Opinions

Niet bepaald onze standaard-spaghetti-western.

Boomerang-actie is nog tot daar aan toe, maar unheimische spookstad-sfeer in combinatie met Cream-achtige gitaarmuziek en electro-acoustische experimentele soundtrack maken het een stuk anders dan we normaliter gewend zijn.

Flinke dosis sadisme/grimmigheid en slow-motion-scene die minutenlang doorgaat.

Verrassend filmpje!

Vreemd begin???
Eerst krijgen we tijdens de begintitels beelden van kinderen in o.a. Auschwitz en Biafra hetgeen verder geen binding heeft met deze film, maar waarmee de regisseur ons alvast even wil shockeren waarschijnlijk.
Film is een sfeervol horrorverhaal dat zich afspeelt voor de Spaanse kust.
Hoog op sfeer en die kinderen zijn gruwelijk eng!!!
Niet doordat ze er als zombies of halve gekken uit zien, maar het zijn gewone doodnormale kinderen.
Heel sterk punt scoort de regisseur hiermee.
Absoluut één van de hoogtepunten uit de jaren zeventig horror.

Éen van de allerleukste Bud Spencer/Terence Hill-films ondanks het feit dat we al ergens halverwege de film zitten als we de eerste knokpartij krijgen. Uit de goede oude VHS-tijd. Kreeg je op je 12e een videorecorder in huis, bleek dat je als 12-jarige alleen de keuze uit de heilige drie-eenheid James Bond, Louis de Funes en Bud Spencer & Terence Hill. Toen we ze allemaal gezien hadden bleek het die videoboeren geen moer uit te maken of je ook 16+ huurde. Maar goed dit blijft toch wel heerlijk jeugdsentiment uit het jaar dat we de hele voorraad 12 jaar en ouder er doorheen huurden.

Geen horror zoals bij Dario Argento, meer een vreemd soort detective met wat sadistische moorden en kinky toestanden.

Niet meteen wegzappen, eerste half uur kabbelt iets teveel, maar dan begint het langzaam allemaal naar een schitterende climax toe te werken: onnavolgbare plot-twist, compleet uit de lucht komen vallende motieven, jaren zeventig interieurs, kinky sex parties...

Giallo-genre is iets dat je moet liggen, maar deze gaat zeker mee met de absolute top.

De love-interest van de inspecteur wordt gespeeld door de actrice uit Boek-en-Plaat-video-klassieker "Histoire d'O".

In de herziening. Ooit in een grijs verleden nog gehuurd op VHS uitgegeven door het onvolprezen Video For Pleasure. Een kennis van mij heeft een kleine uitgeverij gespecialiseerd in releases of cassettebandjes, voornamelijk black metal, maar ook de soundtrack van deze film. Heb ik zowaar nog aangeschaft (en ik heb niet eens een cassettespeler meer).

Toch wel één van de toppers van Fulci ondanks enkele plotgaten. Maar geweldige FX, dit is echt het klassieke gore FX werk. Ik denk dat daar ook meer aandacht aan besteed is dan aan de rest. Effectief ja, ik zie soms ook wel hoe het gedaan is, maar dat meisje en haar moeder in het mortuarium en die vogelspinnen. Die mogen van mij echt in het grote boek van de memorabele horrorscenes.

Yes!! Heel fijn mystery met extreem linkse boodschap uit mijn geboortejaar.

Deed mij heel erg denken aan de serie "The Prisoner" uit eind jaren zestig, maar dat zal wel door die witte autootjes komen. En dan krijgen we ook nog reclamefilmpjes voor LSD in achtereenvolgend Godard, Fellini en de Sade-stijl en de secretaresse die zo uit "Bride of Frankenstein" lijkt te komen.

mmm ... een beetje in psychotische toestand bekijken en voor je het weet sta je het 8 uur journaal te kapen.

Altijd even handig op vakantie met meerdere personen ... de televisie is een momentje onbewaakt en iedereen is even buiten met z'n eigen dingetjes binnen, snel even een Spencer/Hill film meepakken op de commerciële. Helaas een wat mindere van het duo, dat hier een oud vliegtuig opknapt en daarmee het monopoly van Mr. Ears doorbreekt. Verhaal is erg fragmentarisch en heeft niet zo veel om het lijf. De knokpartijen daar moet de film het van hebben en de scène waarin ze een oud vliegtuig in een schuur vinden en weer aan de praat proberen te krijgen was ook nog wel leuk, maar voor de rest was het niet veel helaas.

