Opinions

Ook een wethouder moet water in de wijn kunnen doen...

Geen cliché western met stereotiepe figuren. De film maakt de cowboys menselijk en rekt daar ook genoeg tijd voor uit. Degene die voor de bad guy moet doorgaan is pacifistisch en bereid tot compromis, terwijl de "'Lawman" Maddox de wet op een te radicale manier wil toepassen. Het blijft me bij hoe hij in de film "Widow-maker" genoemd wordt. En zo krijg je met Lancaster een anti-held voor wie je niet zoveel sympathie kan opbrengen.

Tja, en het einde was zeker niet onbegrijpelijk en is het slotstuk van een diepe reflectie waaraan Maddox werd onderworpen door de dialogen met zijn ex-geliefde en door de haat die de gewone burgers tegen hem koesteren hoewel ze hem ook nodig hebben : uiteindelijk begint de man last te hebben van zijn geweten en begint hij van zichzelf te walgen omdat hij er genoeg van heeft om mensen met families, geliefden te doden. Ook een wethouder moet water in de wijn kunnen doen. .De film vond ik op bepaalde momenten ook wat saai, maar dit is ondanks de bruut uitziende poster wel een van de meest humane westerns die ik heb gezien tot nu toe.

De engel van Camelot Gardens

Schitterende film!
Een opmerkelijke vriendschap tussen een tienjarig dochtertje van upper-class burgers en een arme tuinier. Later in de film blijkt dat de auteurs een beeld schetsen van een Amerika dat ze niet willen, met klassenoorlog en rijken die zich in afgesloten villawijken afzonderen van het plebs. Wanneer Devon de Amerikaanse vlag uit de pickup gooit nadat Trent haar vertelde dat zijn vader stervend is door toedoen van de regering, krijgt deze handeling al haar symboliek mee.
Los van de maatschappelijke boodschap zie je ook een meisje dat wil ontsnappen aan een verstikkende thuissituatie en die een vaderfiguur vindt die beter bij haar past. Het einde vond ik best heftig maar echt geweldig. Het weze gezegd dat de toon bij momenten erg somber en zwaar is, en me wat aan American Beauty deed denken. Naast een goed werkend samenspel tussen Barton en Rockwell, is de film ook warm aan te raden omwille van de aangename soundtrack.

Beetje een overdreven laag gemiddelde. OK, het is een onzinfilm en de special effects zijn niet erg hedendaags meer (zeg maar gerust vreselijk), maar er zaten enkele leuke momenten in. Lawnmower Man gaat over een wetenschapper die een tuinier met een verstandelijke beperking, Jobe, gebruikt als proefkonijn voor tests op breinstimulatie via virtuele realiteit. De redenering dat bij mensen slechts een klein percentage van de hersencapaciteit actief is lijkt hier een kapstok voor het verhaal. Jobe verandert namelijk in een machtswellustig wezen met enorme mentale krachten.

Stephen King wenste niet met deze film geassocieerd te worden en won een rechtszaak tegen de producenten. Het script lag te ver van het bronmateriaal luidde het. Wat niet wil zeggen dat het daarom per sé een gedrocht is. De film zat er nog niet ver naast met de metafore op verslaving aan virtuele realiteit. Het overmatig gamen en smartphonen worden alsmaar meer als problematisch ervaren en kan leiden tot psycho-sociale problemen. De rollen zijn degelijk, maar van acteurs als Pierce Brosnan en Jeff Fahey moet je zeker het summum niet verwachten. Het moet gezegd : Fahey deed het nog degelijker dan Brosnan, al is de transformatie van Jobe heel ongeloofwaardig gebracht. Deze film is geen meesterwerk, dat is duidelijk, maar ik vind het wel een kans verdienen.

Er zit veel in deze film. Ik was al tevreden dat Vaughn een rauwe dreigende sfeer neerzette in plaats van zo'n flauwe "Boondock Saint"/"Smokin' Aces" toestanden want ik wist vooraf niet hoe het ging worden. Craig krijgt twee rotklussen toegewezen, wordt aanvankelijk van alle kanten bespeeld en is verstandig genoeg om iedereen een koekje van eigen deeg terug te geven.

