Opinions

De film handelt over de onderbewuste relaties van de verschillende etnische groepen in Rio County. Sayles bewijst dat hij complexe issues als deze op een heel handige manier kan overbrengen. Er wordt meermaals gerefereerd naar “The Alamo”, de grensstrijd tussen de Texaanse staat en Mexico, waarbij de Amerikanen het onderspit moesten delven.

Zovele generaties later blijft het spook van Alamo levendig. Een brutale en corrupte racist als Charlie Wade hielp de kloof tussen blanke Texanen en Mexicanen in stand houden. De Texanen waren de bazen en de Mexicanen waren de onderbetaalde hulpjes. Als gevolg leefde elke van die gemeenschappen zowel samen als op zichzelf. In de spaanstalige gemeenschap leren we dat Pilars vader, Eladio Cruz, vermoord werd door Wade. De enige die Wade durfde tegen te spreken was Buddy Deeds . (kleine rol van Matthew McConaughey). In de zwarte gemeenschap leren we Otis Payne en zijn zoon kennen, een hooggeplaatste carrièremilitair. Otis begreep nooit dat zijn zoon carrière maakte bij de blanken. Daarom is hij echter niet minder trots op hem. Dit kon niet mooier getoond worden in een erg goede zoom op kranteartikels die hij in de loop van de jaren gespaard had, en die de verschillende promoties van Delmore uitbeelden . Erg sterk.

Dat, en nog veel meer verborgen boodschappen liggen te ontdekken. Al die kleine subplots zijn stevig met elkaar verbonden en bewijzen op het einde dat hun verschillen stilaan verdwijnen en er eindelijk één gemeenschap is. “Forget the Alamo” zoals de laatste zin in de film luidt in een overduidelijke context.

Prachtige film en verhaaltechnisch is dit ijzersterk. Misschien is het licht intellectuele aspect van de film een reden waarom het nooit een breed publiek bereikte, want de kijkbeurt vraagt een minimale geschiedkundige kennis. De acteerprestaties van Chris Cooper, Elizabeth Pena, Kris Kristofferson en al die andere minder bekende acteurs zijn van de bovenste plank. Zeer goede film.

Erg goed oorlogsdrama, superspannend; een soort Platoon in Afghanistan... gewelddadig en zo menselijk tegelijkertijd. Na het zien van deze film zal het woord "overleven" bij heel wat kijkers een andere betekenis krijgen. Dit is net geen Amerikaanse propaganda, daar er duidelijk gesteld wordt dat heel wat Afghanen niet aan de zijde van de Taliban staan. Nuances worden gemaakt. Wie daar niet mee tevreden is, moet maar wachten tot de eerste Afghaanse film over Talibanoperaties in de zalen komt. Prachtige beelden ook... Peter Berg wordt als regisseur alsmaar beter. Deze reconstructie van Operation Red Wings leek me trouw aan de feiten en wist me redelijk uit mijn schoenen te blazen.

Ik ben het redelijk eens met vorig commentaar. Dit is een meer dan behoorlijke film met Chuck Norris. Merk de spaghetti western sfeer op, vooral in de introscène met die veedieven. Die muziek, zoom op Norris... dat is op en top Leone. Lone Wolf McQuade is een western in een modern jasje, waarin de Texas Rangers de cowboys zijn. Met Carradine heeft den Chuck dan wel een waardige tegenstander tegenover zich. Veel stoerdoenerij naar goede gewoonte maar de twee sidekicks van McQuade werden goed ingebracht en houden het tot het einde vol. . Jawel, dit was een goeie. Men had beter hier sequels gemaakt in plaats van het overroepen Missing in Action.

Artcore... vond er weinig aan. Vanaf dat ene cruciale moment in de film wil het zowaar nog interessant worden en komt het relatiedrama tot leven, met stiltes die een spanning binnen het trio teweeg brengt en waarbij ik me afvroeg of dat nog wel goed zou komen. Maar dan nog : met mokken, elkaar negeren en niet praten raak je nergens natuurlijk en daar wordt de plank misslaan. Ieder normaal mens zou dit gewoon uitpraten.

Naast het tergend trage tempo wist de film me nog te prikkelen met de bedenking over de broosheid van een relatie en de erfelijke rol van man en vrouw in een koppel. Maar de laatste vijftien minuten viel het weer stil met scènes in de nacht waar je geen reet van ziet. Als geheel vond ik het onboeiend en steriel gebracht... waste of time.

Leuke avonturenthriller, met genoeg actie en spanning om tot het einde aan het scherm te blijven hangen. Het plot is niet origineel, de situaties zijn soms absurd (bvb dat de killers steeds het groepje bergbeklimmers makkelijk terugvinden in een toch wel groot natuurgebied, dat er stenen één voor één kunnen neervallen van de berg) en de dialogen erg elementair. De rauwe Britse actie en het wilde natuurschoon maakten echter veel goed en de film blijft ook opmerkelijk onderhoudend. Dit kon ook zoveel slechter geweest zijn.

