Opinions

Echt een tegenvaller. Ik was vergeten hoe slecht deze film was. Te veel buddy-movie grapjasserij, Gibson meer 'hyper' dan ooit, een bad guy die zo weer vergeten is, een romance als verplicht nummertje, oneliners van vorige delen die nog eens bovengehaald worden . En Pesci? Enkel de rode neus ontbreekt. Het is een redelijk vervelende sequel geworden. Ik had de indruk dat er niet echt veel moeite gedaan werd om een degelijk derde deel uit de mouw te schudden. De gladde regie en nog steeds vlotte actiescènes redden nog het één en ander maar in vergelijking met de eerste twee delen is dit een grote stap achteruit.

Eerbiedvolle film ter herdenking van de vele vrouwen en mannen die hun geliefden verloren in de tweede oorlog. Het persoonlijk leed achter de oorlogsopofferingen krijgt hier alle aandacht. De cinematografie in deze film is adembenemend vanaf het begin al. Wanneer Boris zijn vriendin Veronika achterna loopt op de trappen lijkt de camera spriraalwaarts mee te bewegen. En zo gaat het wel verder met nog vele van die geweldig geschoten scènes. Deze film is ook mede door het superieure camerawerk erg meeslepend. De erg mooie Samoilova doet het prima als het jonge verliefde meisje dat haar droomtoekomst in duigen ziet vallen. Ik vond het een enorm mooie film, één om onder de kerstboom van filmliefhebbers te leggen.

Misdaaddrama over een oude moordzaak op een kind die 23 jaar later heropend wordt omdat een gelijkaardige moord plaatsvindt op identiek dezelfde plek. Geen whodunnit zoals misschien kan gedacht worden. De film probeert het allemaal dieper te zoeken en verbanden te leggen tussen de twee cases, maar het plot blijft redelijk ondermaats. Het ontbreekt ook aan enige spanning doch er hangt een ongezond sfeertje in de film (rond pedofilie). Over het acteerwerk valt niks te klagen. Had er meer van verwacht.

Klopt. Ik geloof ook niet dat er sprake is van zelfmoord. Wat de advocaat betreft : die is natuurlijk naar Moskou teruggekeerd nadat de burgemeester hem met de dood bedreigde, want in de film wordt duidelijk aangestuurd dat de menselijke relaties opportunistisch en oppervlakkig zijn.. zo gaan de zogenaamde goede vrienden onmiddellijk tegen Kolya getuigen dat hij wellicht zijn vrouw heeft vermoord en laat de advocaat zijn vriend maar achter met zijn problemen .

Dit Russische sociaal drama is best okee, met een vrij pessimistische visie op het huidige rusland, met een maatschappij die zowel fysiek als moreel in verval is en met een hypocriete kerk die goede waarden preekt maar dan privé helemaal het tegengestelde aanmoeidigt (de privé-conversatie tussen de burgemeester en de priester!). De film wordt wel heel bitter na de dood van Lilya . Het verwondert me dat de film dan toch nog de internationale zalen heeft gehaald ondanks de slechte reclame voor Rusland. Het is de kleine man die alles machteloos ondergaat tegen de grote Leviathan i.e. het almachtige staatsapparaat. Verder ook prachtige sfeervolle beelden van dit dorpje aan de Barentszee : het ziet er allemaal verloederd uit maar toch waren de beelden van een stralende schoonheid. Een tikkeltje aan de lange kant maar erg de moeite waard en een film waar je kwaad van wordt.

Zeer matige onderwaterthriller met scènes die rechtstreeks uit de Alien films lijken overgenomen. Niks van originaliteit dus. De special effects zijn slecht; het monster komt nergens goed in beeld wat ook al een teken is dat de effecten niet al te best waren. Personages storend cliché: seksistische grapjes van Sixpack, de obligate neger en latino om een politiek correcte film te krijgen, de leider van de crew die het alvast zeker zal overleven samen met het mooiste meisje aan boord (survival of the handsomest).... Verder duurt het ook een vol uur voor de film echt begint in gang te schieten. Kijkt nog wel makkelijk weg daarom nog net 2,5* maar ik hoef hem niet meer opnieuw te zien.