De vlotte regie van Vaughn (één van de beste regisseurs op de markt momenteel), de vele opeenvolgende wendingen en coole quotes maken van Layer Cake een echte rollercoaster. Het kan soms wat complex lijken op de duur, maar het is eigen aan het genre en de film blijft coherent. Plus dan nog een goede soundtrack met oa een machtige remix van Starsailor... 4*

XXXX : Why don't you come for breakfast. I'll squeeze some orange juice and we'll talk about all this like adults.. how does that sound?

Dragan : It sounds hospitable

XXXX : Do you know where I live?

Dragan : No!

XXXX : Fuck off then.

Hupla, zeer goede komedie

Een industrieel in chocoladeproducten stelt door de afwezigheid van de mannen die naar het front zijn tijdens WO II vrouwenteams samen om de mensen wat entertainment te bieden, maar dat blijkt slechts tijdelijk, want vrouwen horen nu éénmaal niet in deze sport thuis. Heb vooral van Tom Hanks genoten (en een paar keer ferm moeten lachen) als de ex-honkbalster (heden een vuile zatlap) die als coach van het meidenteam aangesteld wordt. . Het is allemaal ferm tegen zijn zin. Toch begint hij al snel in hun capaciteiten te geloven. Centrale personages zijn Dottie en haar zus Kit, die gefrustreerd is omdat ze altijd in de schaduw van Dottie staat. Nog enkele anderen zijn ook de moeite : Marla het manwijf, de vrijgevochten Mae (uiteraard een rol voor Madonna) en gewoon voor de naam, Betty Spaghetti.

Deze sympathieke film zal vooral de liefhebbers van feelgood tevreden stellen, want het is een film die zeker een brede glimlach tevoorschijn tovert.

The head nigger in charge

Prachtige film. Je verwacht zoiets eerder van Spike Lee dan van de regisseur van Karate Kid. Zeer sterke rol van Morgan Freeman als de wat militaristische Joe Clark die (laat ik het toch maar vermelden) écht bestaat. Ik vind Speties vergelijking met het snobistische Entre les Murs niet echt opgaan, want waar laatstgenoemde film sterk gericht is op dialoog (de passieve aanpak), gaat Lean on Me meer over acties. En zelf geloof ik ook dat dingen doen in het onderwijs een veel sterker effect hebben dan dingen zeggen.

Hoewel het gebrul van Clark niet altijd goed te keuren is en hij bepaalde grenzen overschrijdt met zijn onderwijzend personeel, wordt hier een duidelijk punt gemaakt en vertrekt de aanpak vanuit een correcte vaststelling. Het zijn niet de leerlingen die falen, het zijn de leraars. Het merendeel van de jongeren misten autoriteit, een vaderfiguur, en die hebben ze allemaal gevonden in Clark, een soort herder die hen opnieuw op het juiste pad zet. Dat maakte het ook ontroerend op het einde. De film blijft onderhoudend en een luchtig grapje wordt niet geschuwd. Freeman met zijn luidspreker wordt haast een gimmick..

Freeze Sams!

Eén van de beste films over het onderwijssysteem!

De eigen weg

Eén van de beste films van het jaar vind ik ook. Over een vader en zijn dochter die homeless in de natuur leven en geen behoefte lijken te hebben aan leven in een maatschappij. Al vanaf de eerste minuten greep deze situatie me naar de strot. Het gekke is dat ze eigenlijk niet echt ongelukkig zijn. Ze hebben veel tekort maar ze hebben elkaar en hebben hun manier om te leven. Op een dag worden ze opgepakt en probeert men hen te herintegreren in de maatschappij.
Veel achtergrond over hoe ze in hun precaire situatie verzeild raakten wordt niet gegeven; miste ik wel maar het maakte de film er niet slechter op. Een eerlijke en lieve film met een goede chemie tussen beide acteurs. De dochter voelt zich later in de film meer aangetrokken tot sociaal contact met andere mensen en je raadt al dat ze op het einde zal kiezen voor haar eigen weg. . Van begin tot eind een sterke film, waarbij mensen op een positieve manier getoond worden.

Het is geen slechte film maar weet de boodschap niet goed over te brengen, en dat voelde ik helaas maar al te goed. De film verzandt op enkele momenten in geklets dat afleidt van de kern van de zaak en de speelduur ook te lang maakt.

