Opinions

Ik was eigenlijk op zoek naar een andere film, en wat verward door de aanwezigheid van Bardot kwam ik bij deze uit. Terwijl ik eigenlijk op zoek was naar Les Pétroleuses (1971). Nouja heel ver zit het er niet vanaf. Een niemendalletje opgehangen aan het figuur van Bardot, als ik het even heel respectloos samenvat.

Wel een verrassing voor me dat Moreau bijna even mooi is als Bardot. Of misschien zelfs wel mooier, nog. Terwijl ik haar eigenlijk alleen kende van de karakterrollen als oudere of zelfs oude vrouw. Niet dat dat niet mooi is, maar in vergelijking met waar Bardot in haar jonge jaren voor bekend stond komt Moreau hier toch verrassend uit de hoek. Jammer wel dat de film verder zo'n volkomen nietszeggend niemendalletje is. Maar toch, misschien moet ik de wat vroegere films van Moreau toch ook weer eens opzoeken - ik zal ze indertijd wel deels gezien hebben schat ik, maar wellicht is er toch nog iets bijzonders bij te vinden. En hoe dan ook, uit historisch oogpunt is het sowieso wel interessant.

Fijn filmpje.

Sowieso erg verfrissend om weer eens een film te zien die vooral om het beeld draait, daar zijn er eigenlijk toch veel te weinig van. Grappig ook omdat de huizen bepaald lijken op wat er bij mij een stukje verder in de straat staat, precies in die kleur groen - en ik moet ook toegeven dat ik mijn eigen huis wel eens voorbij gereden ben. Vormgeving en cinematografie is ook wel een erg sterk punt van de film, en de cast is ook prima - Poots en Eisenberg zijn geknipt voor dit soort rol.

Of ik dan helemaal begrepen heb waar het over gaat is dan weer een heel ander iets - ik kan er wel een of andere banaliteit bij verzinnen, maar laat ik dat maar niet doen. Soms is het ook genoeg om tevreden te zijn dat je iets niet begrijpt.

Deze film lijkt ten onder te gaan aan die vreemde Nederlandse zelfkritiek - zodra er in een Nederlandse film ook maar een stukje bloot vel te zien is, kan het volgens de critici kennelijk geen goede film meer zijn. Doet een Gaspar Noe een film die veel platter is, dan vindt iedereen het plotseling prachtig. Leg mij het uit. Op zich is het wel aardig om eens het verschil te zoeken tussen de Nederlandse reviews en de buitenlandse - wat een wereld van verschil zit daar in. In Nederland kan de film geen goed doen, en wordt in twee zinnetjes afgekraakt; in Duitsland ligt dat toch heel anders - en hebben de critici het over hoe goed deze film is gezien het budget, en worden er lagen in gezocht als een tegenbeweging voor de virtualisatie van de maatschappij - de terugkeer naar het vlees.

Ik moet zeggen dat ik het toch echt veel meer met de Duitse mening eens ben dan met de Nederlandse - voor mij is dit een grappige, maar vooral absurdistische film met opvallend mooie cinematografie en heel goed acteren. En een paar geniaal lompe botte scenes - zoals, de vrouw die van de galerij springt. De teksten van de slager en het meisje passen prima in de rest - absurdistisch. Welke diepere laag je er in zien wilt is aan jezelf - er zijn er meerdere, denk ik, maar dat hoort ook wel bij dit soort absurdisme.

Niet voor iedereen - dat is duidelijk. En als je je stoort aan het slageren of het mensenvlees, dan kan je misschien beter een andere film zoeken. Maar je kan geen vlees eten en tegelijk de slager veroordelen.

Nederlandse films lijden vaak onder een soort stigma - we kunnen onze eigen films om de een of andere reden niet goed vinden, lijkt het wel. En dan zeker als de film in kwestie wat 'anders' is, valt het vaak niet mee. Maar, er is een heleboel positiefs te melden over deze film.

Laten we maar eens beginnen met de Russenoorlog, een weinig bekend stukje van onze geschiedenis. Toch vreemd - je zou denken dat het verhaal van de Georgiers en Duitsers die ver na 5 mei nog doorvochten op Texel wat bekender zou zijn. Staat vanzelf een stukje over op Wikipedia, en leuk om daar door deze film op gewezen te worden.

