Opinions

Tweede van drie shorts die enkele key events tussen beide Blade Runner films belichten. Deze is niet slecht en reconstrueert prima de futuristische/kosmopolitische ambiance van de eerste film. De scène toont de events die er toe leiden dat Sapper Morton, een replicant, moet vluchten en onderduiken.

Prima uitgevoerde actiefilm. Het voelt van begin tot eind heel vertrouwd aan en je denkt vrijwel direct dat dit de zoveelste voorspelbare actieflick wordt. Maar er viel eigenlijk niet zoveel te zeuren want 21 Bridges entertaint en heeft een hoog 90s actiegehalte (Fugitive, Enemy of the State bvb) zonder teveel toegevoegde bombast. Er wordt geen minuut rust gegund en er zaten leuke shootouts en chases in. Ach ja, ik had nu ook niet echt verwacht dat het afsluiten van Manhattan voor groots spektakel zou zorgen. Misschien bedoeld als marketingtactiek. Met Boseman, Miller en Simmons zat het acteerniveau ook een tandje hoger voor dit soort films. Ik vond dit zeker geen B-film.

Sterke dialoog en stilering zijn de twee steunpilaren van Spike Lee. Fijnproevers noemen dit één van zijn allerbeste. Zelf vond ik de film moeizaam op gang komen, maar van zodra de DEA bij hem binnenvalt (Shiiiiiiiiiiiit!!) schakelt het een versnelling hoger. Monty beleeft zijn laatste dag vrijheid voor hij zeven jaar lang de cel in moet voor illegale drugshandel. De hele film is een pijnlijke bewustwording van verlies en foute keuzes, en dat voel je ook makkelijk aan. Monty's gevangenschap staat gelijk aan zijn vrienden verliezen (hoewel Frank en Jacob nu niet bepaald echte boezemvrienden lijken), zijn vriendin die haar leven zal verderzetten, hond, en tot slot een vader die er zeven jaar later misschien niet meer zal zijn.

Een wrange film eigenlijk, en ook de twee lege searchlights waar ooit de twee WTC torens stonden benadrukken verlies, maar ik zag in de film geen tribute aan 9-11. Deze uitspraken kan ik niet plaatsen. Lee duwt op de pedaal wat stilering betreft en niet alles werkt even goed. Hoffman die in een zweverige shot totaal verward is nadat hij dat studentje kuste in de toiletten was dan wel weer de moeite. Vreemd hoe de realiteit soms een verkeerde weerspiegeling is van de fantasie. Een degelijke film dus, die net iets te lang aansleept met dialoog die me niet steeds wist te boeien, maar waarvan het totaalplaatje inwerkte op het gevoel.

Ik ben het helemaal eens met Chainsaw eigenlijk, alleen geef ik de film een halfje minder.
Het goedkope camerawerk is vrij lelijk, maar versterkt wel de hopeloze en deprimerende sfeer van de film. Ik klaagde er niet over bij The Blair Witch Project, dat zal ik hier ook niet doen. Enkele erg spannende scènes, niet alleen met de geïnfecteerden, maar ook tijdens hun gevangenschap bij die militairen. . In rampspoedige tijden valt er evenveel te vrezen van andere overlevenden. Boyle bewijst zich opnieuw als een erg vakkundige regisseur en levert een solide "zombie" thriller af.

In vele opzichten beter dan het eerste deel. Eén van die zeldzame sequels die het origineel overtreffen. Het is ook een film die prima op zichzelf staat, en waarvoor je 28 days later niet voorheen moet gezien hebben.
Iets meer kleur en iets minder handycam effect dan in Boyle's film komt het zeker ten goede. Boyle's werk was ook goed natuurlijk maar voor velen misschien iets te minimalistisch. Verder behoudt de film ook veel van zijn voorganger zoals de chaotische actiescènes en hopeloosheid van de situaties. Ik ben het ook niet eens met de stelling dat deze film minder humanistisch is. De scherpschutter die het niet over zijn hart krijgt om mensen neer te maaien en Don die in een geweldig uitgevoerde openingsscène zijn vrouw in de klauwen van de geïnfecteerden achterlaat zijn net heel menselijk.
De twist waarbij zijn vrouw het uiteindelijk overleeft en hijzelf een zombie wordt vond ik ook erg sterk en zag ik niet aankomen. Daarna schakelt de film over op zijn kinderen die onder de hoede genomen worden van enkele militairen. Een sombere en mistroostige film die me erg is bevallen. Meer dan zomaar een zombiefilm.