Een PRE-apocalyptische film is nog eens wat anders dan een POST-apocalyptische film. Er wordt een onheilspellende sfeer neergezet met diverse hedendaagse thema's. Een moderne en effectieve oorlogsvoering verloopt niet via gewapende agressie maar wel via het doen instorten van sociale orde, en daarop is niemand voorbereid. Eén van de belangrijke rode draden die ik hier zag was het lamleggen van de communicatiemogelijkheden via cyberaanvallen, waarbij onze afhankelijkheid van allerlei digitale tools in ons dagelijks leven gehekeld wordt.. Dit zorgde bij het gezin al voor heel wat onrust. Ook een individualistische overlevingsdrang (als het oorlog is, is het ieder voor zich) komt er naar het einde toe bij kijken en het gebruik van sonische bewapening was best eng (de zoon die zijn tanden verliest). Ik begrijp niet goed waar men het over heeft met rassenhaat/anti racisme in de discussies want dat is echt bullshit. De film lijkt me vooral het gebrek aan verbondenheid tussen mensen als een zwakte te beschouwen indien zich een oorlog zou voordoen. Niks beter dan een misantropisch personage (Amanda) om dit te versterken. Al van de eerste scène wordt dit eigenlijk al benadrukt.

Tot slot wil ik nog wel het knappe camerawerk vermelden en de nog steeds goed uitziende Julia Roberts. Fifty never looked so good!

Indrukwekkend melodrama over de romance tussen een auto-destructieve alcoholist en een eenzaam straathoertje. Het koppeltje vindt elkaar wel in hun persoonlijke ellende en aanvaarden elkaar zoals ze zijn. Wanneer Sera een drinkflesje als verjaardagscadeau geeft aan Ben, weet je dat de film over echte en onvoorwaardelijke liefde gaat.

De chemie tussen Cage en Shue zit helemaal goed en de film voelt heel intiem aan door de nachtelijke stedelijke shots, de arthouse feel, de stemmige muziek van Figgis en de close-ups van de acteurs. Sommige verstilde momenten (zoals wanneer ze elkaar kussen in een zwembad) vond ik wondermooi. Leaving Las Vegas heeft ook een duister kantje : het blijft pijnlijk om te zien hoe beiden telkens door de maatschappij uitgespuwd worden. Tussen 4 en 4,5*

Nu de 20 jarige herdenking van de val van de muur eraan komt, ben ik wel uiterst geboeid door het onderwerp zelf. Na de uitstekende documentaire op France 2 nu maar eens deze Duitse film bekijken, waarover men meestal vol lof is, en die ik nog nooit gezien heb.

In het begin viel deze anti-communistische film me wat tegen : de trage opbouw en langdradige dialogen lieten me het ergste vrezen. Vanaf het moment dat Dreyer onder afluisterapparatuur staat begint het pas goed te worden, maar over het algemeen vond ik het geen zo'n meesterwerk. Op geschiedkundig vlak vond ik deze maniakale documentering door de Stasi van iedereens leven wel mooi naar voor komen. Vrienden en familie bespiedden elkaar en niks ontsnapte aan het oog van het regime. Het verbaasde me dan ook niet dat die vriendin van Dreyer vlug onder druk zou zwichten. Ze had al immers serieuze tekenen van zwakheid getoond door minnares van die minister te worden . Het einde kon je dus van mijlenver zien aankomen en was dan weer niet zo verrassend.

Sober gebracht, nu en dan wat saai en emotieloos geacteerd, maar met een overduidelijk beeld van de beklemmende sfeer die er destijds in de DDR heerste. Prachtige scène waar die jonge Stasi agent een grapje vertelt tegen het regime . Verder ook die overtuiging dat iemand, misschien iedereen zelfs moest schuldig zijn aan iets, al geloofden die Stasi-agenten misschien zelf niet in de DDR. Dit is een film die vooral goed zal overkomen voor wie interesse heeft in dit onderwerp.

Familiedrama over een alleenstaande moeder en haar twee dochters die naar de hoofdstad verkassen en er een straatkraampje openen. Het is een gezin dat reeds de nodige tegenslagen heeft gehad en die de eindjes moeilijk aan elkaar kunnen knopen. Het eerste uur moest ik me er wat doorheen worstelen en vond ik het zelfs een beetje soapy en saai. De drie personages krijgen om beurten de aandacht. De meeste daarvan gaat naar meisje I-Jing, die gelooft dat ze slechte dingen doet met haar linkerhand o.a steelt ze kleine prullen uit de nabijgelegen boetieken en veroorzaakt ze ongewild de dood van het huisdier, een stokstaartje. Vanuit bijgeloof maakt haar opa haar wijs dat dit de hand van de duivel is. De oudste dochter kwam over als een knorrig kreng en was voor mij één van de redenen waarom de film niet onmiddellijk aansloeg.