Het zit al eigenlijk helemaal verkeerd als je voor ogen houdt dat een man dit geregisseerd en geschreven heeft. Alsof een man zich volledig kan inleven in een lesbische relatie. Ik vond dat je dat ook aanvoelde in de film. Sayles steekt teveel moeite om een lesbo-relatie uit de taboesfeer te halen, eerder dan een interessant en geloofwaardig relatieverhaal uit het hart te verzinnen. Zie bijvoorbeeld hoe Lianna's man aan de kinderen probeert uit te leggen dat vrouwen ook andere vrouwen kunnen liefhebben. Hoe tenenkrommend zeg. Komt er dan nog bij dat ik Lianna totaal onboeiend vond : thirtysomething in een slecht huwelijk die het leven weer wat leuker vindt met een andere vrouw. Komt dat even goed uit.

Toch maar een stoffige zwakke bedoening waarvan de toon me niet beviel. Vond ik maar een oppervlakkige schets. Geef me nog maar 's Carol of La Vie d'Adèle.

Wat een kinderachtig gedoe. Echt de Carrey zoals we hem best kennen maar ik kon deze film minder goed verdragen dan vroeger. Trop is teveel. Geef toe dat ik ook soms wel heb moeten lachen met zijn clownerijen en het idee van de man die 24 uur lang niet kan liegen is ook wel goed gevonden. Dat was een bodemloos vat om moppen uit te tappen.

Romeo en Julia-achtig verhaal in "the deep south" van de jaren 40 over twee tieners uit verschillende sociale klassen die verliefd worden op elkaar. De vader van het meisje doet er alles aan om de relatie stop te zetten, en daar zit duidelijk een reden achter, maar het koppel loopt van thuis weg om klandestien te gaan trouwen. Dillon en Fisher vormen een aandoenlijk en lief duo op het scherm, en het wat melige, maar toch mooie en meeslepende verhaal krijgt nog een tragische wending. Vond het helemaal niet verkeerd, al was het einde slordig afgewerkt.

Slechtste Bondfilm samen met Die Another Day. Dalton als Bond vind ik maar niks en de film zelf doet helemaal niet Bond achtig aan en voelt eerder aan als een ordinaire revenge flick, zelfs al krijgen we twee Bondgirls en de casino scène. Iets minder actiescènes verder en ook het aantal verschillende exotische locaties is heel beperkt. Deze Bondfilm lijkt wel met de helft van het budget van een normale Bondfilm gemaakt.

Dat ik me na een kwart eeuw niks meer van deze film kon herinneren zegt genoeg. Grappig dat Benicio del Toro hier als de rechterhand van de badguy optrad. Gelukkig kwam Pierce Brosnan daarna de franchise redden.

Op het eerste zicht lijkt het alsof deze film niet veel inhoudt... en toch volgen grappige situaties zich aan een vlot tempo op, en toch kon ik er allemaal goed mee lachen. Ook het uitgangspunt rond het rijbewijs is eigenlijk wel origineel. Het is misschien wel een film voor tieners met de nodige puberale fratsen, maar het is allemaal met een goede instelling gemaakt. Ik heb me hier goed mee geamuseerd.

Geen wow film voor mij. Hoewel heel goed geacteerd vond ik de hele opzet rond Alana en Gary onrealistisch. De 15-jarige gast kwam soms ouder over dan de jonge vrouw... Je kan wel zeggen dat sommige jongens vooruit lopen op hun leeftijd maar een 15-jarige die zaken doet in waterbedden en zich laat assisteren door een tien jaar oudere vrouw? Kom nou ... Wat is die leeftijdskloof tussen beiden slecht gebracht. En een bijna dertigjarige die als vriendenkring een vijftienjarige en zijn maatjes heeft... Hoewel Anderson zich duidelijk helemaal bewust is van wat hij doet, stoorde mij dit eigenlijk de hele film door. Vreemde keuze. De soundtrack, de kledingstijl en enkele nieuwsfeiten schetsen prima de jaren '70 zonder daarin te overdrijven. Het einde is het cliché waarop ik zat te wachten.

Geheimen uit het verleden

Zeer goed, helemaal mijn ding zo'n film noir. Waar hij het met Stormy Monday liet afweten maakt Figgis hier goed. Wat een sfeer ook zeg. Die donkere, broedende, geladen sfeer werkt echt goed en maakt dit sombere verhaal tot een klein meesterwerkje. Vooral de eindscène, waar Nicks moeder sterft in haar ziekenbed is meesterlijk geregisseerd... over in zwart-wit en geluiden die gefilterd worden... heerlijk. Hier voelde ik werkelijk het psychologische gewicht van de moorden. Hoewel ik aanvoelde in welke richting het hele verhaal ging, valt alles pas op het einde op zijn plaats.