Slecht gedoseerd, onevenwichtig, maar kan er uiteindelijk nog wel mee door. Er wordt teveel aandacht besteed aan de vader-dochter relatie en de humor vond ik ook van een bedenkelijk niveau. De spaghetti boekhouder die zijn moeders recept voor een geslaagde pasta toelicht aan de dochter van Renner vond ik totaal niet grappig en zelfs een waar dieptepunt. Verder heb ik me niet verveeld en was de actie in orde. Wat begint Costner oud te worden. Geen film die me lang bij zal blijven vrees ik. Zonder de flauwe humor en met wat meer actie had ik dit waarschijnlijk beter gevonden

Sterk gefilmde western met leuke interactie tussen de personages. Een veteraan van de burgeroorlog begeleidt een gevaarlijke en sluwe bendeleider naar Contention, waar hij op een trein zal worden gezet die hem naar de strop voert. Maar de bende zit hen achterna en zal alles doen om dit te voorkomen. Dit culmineert in een intense finale waarbij er geen schijn van kans is dat de opdracht zal slagen. De personages zijn veel genuanceerder dan in de doorsnee western, en vooral outlaw Ben Wade komt door zijn sympathie voor Evans tot een inzicht die alles zal beslissen . Maar ik hield eigenlijk niet van het einde dat ik teveel op maat gemaakt vond voor Russell Crowe. Ten eerste houdt het geen steek dat hij zijn eigen trawanten neerschiet. En ten tweede hoor je voor een gewetenloze bruut als Wade geen sympathie te hebben als kijker. 4* min een halfje dus.

Liefhebbers van mooie beelden en stevige actie worden op hun wenken bediend Liefhebbers van een goede plot en spannnende wendingen zullen hier moeten passen.

“300” is vooral een visueel spektakel dat de historische slag van een kleine groep Spartanen tegen een leger van tienduizenden Perzen uitbeeldt. De weinige historische feiten worden vermengd met elementen die recht uit de fantasie komen (waarom fantasie elementen? Geen idee). De beelden zijn bijna irreëel wat kleur betreft. Massieve legers, apocalyptische landschappen en het nodige bloedvergieten worden choreografisch in beeld gebracht met een realisme die me aan die schilderijen van Hieronymus Bosch doet denken. Een wild spektakel waar ik verbluft naar gekeken heb.

Zeker niet zo goed als de voorganger (4*) maar nog altijd leuk. Op visueel vlak voldeed het aan mijn verwachtingen. De stijl van de eerste film blijft behouden en er is niet teveel verlies van kwaliteit. Er wordt nochtans niet zuinig omgesprongen met slowmotions en ook het cameragedraai is overdreven maar toch werd het geen rommeltje.

Ik vond het niet zo uitdagend als "300" want zo kun je op dezelfde manier voortgaan met nog vijf films. Het simpele verhaal is uitermate zwak en de personages zijn stripfiguren, dan ook letterlijk vermits het een comic-verfilming is. Actie en special effects zijn dan nog het enige wat er te rapen valt. Eva Green is toch niet zo'n interessante baddie en kon me moeilijk overtuigen. Ik had dan toch liever meer Santoro gezien.

