Opinions

Martial arts film met motown negers (producer is trouwens ook Berry Gordon, gewezen baas van Motown). Lijkt meer op een parodie die fenomenen uit de jaren 70 en 80 nabootst zoals die Cindy Lauper lookalike, die waardeloze muziek en die Sho'nuff clown die rechtuit een psychedelische funkband lijkt te komen. Voor mij ziet het er allemaal veel te nep uit om goed te zijn. Het lijkt eigenlijk meer op blaxploitation en kungfu in een 80s jasje dan echte 80s. En als je actie wil, kijk dan vooral een echte Bruce Lee film of nog beter, een Shaw Bros film. Zo slecht dit. Zoals mijn voorganger zet : ieder zijn ding.

Dit historisch gedocumenteerde relaas heeft vreemd genoeg, of moet ik eerder zeggen gewild, een soort middeleeuws #MeToo sausje over zich. Het is hier Jacques Le Gris (Adam Driver) die aan de schandpaal genageld wordt voor verkrachting, en dat was in de middeleeuwen redelijk zeldzaam. In die tijd lag men niet wakker van de eerbaarheid van een vrouw. Dergelijke zaken werden toen afgehandeld in processen waar de wil van God bepaalt wie schuldig is of niet. En de wil van God, dat is de winnaar van een duel tot de dood. Leuke gerechtigheid.

Een film die weet te boeien, want Scott riskeert zich toch aan allerlei speculaties rond de perceptie van seksualiteit in de middeleeuwen. Dat Carrouges de moeite nam voor een proces en een duel aanging met Le Gris is toch in de eerste plaats voor het eigenbelang van Carrouges zelf en minder uit compassie voor zijn bezoedelde echtgenote.

Ik vond Last Duel net iets te lang, want vooral in het derde hoofdstuk lijkt het precies alsof je een eerder stuk van de film nog eens opnieuw moet slikken. De vertelstructuur is, ondanks deze herhaling, toch ook een fijne ervaring : een tijdlijn waarbij systematisch nieuwe elementen aan toegevoegd worden die uiteindelijk een totaalbeeld geven.

Director's Cut

Schitterend historisch en autobiografisch epos over Pu Yi, die als kind de laatste keizer van China werd. Het draait niet alleen om hem zelf, maar ook om de omwenteling van een eeuwenoud feodaal systeem naar een moderne samenleving. Binnen de muren van de Verboden Stad leek de tijd versteend, met een kind dat weliswaar omringd was door een leger van eunuchen, maar ook met gebrek aan familiale liefde en nieuwsgierigheid naar de buitenwereld. Buiten het paleis bewoog er van alles. De republikeinen haalden de "oude" orde omver en daarna kwamen de communisten aan het roer. De film is als een flashback opgebouwd tijdens Pu Yi's verhoor door de communisten op verdenking van collaboratie met Japan en samenzwering. De grauwe tinten van het heden wisselen af met de levendige kleuren uit het verleden. En zal Pu Yi zich kunnen aanpassen buiten de muren aan deze nieuwe maatschappij waar hij een gewoon burger is? Droevig gewoon hoe hij gedwongen wordt om als een anonieme onderdaan door het leven te gaan.

Bertolucci's meesterwerk duurt lang met zijn 3 h 40 min maar de scènes zijn zo imposant op vlak van decors en opgevoerde taferelen, dat er geen seconde verveling in zit. Ik zeg er ook wel bij dat dergelijke historische onderwerpen me heel erg boeien dus beschouw ik me natuurlijk ook als doelpubliek. Bertolucci mocht ook filmen in de Verboden Stad, wat de authenticiteit nog versterkt. Met Vittorio Storaro (o.a. Apocalypse Now, Last Tango in Paris) had hij één van de beste cinematografen ooit aan zijn zijde en dat zie je aan de vloeiend gefilmde beelden. Meesterlijk camerawerk! Peter O Toole was de enige die me wat tegenviel als de Britse voogd van de keizer, en kwam als de arrogante kolonialist over die de hofetiquette aan zijn laars lapt. Van Pu Yi krijg je eigenlijk een erg propere karakterschets voorgeschoteld; stemt niet echt overeen met hoe hij werkelijk was. Ik las dat hij zijn onderdanen binnen de Verboden Stad toch vreselijk durfde te vernederen.