Er zijn twee versies van deze film. De originele versie duurt 112 min, en de DVD 105 minuten. Het enige verschil is een bordeelscène, die weggelaten werd op de DVD, en niet echt noodzakelijk was voor het goede begrip van het verhaal. Ik zat heel de film met een 3,5* in mijn hoofd maar dat einde zorgt wel voor een extraatje.

Alien revisited

Life is een herwerking van de Alien films. Zelfde concept (een bemanning in de val met een alien) maar in een ander jasje; iets meer op spektakel en wat minder op spanning. Er zijn in de loop der decennia al heel wat matige tot slechte ripoffs geweest, maar deze is toch wel een vrij goeie. Een primitieve levensvorm moordt zich een weg door een ruimtestation. De procedurele gesprekken zijn niet altijd interessant om volgen, maar visueel is er veel te genieten en het wezen is beangstigend door zijn kracht. En dan eindigt het nog met de slechtst mogelijke afloop die je je maar kon indenken en waar ik even stil van werd.

Veel Boyleriaanse fantasie in deze actievolle doch wat chaotische romcom die aanschurkt tegen de misdaadfilm. De bijdrage van de vaderfiguur vond ik onnodig. Ook de aanpak van de twee engelen (Hunter / Lindo) tegenover het koppel vond ik niet bijster geslaagd.

Diaz en McGregor zijn niet altijd even geloofwaardig als koppeltje die voor elkaar aan het vallen zijn, en de film komt slechts in enkele zeldzame scènes echt tot leven zoals de karaoke scène en het romantische gedicht van de engel die Diaz voorleest. Gemengde gevoelens over deze film dus; best wel leuk op sommige momenten, dan weer wat te verregaand op andere momenten.

Ik ben niet erg overtuigd of dit wel de manier was om een punt te maken tegen de doodstraf. Gemakkelijk hé : het hele strafapparaat op de best mogelijke manier misleiden om dan te kunnen zeggen... zie je wel dat er onschuldigen de stoel krijgen. . Nogal kunstmatig.

Gelukkig kwam ik daar pas op het einde achter, anders had ik de film zeker met tegenzin verder bekeken. Op het acteerwerk valt weinig aan te merken. Spacey speelt weer picco bello. Ik had op een bepaald moment echt te doen met Gale, deze intelligente gozer die de verschrikkelijkste dingen meemaakt in zijn leven.

Ergens legt de film ondanks de voor mij verkeerde aanpak toch een vinger op een aantal wondes. Van Texaanse gouverneurs met nazistische ideeën (leuke scène die live-uitzending) tot het gemak waarover men een oordeel velt over iemands schuld of onschuld zonder dat men er het fijne van weet. Boeiend onderwerp, goed gespeeld maar overtuigen... nee dat niet. Overgewaardeerd.

Visueel zeer zeer mooie film : de zinkende boot, de vliegende vissen, het eiland met de stokstaarten . Wat aantoont dat digitale effecten ook op een andere manier kunnen gebruikt worden dan voor SF en fantasy. Eén van Ang Lee's beste wat mij betreft. Het verhaal neemt enkele basisbeschouwingen mbt religie in acht : zo ontdekt Pi in zijn verhaal dat goddelijkheid zich openbaart als een mens niks en niemand meer heeft (boeddhistische gedachte). De interactie tussen man en dier wordt eveneens uitgediept : kan een dier onder omstandigheden de mens anders zien dan een natuurlijke vijand? De meest diepzinnige vraag houdt Life of Pi voor het einde met een tweede versie van het verhaal. Welk verhaal hij nu heeft beleefd is natuurlijk niet belangrijk en is een metafoor om te zeggen : mijn verhaal is net als in God geloven. Sommigen geloven de waarheid niet, zelfs als je die vertelt en geloven alleen wat het meest aannemelijk in de oren klinkt. Maar soms kan het meest fantastische verhaal de waarheid zijn. .