Het kon een zwaar beladen drama worden maar de regisseur koos voor positiviteit en humor. Deed me soms aan Wong Kar Wai films denken. De film weet de clou tot het einde goed te verbergen. De laatste 40 minuten vond ik de film op zijn best, alleen jammer dat dit niet van het eerste uur kan gezegd worden want ik had deze film graag meer gegeven dan 3*. Ietsje overroepen wat mij betreft maar ik zou het volledig snappen indien het hier zou regenen van de hoge scores. Ik wou de film nog vlug meepikken maar zal helaas niet in mijn top 10 van dit jaar komen.

Geslaagde film met een sterke griezelige sfeer. Een koppel Amerikaanse binnenhuisarchitecten krijgen een flink voorschot geld voor een project in Engeland. Eénmaal daar worden ze na een verkeersongeval naar het landgoed van Jason Mountolive gebracht in afwachting dat hun motor hersteld wordt.

De troeven worden niet onmiddellijk uitgespeeld waardoor het niet snel duidelijk is waar het allemaal naartoe gaat. Altijd goed om dat zo te doen. Dat zorgt er ook voor dat de film best spannend blijft. De personages zijn onheilspellend vooral die nurse Adams. Met ook een rolletje voor Roger Daltrey, de frontman van The Who.

Macabere thriller in het hartje van Navarra, waarin inspecteur Amaia Salazar een aantal zelfmoorden moet oplossen; er worden verder ook delen van kinderskeletten gevonden en een wederkerend woord : Tarttalo. Net als in El Guardian Invisible, speelt het heidense verleden van de streek een rol in dit spannende verhaal waarachter een mysterieuze sekte zich begint af te tekenen, waartoe ook Amaia's moeder behoort . De film biedt weinig antwoorden op het einde en laat de weg open naar de derde film, maar de enquête is spannend gebracht en brengt de onderzoekster in haar eigen familiaal verleden. Niet tegengevallen maar ietsje minder dan Guardian Invisble.

Onboeiend tot het eind. Redford en Winger vormen nog een degelijk duo als collega's die in een relatie zitten die ergens tussen romantiek en collegialiteit ligt . Het roept herinneringen op aan de TV serie Remington Steele en Laura Holt. De humoristische pogingen zijn tragedisch slecht, en de uitwerking van alle andere personages bleven nihil. Zelfs Chelsea Deardon, gespeeld door Hannah, wandelt zo nu en dan de film in en uit met een huilerig gezicht. Waarom de makers zo'n sleutelfiguur niet uitwerkten blijft een vraagteken. Ook Dennehy plakt ver op de achtergrond. In mijn vrijgevigheid kan ik nog 2* kwijt maar in feite is dit echt geen goede film.

Eén van die films die me geboeid hadden als puber maar die nu volledig achterhaald zijn, vooral sinds de LOTR-trilogie bestaat.

Mooi in beeld gebracht wel. Ridley Scott zet een eden neer (zonder digitale effecten natuurlijk) zoals je niet vaak ziet in films. De rest van de film is behoorlijk flauwtjes. Geen uitgewerkte personages : van Jack nam ik aan dat hij een soort boszwerver is, en de prinses heeft noch vader, noch moeder, noch kasteel. Ze dartelt maar rond in dat natuurparadijs. Ach, en de queeste duurt amper tien minuten. Dit soort zaken geven weinig diepte, en in feite gebeurt er in heel het sprookje erg weinig als je er even bij stilstaat. De film wordt opgevuld met heel wat choreografie en inhoudsloze dialoog.

Het was ook soms iets te afschrikwekkend voor kleine kinderen, waardoor het voor mij niet echt duidelijk is tot wat voor 'n publiek de film zich richt. Die Lord of Darkness is echt wel een lelijkerd die de kinderen nachtmerries zal bezorgen, alsook de veenheks . Ik heb me niet echt geamuseerd met deze herziening, maar ook niet echt verveeld.