De Director's Cut vind ik de beste versie persoonlijk en Last Emperor is een niet te missen film.

Brute maar ook goede western. Peckinpah-achtig jazeker, maar minder subtiel en met vlakkere personages. Een wrokkige outlaw ontsnapt uit het werkkamp met nog een aantal andere misdadigers en heeft nog een rekening te vereffenen met vroegere premiejager Burgade. Hij is vastbesloten om het hard te spelen. De western ligt op de tijdslijn al in de eerste jaren van de 20ste eeuw, met de eerste auto's die door de straten rijden. Zowel Provo als Burgade zijn nog twee overblijfselen uit de goeie oude cowboytijden die vele jaren na datum nog steeds op hun manier elkaar naar het leven staan. Het is James Coburn als gemeen krapuul die de beste rol heeft. Van Heston was ik minder onder de indruk in een vroege oude mannenrol.

Psychologisch duel tussen een moordzuchtige racistische bruut en een man die respect heeft gekregen voor het bestaan van andere wezens. Dit is ook het beste wat de film biedt : de spanning tussen bizonjagers Sandy en Charlie wordt opgedreven en je raadt al vlug dat het groeiende conflict dramatisch zal aflopen. De makers grepen de kans aan om het alsmaar uitdunnend bizonbestand aan te halen, maar het publiek sensibiliseren door zelf bizons neer te knallen lijkt me nu niet bepaald een geloofwaardige manier van doen. Mijn maag is sowieso niet bestand tegen dierenleed voor entertainment-doeleinden dus dat kost al zeker een punt. Verder vind ik de innovatieve invalshoek welkom maar ik vond het een erg grimmige western die me een onaangenaam gevoel bezorgde omdat zowat alles wat negatief is aan mensen getoond wordt.

Vrij getrouw portret van Idi Amin en schitterende rol van Whitaker. Beeldt de mentale achteruitgang en de karaktertrekjes van de dictator goed uit. Hij kon het volk charmeren met zijn clowneske optreden, en wreed uit de hoek komen wanneer zijn paranoia de kop opstak. Het Afrikaanse bijgeloof en de westerse vorming maakten van hem de mens die hij was. Alle scènes staan in functie om de reacties van Amin in beeld te brengen. Eén van de mooiste vond ik op het einde wanneer Amin de dokter aan vleeshaken laat ophangen. Hij zei toen dat door te schreeuwen het kwaad uit hem zou komen. Garrigan maakt geen enkel geluid, en speelt opzettelijk in op zijn bijgeloof. ZIe de blik van twijfel bij Amin.

Met de toename van zijn waanideeën nam het geweld in Oeganda gelijkmatig toe. Garrigan vond ik een naieve slijmbal in de film, iemand die zo dom is dat je er weinig sympathie voor kan opbrengen. Garrigan is een fictief personage, maar Foden baseerde zich op een (anoniem gehouden) Brit die effectief als arts voor Amin werkte. Die man was trouwens veel toegewijder aan Amin dan Garrigan.

Een 4* omdat de film trouw is aan de geschiedenis en de dictator niet als een karikatuur afbeeldt.

Hybride van gangsterfilm en western waarin een ijzige Bruce Willis in het dorpje Jericho strandt waar hij terecht komt in een bloedige oorlog tussen twee bendes (Ieren en Italianen). Hij probeert er profijt uit te halen maar zijn plannen lopen niet zoals hij hoopte. Aan de broeierige Texaanse sfeer geen gebrek. De zwetende personages, de oranje gloed van de skyline liegen er niet om, en het buskruit kan je bijna ruiken. In enkele scènes wordt er lekker op losgeknald, maar geen enkel personage sprak me aan waardoor Last Man Standing vrij passief voorbijtrok. Laat zeker geen grote indruk na.