Ach, wie niet geïnteresseerd is in godsdienst en filosofie kan zich nog steeds vergapen aan een leuk avontuur met een jongen en een tijger op een drijvend bootje. Feit is dat de film veel meer dan dat heeft te vertellen, en dat maakt de film zo beroerend en ontroerend.

Nee, hij doet het niet meer. Deze tweede kijkbeurt is me niet echt bevallen. Verouderde FX, teveel herhalende dialoog en overall een verhaal die weinig om het lijf heeft. Op het einde neigde alles ook teveel naar de zombie-film wat ik hier een minpunt vond.. En zeggen dat dit Cannon's duurste productie was. Het is gewoon een erg matige en voorbijgestreefde film. Allee, 2* plus een extraatje voor Mathilda's tetten.

JIj leek me de aangewezen persoon om een lift aan te vragen...

Een dijk van een one-liner in een echte Nederlandse horror-klassieker. Deed me soms wat denken aan de vroege films van David Cronenberg (Scanners bvb) door de muziek en de kille decors... Een groot compliment voor Dick Maas die een leuke onderhoudende film afleverde. Ik heb me geen minuut verveeld mede dankzij een sterke Huub Stapel die zijn rol geweldig vervult. De film is ook heel goed in het onderhouden van zijn mysterieuze sfeer. Het overspel zijplot krijgt geen gevolg verder maar de claustrofobische finale in de liftschacht was erg spannend gebracht. Leuker dan ik me herinnerde.

Heel heel vreemde film. En een aparte ervaring ook. Eén die vast en zeker in het straatje van de arthouse liefhebber zal passen want alles is heel sober. Het formaat is niet alledaags, met de ondertitels die op een lap onder het scherm geprojecteerd worden en vanuit de tweede rij vooraan was het effe erin komen. Eigenlijk blijft Eggers na The VVitch thematisch op vertrouwd terrein. Hij ruilt de bossen in voor de kust. Net als in zijn vorige film dringt hardnekkig bijgeloof binnen in de werkelijkheid. De basis zijn ditmaal zeemanslegendes en mythes.

In een film met slechts twee acteurs beschik je best over twee stevige namen. Pattinson leek me niet vanzelfsprekend maar Dafoe is een natuurtalent. Hij is altijd erg onderschat geweest vind ik, maar de man bewijst nog eens ten volle dat hij veel in zijn mars heeft. Wanneer hij al bulderend bijna Shakespeariaanse tirades uitspuwt over zijn tegenspeler (of zijn het regelrechte zeemansvervloekingen?) krimp je als kijker bijna ineen. Acteerwerk geweldig en houdt je werkelijk in de ban. De film is al bij al zeer psychologisch met de tegenspelers die alsmaar afzakken in waanzin en hun grip op ratio volledig verliezen . Is het de eenzaamheid? Hun machtsconflict? De drank? Of leidt deze plaats een eigen leven met eigen wetten die bewaakt worden door de vuurtoren en zijn wachter ?

Wie klinkklare antwoorden wil op het einde zal die niet krijgen. Ik zit nog met onbeantwoorde vragen maar eerlijk gezegd zal ik er niet te lang over kauwen. Het is een erg metafysische film waarbij de wereld van de zee volgens mij als iets afgeschilderd wordt dat werkelijk leeft en een ziel heeft . Maak het vooral voor jezelf uit. Mijn hart slaat persoonlijk net iets meer voor VVitch maar door het sublieme acteerwerk en de sterk doordringende sfeer geef ik er toch hetzelfde cijfer aan. 3,5*

Grote pulpfilm. De hele film slaat totaal nergens op. Ricky komt in een geprivatiseerde gevangenis terecht en gaat in zijn eentje de gevangenishiërarchie te lijf. Heb toch een paar keer moeten lachen met de onzin die je voorgeschoteld krijgt zoals die scheermessen die Ricky in de mond geduwd krijgt, daarna enkele kloppen krijgt waarna de mesjes er langs zijn wangen uitkomen. Om het allemaal af te ronden spuwt hij de overige mesjes in het gezicht van de hoofdbewaker . Het is zo slecht dat het echt wel goed wordt. Een erg gewelddadige maar ook een erg cheesy splatterfilm, die er zo amateuristisch uitziet dat het grappig wordt.