Ik blijf Davies een bijzondere filmmaker vinden. En deze film herinnert mij weer waarom. Long Day Closes gaat tegen de conventies van film in en kent geen enkel verhaal. Het is een opeenvolging van autobiografische herinneringen van Davies aan zijn kinderjaren in Liverpool en meer bepaald zijn elfde levensjaar. Het is alsof hij zich op dat moment plots bewust werd van zijn bestaan en van zijn plaats op aarde. Alle impressies die hij had komen sterk gevisualiseerd naar voor : de regen die alom tegenwoordig is, zijn alleenstaande moeder die een liefde heeft voor zang, quotes uit films die hij zag, zijn vele oudere broers en zussen (Davies lijkt de jongste te zijn), de kerksymboliek, school, kerstmis. Ja, de songs waren ook mijn ding niet maar het zijn de sounds die hij hoorde in die tijd in een gezin die heel erg muzikaal was. De belichting is subliem en daar is hij ook een meester in; neem dat eerste shot van een steegje in de gietende regen. Hoeveel mooier kan dit gebracht worden? We zien een stille, ernstige, introverte Davies, maar toch een gelukkige daar hij volgende lyrics op het einde inbrengt :

If I had my life

To live over

I would still do

The same things again

I would still love to roam

To that place I call home

Where happiness never

Would end

Van de gruwelijke eerste wereldoorlog een sprookje maken is Jeunet op het lijf geschreven, naar een boek van Sebastien Japrisot. Een film die de kijker op een indrukwekkende manier onderdompelt in de oorlog en de periode er net na (prachtige sets). De lange zoektocht van een vastberaden jonge vrouw naar haar vriendje die naar het front gestuurd werd en er ter dood veroordeeld werd voor zelfverminking.

Het is natuurlijk een boeiend verhaal, dat zowel over persoonlijke drama's gaat en over oorlogshorror, dat tot leven komt in veel details en als historisch document ook waarde heeft. Het is ook, en dat moet ik toch erbij voegen, een veel te lang uitgesponnen film geworden. Het kon ook met gemak drie of vier uur duren; snel nog enkele plotlijntjes vinden om Mathilde in Amerika te krijgen of om de zoektocht tien jaar te laten duren... Verhaal was ook vrij ingewikkeld om te volgen, zeker met die identiteitswissels en de vele personages

Het is de film van Jeunet waar mijn hart het minst voor slaat maar het is een essentiële film, die ongetwijfeld massaal zal herbekeken worden met de herdenkingen aan WO I.

Verrassend goed deze thriller. Hoofdpersonage is een antiheld, een gangsterbaas (Harold Shand) tegen wie aanslagen en moorden worden georganiseerd. Dat komt hem heel slecht uit, want hij staat voor een erg belangrijke zakendeal en het laatste wat zijn zakenpartners willen is betrokken worden in geweld. Harold heeft dus weinig tijd om de schoonmaak te doen. Een bitsige misdaadfilm met agressieve sfeer en een top-prestatie van Bob Hoskins + een plot dat lang in nevelen gehuld blijft, al is het wat rommelig in elkaar geflenst. Het einde was naar verwachting maar blijft erg goed in beeld gebracht. Is een film die niet mag gemist worden al was het alleen maar voor de fantastische Bob Hoskins.

Elliott Gould heeft een echte film noir bakkes als de kettingrokende detective Marlowe. Het detectiveverhaal vond ik niet zo bijzonder en deed me weinig, maar de manier waarop Marlowe zich doorheen de film gedraagt is priceless. Die ondervraging in het commissariaat in het begin en de manier waarop hij op eigen houtje dat ontwenningscentrum gaat bezoeken nadat men hem de laan uitstuurde hadden iets onweerstaanbaar hilarisch, net als het reeds genoemde gezeik met zijn kat. Er wordt moeite genomen om van Marlowe een ordinaire lummel te maken die zomaar naast de deur zou kunnen wonen maar dat maakt hem ook zo sympathiek bij zowel het publiek als de louche figuren die hij in deze film ontmoet.

En dan steeds datzelfde nummertje die in allerhande uitvoeringen herhaald wordt, van een jazzy versie tot zelfs begrafenismuziek met blazers in Mexico . Vervelend zou je kunnen zeggen maar dan ook weer apart om zoiets te doen. Ik wist niet eens dat Mr Universe hier ook in speelde.

Absoluut de bruutste martial arts film van Shaw Bros studios die ik tot nu toe heb gezien. Grof geweld is niet noodzakelijk een garantie voor een goede film, maar hier is dat wel het geval. De studio maakte later een hoop troep met vampieren, zombies en bijzonder flauwe komedies, maar deze Chinese Boxer is ontdaan van humor. Een harde rauwe wraakfilm waar ik echt van genoten heb.

De actiescènes zijn goed gefilmd, de bad guys zijn geen lachertje en het is bij momenten zeer bloederig. Er werd niet gekeken op een drup bloed meer of minder... Sommigen zullen hier een nabootsing van Sergio Leone herkennen in een duelscène, maar dan met messen en werpsterren in plaats van pistolen. Merk ook op hoe de verkrachtingsscène is gefilmd. Aanrader voor de liefhebbers van dit genre.