The Smiths-jongen wordt verliefd op Belle and Sebastian-meisje.
Verder grotendeels de standaard-rom-com, nou ja toegeven voor het genre net iets bovengemiddeld.
Paar aardige herkenbare momenten, paar grappige momenten, The Pixies blijken geweldig voor karaoke, aardige jongen (wel mijn type) maar eigenlijk mochten we die hele meid niet zo...je weet natuurlijk dat het niet goed kan gaan als d'r favoriete Beatle Ringo Starr is.
Best aardige time-waster maar verwacht er verder niets te diepzinnigs van.

Ja, leuk en met een ... nee, nee niks zeggen nog. In ieder geval weer eens een lekker avondje met John Goodman in de atoombunker en natuurlijk lijkt er ergens weer een steekje los te zitten aan zijn personage. Hele fijne verrassing in ieder geval deze film.

Hele akelige Richard Attenborough als kitchen-sink-psycho in deze waargebeurde film, zelfs gedeeltelijk gefilmd op het oorspronkelijke adres.

Filmisch houdt regisseur Fleischer (Fantastic Voyage) zich hier in, de film leunt vooral op de hoofdrollen van een nog hele jonge John Hurt en van Attenborough als de hele keurige en behulpzame buurman waar we vanavond nog enge dromen over krijgen.

Brrrr.....

Derde en meest intelligente film uit de Mr. Horror Halloween Marathon.

In de sfeer van de recente Spaanse horrorgolf (They Are Watching Us, The Nameless etc.).

Film start in de VS maar verhuist al snel naar Barcelona.

Geen monsters dit keer maar een hoofdpersoon die voortdurend het getal 11:11 lijkt te zien en dan gaan we langzaam richtin 11 november 2011.

Wat religieuze thematiek en meer verhalend dan het standaard-horrorwerk.

Voor de geletterde horror-fan.

En mijn 5000-ste MovieMeter-stem gaat naar ....dit gedrocht van een film

Was ik eerst even bang weer helemaal in de 11/11/11-theorie gegooid te worden blijkt het meer een soort The Sixth Sense-achtig toestand...van nul en generlei niveau ook nog eens.

Jammer van de eerste 10 minuten hadden we de indruk dat het nog wel een aardig horror-tussendoortje kon zijn. Theoriën over de apocalyps in 2011 blijken ook niet meer zo overtuigend in januari 2012.

Duf.

Prima stuk natuurlijk, maar als ik het als film moet beoordelen is het oordeel een nette voldoende. Ik kan hem in ieder geval afstrepen, dit was de hoogst genoteerde film uit de IMDB Top 250 die ik nog nooit gezien had. Camera weet er wal dynamiek in te krijgen, acteurs zijn goed alleen is het natuurlijk wel verfilmd toneel en speelt vrijwel de hele film zich af in één ruimte. Maar misschien dat alle fanatieke Twitter gebruikers toch maar eens moeten gaan kijken. Dit is een hele mooie les over hou je moet discussiëren, argumenteren en ook af en toe je mening moet kunnen bijstellen.

Spielberg lette hier even niet goed op en wat waarschijnlijk als een soort slapstick bedoeld was wordt een grote chaotische puinhoop. En dat is dan ook eigenlijk, bij vlagen wel grappig en gestoord, maar te veel personages en lijntjes, een heleboel geschreeuw, Hele decors die er aan gaan. Mifune als de Japanse commandant kibbelend met Vincent Price als Duitse Nazi. Dan Akroyd en John Belushi met een dikke sigaar en allerlei bekenden en onbekenden in kleine bijrollen en cameo's als de Amerikanen. Niet te veel over nadenken. De visuals zijn dik in orde, maar in de montage had hier echt ingegrepen moeten worden.

Zul je altijd zien, recensie van 500+ woorden en dan klik je per ongeluk op het verkeerde knopje!!!

Aardige docu, Cave komt beter uit z'n woorden dan 25 jaar geleden, fijn dat hij met warmte verteld over Tracy Pew, docu had wat mij betreft iets minder opgezet mogen zijn en over z'n privéleven kom je niks te weten. Blixa Bargeld legt nog wel even de reden van de breuk uit.

Eigenlijk verwacht ik de laatste jaren bij Also Sprach Zarathustra dat Elvis eraan komt, maar nee 2001 was toch net even iets eerder. Wel weer hele tijd gelegen dat ik die zag, maar deze 2010 dat was nog langer geleden. Minder mythisch dan het eerste deel dat zo'n beetje standaard in de all time lijsten staat, maar toch is dit vervolg wel een hele fijne SF. Hal is er ook weer bij en extra spanning als de Russen en de Amerikanen in de ruimte zitten terwijl ze op de Aarde richting WW3 gaan. En het einde daar zou ik me niet al te druk om maken. Misschien wat naïef? Het was toch echt Arthur C. Clark zelf die het zo schreef in 1982. Ten tijde voor de koude oorlog en met een constante dreiging van een alles vernietigende kernoorlog. En zeker met die tijd in gedachten is het helemaal nog niet zo'n raar einde.