Golfsprookje over heldendom. Een wat mindere Redford, maar nog altijd niet slecht en je hebt al vlug door dat de caddie Bagger Vance een goddelijk figuur is, of een engel die Junuh terug op het pad van zijn lotsbestemming moet zetten. Het verhaal is vrij dun maar ik zat helemaal in de golfwedstrijd tussen de drie beste golfspelers (duurt het hele tweede uur), waarbij Junuh zijn uniek talent opnieuw moet weten te vinden. Het topacteurs-trio Damon-Smith-Theron houden de film met succes recht. Wel een mooi moment wanneer Junuh een eigen fout signaleert die niemand had gezien, anders had hij gewonnen. Hij is daardoor ongetwijfeld een echte held.

Deze teenager-film had ik nooit eerder gezien. Ademt helemaal de sfeer uit die jaren uit. De mooie blonde Billie Jean Davy, wordt een hype nadat ze gerechtigheid eist voor de vernieling van de scooter van haar jongere broer. Ze krijgt het aan de stok met de vader van de bully (die haar ook nog eens probeert aan te randen) en moet op de vlucht slaan na een schietincident. . De hele zaak wordt opgeblazen tot een politieklopjacht en Billie Jean wordt bij de jongeren symbool voor rebellie. Ze krijgt zelfs een speciale haircut voor de gelegenheid, geïnspireerd door Renée Falconetti in La Passion de Jeanne d'Arc (1928) . De soundtrack is voor rekening van Pat Benatar.

Niet meer dan een OK film, met enkele opvallende rolletjes van acteurs uit dit tijdsvak maar het wordt allemaal erg overdreven naar het einde toe. De film werd een commerciële flop, werd nooit in de Benelux uitgebracht (zelfs niet in de videotheek) maar heeft wel een cultstatus intussen.

Formulewerkje voor de allerjongsten. In niks verrassend : de animatie ligt een heel stuk onder niveau van Disney en Pixar maar blijft wel degelijk te noemen. Het verhaal van enkele inuits die op zoek gaan naar het legendarische land Sarila om een vloek op te heffen die hun klan met hongersnood plaagt is de zoveelste variant op een veelbelovende queeste. Veelbelovend zal het echter alleen zijn voor de 5 tot 10-jarigen voor wie dit bestemd is. En dan nog zou ik zeggen : neem liever een Pixar.

Matige "sequel" van de gekende Tarzan verhalen. De makers wilden origineel doen door een volwassen Tarzan te laten terugkeren naar Congo met zijn inmiddels echtgenote Jane, en ze wilden ook intelligent doen door de Belgische geschiedenis eraan te verbinden en het historisch personage Leon Rom. Het resultaat is echter een vreselijke formulefilm waarin Tarzan me meer aan Spiderman deed denken toen hij door het woud slingerde. Ik raak met moeite aan een 3* maar wil toch kwijt dat de film visueel adembenemend mooi was. Een goede en echte Tarzanfilm moet het echter niet hebben van een hoop special effects denk ik. Daarom liggen de oudere Tarzan films me nauwer aan het hart en laat deze te wensen over.

Weer een boekverfilming. En een topper op het vlak van 3D, dat zie je zo. Veel gevlieg, veel beelden met diepte. Misschien wel van het beste sinds Avatar. En wat een mooi kleurgebruik de hele film door. Visueel heel sterk. Jammer dat het niet gezegd kan worden van het verhaal. Ik lees dat ook heel wat andere users hetzelfde ervaren. Het is teveel automatische piloot en te weinig opbouwend. Een film als How To Train Your Dragon slaagde daar wel met brio in. Niet onmiddellijk actie, maar eerst wat tijd nemen om banden op te bouwen tussen de personages en wat (goede) humor te lossen. Hier gebeurt dat te weinig. Alles op actie en 'in your face' effecten. Iets dat vrij kenmerkend is voor Zack Snyder. Mooi dus, maar daarmee is het meeste gezegd. Dit is dan wel mijn persoonlijke mening; kinderen zullen hier ongetwijfeld dol op zijn en ook dat is belangrijk.

De drie zoons van kolonel Ludlow

Blijft een enorm aangrijpend melodrama. Herzien na twintig jaar maar vind het nog steeds even goed. Je staat er maar even bij stil wat die familie overkomt. De oorlog en een liefdesdriehoek rukken stilaan een familie uiteen. De emo ligt er soms wat dik op maar wat zoetsappig begint wordt naarmate de film vordert, zo bitter als gal. Het lijkt alsof de auteur bijna plezier schepte in het verzwelgen van zijn personages in mentale pijn, al is dat uiteraard eigen aan een geslaagde tragedie.