Van Lili Marleen zei John Steinbeck ooit dat dit het enige goede was dat Nazi-Duitsland aan de wereld gaf. Fassbinder schetst een biografisch portret gebaseerd op Lale Andersen, de oorspronkelijke zangeres van het beroemde lied, die in de film Willie genoemd wordt. Nog voor de oorlog had ze een relatie met een Joodse verzetsstrijder, Robert, die toen al met zijn familie gevlucht was naar Zwitserland, en actief deelnam aan een verzetsnetwerk. Wanneer de oorlog uitbrak werden de geliefden van elkaar gescheiden. Robert bleef in Zwitserland en Willie maakte carrière in Duitsland met een lied dat eigenlijk muzikaal weinig voorstelde, maar de soldaten aan het front onverwachts nostalgische en patriottische gevoelens inblies, en zelfs internationaal aansloeg. Maar in die hele periode bleef haar hart verlangen naar haar minnaar, terwijl ze bejubeld werd door de Nazi potentaten en een boegbeeld werd dat trots en loyauteit binnen de strijdkrachten uitdroeg.

Ik moet zeggen dat mijn mening wat verdeeld is over deze film. In de kern is dit een simpele love story over een onmogelijk geworden liefde door de oorlogssituatie. Maar boeiend vond ik deze kant van de film niet. Je moet je ook meermaals door dit vervelende lied worstelen waardoor ik tegen het einde toch wat hoofdpijn kreeg van dit Lili Marleen nummer. Veel interessanter was Willies rol met het helpen van het verzet door foto's van de concentratiekampen het land binnen te smokkelen. Helaas wordt überhaupt hier bijna niks mee gedaan. De regie is vrij klassiek en zelfs theatraal bij momenten, niet zo gewaagd en experimenteel als andere werken van hem, maar steeds met focus op het manipuleren van gevoelens bij zijn personages. Vooral dat laatste maakt zijn films de moeite. Hoe Willie een instrument wordt in de handen van anderen. Interessante film maar ik hoef die niet meer opnieuw te zien.

Geen vrolijk spektakel dit, maar schitterend geacteerd. Hoeveel ellende sommige mensen moeten ondergaan. Medelijden met Lilja had ik al vanaf het begin. Wat voor ouder ben je in 's hemelsnaam om je dochter van 16 zomaar alleen achter te laten? Vermoorde onschuld
Ze trekt zich in haar ellende op aan de jongere Volodya, die al even erg mishandeld wordt door het leven als haarzelf. Er lijkt een lichtpuntje aan de horizon met de komst van Andrej maar dan blijkt hij een loverboy te zijn die haar met een list in de prostitutie doet belanden . Veel van de miserie is ook te wijten aan de verkeerde keuzes die ze maakt (school verlaten, zich prostitueren om aan geld te raken). Een ontnuchterende film waarin Moodysson toont wat armoede doet met mensen en die laat aanvoelen hoe moeilijk het is om je aan die neerwaartse spiraal te ontworstelen. Soms wat overdreven melodramatisch gebracht maar dan weer... wat wil je met zo'n onderwerp?

Trage en complexe film over de broosheid van menselijke contacten in een geïsoleerd gebied. Het einde vertaalt het woord "Limbo" goed : "a state of profound anxiety brought on by the unknown". En met dit gevoel eindigt de film.

Prachtige zwart-wit film met bij momenten adembenemende beelden. Het is een lust voor het oog, en gelukkig trekt de film zich op aan zijn geweldige visuals want het script is pover, de dialogen te dun waardoor het de personages aan diepgang ontbreekt ... maar eigenlijk stoort dat nog niet eens omdat vooral hun twijfelachtige moraal en acties in de verf gezet wordt. Als serial killer film miste het wel de nodige spanning. Het was anderzijds ook al lang geleden dat er nog eens een erg grimmige en nare serial killer film te zien was. De film speelt zich af in de onderbuik van de stad, tussen vuilnis, rommel en krotten, wat natuurlijk nog meer duisternis toevoegt. Verder ook een zeer brute film waarin een jonge vrouw voortdurend mishandeld wordt. Dit moet hier gezien worden als een boetedoening voor de aanrijding van de vrouw van de flik . De moeite waard vond ik, zelfs nog iets beter dan Dog bites Dog (3*).