Talking Heads, Black Flag, Suicide, The Raincoats, Buzzcocks, The Germs, Devo .... California zomer 1979 met Jimmy Carter's Crisis of Confidence-speech ergens halverwege. Ik word er net zo sentimenteel van als Jamie's moeder van Louis Armstrong en Glenn Miller.

Grotendeels gaat het over de 15 jaar oude Jamie die bijna om het leven komt bij een chocking challenge. Z'n gescheiden moeder vreest dat het gemis van een vaderfiguur een rol speelt en vraagt het 17-jarige buurmeisje en de twintig+ huurster Abbie deze rol in te vullen.

Fijn, loom en mooie terugblik naar 1979, valt waarschijnlijk het best in de smaak bij degenen die er al bij waren in '79.

In de herziening!

't is zomervakantie dus kijken we gemiddeld wat meer films en draaien we ook nog wel wat persoonlijke favorieten in de re-run.

Film rond Tony Wilson, eigenaar van Factory Records en de Hacienda.

Film spits zich toe op twee populaire Factory-acts: Joy Division (1977-1980) en Happy Mondays (1987-1992) ... van de wave van Joy Division naar de Madchester-rave van de Happy Mondays: het lijken twee verschillende werelden, maar er zitten dezelfde betrokkenen achter, gooi New Order's Blue Monday er nog tussen en voila één soepele beweging.

Film loopt van 1976 tot 1997 en dat betekend dat er af en toe wat hak-op-de-tak wordt gesprongen en de film bevat ook nogal wat insider-grapjes.

Beetje bekend zijn met de discografie van Factory en de overige popgeschiedenis van Manchester (The Fall, The Smiths, The Stone Roses etc) helpt misschien wel wat.

Verder is die ietwat chaotische toon natuurlijk perfect voor deze film.

I am not a lump of hash. I'm in charge of Factory Records. I think.

Meesterwerkje!

Ietwat rommelige mengeling van sociaal drama en comedy.

Het sociale drama werkt namelijk een stuk beter dan de komische elementen (voornamelijk het gestuntel van hoofdrolspeler als alleenstaande vader en z'n bemoeizieke moeder).

Anderzijds een drama over illegale vluchtelinge uit de Oekraïne daar zitten we nou ook weer niet echt heel erg enthousiast voor op te veren.

Film wordt nog enigszins gered door het laatste half uur, waar de karakters eindelijk wat diepte krijgen en er wat rust komt in het heen-en-weer gesjees.

Prima vervolg op 28 Days later. Inderdaad niet zo'n verrasing als die film, maar genoeg naargeestige sfeer om hem zeer overtuigend te maken.

Fijne helicopter-scene ook.

Heel mooi, in prachtig zwart/wit geschoten en met Marie Bäumer als overtuigende Romy Schneider. De actrice die allang andere paden op was gegaan, maar altijd Sissi zou blijven en voer voor de roddelbladen met een onstuimig liefdesleven en altijd met een spoor van ellende in haar leven. Haar laatste interview in Der Stern vanuit de detox-kliniek in Quiberon, kettingrokend en met drank en pillen in overvloed. En dan weten we als kijker al dat het later jaar helemaal mis gaat lopen.

Amerikaans agent die op de hoogte is van alle invasieplannen van de geallieerden wordt in Lissabon gedrogeerd en als hij weer wakker wordt is het 6 mei 1950 en is WO2 al lang voorbij...wij kijkers weten dan allang dat het een meesterlijk uitgedacht plannetje van de Duitsers is om de invasieplannen te achterhalen...beetje in de stijl van de TV-serie "The Prisoner".
We zijn het eerste uur dan ook glorieus op weg naar een meesterwerk, maar helaas moet er in de tweede helft opeens naar Zwitserland gevlucht worden...niet slecht verder alleen ietwat overbekend terrein.
Anyway, zeer genietbare oorlogs-fantasy.

In speelfilms zijn Nederlanders niet erg sterk (tenzij ze het in het buitenland doen), maar gelukkig zijn we wel ijzersterk in docu's.

Niets zo saai als een uur naar National Geographic of Science Channel kijken, standaard docu-voer, veel te uitleggerig en nergens filmisch interessant.

Hier dus wel - geen commentaar - geen naritief, maar de (schitterende) beelden spreken voor zich en ook het geluid is meesterlijk gedaan, vooral in de twee indrukwekkendste delen Vuur en Aarde.

