Opinions

Tegenvallende dertien-in-een-dozijn romcom met protagonisten, die te weinig charisma en onderlinge chemie uitstralen. Uiterst voorspelbaar, maar dat is niet bijzonder want dat geldt voor nagenoeg alle romantische komedies. Leukste scène is die waarin gastactrice Sora Aoi de spot drijft met haar eigen carrière als pornoster. En… ze gaat deze keer niet uit de kleren. Dat is voor de verandering wel zo aardig.

Een film met twee gezichten. Het luchtige en komische eerste deel van de film maakt na een totaal onverwachte onthulling, waarbij de aap uit de mouw komt, plaats voor een tamelijk grimmig laatste deel. Het hoofdpersonage vormt de verbinding tussen de beide tegengestelde delen, maar dat kan niet verhinderen dat de film als geheel een beetje ongemakkelijk overkomt.

Desondanks een prima film met een voortreffelijke hoofdrol van Moon-hee Na, die mij al eerder was opgevallen door haar magnifieke optreden in Harmony (2010).

Aardige film over twee jongelui, die aan de zelfkant van de Taiwanese samenleving het hoofd boven water proberen te houden. De een als crimineel-in-de-dop, de ander als schaars geklede verkoopster van betelnootjes. Een mooie rol van Angelica Lee.

Beter dan het gelijksoortige Bang Bang Wo Ai Shen (2007), maar wat meer spanning had wel gemogen.

Het meest bijzondere aan deze controversiële, erotische film vind ik, dat het verhaal gebaseerd is op een waargebeurde moord en de bijbehorende castratie. Het komt mij voor dat de beide protagonisten Tatsuya Fuji en Eiko Matsuda erg veel vertrouwen in elkaar en in de rest van de filmcrew gehad moeten hebben om samen zo’n intieme film te maken. Moeilijke, veeleisende rollen lijkt mij. Ze brengen het er meer dan behoorlijk vanaf.

Geen absolute topfilm, maar wel een die een markante plaats verdient in de filmgeschiedenis.

Op zich is het best een aardig en vaak verrassend verhaal, dat werkelijk alle kanten opvliegt, maar het grote minpunt van deze film is dat hij veel en veel te lang duurt. Volgens mij had het verhaal ook in de helft van de tijd verteld kunnen worden. Zeker omdat de humoristische ondertoon van het eerste deel geleidelijk aan verdwijnt. Het tweede deel, waarin het accent komt te liggen op de relatie tussen Yû, Yôko en Koike is daardoor een stuk minder.

Niet direct een film, die bij mij lang zal blijven hangen.

Liefhebbers van upskirt fotografie mogen dit zeker niet missen.

Sadomasochisme is zeker niet mijn ding. Toch vind ik dit een mooie film, omdat er veel aandacht is voor de scherpe tegenstellingen tussen de activiteiten van de sekswerkers overdag en ’s avonds. In weerwil van de scherpe kantjes wordt daardoor een heel menselijk, enigszins laconiek portret gecreëerd van de beide dames. Goed gedaan.

Interessante psychologische studie van acht jonge mensen, die in een seksclub een nacht lang tot elkaar veroordeeld zijn. Regisseur Daisuke Miuta heeft over hun interactie een intieme film gemaakt, zonder bravoure en zonder sensatiezucht. Gezien het thema bevat de film uiteraard veel bloot, maar door het stijlvolle camerawerk valt dat op d’n duur nog nauwelijks op. Knap acteerwerk.

Liefhebbers van martial arts films zullen hier wel van smullen. Ik vind het evenwel een ridicule film met een flinterdun verhaaltje en pijnlijk slecht acteerwerk. Ik vermoed trouwens dat de filmmakers dat gewoon van ondergeschikt belang achtten. Minder belangrijk, denk ik, dan het tonen van een paar blote borsten ter verhoging van de sfeer.
Hoe dan ook, op d’n duur zijn de beide protagonisten en de voornaamste bijrollen allemaal geveld. Logischerwijs is de film dan ook afgelopen. Niks te vroeg wat mij betreft.