Het verhaal is misschien wat onhandig opgehangen aan de dromerige, zweverige Marie die als een ongebonden sprookjesprinses door het verhaal heen dwaalt. Het levert aan de ene kant wel leuke beelden op, maar het schept ook een afstand tussen de gebeurtenissen en de kijker. Die dromerige afstandelijkheid is ook denk ik wel een van de voornaamste kritiekpunten, de scherpte mist wat teveel in het verhaal. Als ik als voorbeeld maar noem de manier waarop de stand van zaken van de opstand aan de duitse commandant wordt doorgegeven - ik kan me toch niet voorstellen dat dat zo emotieloos gegaan kan zijn.

Het verloop van het verhaal lijkt sowieso al wat weinig aandacht te krijgen - het komt nogal over alsof na een uur film plotseling het einde in zicht kwam, en de rest maar wat afgeraffeld is.

Maar met al dat gezeur, blijft het wel een leuke aparte film. Sterke punten zijn zeker het frisse gezicht en spel van Madelief Blanken en de Georgiers, en zeker ook de opvallend mooie beelden - en niet alleen van Texel, er is hier echt iemand met een goed oog bezig. En ook leuk zijn de surrealistische scenes van de filmvoorstelling, en de film zelf - de vliegenierster van Kazbek, met een vriendelijk lachend schaap als copiloot. Alleen om die twee scenes al zou deze film verplicht kijkvoer moeten zijn voor elke filmliefhebber.

Met trouwens ook nog een mooi klein rolletje van John Leddy - nooit mijn favoriete acteur geweest, maar leuk om 'm hier te zien - en ook een goed voorbeeld van dat je je niet altijd door je verwachtingen moet laten leiden.

Grappig.

Wel een subtiel soort zwarte humor waar je tegen moet kunnen. En het begin is ook wel wat leuker dan de tweede helft die dan toch ietsje serieuzer dreigt te worden. Nog steeds wel met een vrij hoog slapstick-gehalte.

Arterton en Kendrick zijn erg goed, Reynolds vervalt wel wat in maniertjes die wat gekunsteld overkomen maar dat past niet slecht bij de rol. Maar vooral de hond en de kat zijn geniaal. Toch knap dat Reynolds zich laat wegspelen door een kat en een hond - die notabene zijn eigen stem hebben.

Tommy Lee Jones, Don Cheadle en Anne Heche - daarmee neemt deze film het op tegen de net iets eerdere Dante’s Peak. Maarja, die heeft Linda Hamilton en Pierce Brosnan.

Allebei de films met een absoluut ongeloofwaardig verhaal, dus daar hebben we het maar niet meer over. De effecten in deze film zijn wel een stuk minder, de lava doet het gewoon minder goed dan een pyroclastische flow. En de spanning moet ook wel erg vaak van veel geschreeuw komen - en Heche’s stem was nou niet echt haar sterkste punt vind ik. Ook de muziek is irritant dramatisch, ook als er niet echt iets gebeurt.

En tot overmaat dan dat cliche gedoe met dochterlief nog. Meh.

Niet de beste film om Heche mee te herdenken. Dan is zoiets als Six Days Seven Nights toch een stuk leuker.

Gebaseerd op de strip 'La Grande Odalisque' kennelijk. Niet dat ik die gelezen heb, en na het zien van deze film is de kans ook homeopatisch dat dat ooit nog gebeuren gaat, want hoewel de film zelf al best slecht is is het script verreweg het zwakste punt. En dan zeker het einde.

Maar ook buiten dat. Laurent maakt hier als regisseur toch wel een hele serie erg serieuze missers mee, en dan heb ik het nog maar niet eens over de blooper reel tijdens de aftiteling. Onbegrijpelijk, want ze kan echt een serieus goede film regisseren, en als actrice heeft ze ook veel meer te brengen dan dit.

Zelfs voor een Netflixje vind ik dit toch wel echt ver onder de maat.

De eerste twee minuten zijn leuk. Maar zodra Birgit en de rodeoseks gedaan zijn is de lol er af - op zich al een wat gedateerde grap, maar in ieder geval nog goed uitgevoerd, en Birgit mag ik ook altijd graag zien. Die scene geeft meteen ook wel aanleiding tot een op zich interessant vraagstuk - meestal krijgt een Nederlandse film een storm van kritiek zodra er ook maar een beetje vel te zien is. Onnodig naakt noemt men dat dan. In deze film is daarvan geen enkele sprake - en vervolgens stort iedereen zich erover met als verwijt dat het veel te preuts en te truttig is. Tsja. Wat willen we dan eigenlijk.

