Opinions

Hoewel onderhoudend en vlot baadt de film in een soms bijna tenenkrullende clichématigheid die het niveau verlagen tot "standaard". Hoe de blinde man verdacht wordt, de militaire betrokkenheid in wapendeals met de vijand , de labiele flik, de verliefde assistente. Maar zoals gezegd, het is goed gefilmd en blijft boeien.

Moeilijk te beoordelen dit,vooral omdat het erg deprimerend is en je er geen leuk gevoel aan overhoudt, wat bij mij toch wel drukt op de punten (anderzijds ben ik dan snel geneigd om hoge cijfers aan feelgood films te geven). Misschien niet helemaal eerlijk maar het gevoel dat een film bij mij nalaat speelt een rol.

De mentale aftakeling van een huismoeder wordt stap per stap gevolgd tot de dramatische ontknoping. En het begon allemaal heel goed : een superverliefd koppeltje trouwt, krijgt vier kinderen en maken toekomstplannen. Waar liep het dan allemaal mis vraag je je af? En dan worden de doorslaggevende elementen in de schaal gegooid : de dominante, en laat ons eerlijk zijn, manipulerende dokter die bij hen woont, een echtgenoot die de zijde kiest van zijn adoptieve vader, een gezinsleven die maar niet "normaal" wordt, een verstikkend bestaan waar ze geen uitweg meer uit ziet. Wel een interessant gegeven waar de regisseur het antwoord wil geven wat een doodnormale vrouw tot zo'n waanzinnige daad beweegt. Geen kritiek op de film, gebaseerd op een echt gebeurd verhaal, maar voor mij lag het iets te zwaar op de maag, al kan je zoiets ook moeilijk anders brengen. Zeker Dequenne is indrukwekkend, met haar transformatie van een verliefd meisje naar een bijna levenloze fysieke huls op het einde.

De enige film waarin Gabin en Fernandel (in het leven ook goede vrienden) samen te zien zijn is een komedie waarin hun kinderen op trouwen staan. Het ideale moment voor de twee families om af te spreken en kennis te maken. Vader Malhouin zakt af naar de Provence en in de eerste plaats botert het wel met de familie Lartigue, hoewel de vader een vreselijke opschepper is. Wanneer de kinderen plots een relatiecrisis doormaken verzuren de relaties tussen beide vaders ook.

Een leuke komedie die volledig berust op het duo Gabin-Fernandel. Fernandel is een komediespeler en Gabin eerder een karakterakteur, maar hier zitten ze in een film waar ze beiden hun ding kunnen doen met flink wat heerlijke dialoog tot gevolg. De toen populaire blondine Marie Dubois speelt de rol van Gabin's dochter en Antoine wordt gespeeld door Fernandel's eigen zoon Franck Fernandel

Speciaal deze Almodovar. Een vreemde cocktail van geweld, liefde en sex. Bizar hoe dit allemaal met elkaar verbonden wordt en hoe dicht het allemaal bij elkaar kan liggen. Almodovar maakt geen fetisj van kidnappings, maar buit vooral de onzekerheid van Marina uit met betrekking tot haar gevoelens. Het is alles bij elkaar genomen een vrij brave film met wat innuendo, een meer komische dan aanstootgevende sexscène, een schelmachtige en licht gestoorde Banderas en een emotioneel onzekere Victoria Abril. De leukste rol vond ik die van de filmregisseur in de rolstoel. : een leuk personage. "Atame!" is niet slecht maar psychologisch vaak moeilijk te doorgronden door de absurditeit van de situatie.Werkte bij mij wat desoriënterend.

Heibel in Hobsonville...

In vergelijking met de eerste Sabata film is dit meer een komedie dan een zuivere western... ten spijt.

Sabata strijkt met een circus-ensemble neer in Hobsonville. Hij vindt het daar best leuk al weigert hij koppig belastingen te betalen aan de lokale boss McIntock omdat hij vermoedt dat het geld in diens zakken verdwijnt. Hij ontmoet er ook een luitenant, Clyde, die hij nog kende uit het leger, en een sluwe oplichter is... nu eens bondgenoot, dan weer tegenstander. Sabata zit lekker dwars maar McIntock is niet van plan om zich door hem te laten intimideren.

Nee, echt goed is dit niet, tenzij je wat kan aanvangen met de talrijke schalkse streken van Sabata en Clyde. Maar dat is ook niet helemaal wat ik van een goede western verwacht. Ik vind van Cleef wel de film redden van de totale ondergang. Daarom krijgt deze Sabata-film een nipte voldoende.

Vanier is één van de weinige regisseurs die film gebruikt om zijn liefde voor de natuur over te brengen aan een jonger publiek. L'Ecole Buissonnière is daar na successen als Belle et Sébastien en Loup opnieuw een voorbeeld van. Een weesjongen wordt vlak na WO I geadopteerd door een gezin die in de bosachtige Sologne streek woont. Al vlug openbaart de wereld van de natuur zich voor hem, mede door zijn vriendschap met een lokale natuurmens. Achterliggend probeert de jongen te achterhalen wie zijn ouders zijn. Vanier, die van origine een documentairemaker is, toont dat hij ervaring heeft om de fauna en flora van de bossen tot uiting te brengen. Een hartverwarmende film die door de zoektocht naar de roots een tikkeltje als Remi sans Famille aanvoelt. Maar toch de betere jeugdcinema, die me veel meer waard is dan die domme superheldenfilms die geen zak bijbrengen ...