Sfeerbeeld van de middenklasse in het hedendaagse Shanghai. Afgezien van de pogingen van de kunstenaar om een aantrekkelijke, gescheiden vrouw aan zich te binden, zit er niet veel verhaal in de film. Aardig voor een keer, maar dat is het dan ook wel.

In showrooms zie je vaak boekenkasten gevuld met dummy’s. Ze zien eruit als een boek, maar dat geldt alleen voor de buitenkant. Ik zou dit willen duiden als een filmdummy. Het is een verzameling beelden zonder verhaal, zonder karakterontwikkeling, zonder diepgang. Kortom een “lege” film. Ik heb twee keer moeten aanleggen om de film helemaal te zien. De eerste keer ben ik ongeveer halverwege in slaap gesukkeld. De tweede keer heb ik met opzet ’s middags gekeken, zodat ik in ieder geval fris was. Helaas heb ik moeten constateren dat ik de eerste keer niets gemist had.

Ik lees in een van commentaren hierboven dat ik een plotgericht denkkader moet laten varen. Ik kijk wel uit. Ik ben al zo’n jaar of zestig een groot liefhebber van films (en boeken). In de loop van de jaren heb ik voor mezelf een aantal randvoorwaarden ontwikkeld. Een paar uitzonderingen daargelaten hebben de films, die ik graag zie, een begin, een eind (open is prima) en daartussenin een of meerdere verhaallijnen; geen horror en geen overmatig bloederig geweld.

Van dit laatste is in deze film geen sprake, maar het is daarentegen slaapverwekkende (mijn eerste kijkbeurt!), onbegrijpelijke, kunstzinnig bedoelde onzin met als hoogtepunt drie personen die op hetzelfde moment in dezelfde kamer seks bedrijven. Een heteropaar buiten beeld op bed, een handwerkende homo in beeld onder hetzelfde bed. En niet te vergeten, de meloen uit Tsai’s latere The Wayward Cloud is hier al prominent aanwezig.

Kunst of kitsch? Velen zullen het kunst noemen. Prima. Een kwestie van smaak en perceptie. Ik noem het veeleer kitscherig elitairisme. Niettemin wil ik dit commentaar best positief afsluiten. Als je het niet erg vindt om minutenlang te kijken naar een vrouw, die doelloos door een park loopt en vervolgens in een minuten durende, slecht geacteerde huilbui uitbarst, dan mag je deze film absoluut niet missen. Alle anderen kunnen er volgens mij maar beter niet aan beginnen, want het schouwspel is even boeiend als het kijken naar het groeien van gras...

Tamelijk slappe romcom waarin weinig gebeurt. Het gedeelte over de vroegere relatie van de caféhouder met een knappe medestudente is goed beschouwd nog het meest interessante deel van de film. Jammer genoeg wordt dat niet verder uitgediept. Onschuldig, gedachteloos vermaak.

Emotierijke film in de traditie van Fassbinder en Von Trotta. Fraaie rollen van de mooie Maria Schrader (haar acteren deed me een beetje aan Hanna Schygulla denken) en in het bijzonder van Juliane Köhler.

Heftig. Geen film om snel te vergeten.

Een film waarvan het verhaal na een veelbelovend begin stokt en niet meer echt op gang komt. De film hinkt een beetje op twee gedachten (romantiek en drama), die geen van beide goed tot hun recht komen. De film roept in het tweede deel herinneringen op aan Terrence Malick’s Badlands, maar haalt ondanks het vakkundige camerawerk lang niet dat niveau, vooral omdat het acteren nogal vlak is.

Een film over de restanten van de originele bevolking van het noordelijke eiland Hokkaido en hun sluimerende rituelen, die nog wel eens willen botsen met de denkbeelden van de hedendaagse jeugd. Meer interessant dan goed.