Wellicht is dat de enige toegevoegde waarde van deze film, om aan te tonen dat de Nederlandse film niet gebukt gaat onder een teveel aan bloot. Maar wat met deze film volgens mij zeker wel echt heel, heel kwalijk mis zit is de volslagen trieste humor en de volledige cast - nouja, behalve Birgit dan. Hopeloos. Met zo'n script en zulke acteurs een film maken, je zou om minder harakiri plegen. Pijnlijk, heel pijnlijk. Ik had vroeger ooit een docent, die had zo'n standaard rant met de strekking van 'als je dit dan niet kan, als je er je ziel niet inleggen wilt of er geen talent voor hebt, waarom trek je dan niet je conclusie dat het misschien beter is om maar op de grote vaart te gaan'. Check even, staat je naam op de titelrol van deze film, ga dan misschien toch maar even een monsterboekje halen.

Leuk geprobeerd.

Het begint allemaal erg veelbelovend - een spannend verhaal, en ook nog een spannend. Mooie beelden - mooie locaties, mooie mensen, mooie kleuren en ongegeneerd veel bloot. En dat gaat dan ook wel een tijdje goed, ondanks dat de spanningsboog wel een paar keer ontspant. Maar naar de ontknoping toe moet het dan allemaal weer te mooi en te ingewikkeld zijn, en verliest het spel zich in de ene twist na de andere. Nouja, je wordt er als kijker nog wel een beetje bijgehouden met het fraaie lijf van Sydney Sweeney, maar om de inhoud gaat het dan al niet meer helemaal. Toch jammer - hoeveel meer had er niet ingezeten met iets meer beheersing, het einde iets eerder en wat minder gedraai.

De tweede Russische ruimtefilm binnen een week of twee - de andere was Salyut-7 (2017). En hoe slordig die film met de werkelijkheid omgaat, zo waarachtig komt deze over. Of dat terecht is misschien moeilijk te achterhalen, maar de opstapeling van moeilijkheden komt in ieder geval niet zoals Salyut-7 over als een ongenuanceerd stukje Sovietpropaganda, en wat je te zien krijgt komt ook nog eens mooi overeen met wat je op de wikipedia nalezen kan. Niet dat dat wat zegt, maar het voelt toch wat geloofwaardiger.

Maar de opbouw van dit verhaal is ook echt stukken beter. Je wordt binnen de kortste keren meegesleept in de koude oorlog, en de idioterie waarmee de Russen en Amerikanen alles op alles zetten om maar ergens eerder of beter mee te zijn dan de andere. En hetzelfde, tot en met hun leven op het spel zetten om hun suffe 'geheimen' voor de tegenpartij te bewaren - terwijl we achteraf weten dat de geheimhouding op z'n best twijfelachtig was. Een mooi en sterk verhaal dus, en het wordt ook goed gebracht, want acteurs, cinematografie en cgi zijn prima. Af en toe gewoon echt mooi in beeld gebracht, en sommige van de acteurs - ook in de kleinere rollen - komen echt heel sterk over. En naar het einde toe lijkt de beeldenpracht haast nog in kracht toe te nemen. Erg knap gedaan. Niet voor niets dat deze film in Rusland een blockbuster-status heeft verdiend.

Sowieso zeker 3.5, misschien nog wel meer bij een herziening.

Een docu over vechtsport.

Om serieus aan vechtsport te doen is al dapper vind ik, en het idee om daar een carriere in te zoeken is nog veel dapperder - en daar geeft de docu ook wel een beeld van, want het gaat bepaald niet van een leien dakkie. De ene tegenslag na de andere, maar Isis is net zo serieus als haar in-your-face tattoos suggereren.

Dat bouwt vervolgens op tot de climax waarin Isis vastloopt en zich uit de kritieke wedstrijd laat slaan. Jammer - voor Isis vooral natuurlijk, maar ook voor de maker die ongetwijfeld liever met een positief moment had willen afsluiten. Wellicht komt er nog een vervolg.