Het mag niet verbazen dat Zombie de visuele beeldtaal van zijn geliefde metalmuziek gebruikt om zijn film op te vullen. Twisted industriële sfeer met getikte personages, veel graffiti en bloed, provocerende taal, schmink en leren outfits... ja zelfs een psychopaat in tutu; 31 lijkt soms meer op de laatste videoclip voor de metal-hype van de dag, die de titel "Death Game" zou kunnen dragen. Uiteraard stelt het acteerwerk niks voor en is alles opgezet om over de gaan tot brute kills op enigszins groteske wijze. Doom-Head is toch een figuur apart; ik ken die acteur niet, maar van alle acteurs was hij het best bezig en weet zijn zieke personage iets van menselijkheid mee te geven. Geen groot filmfeest en voor mij is dit de middelmaat waar ik redelijk onverschillig bij blijf. Niet verveeld maar ook niet echt geamuseerd.

Sterke thriller met origineel uitgangspunt en met een overtuigend acteerspel van Garner, Saint en Taylor. Zo'n scenario leek me zelfs helemaal plausibel. Het eerste deel van de film gaat over de mise-en-scène om Garner te overtuigen dat de oorlog al zes jaar achter de rug is, maar het is pas daarna dat het iets interessanter wordt, wanneer hij door een opgelopen schram begrijpt dat hij gemanipuleerd wordt , waardoor de kaarten opnieuw door elkaar geschud worden. Is me mede door de aardige twists helemaal niet tegengevallen.

Franse cult over een jong fris koppel die hun gelukkigste momenten samen beleven. Beineix toont dat met idyllische beelden, sensualiteit en humor. Het is mooi om zien en inderdaad eerlijk gebracht. Je snapt al vlug dat er mentaal wat loos is met Betty; ze valt soms ten prooi aan woedeaanvallen en melancholische buien, waarover Zorg geen controle krijgt. Hij begrijpt het ook niet goed omdat ze samen toch een perfecte relatie hebben? Het was onvermijdelijk dat er iets tragisch zou volgen, iets waardoor het koppel grip verliest op hun geluk. Auteurs en cineasten buiten erg graag en vaak het idee uit dat geluk iets is van voorbijgaande aard, maar Beineix maakt er op zijn manier echt iets bijzonders van. Tegen mijn verwachtingen in viel dit me heel erg in de smaak. PS/ Ik zag de gewone bioscoopversie maar misschien is 3 uur wel te veel van het goede.

Leuke tragikomische roadmovie, gelukkig met meer komische dan dramatische momenten. Precies wat ik zag zitten. Twee vrienden begeven zich met een oude Renault 4 (4L) door de Sahara op weg naar Timboektoe om er voor een laatste keer hun terminaal zieke vriend van vroeger te bezoeken. Ze doen ook diens dochter Ely mee en pikken een naar huis terugkerende vluchteling op onderweg. Het spreekt voor zich dat ze van alle soorten problemen tegenkomen onderweg : technische pannes, corrupte douaniers, schijterij, waterproblemen, etc. Als dessert krijg je veel mooie drone-opnames van de woestijn voorgeschoteld, in lekker verzadigde kleuren. Niet de beste roadmovie die ik gezien heb, maar absoluut de slechtste ook niet; ook de cast viel me niet tegen.

Klinische, grauwe en pessimistische film. Niet het volledige gebeuren rond abortus maakt de film pessimistisch, maar het feit om abortus te moeten uitvoeren in de Ceausescu dictatuur. Zoals Bebe duidelijk maakt, stonden er strenge gevangenisstraffen daarop, en jong als ze zijn, voelen ze angst bij deze "misdaad". Tussen de vriendinnen is er een totale solidariteit. Het doet er niet toe of ze elkaar lang of niet lang, goed of niet goed kennen... ze helpen elkaar in deze grijze wereld.

Minpunt was de soms statische regie. Bvb bij het familiefeest van Otilia's schoonouders worden we gedwongen om meer dan vijf minuten lang gesprekken te volgen. OK, het gaat hem niet zozeer om de nietszeggende gesprekken, wel om de stemming van Otilia weer te geven, die in haar hoofd met Gabita bezig is en haar aandacht niet bij het sociale gebeuren kan houden. Kon wel een stukje korter. Ook dialogen waarin één van de personages niet in beeld is ben ik niet gewend en waardeer ik minder ... ik snap wel waarom de regisseur het doet ... geen punt dus.