Er is meer dan een handvol grote namen van stal gehaald voor deze docudrama-achtige film over de totstandkoming van een destijds baanbrekend sportcontract tussen Nike en basketbalster Michael Jordan. Er is zelfs een bijrolletje voor Fassbinder-ster Barbara Sukowa. Dat alles kon niet voorkomen, dat de film mij nauwelijks boeide. Gewoon een gebrek aan interesse in het onderwerp, denk ik. Ik voel mij solidair met de vrouw van macrobody

Prachtig! Ik heb enorm genoten van deze soms hilarische tragikomedie, naar een scherpgeschreven eenakter van Agnès Jaoui en Jean-Pierre Bacri (resp. Betty en Henri in de film). Ik heb regelmatig in een deuk gelegen vanwege de verrukkelijke dialogen, waarmee de film rijkelijk gevuld is. Cinematografisch stelt het allemaal niet zo veel voor, maar wie maalt daar om wanneer hij of zij op zo’n kostelijke wijze geamuseerd wordt.

Knap gedaan door alle betrokkenen, in het bijzonder door een fijnzinnige Catherine Frot die als enige te midden van al de kleurrijke karakters haar decorum weet te bewaren. Toneelliefhebbers mogen dit beslist niet missen.

Films over vluchtelingen en asielzoekers hakken er bij mij meestal nogal in. Dat ligt niet aan de verhalen, maar aan de dagelijkse praktijk waarop de verhalen gebaseerd zijn. In deze film wordt een jonge vrouw uit Nigeria langzaam maar zeker vermalen door de raderen van het Ierse asielzoekerssysteem en komt zij klem te zitten tussen rigide bureaucratie en onverschilligheid. Een treurig sociaalpsychologisch drama van regisseur Frank Berry met een indrukwekkende titelrol van Letitia Wright. Triest.

Prima thriller over een jonge vrouw, die niets en niemand ontziend met betrekking tot macht, aanzien en geld de absolute top wil bereiken en daarbij uiteindelijk haar hand overspeelt. In Bollywood films worden dikwijls muzikale intermezzo’s ingelast. Vaak is dat leuk wanneer het om een romcom met mooie liedjes en balletten gaat . In deze film, waarin de spanning gestaag wordt opgebouwd, is het echter nogal storend. Wat zeker niet storend is, is —zoals zo vaak in een Bollywood— de oogverblindende schoonheid van de vrouwen, in het bijzonder van Priyanka Chopra (Miss World 2000), zonder meer een van de meest aantrekkelijke vrouwen in de hedendaagse filmwereld.

Een film met meerdere verhaallijnen is niet per definitie geschikt voor een mozaïekstructuur. Volgens mij heeft deze film meer last dan profijt van zijn onnodig gecompliceerde structuur. Met de verhalen is weinig mis en met het acteerwerk al evenmin. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat een rechttoe rechtaan aanpak tot een hogere waardering zou hebben geleid. Toch een beetje een gemiste kans dus.

Daar schade en schande wijzer geworden heb ik inmiddels geleerd dat ik bij Koreaanse actiefilms het vaak lachwekkend overdreven geweld maar voor lief moet nemen. Los daarvan is dit een spannende misdaadfilm, met andermaal een in het oog springende vertolking van de piepjonge Sae-ron Kim, van wie ik inmiddels met stijgende bewondering een handvol films gezien heb. Zij was destijds tijdens de opnames van deze film nog zo jong (9 jaar), dat zij op de monitor alleen haar eigen scènes mocht terugzien.

De Wet van Murphy lijkt van toepassing op een rondreis, die een alleenstaande vrouw van middelbare leeftijd uit Singapore maakt in Zuid-Korea. Alles wat er fout kan gaan, gaat fout. Maar de vrouw is daardoor niet uit het lood geslagen. Gaandeweg ontdekt zij haar zelfredzaamheid. Een leuke goedgevoel film.