Echt een knap gemaakte film. Die scène waarin Eloise haar eerste droom heeft en vanuit een steegje in het Soho van de jaren 60 terechtkomt op de muziek van Cilla Black is werkelijk grandioos. LNIS heeft stijl, zwier en een enorme soundtrack. Je begrijpt al van het begin dat Ellie, die de weerspiegeling van haar overleden moeder ziet in spiegels, over een bijzondere gave beschikt. De manier waarop het plot zich ontwikkelt heb ik de laatste jaren maar zelden zo goed gezien als hier eerlijk gezegd. Ik verwacht dat er toch menig kijker op het verkeerde been zal gezet worden. Wright laat ook fragmenten uit de levensechte dromen van Ellie in de werkelijkheid komen. Bvb het kleed dat ze ontwerpt en waarmee ze op het einde scoort.. dit zijn zaken die het helemaal afmaken. Op de valreep toch maar in de top 10 van dit jaar gezet. Malignant moet eraan geloven.

De romantische droom om als blanke bij de Indianen te gaan leven herbekeken. Goede klassieke avonturenfilm voor jong en oud die een boodschap van respect voor de natives uitdraagt. Berenger is opnieuw de archetypische macho man (net als in Shoot To Kill) die samen met Barbara Hershey de wildernis van Montana induikt op zoek naar de mythe van een uitgeroeid gewaande Cheyennestam . Dat levert mooie natuurbeelden en een dosis goede gevoelens op. Speciale vermelding ook voor de leuke hond Zip!

Verrassingsloos. Kijkt weg als de aflevering van een jaren 80 TV reeks. De rollen worden door hoofdzakelijk B-acteurs vertolkt. Dennehy is dan nog wel gekend als de sheriff uit de eerste Rambo, zijn carrière heeft hij nooit van de grond gekregen ondanks enkele hoofdrollen in thrillers waaronder deze. Wel is dit netjes gefilmd allemaal; met Anchia achter de camera haalden ze duidelijk een grote troef binnen.

Het verhaal is erg simpel : enkele bevriende politieagenten worden na een mislukte interventie tegen een bende drugsmokkelaars op non-actief gezet, en zetten hun onderzoek verder als burgers. Daarbij ontdekken ze dat de leider van de bende een hooggeplaatste functionaris is. Vond het wel vreemd dat die mannen zich naar het einde toe corrupt gedragen wanneer ze een lading geld van de misdadigers stelen en verbergen terwijl Frank dan zijn baas Torres de les leest over misdaadgeld aannemen. Niet echt een aanrader.

Een goede verfilming van de literaire klassieker. Mann is de man die alles kan...
Ook in de categorie historische avonturenfilm slaagt hij wonderwel.

Er zijn wat kleine aanpassingen ten opzichte van het boek die vooral in de tweede helft van de film plaatsvinden, nadat de kolonel en zijn soldaten het door de Fransen ingenomen fort verlaten.. Last of the Mohicans is een visueel en episch spektakel, met grootse scènes en dominante muziek. Geen slechte keuze, al kwamen sommige hoofdpersonages zoals Uncas niet uit de verf, terwijl dit met het oog op de finale wel nodig was. Alle aandacht wordt op Hawkeye gevestigd, die in het boek een secundair personage is. Bedoeling was natuurlijk om in te zetten op een romance met Cora. Sommige duels en gevechten worden vrij hard in beeld gezet maar de sentimentele stukken vond ik dan weer minder goed werken.

Weaving toont hier dat hij meer kan dan Mr Smith en Elrond de Elf spelen. Deze kleine independent festivalfilm uit Australië verdient absoluut wijdere erkenning. Last Ride heeft ergens iets weg van "A Perfect World" met Costner, al was het daar geen vader-zoon relatie en was Eastwoods film een misdaadfilm en geen drama. Beide films zijn dan wel weer roadmovies die sterk focussen op het coming-of-age aspect.

De jongen weet wat een goede vader is, en die heette Max. De zijne (Weaving) is dat niet. Hij is een crimineel op de vlucht, en hoewel zijn zoon alles voor hem betekent, steekt zijn gewelddadige natuur nu en dan eens de kop op. Vader en zoon leven als zwervers en zoeken dag in dag uit naar eten en drinken. Het klinkt wat mysterieus maar alles wordt in de film duidelijk.