De film valt op door een ongewone montage en vertelstijl (met fragmenten uit Ken Loach's Poor Cow), maar dat voorkomt niet dat dit een vrij standaard revenge filmpje is die hierdoor vaag en fragmentarisch overkomt. De twist rond de dood van de dochter kon ik nog wel smaken. Niet grandioos noch gedenkwaardig zonder slecht te zijn. Soderbergh wilde er teveel van maken en het resultaat laat op sommige vlakken te wensen over.

Gisteren even een stapje gezet in stad, maar mijn leverancier had geen NZT in voorraad... Dan maar terug naar huis gekeerd om een film op te zetten. Limitless heeft een goed idee; het is niet je alledaagse thriller met deze geestverruimende drug, maar de regisseur gaat als een kip zonder kop alle kanten op.. van een plot met een moord in een hotelkamer tot Wall Street-achtige strategieën en dan nog eens Russische mafiosi. Burger verkloot de film deels door te veel hooi op zijn vork te nemen. Gevolg is dat ik met enkele onbeantwoorde vragen zit : van wie zijn de afgesneden handen die Eddie in de doos terugvindt? Hoe zit het nu met die vermoorde meid : was het nu hem of niet ? . De regie wil soms wel eens prachtig en inventief zijn : die zooms tot in het oneindige en vervormde beelden zagen er echt knap uit. Goede film, die nu en dan eens de draad verliest.

Geweldige rechtbankthriller, heel consistent, alles hangt zeer goed aan elkaar. Deze zal wel blijven als één van de betere in het genre. Furman weet er een swingende, coole film van te maken, daar waar men in dit genre vaak op stijve en muffe exemplaren kan stoten. Alleen al het openingnummer "Ain't no love in the heart of the city" was van "sit back and relax". McConaughey zet één van zijn allerbeste rollen neer punt, en Macy is onherkenbaar maar zelfs in zo'n rolletje nog steeds heerlijk om aan te schouwen.

De tricky advocaat met de Lincoln staat voor een zaak waarin hij stilaan zal wegzakken in een moeras van leugens en netelige situaties. De schuld van Roulet staat al van vroeg in de film vast met het lullige alibi waar geen enkele kijker in kan geloven . De film is niet zozeer een whodunnit dan wel een opeenvolging van spelletjes van het type "de ene dienst is de andere waard" die achter de schermen gespeeld worden. Ook tot op het juiste niveau goed uitgediept allemaal, met de latino die ten onrechte in de bak zit en met zijn ex met wie hij een vrij herkenbare relatie onderhoudt. Ik begin met een dikke 4*

A-list acteurs in een B-film. Het valt behoorlijk tegen. Vooral het camerawerk is middelmatigheid ten top; als je er eens oplet zie je dat het beeld van begin tot eind voortdurend beweegt. Het verhaal is idd niet echt geloofwaardig en kent heel wat zwakke dialoog. Ook de twist voelt erg gedwongen aan. De acteurs daarentegen brengen het verhaal wat beter tot leven en proberen te redden wat nog te redden valt. Nipte 2,5*

Meer een film noir door zijn inhoud dan door zijn vorm... Wel enkele goede actiescènes van Don Siegel, en dan met name die laatste op een autosnelweg in aanbouw. Nietsvermoedende toeristen die uit Azië terugkeren worden hier als drugskoerier gebruikt om heroine in de US te smokkelen... Twee (kleurloze) agenten proberen de daarachter liggende misdaadorganisatie bloot te leggen. De manier waarop de twee misdadigers in het vizier komen van de ordehandhaving is ronduit belachelijk eigenlijk. Eli Wallach acteert veruit het best in deze film. Lineup is ook een postkaart voor bepaalde locaties in San Francisco, waaronder de al lang verdwenen Sutro Baths, ooit de grootste zwembaden ter wereld.

The Lineup - Sutro's and Cliff House — Reel SF - reelsf.com

Vreemde rage die thrillers met moordzuchtige apen. Link was denk ik één van de eersten in dit subgenre. Daarna volgden nog Monkey Shines en Shakma. Niks bijzonders eigenlijk : het verhaal verloopt erg traag en de spanning wordt er op een verkeerde manier ingehouden. In de tweede helft is het niet meer dan een aap en mensspelletje (om eens niet kat en muis te gebruiken), dat nog eventjes afgewisseld wordt met de intrede van enkele studenten. Gelukkig is de schattige Elisabeth Shue altijd leuk om te zien.