Het leven kan soms vreemde en in dit geval zelfs griezelige wendingen aannemen. Fantastisch geacteerd ook over de hele lijn. Pitt als oer-man natuurlijk; hij is bijna cliché met zijn atletische karuur en zijn blonde manen; ik kan me voorstellen dat zijn "lonesome cowboy" personage vooral vrouwen doet fantaseren maar ergens komt hij mij vooral wat zielig over omdat hij zichzelf voor alles wat misloopt altijd de schuld geeft. Een zacht ei zeg maar.

Het is vooral Aidan Quinn die me hier in positieve zin verrastte als de minder geliefde maar meer succesvolle zoon. Enkel het indianengekweel en geneuzel vind ik nooit echt leuk in films, ook hier niet.

Merkwaardige film toch wel over een man aan boord van een schip die van zijn leven nooit voet aan wal heeft gezet en de beste pianist ter wereld wordt. Het is een muzikaal sprookje en veel scènes weten de nodige magie te vatten. Er zitten enkele sterke scènes in dit werk zoals die waarin Tooney en 1900 voor de eerste keer met elkaar kennismaken tijdens een woelige oversteek; dit is waarlijk briljant in beeld gezet. Ook die meer emotionele waarbij zijn gevoelens doorklinken in de muziek wanneer hij "het meisje" ziet weet de juiste snaar te raken, of die waarin hij een pianoduel aangaat zijn bijna onvergetelijk. Ondanks de feelgood, de lichte toon en een gezonde dosis humor is het onderliggende thema iets zwaarder. Dit is een film die het zo net niet in zich heeft om een klassieker te worden... gevoelsmatig ontbreekt hier iets belangrijks maar aan Tim Roth zal het in ieder geval niet liggen... PS / Ik heb de lange versie bekeken en die was naar mijn mening meer dan lang genoeg...

Leuke psychologische thriller die zich niet zomaar laat voorspellen. Alles tot aan het auto-ongeluk is prima opgebouwd met bizarre sociale interacties, en daarbovenop ook spannend dankzij de onvoorspelbare weg die bewandeld wordt. De lemming uit de titel heeft een eerder symbolische waarde. Daarna krijgt de film onverwachts een occult kantje met de manipulerende geest van Alice . Dat laatste was misschien niet echt nodig geweest en lijkt een wat gemakkelijke twist, maar helpt de film gelukkig niet om zeep. Het deed me wat denken aan elementen uit What Lies Beneath (2000) . Ik vond alle acteurs hier prima hun werk doen, vooral Laurent Lucas die stilaan wegzinkt in de nachtmerrie dat zijn koppel uiteenvalt. Maar eigenlijk is de hele film vakkundig en doordacht in elkaar gezet, als een puzzel. Had er een 4* voor over maar die wending na het uitstapje naar het meer kost dan toch nog een halve ster.

Een film die me bij de eerste kijkbeurt niet was bevallen. In die tijd keek ik vooral uit naar actiefilms met veel schietwerk en spektakel. Dat is nu wel anders: de langere versie van over de 2 uur maakte ruime indruk op mij en Leon is nu een film die ik helemaal anders bekijk. Dat Portman hiermee doorgebroken is mag geen verrassing zijn. Dit is misschien wel één van de beste kindrollen ooit. Als 12-jarige zo'n overtuigend volwassen rol neerzetten is een prestatie. Het is zelfs zo dat de chemie tussen haar en de hitman vooral door haar bewerkstelligd wordt. Portman is wellicht een keuze waar Besson nooit spijt van heeft gehad. Gary Oldman is ook een belangrijke asset in de film als doorgeslagen DEA agent.

Leon kent als misdaadfilm opvallend weinig actie. Alle aandacht moet gaan naar de symbiose van de twee hoofdacteurs : het meisje dat een nieuwe vaderfiguur vindt en in één klap als "volwassene" door het leven moet, en de in lethargie gevallen hitman die opnieuw weer zin in het leven krijgt door voor haar te zorgen. Hoe mooi wordt dat hier getoond. Doet me ook wat denken aan van die sombere Aziatische thrillers maar ik kan niet direct op titels komen en het doet er ook niet zoveel toe want die zijn sowieso pas later dan Leon geregisseerd.