De onverfilmbaar geachte roman van Boris Vian werd onder handen genomen door Gondry. De surrealistische fantasietjes symboliseren de absurditeit en waanzin van de realiteit (de kerk, de machinale werkomgevingen, menselijke interactie) en de menselijke ontgoocheling in het leven. Van uitbundig geluk gaat de film naar deprimerende tristesse. Elke surrealistische inbreng heeft een betekenis, maar net als andere users stoorde ik me aan de overload van (ambachtelijke) special effects, die het bijna tragische liefdesverhaal overspoelen. Jammer, want met de personages kun je weinig meevoelen en blijft de overdondering uit. Acteerniveau ligt hoog en er zijn voldoende vondsten om te blijven kijken naar de film. Naarmate droefenis en het onomkeerbare naderen, trekken de levendige kleuren weg om in een troosteloos zwart-wit te eindigen.

Voor mij geen makkelijke film om voor open te staan; Gondry is geen regisseur die me kan boeien, maar ik heb er toch meer uit kunnen halen dan gehoopt dus kan het ook geen ramp zijn. Je moet wel je verbeelding laten werken, dat wel.

Wederom een vrij sterk drama van Ozon, al vond ik deze voor zijn niveau iets minder verrassend. Opnieuw een verhaal over homoseksualiteit en complexe gevoelens. Ozon blijft veilig op gekende grond. Gezien de filmtitel had ik meer nostalgie verwacht en dat viel tegen. Muzikaal mocht de film meer inzetten op een vette soundtrack, en ook qua sfeerbeelden lijken de jaren 80 eerder veraf dan dichtbij waardoor Ozon het tijdsbeeld wat misloopt. Een korte passionele relatie tussen twee jongeren wordt hier verteld, gevolgd door een dramatische wending, waarna de film toch behoorlijk inzakte naar mijn gevoel. Heel goed gespeeld, een film waar je onmiddellijk in zit wel. Vervelen doen de personages van Ozon zelden, een nipte 3,5* kan ik er dan ook makkelijk aan kwijt, maar misschien lagen mijn verwachtingen iets te hoog.

Gezellige kroniek over hoe het leven in La Goulette (Tunesië) eraan toe ging toen de Italianen, Joden en Arabieren met elkaar leefden. Men zou hier in onze samenleving nog wat kunnen leren uit dit beeld. De mensen leefden toen met elkaar in plaats van naast elkaar.

Centraal staan drie vaders van verschillende religie met hun drie mooie dochters. Men begrijpt dat de vaders samen opgegroeid zijn en levenslang vrienden zijn gebleven die ook vlak bij elkaar wonen. De zestienjarige puberende dochters willen hun maagdelijkheid verliezen bij de lokale boys die daar best blij mee zijn. Na een uitschuiver op een huwelijksfeest krijgen de dochters huisarrest en is het laaiende ruzie tussen de vaders die hun godsdiensten strikt gescheiden willen houden. Maar alles wordt vergeven en de vriendschap keert terug.

Een tragikomedie die simpelweg het dagelijkse sociale leven schetst, en dat was mooi om zien want dit is een samenleving die niet meer bestaat. Tegen het einde van de jaren 60 schoot er van Italianen en Joden niks meer over; de bezittingen van de Europeanen werden genationaliseerd. Claudia Cardinale, die zelf in La Goulette opgroeide, verleende haar steun aan de film.

Deze misdaadfilm lijkt door de Franse nouvelle vague en film noir geïnspireerd door vernieuwende camerastandpunten te gebruiken (diagonale shots bvb), al was dit eigenlijk niet intentioneel. Een minder gekende roman van Simenon, Les Frères Rico, staat aan de basis van het script. Maar het is een Japanse "new wave" dus vuiler en gewelddadiger, zeker wanneer één van de broers uit het verhaal en zijn kompaan overgaan tot foltering om te weten waar de andere broer de buit heeft verstopt . Onderliggend zit je dan nog met een verhaal rond ontsnappen aan kansarmoede en sloppenwijken. Eén van de broers is daarin geslaagd en is een topman van de yakuza geworden. Voor de twee andere daarentegen lijkt er geen hoop. Het einde is verrassend en kan als een morele twist gezien worden. Fijne film ditmaal van Fukasaku

Nasty! Yakuza Wolf knipoogt naar de spaghetti western, waarvan een hoop stijlkenmerken overgenomen worden, tot en met de Morricone achtige muziek. Alleen verplaatsen de makers het hele concept naar het gangstermilieu in Japan. Gosuke Hinomi (Sonny Chiba), de zoon van een vermoorde yakuza heeft twee doelen : zijn vader wreken en zijn zuster terugvinden. Hij zet hiervoor verschillende bendes tegen elkaar op.

Veel geweld, en ook vrouwen worden niet gespaard. Bijzonder vrouwonvriendelijke film dit. Met o.a. een vrouw die ge-gangraped wordt, waarbij één schurk los in zijn broek klaarkomt nog voor het zijn beurt is . Het is soms allemaal met wat humor overgoten maar het gaat er verder niet mals aan toe. Chiba speelt naar gewoonte een crapuleuze anti-held, maar dat was Lee Van Cleef ook in de Sabata films dus geen punt. Niet slecht en soms lekker stijlvol geschoten, behalve dan in de crappy actiescènes die rommelig gemonteerd zijn.

Niet zo slecht, en ook niet zo formidabel. Als post-apocalyps films staan Children of Men en I Am Legend toch een stuk beter in hun schoenen. Vreemde ziekte ook die extreme agorafobie, waardoor de overlevenden zich alleen nog via riolen kunnen verplaatsen van een punt tot een ander. Marc moet samenwerken met degene die hem voor de ramp wilde ontslaan, wil hij zijn zwangere vriendin terugvinden. De twee acteurs zijn goed op elkaar afgestemd en ik vond wel dat er een goede chemie tussen de twee was. Het einde vond ik erg cheesy... kind is al dertien jaar of zo... hoe hebben ze het zolang overleefd zonder voedsel? .