Visueel prachtige beelden van de outback en emotioneel pijnlijke momenten gaan voortdurend samen zoals de vader die de zoon achterlaat op een zoutmeer . Het einde zal niet iedereen bevallen en laat de conclusie over aan de kijker . Een klein maar krachtig drama over opvoeding, autoriteit, verantwoordelijkheid, respect in een ongewone context.

Irritante regie (overgestyleerd, flashbacks) over de hele lijn en een verhaal die helemaal niet boeit. Een palet aan personages zoals de dwerg en de Siamese tweeling die er zijn om originaliteit toe te voegen maar niet echt tot leven komen. Ook Yoakam en Kristofferson kunnen het niet redden. Er zat wel iets in, maar het kwam niet aan de oppervlakte.

Erg matig. Komt rommelig over en de verhoudingen tussen de drie hoofdpersonages voelt niet aan als een meerwaarde voor de film. De gangster Rickard is zelfs licht vervelend met zijn voortdurende "uncle".

De semi-romance haalde voor mij tempo en belangstelling weg waardoor de film als een lange zit aanvoelde. Enkele fikse auto-achtervolgingen wel maar dat maakte het zeker niet tot een goede film ditmaal.

Het scheelt dus niet zozeer aan het sterke camerawerk van Ingmar Bergman medewerker Sven Nykvist (meester!) noch aan de acteurs maar echt wel aan een zwak uitgewerkt script. Uit de trivia leer ik dat John Huston om die reden de regie van deze film heeft afgewezen... Ook Fleischer kan wel eens blunderen.

Heerlijke blockbuster die zowel in actiescènes als in kalmere scènes steeds op niveau blijft. Eén van Cruises betere rollen. Last Samurai blijft ook kraakhelder met de boodschap die uitgedragen wordt. Het Meiji tijdperk was een radicale ommeslag van een feodale cultuur naar een geïmporteerde westerse cultuur. Japan was toen nog niet klaar voor deze brutale modernisering, die een ontwrichtende invloed had op de samenleving. Heel knap om een Amerikaanse officier te doen overlopen, door het verwerven van inzicht in en respect voor de schoonheid van de lokale cultuur en levenswijze, naar wat voor hem initieel de "savage" was. En nee, een intellectuele detaillering van wat die cultuur inhoudt hoef ik niet, dan lees ik wel een boek.
Zwick slaagt honderd percent in zijn opzet en in de laatste veldslag waarbij al deze waardevolle dragers van volkstraditie met houwitsers neergemaaid worden voelt erg droevig aan. De muziek van Zimmer is buitengewoon prachtig. Last Samurai is een mooi voorbeeld dat er ook blockbusters kunnen gemaakt worden met verstand en gevoel.

Best een fijne ontvoeringsthriller. Niks origineels, maar zit goed in elkaar en vond ik ook spannend. Beetje jammer van de flashbacks met vrouwtjelief, het gebrek aan een echte bad guy en het gemakkelijke einde, maar Butler toont in ieder geval dat Neeson niet de enige is die dergelijke actieflicks aankan en op een paar straffe ongeloofwaardigheden na heb ik me niet teveel doodgeërgerd. Een stevige 3* voor mij.

Schwarzie is back!!! En hoe
Dit vond ik nog eens een fantastisch goede actiefilm. Heeft wel iets van die oude eighties actie in zich, net als Expendables. SImpel verhaaltje dat helemaal niet serieus te nemen is en daar ligt ook het accent van de film niet op : de sheriff van een grensdorpje doet er alles aan om een voortvluchtige drugbaron tegen te houden. De actiescènes zijn buitengewoon schitterend gefilmd, de humor werkt zoals het hoort op het goede moment ( Knoxville en die electriciteitspaal, dat oud vrouwtje ) en ook de one-liners, nog zo'n trademark van Schwarzie, doen hun werk. Ook de finale is om van te genieten. Kan hier echt niet veel op aanmerken. De supporting cast deed het goed, met de duivelse Stormare voorop. Dit is zonder enige twijfel de actiefilm van het jaar tot nu toe!