Alweer een goede Iraanse prent van de meest rabiate tegenstander van het regime in zijn land. Ditmaal toont hij hoe alle lagen van de samenleving aangetast zijn door corruptie. Wil je het overleven in die samenleving, dan kun je niet anders dan deelnemen aan het systeem. Reza is een van nature eerlijke man met veel problemen, zoveel problemen dat hij er stilaan gek van wordt, en zoveel dat zijn gezin op instorten staat.

De film kent een lange aanloop waarin de omvang van Reza's problemen stilaan duidelijk worden, maar ook de machtsverhoudingen binnen de lokale gemeenschap. Hij wordt stilaan in een hoekje gedwongen waardoor hij voor zijn eigen geloofwaardigheid en de veiligheid van zijn gezin, geen andere oplossing meer heeft dan terug te slaan. Met zo'n thema verwachtte ik me wel aan het wrange einde. Ik sluit me aan bij anderen die zeggen dat het in een aantal scènes wat ingewikkeld en onduidelijk in elkaar zit.

Veel beter dan het gemiddelde laat uitschijnen. Dit is het debuut van de vrij controversiële Bret Easton Ellis, bekender van American Psycho; opnieuw een beeld van een American Dream die aan diggelen valt.

Het sterke punt is de jaren 80 sfeer die hier gezet wordt. Ik heb al heel wat jaren 80 films gezien, maar de cultuur uit die periode vind ik hier heel sterk naar voren treden. De kapsels, de classy kleding en niet te vergeten de neon, een gepaste soundtrack (die niet helemaal jaren 80 is) en de opkomst van drugs als genotsmiddel. Heb hier echt van genoten.

Inhoudelijk heel simpel verhaal over twee vrienden (McCarthy en Gertz) die hun derde kompaan (Robert Downey Jr) proberen van de drugs te houden. Veel fuifjes en feestjes en daardoor wat aan de oppervlakkige kant. Er wordt wel een poging gedaan om eens de rijke families van de drie te introduceren, maar ik vind dat die poging wel erg miniem blijft. Downey Jr zat goed in zijn rol. Kleine 3,5* toch wel.

Harry, een ingenieur die in Colombië werkt, wordt ontvoerd. Zijn broer en vrienden zetten een amateur-reddingsactie op touw samen met huurling Shrike (Duvall). Zowel regisseur als acteurs vergaten deze B-film liever en hoopten dat ook het publiek de film zou vergeten, wat ook gebeurde. Hoewel het nergens echt tegenvalt zijn de dialogen simplistisch en zelfs puberaal te noemen. Ook het explosieve einde ademt low budget uit en de bad guy is een aanfluiting. Duvall met sture bikerslook biedt nog enig kijkplezier maar Busey is irritant zoals altijd.

Zo, voor de vierde of vijfde keer gezien intussen (en misschien wel de allerlaatste?), ditmaal de "director's cut". Dit blijft werkelijk een dijk van een actiefilm waar regisseur en acteurs alle verwachtingen overtroffen, want geloof het of niet, naar Hollywoodnormen werd dit met een vrij bescheiden budget gefilmd. Het is die populaire cocktail van buddy movie, van geslaagde humor en keiharde actie die ervoor zorgt dat deze film niet tegenvalt zelfs na zoveel herzieningen. Gibson in één van zijn beste rollen als suïcidale flik en Glover die eigenlijk "too old for this shit" is. Voor mij samen met Die Hard één van de beste actiefilms uit de jaren '80. Slecht nieuws evenwel : er is een reboot in aantocht.

Heel goede sequel, eentje die het origineel (4*) bijna evenaart, en dat zie je niet zo vaak. De psychopatische Riggs en zenuwachtige Murtaugh krijgen er een derde buddy bij, Getz, leuk gespeeld door Pesci. Enkele gedenkwaardige grappen zoals die condoomplant en de bom onder Murtaughs WC blijven hun rake effect behouden. Behoren tot de sterkste stukken uit de hele reeks samen met de sprong van Riggs in de eerste film. Door de frequente humor en goede buddy-chemie vergeet je haast het wat dom overkomende misdaadverhaaltje rond een Zuid-Afrikaanse diplomaat en het witwassen van drugsgeld.