Het interessantste deel was de dialoog met Bebe. Hij is een man die met zijn twee voeten op de grond staat, en hen duidelijk maakt dat abortus geen spelletje noch een lachertje is.
Niet zo'n gemakkelijke film om naar te kijken. De film is echter een mooie weergave van het onaangename leven in Roemenië in die tijden. Het staat gewoon op ieders gezicht te lezen.

Het cijfer vind ik toch wat aan de lage kant.. dit is niet van het slechtste dat ik heb gezien. Vooral visueel is het schitterend. De mengelmoes van middeleeuws Japan en een vleug fantasy werken zoals het moet. Het leunt qua sfeer zelfs vrij dicht aan tegen Aziatische soortgenoten zoals The Sorcer and the White Snake, weliswaar met een Hollywoodsausje, die me nog smaakte ook.

Het wraakverhaal is standaard, en ook de dialogen zijn van het niveau van Christophe Lambert-films. Toch is het altijd leuk als het goed gebracht is. Er valt wel wat te klagen over Keanu Reeves : wat een luie acteur is dit geworden. Zijn personage is totaal zielloos; de andere Japanse acteurs deden het veruit beter dan hijzelf en maakten dat Reeves makkelijk werd vergeten. Alles wat er nog van Reeves overschiet zijn herinneringen aan de films die hij 20 jaar geleden maakte.

Vermakelijke film met enkele leuke actiescènes, een goed tempo en frisse humor. Persoonlijk vind ik deze iets beter dan Murphy's top-hit Beverly Hills Cop. Dit zou wel eens de allereerste buddy-film kunnen zijn, met een combinatie Nolte-Murphy die schitterend werkt op het scherm. Het maakte me totaal niet uit dat het verhaal niet stevig in elkaar zat, de film was gewoon prettig van begin tot eind.

Bijzonder vrouwonvriendelijke film. Als ze niet in pornofilms draaien of vermoord worden, dan worden ze bedrogen of gekidnapt.

Als thriller doet 'm het wel. John Glover speelt een atypische boef. Hij is charmant, welbespraakt maar ook ongelooflijk gemeen.

Middelmatig. De eerste helft viel goed mee en ik dacht dat het een psychologische thriller zou worden rond dubbele persoonlijkheden. Helaas, wanneer de twists eraan komen, worden heel wat bij het haar gegrepen elementen erbij gehaald. Schrikken zit er haast nooit in en als je horror verwacht kom je gegarandeerd van een kale reis thuis. Film wordt voornamelijk rechtgehouden door Julianne Moore en een relatief mysterieus verhaal.

Ik ben het bijna op elk punt eens, al heb ik me persoonlijk helemaal niet verveeld maar dat komt dan vooral door de hyperkinetische regie die geen moment verpozing biedt. Slecht gefilmde met saaie gepolijste actie, verhaal voor een Temptation Island publiek over een wrede dictator in Turdistan die moet uitgeschakeld worden. Inderdaad : een 20 minuten durende tenenkrommende actiescène om de film mee te beginnen hint al onmiddellijk op inhoudelijke armoede. Michael Bay mag wat mij betreft ook eventjes in quarantaine.

Geen geweldige film. Het zwakke verhaal klinkt veelbelovend maar bloedt dood naarmate de film vordert. De beelden zijn mooi en kleurrijk en in Guyana zelf geschoten. Het geeft de film een zekere visuele pracht. De spanningen tussen de gouddieven worden niet goed uitgewerkt waardoor ze niet uit de verf lijken te komen. Hier kon wat meer van gemaakt worden. En wat een absurde dingen ook : met quads snorren door de jungle, met gsm's bereik zoeken in de jungle, die zwangere indiaanse die de hele film meezeult enz. Geen film die blaakt van de goede ideeën en ook weer geen film die helemaal verveelt. Echt tippen zou ik hem niet doen.