Een hoogvlieger is dit niet, deze SF jeugdfilm over een jongen die terechtkomt in het universum van zijn favoriete videogame. Het is ook geen geweldig opgebouwd avontuur, met een oorlog tegen een vijand die veel te vlug wordt afgewikkeld... dan Grig de space hagedis die lacht als een astmalijder... en de special effects, toen nog revolutionair, vallen heden ten dage uit de toon... gedateerde film dus.

Ben er geen fan van. Hopelijk zien de makers van Rogue One het licht.

Outlaw met een hart...

Goede western met een klassieke liefdesdriehoek. Kirk Douglas speelt een outlaw die naar Mexico vlucht en zijn diensten aanbiedt bij rancher Breckenridge, die gehuwd is met zijn vroegere vlam Belle. Hij wordt achterna gezeten door een man wiens schoonbroer hij vermoord heeft waarna zijn zuster zelfmoord pleegde, en die van zin is om hem aan het gerecht over te leveren. Daarna begint een avontuur waarbij beide mannen zich verbinden om een kudde vee over de grens te brengen ten dienste van Breckenridge. Goed gefilmde actiescènes worden afgewisseld met romantische dialoog daar beide mannen hun zinnen op Belle gezet hebben.
Ik ben erg positief over deze film waarvan het O'Malley karakter veel diepte krijgt. Daarom vond ik het einde in tegenstelling tot anderen erg sterk en logisch. Hij verkiest om zich neer te laten schieten om niet verder in eenzaamheid te moeten leven nu hij zowel Belle verliest aan Stribling als Missy. Dit toont dat hij een nobel hart heeft, want hij laat de vrouwen achter met Stribling en gelooft dat ze in goede handen zijn . Deze film is ook sterk in sommige groots opgezette scènes.

Zo, ik ben niet ontgoocheld want dit is een uitstekende western. Sheriff Morgan is uit op wraak wanneer zijn Indiaanse vrouw vermoord wordt. Hij ontdekt dat de dader de zoon is van zijn beste vriend, Craig Belden, en wil hem berechten voor zijn misdaad. Maar Belden is niet van plan om zijn enige zoon zomaar op te offeren.

Het morele dilemma waarbij alleen maar verliezers zijn, wordt prima opgevoerd door Douglas en Quinn; Morgan is eerder een antiheld dan een aimabel personage. Zijn zin naar wraak en gerechtigheid konden bij mij op net minder begrip rekenen dan Belden, die hem op alle manieren tot zinnen probeert te brengen en daardoor niet zomaar als een "bad guy" overkomt. Zo krijg je twee genuanceerde personages waarbij je begrip opbrengt voor beiden. Ik weet nog niet zozeer of ik het einde een happy end vindt. Ik denk dat Morgan daarna voor de rest van zijn leven getekend zal zijn omdat hij verantwoordelijk is voor de dood van zowel zijn beste vriend als diens zoon . Ik had er in ieder geval een wrang gevoel bij.

En dit is dan meteen ook de reden waarom deze film zo geslaagd is. Minpuntjes waren er ook wel (bvb het vrouwelijk element) maar die vond ik amper het spreken waard.

Historisch drama waarbij een oorlogsvluchteling, Vogel genaamd, tijdens de Dertigjarige Oorlog tussen katholieken en protestanten, in een mooie grazige vallei terechtkomt die nog onaangeroerd is door geweld. Een klein groepje (overwegend protestantse) huurlingen bereikt ook het dorp, maar Vogel kan de kapitein (Michael Caine) overtuigen om de wapens neer te leggen en te overwinteren in een broos samenleven met de (katholieke) dorpsbewoners. Vogel moet je eerder als een allegorische voorstelling van de "stem der rede" zien, wat je ook opmerkt doorheen de film. Verder komen tijdens de film alle godsdienstige gevoeligheden uit die tijdsperiode gevaarlijk aan de oppervlakte drijven en de relatieve vrede bedreigen. Zal dit standhouden? Wanneer Caine op het einde zegt "If you ever find God, tell him we created... " en je het ontbrekende woord kan aanvullen, dan heb je de film begrepen. Een interessante film die sterk op Caines schouders rust, maar verwacht geen film die bol zit van actie en oorlogsscènes.