Dat verwoestende geluid van het vuur - die ondergrondse industriële klanken uit de mijnen.

Laatste gedeelte Lucht vond ik ook niet slecht al worden we hier voornamelijk geleid door ambient-achtige klanken.

De krabvissers uit Water zijn misschien inmiddels ietwat verpest door die real-life-soap.

Alle beelden lijken haast wel jaren 50 en 60 en doen ook denken aan bepaalde docu's van Joris Ivens.

Tweede deel uit de dieren-trilogie (Bird, Flies, Cat) en van de drie ook de minste. Dat komt door de humor, de wat minder beklijvende soundtrack en visuals. Ook iets minder suspense. Anderzijds, van de drie de meest krankjoreme, hier gaan we heel erg voorbij Hitchcock, we halen zelfs DePalma links in en vinden daarmee aansluiting bij Lamberto Bava, Lucio Fulci en de latere Argento's.

Vreemd genoeg ook een Argento waar je wel redelijk voor in de buidel moet tasten, veel ander werk is vrij goedkoop en makkelijk te vinden op DVD.

Enkele scenes waren in eerste instantie gesneuveld en zijn inmiddels weer toegevoegd, de dader is weer onmogelijk te raden, de hele cast is weer eens verdacht en als extra bonus een mooi rolletje voor onze aloude video-vriend Bud Spencer.

Verrassend ingetogen seks-komedie neigt zelfs behoorlijk naar rom-com.

Paar jokes gaan flink de mist in (of zijn gewoon te flauw), maar toch 50% treft doel.

Vreemde mengeling van American cool (Sonic Youth- en Charles Manson-shirts) en toch een lichtelijk typisch moralistisch USA-tintje (mensen met porno in huis zijn potentiële serial-killers en eigenlijk is het wel erg goed om maagd te blijven voor het huwelijk).

Redelijk vermakelijke popcorn-movie.

De ongecensureerde versie gezien, die zich in het kader van het huidige verbod op ... nog niet zo heel veel zorgen hoeft te maken over een nieuwe ban. Eerste helft is zelfs vrij tam en speelt te veel binnen af, tweede helft is een stuk sterker. Daarin komt het karakter van de hoofdpersoon ook beter naar voren. Ooit het boek van Lars Görling gelezen en dat maakte als geheel meer indruk. En dan hebben we inmiddels "Adam's Apples" ook nog achter de rug...

Destijds in de ban gedaan in Zweden, Noorwegen en Maleisië .... hoe dat in de rest van de wereld zat is mij onbekend, de gencensureerde versie mocht later wel door.

Regisseur Yeaworth Jr. had net een leuke hit gehad met The Blob (1958) en probeerde het opnieuw met deze SF-horror. We krijgen hier weer de typische jaren 50-laboratoria, die we al wel veel vaker zagen. De 4D-effecten zijn leuk en inventief gedaan. Maar wat een lange aanloop weer, inclusief allerlei romantsche poespas en broedertwists. Niet helemaal waardeloos vanwege de aardige tweede helft, maar een klassieker wil deze 4D-man nergens worden.

Leuke decors en pakjes in deze tamelijk geslaagde Dr. Seuss-verfilming.

Dr. T. wil 500 kindertjes met in totaal 5000 vingertjes laten spelen op zijn gigantische piano in zijn gloednieuwe Dr. Terwilliker Instituut.

Hans Conried (bekend als de stem van Kapitein Haak in Peter Pan) heeft natuurlijk de perfecte kop voor de megalomane piano-leraar.

Mooie scene ook in de kerker, waar alle violisten, blazers, slagwerkers worden opgesloten.

Gigaflop destijds en nog een mooie quote: "Dr. Suess fantasy that was supposed to be another Wizard of Oz but turned out more like Willie Wonka as directed by Liberace."

Stijlvol aangeklede film met uitermate lugubere gemaskerde moordenaar.
Gaat verder waar Hitchcock's Psycho ophield qua sadisme en gruwel en van wezenlijk belang qua invloed op Dario Argento en Brian DePalma.
Ook fantastisch: Eerst 5 overtuigende verdachten introduceren na een uur vertellen wie nou die dader is en dan nog doodleuk een half uur doorgaan.
Verplichte kost voor de genre-liefhebbers!

Heel prima drama over een noodlottige aflopende dag in een Waals gezin.

Ma heeft een heavy baan, pa zit arbeidsongeschikt thuis en de zoon spijbelt om een beetje de stad van graffiti te voorzien.

De dag zien we door de ogen van alledrie de gezinsleden.

Doet een beetje denken aan de Dardenne-broer qua soort drama, tempo en lokatie.