Fijne benadering van seksuele intimidatie in de arabische wereld. Ik ben blij dat ze het niet op de kap van de godsdienst hebben gestoken. Dat was maar al te makkelijk geweest. Hier zijn het ongepaste manieren die hardnekkig ingebakken zijn in de arabische cultuur. De film gaat over drie vrouwen die niet van plan zijn om zich nog langer zwijgend te laten betasten door opdringerige mannen. Fayza, die dagelijks de bus neemt naar haar werk, deelt messteken uit aan haar belagers. Nelly, die droomt van een standup comedy carrière, brengt een aanvaller voor het gerecht en maakt de zaak publiek. De derde, Seba, wordt aangerand op een voetbalwedstrijd. Ruchtbaarheid geven aan de problematiek in een mannelijke wereld is verder niet evident, zeker wanneer er weinig steun en begrip uit hun directe omgeving komt. De film stuurt duidelijk aan op meer respect en meer rechten in het voordeel van de vrouw.

Weinig begrip en respect voor de vader. Is ook meer een ANTI-wraakfilm dan een wraakfilm, omdat zijn handelingen de pijn van het verlies van zijn dochter helemaal niet wegneemt. Zoals de gemartelde zegt : "je hebt er niet eens plezier in." Misschien krijgt de dader zijn verdiende loon, maar het helpt de vader niet verder in de verwerking van zijn eigen verlies. Erg heftige en realistische martelscènes, ben even moeten stoppen bij de colostomie-operatie . Heel neerslachtige en negatieve gevoelens doorheen de film, versterkt door de grijsachtige kleuren... je zou er zelf haast triest van worden. In zijn genre vrij goed maar zeer rauw en confronterend. Hou niet zo van het gratuite brutale aspect daarom niet meer dan 3*

Eén van de laatste films met Lino Ventura, die in 1987 overleed. Lastige film om de hand op te leggen maar blij dat hij langskwam op een Franse zender vorige week.

Een spannende thriller waarin Ventura gestalkt wordt door een onbekende. Het duurt nog een hele tijd vooraleer het duidelijk is hoe de vork in de steel zit. Intussen heeft zijn personage Bastien nog andere zorgen: zijn alcoholische vriend Jean die getrouwd is met een oude vlam van hem, Nelly. Een maitresse waarvan de scheiding nog niet is uitgesproken. Deze subplotjes wurmen zich tussen de blackmailing en intimidaties. Het einde speelt zich symfonisch af op de strijkersmuziek van Vladimir Cosma.

8 million ways to screw up a movie...

Ik wou deze film zo graag terug zien en heb er zelfs 19 jaar op moeten wachten. Wat een teleurstelling is het geworden ondanks een cast met Jeff Bridges, Andy Garcia en Rosanna Arquette. Zeker niet de opwindende thriller waar ik me aan verwachtte. De film wijkt af naar moralistisch drama met het alcoholprobleem van Scudder en naar romantische rommel om gevoelens tussen Scudder en Sarah te versterken. Wat allemaal niet lukt en ten goede komt van de film die prima zou gewerkt hebben als harde actiethriller alleen, of onder handen van Walter Hill. Dat was geen al te aangename kijkbeurt.

Spannende serial killer film met een hoog tempo maar nogal gekunsteld. Is zowel een whodunnit als race tegen de klok. Net wanneer de ene wending al achter de rug is komt de andere er al. Veel subtiliteit moet je hier niet verwachten; 88 minutes is één en al truukjes tot op het ongeloofwaardige af. Pacino is omringd door flink wat mooie vrouwen met Sobieski voorop. Hij zet ondanks zijn steeds gewaardeerde aanwezigheid geen echt grote rol neer zoals we van hem gewend zijn.

Stevige en oncomfortabele thriller die op het einde nogal overdreven is. Ik kan me niet voorstellen dat een normaal mens doet wat Cage doet met Gandolfini in deze film maar het blijft ergens wel binnen de lijnen van het script.