Goede sfeervolle regie (mist!) en sommige effecten maken het best creepy (geluiden)... De make-up effects van de vampier zijn van hoge kwaliteit. Vier uur voorbereidingswerk las ik. Het is geen dandy met twee hoektanden die je hier krijgt maar een oerlelijk monster. Een nieuwe kijk op de Dracula mythe, maar bevat ook veel onzin, zoals het feit dat ze tussen de haven van Varna en Londen zogezegd in geen enkele andere haven kunnen stoppen.

Met een vampierenfilm kan het haast niet anders dan de cliché-toer opgaan, en ondanks de originele setting is dat ook hier het geval. Daardoor vond ik hem weinig verrassend of spannend. Met vampierenfilms scoor je geen punten bij mij.

Eén van de pluspunten vond ik de doodsangst die de aanwezigheid van het wezen inboezemt op de passagiers, met het besef dat niemand in die tijd ooit van een vampier had gehoord en ze dus niet wisten waar ze mee te maken hadden. Je zou al lachend kunnen stellen dat ze gewoon op klaarlichte dag de kist in de zee moesten gooien met het deksel eraf, maar dat wordt hier handig omzeild.

Zelden, misschien zelfs nooit, heb ik een vampierenverhaal gezien die zo dicht bij de realiteit lag. Het is wondermooi en dramatisch. Hoewel hier een deprimerende sfeer wordt neergezet werd ik overspoeld door momenten van hartverwarmende tederheid, die ver in de intimiteit van het kind-zijn doordringt. Oskar brengt een eenzame jeugd door tussen gescheiden ouders en een school waar hij gepest wordt. De enige die om hem geeft is Eli, een vampiermeisje. Er is een innig diepe band tussen hen, en dat beleef je ook op het scherm. Heel volwassen acteerwerk van deze twee kinderen. Dit zal nog weken nazinderen bij mij.

Het is niet de bedoeling dat je je een bult schrikt met goedkope effecten, of overspoeld wordt door liters bloed. Nee, de regisseur is heel terughoudend geweest hierin. Wat niet wil zeggen dat het een kinderfilm is. Dit is absoluut geen kinderfilm

User Nephilim zei het mooi hier boven en ik neem het nog eens over : het is een "coming of age" film, toch wat de jongen betreft, en een meisje (of is het nu een androgyn wezen?) die intens vasthoudt aan haar menselijke zijde om te kunnen overleven. Prachtige film met een sterke regie, bedwelmende muziek en magnetisch acteerwerk.

Tequila boom boom. Straf spul! Leuk om te zien want vindt een goede balans tussen een simpel en onderhoudend misdaadverhaal met wraak, undercoveroperaties en een hoop grandioos opgezette shootouts die resulteren in een waanzinnig hoge bodycount (>300!!!) en als een soort "die hard in een kliniek". Wat moet de liefhebber nog meer hebben? Vaak ziet het geweld er onrealistisch uit en wordt slowmotion op een vervelende manier gebruikt, maar omdat Woo een regisseur is met een bewust karikaturale stijl valt dit makkelijk te aanvaarden. Dikke 3,5* voor deze zware actiefilm.

It's not every day that you see a demonic possession on live television...

Redelijk trippy. Gelukkig zat ik niet aan psychotrope stoffen anders kwam dit niet goed. Een erg populaire TV presentator heeft een Halloween Special in petto voor zijn publiek, met een bezeten meisje... Dit is meer een conceptfilm waarbij een jaren 70 TV show terug tot leven komt; de sfeer uit die tijd (de kleuren, beeldkwaliteit, kostuums, aankleding op de set) vond ik geslaagd, al is het in grote lijnen gewoon een kruising van found footage en The Exorcist.

Live TV zorgde bovendien altijd wel voor verrassingen en onverwachte momenten van technische aard. Echt griezelig vond ik het niet, vaak eerder komisch zoals de scepticus die voortdurend de show onderbreekt of de sidekick die betaald wordt om belachelijk gemaakt te worden... de laatste tien minuten ging het wel helemaal los. Leuk om gezien te hebben. 3 en nog een halfje voor de originele uitwerking.

