.

En, achteraf, er zijn denk ik nog wel bosjes mensen die de titel van deze film zouden kunnen ophoesten bij de vraag 'welke film was het ook alweer waarin Madonna een liedje zong ergens begin jaren '80'. Maar, of ze het verhaal dan ook nog scherp hebben? En of ze de hele film ooit gezien hebben?

Toch jammer. Want het is eigenlijk een te goede film om zomaar vergeten te worden.

Het huis op het strand is kennelijk speciaal voor de film gebouwd. Mooi gedaan - en misschien moesten de makers zich op dat vak concentreren, want de film vond ik bepaald minder overtuigen. De acteurs zijn nog wel ok, en Kruger heeft een paar best goede scenes. Niet echt de moeite om de film voor te gaan zien overigens, en daarmee bespaar je je ook de ergernis over het zwalkende script en de zeurende soundtrack.

Niemendalletje.

Als komedie eigenlijk wat te flauw, de grap die de rode lijn vormt in het verhaal is wat te dun en komt te vaak terug. Wel best goed gespeeld, en niet alleen door Jean Reno die hier overigens ook prima op zijn plaats is.

Best een interessant onderwerp, en twee beroemde historische personen die een grote stempel hebben gedrukt op de maatschappij.

En dat komt er dan nauwelijks uit. Ja, de beelden zijn erg mooi - hoewel het me wel van m'n hart moet dat Arterton lelijk toegetakeld wordt in aankleding en kapsel. Maar buiten dat past de sfeer niet, loopt de timing van het verhaal niet, en wordt de liefde tussen de twee nergens invoelbaar. En daar moet toch wel degelijk echt iets heel serieus aan de hand geweest zijn - over mij worden geen boeken geschreven, zeg ik maar alvast.

En wat al genoemd is, de muziek is ook echt een misser. Daar valt meteen de setting in de jaren 20 mee onder de film uit.

Licht grappige en subtiele kritiek op de politiek. De dubbelrol van Toni Servillo werkt erg goed, en de redevoeringen die hij als zijn broer afsteekt zijn hier en daar hilarisch. Toch is de film wat ingetogen en langdradig, waardoor het op den duur wel een beetje saai wordt.