Het verhaal brengt ons in een ondergrondse wereld die balanceert op de rand van de illegaliteit. Cage overschrijdt de grens ruimschoots en belandt tussen een trio perverte criminelen. De film geeft ook antwoorden op het waarom. We kunnen ons verwonderen dat ze zo simpel zijn en in je ogen kun je deze misdadigers hierdoor alleen maar onbenullig en nietsbeduidend noemen. Een goede thriller, maar ik hield er toch een zwaarmoedig gevoel aan over.

Sociaal drama waarin mensen met schulden zonder genade hun huizen uitgezet worden door de banken. Dat overkomt ook Dennis Nash, maar de makelaar Carver (die de huizen in bezit krijgt en opnieuw in de markt zet) ziet lef en potentieel in hem en biedt hem een kans om voor hem te werken zodat hij zijn huis terug kan krijgen. Het systeem is big business, maar ook dirty business want op sociaal vlak schep je armoede. De makelaar is een gewetenloze man die fortuinen maakt en niet vies is van corruptie.

Sterkste scène is die waarin Nash voor de eerste keer een familie uit huis moet zetten, net hetzelfde scenario wat hemzelf overkwam in het begin van de film. En ja, ook die oude man.. dat was echt triest.

Een film die nogmaals toont dat kapitalisme een economisch model is dat alleen maar in het belang werkt van de sterksten en de rijksten. Mooi acteerspel van Shannon en Garfield.

Ik zou dit geen succes noemen. Visueel heel mooi gedaan maar inhoudelijk weet ik nog steeds niet waar het eigenlijk over ging. Het onderwerp kindermishandeling loert wat om de hoek maar verder komt niks sterk naar voren en daarom voelt dit aan als een onsamenhangende film die zo'n beetje van alles uitprobeert. Het einde is zelfs totaal onzinnig en maakt het er niet beter op. Psychologische drama's met wat fantasy en ingewikkelde verhaalstructuren zijn hip, maar doe het dan goed en kies minstens voor één afgebakend thema die je wil behandelen. Hier is het noch mossel noch vis. Kleine 2,5*

Je kan zeggen wat je wilt, maar in die business draait het allemaal en enkel om geld. Dat hoor je vaak in de gevoerde interviews waar de starlets over money hier en money daar praten.

Ik ben niet anti-porno maar de documentaire beeldt de zaken toch positiever uit dan ze zijn. Over gevolgen voor de bevolking, namelijk pornoverslaving wordt niet gesproken. Dat is trouwens denk ik ook een reden waarom zoveel geld in het laatje komt maar daar zwijgen ze wijselijk over. Hoeveel verslaafden hebben ze gemaakt? Het is in ieder geval niet de "legal pimp" Spiegler en de producers die hiervan wakker liggen. Sasha Grey wekt eerbied op door porno als een vorm van artistieke (sexuele) expressie te zien. Of porno kunst is, dat is weer een andere vraag natuurlijk. Katja Kassin en Roxy Deville zijn dan weer opportunisten, die hun kont gebruiken om geld te scheppen.

De film slaagt er vooral in om de mens achter het "sex-object" te tonen door een glimp te geven van hun privé levens; hoewel ze zich maatschappelijk verlagen voor een zekere massa en vanuit diverse drijfveren, blijven het in de eerste plaats mensen. Opgelet : het beeldmateriaal is vaak zeer expliciet. 3*

Actiefilm met een razendsnel tempo die tot het einde wordt volgehouden. Voor een franse film ziet het er allemaal echt Amerikaans uit, en dat is ergens toch jammer, want de Franse cinema kon doorheen de jaren toch haar eigen stijl en identiteit behouden. Neemt niet weg dat ik me bij Gauke aansluit. Er waren waarschijnlijk wel plotholes te bespeuren, maar alles gaat zo snel dat je geen tijd hebt om erover na te denken. Ze zijn me niet opgevallen. Gewoon een prima actiefilm die niet echt origineel is, maar zichzelf niet verliest in complexe verhaallijnen en onwaarschijnlijke wendingen, waardoor het woord effectief zeker op zijn plaats is.

PS : pluim voor de goed gefilmde achtervolgingsscène in de metro