Twee inspecteurs onderzoeken de brutale schietpartij op een bus, waarin de collega van één van hen omkwam. Verwacht geen actie, want dit is meer een whodunnit die aanleunt bij Inspecteur Colombo, met complex detectivewerk, veel dialoog, een traag tempo en cynische hoofdfiguren. Dit alles in een sleazy jaren 70 setting. De film heeft het vooral van de atypische collegiale relatie tussen Matthau en Dern. Echter is dit geen film die me lang zal bijblijven.

Niet echt geweldig. Deze whodunnit moet het vooral van één grote twist hebben, want verder was de dader nogal voor de hand liggend. Nogal norse en ongezellige personages ook. Vooral die Lydecker deed mijn tenen krullen. Waarschijnlijk een hoog gemiddelde door het film noir label en de klassiekersstatus maar er zijn in mijn ogen een hoop betere in het genre. Niet mijn klassieker.

Wonderboy Xavier Dolan heeft wel niveau voor zo'n jonge cineast. Het liefdessprookje van Laurence en Fred wordt overhoop gehaald wanneer Laurence zijn wens uitdrukt om als vrouw verder door het leven te gaan. Fred blijft verliefd en steunt hem aanvankelijk, maar langzaam maar zeker verdwijnt de passie onder sociale druk, en de verwachtingen van bepaalde genderrollen (maar wat wil je Fred? Een man!). Je kan niet alles hebben in het leven en soms vraagt een cruciale levenskeuze om pijnlijke opofferingen.

Ik heb hetzelfde als andere users : de 160 minuten voel je niet aan (al vond ik de film uiteindelijk wel iets te lang voor wat er te vertellen valt). Enerzijds omdat de vertelling een tijdspanne van tien jaar bestrijkt, dus zit er flink wat tempo in de opeenvolgende scènes die bovendien ook qua stijl goed afgewisseld worden : nu en dan een surrealistisch momentje, videoclipstijl, muzikale stukken etc. Maar vooral de emotionele betrokkenheid die Dolan bij de kijker stimuleert, haalde me helemaal binnen. Een goede film, sober en toch stijlvol, mooi en levensecht geacteerd, zonder vals sentiment. Al even goed als The Danish Girl en Una Mujer Fantastica.die allebei ook 3,5* kregen.

Sadistische thriller over een door het "systeem" genaaide burger die het recht in eigen handen neemt. Het uitgangspunt was best interessant, maar de film mikt meer op bruut geweld dan op morele dilemma's. Die beginscène voelde al stevig aan op de maag en het gaat nog wel eventjes door. Dit alles overgoten met een "Silence of the Lambs" en "Seven"-sausje waar deze film toch enkele raakvlakken mee heeft. Ook een slecht einde die veel te commercieel aanvoelt; was zo het type eindes waar het popcornpubliek dol op is. Hier was wel een veel genuanceerder einde mogelijk nochtans

Goede psychologie was hier duidelijk niet de bedoeling, en als dat wel het geval was, dan is dit wel erg slecht uitgewerkt.

Omdat ik het wel een entertainende film vond toch nog 3* maar meer zit hier niet in.

Zalige misdaadfilm met een sublieme fotografie. Wat een mooi plaatje van begin tot eind. De jaren '30 waren uitmuntend weergegeven, zowel qua decors, kostuums enz. Het gaat er ook erg hard aan toe... dit is indeed een echte oorlog tussen 3 broers, allen dranksmokkelaars en de wet. Het acteren is van kwaliteit, vooral van LaBeouf, Chastain en Pearce. Het begin kwam wat rommelig over en het duurde wel een kwartier voor ik alles kon plaatsen. Halverwege wint de film aan tempo en intensiteit en je krijgt een top-gangsterfilm die zich niet in een stad maar diep op het platteland afspeelt in een dorp met keuterboeren. De overheerlijke finale is een waar bloedbad . Absoluut geen gemiste kans gevoel zoals ik hier las... dit is een misdaadfilm zoals die hoort te zijn. Goede regisseur die Hillcoat.