Ik ben het helemaal met Olaf K. eens. Het begin is wel aardig en ook de slotscène maakt veel duidelijk, maar daartussenin een dodelijk saaie film over een jonge vrouw, die bij het sterfbed van een vreemde man belandt te midden van diens over van alles en nog wat bakkeleiende familieleden. Ik vond het aanvankelijk wel vreemd dat de vrouw zo maar instapte in een auto met drie mannen die ze niet kende, totdat veel later de aap uit de mouw kwam. Zeer matig.

Liefdesfantasie over een man, die op meerdere fronten aan het eind van zijn Latijn is, maar nieuwe energie en levenslust tankt door te vrijen met een vrouw, die tijdens haar orgasme onbedaarlijk begint te spuiten. Een tamelijk bizarre film, die —als je eenmaal gewend bent aan de ongebruikelijke invalshoek— best vermakelijk is, al haalt ie niet het niveau van de andere Imamura films, die ik gezien heb.

Mijn derde film van Kumashiro en vermoedelijk mijn laatste. Zoals te verwachten valt bij deze regisseur gaat de film over seks, seks en nog meer seks. Daar is op zich weinig mis mee, maar het gedoe begint bij gebrek aan interessante personages toch vrij snel te vervelen. Zonde van mijn tijd.

Rauw oorlogsdrama over allerlei vormen van compassie, verpersoonlijkt in een mooie verpleegster die —omgeven door geamputeerde ledematen— niet te beroerd is om de miserie van gewonde soldaten op velerlei manieren te verlichten en en passant zelf verliefd wordt. Het ligt er hier en daar een beetje te dik op, maar effectief is dat wel als aanklacht tegen oorlogen. Het degelijke acteerwerk van Ayako Wakao in de titelrol doet de rest. Prima film.

Na Gion Bayashi (1953) mijn tweede Mizogushi op rij. Net als de vorige film vind ik ook deze erg mooi.

Thematisch zijn er wat overeenkomsten tussen de twee films die ik nu gezien heb, zij het dat deze in tegenstelling tot de vorige film gaat over echte prostituees in een bordeel en hoe die met pijn en moeite het hoofd trachten te bieden aan hun dagelijkse kopzorgen.

De settings ogen authentiek en het acteerwerk is goed verzorgd met de enigszins nonchalante Machiko Kyō als uitblinkster. Een prima film. Wat Mizogushi betreft begin ik —veel te laat besef ik nu— de smaak te pakken te krijgen.

Niet bijster interessante film over de bewoners van een bordeel, dat op het punt staat vanwege een overheidsverbod gesloten te worden. Het heeft er alle schijn van dat de bewoonsters beroepsmatig op hun laatste benen lopen. Ik werd er in ieder geval niet warm of koud van.

Geinig idee om het sprookje van Assepoester te verpakken als Agatha Christie-mysterie met Roodkapje in de rol van Miss Marple. Het idee is leuker dan de uitvoering, want die hapert hier en daar. Over het geheel genomen wel vermakelijk.

Erg mooi drama met in het tweede gedeelte een hoog Kramer vs. Kramer-gehalte. De westers getinte liedjes liggen lekker in gehoor. Fraai camerawerk en eerste klas acteerwerk van Aamir Khan en Manisha Koirala, een Nepalese topactrice, die bovendien eigenaresse is van de mooiste lach van het oostelijk halfrond. Een van de betere Bollywood musicals/drama’s.

Je kunt van Ozu van alles vinden, maar stijlvast is hij zeker. Wanneer ik echter voor de zoveelste keer geconfronteerd wordt met een film zonder ook maar één onvertogen woord in de dialogen én visueel opnieuw dezelfde verticale stilering te zien krijg, dan snak ik eigenlijk toch wel naar enige variatie.

Met het verhaal van de film is op zich weinig mis, hoewel ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat Ozu ook wat dat betreft min of meer op herhaling is (Late Spring). Het komt al met al mijn waardering voor deze film niet ten goede.