Een herberg in de woestijn

Ik ben niet zo te spreken over het resultaat. Ondanks het hoge spektakelgehalte wordt de film verwarrend door een overvloed aan personages die nauwelijks uitgewerkt worden. Ik had soms moeite om de gebeurtenissen rond de herberg te volgen dan voel je aan dat er iets loos is. Ook de special effects bleven ondermaats; van een man die achter de FX van Avatar zat verwachtte ik een veel betere afwerking. Rest een avonturenfilm met veel gekletter en vliegwerk, maar verder een minder boeiend plot en een ontgoochelende climax in vergelijking met bvb Tsui Harks vorige film, Detective Dee.

Je mag actiescènes absoluut aan Peckinpah's beste leerling, Walter Hill overlaten. De bankoverval in Northfield was top, met prachtige slow motions. Long Riders kent ook wat slome momenten; het is aardig om het verlangen van die bandieten om te settelen aan bod te brengen, maar hun omgang met al die vrouwen slorpte teveel tijd op. Deze western over de James Younger gang en in mindere mate over Jesse James is een goede middenmoter met flink wat leuke acteurs (ook allen broers in het echte leven) en leek me historisch redelijk goed onderbouwd. Sterke twijfel tussen 3 en 3,5*

Een bende vikings en hun Moorse vijanden gaan op zoek naar een legendarische gouden klok. The Long Ships is één van de vele epische avonturenfilms uit die periode, wat mij betreft, geen al te best exemplaar. Het is allemaal politiek correct gebracht, te weinig avontuurlijk en gaat hierdoor al vlug vervelen. Ook het vrouwelijk schoon van weleer heeft weinig te doen. Die vikingprinses mag gerust vergeten worden en de vrouw van Ali Mansuh is een femme fatale cliché. En dan heb je nog de veel te ernstige Sidney Poitier als de Moorse despoot, die ik totaal niet in zo'n rol zie zitten.

Racisme is iets lelijks. Iedereen kent Rosa Parks, het symbool van verzet tegen de segregatiewetten in Amerika... de vrouw die weigerde haar plaats af te staan aan een blanke in de bus. Wat volgde was een busboycot die een jaar lang duurde. Heel wat zwarten kozen ervoor om te wandelen naar hun werk, en er werd een systeem van carpooling georganiseerd. Het dagelijks wandelen naar het huis van haar werkgevers de Thompsons overkomt Odessa, een dienstmeid. De vrouw des huizes, Miriam, is begaan met haar dienstmeid ter harte maar botst daarmee met de traditionele waarden van haar man en familie.

Hoewel niet slecht ken ik heel wat betere films (The Help, The Butler, Hidden Figures) over de strijd van de afro-amerikanen voor hun civil rights. Dit is er één waarin niet zoveel gebeurt en met te weinig aangrijpende scènes om het tot een blijver te maken . Dwight Schultz nog nooit zo serieus gezien.

Goede film. Een origineel idee van Stephen King, maar voor een verfilming moet je er dan nog anderhalf uur mee kunnen vullen. Soms is het veel small talk maar de film mist toch geen kans om een aantal personages uit te werken en de interactie tussen de personages onderhoudend te maken. In de eerste plaats Ray en Peter, die tijdens de lange tocht vrienden worden. Het dystopische kader waarin dit zich afspeelt blijft vaag, een soort fascistische dictatuur waarin de mensen in hevige crisistijd geleerd worden om terug in het gareel te lopen.

Het is niet overal even solide, en de film wil meer dan eens vermijden dat de geloofwaardigheid in vraag gesteld wordt en doet dat niet altijd heel subtiel. Zo was die gast met diarree eerder lachwekkend. The Long Walk zag ik als een metaforisch beeld voor de levensloop van een mens, waarin de zwakken en de opgevers afvallen (natuurlijke selectie), en alleen de doorzetters in aanmerking komen voor iets hogers. Het is mij bevallen al vond ik het einde teleurstellend.

Nee, dit kon me niet bepaald overtuigen. Er wordt wel een verontrustende en bedreigende sfeer neergezet; dat is het enige leuke aan die film eigenlijk, en het loont. Dat sterke beeld van die zeekoe, waarbij je je afvraagt of die nu nog leeft of niet , zal me ongetwijfeld bijblijven.
Dat eindeloze gekibbel tussen het paartje bleef maar duren, en ik vroeg me af wanneer de film nu van de grond zou gaan. Ik vond de acteurs er ook vrij relaxed rondlopen gezien de omstandigheden. Ze zagen er nooit erg geterroriseerd uit en leken meer op te gaan in hun ruzies dan in de gevaren rondom hen... Ik volg dus FillumGeek : hier had inderdaad meer in gezeten. De film mist een grandioze kans om écht spannend te worden, en wordt gelukkig nog net gered door de sfeer.

Het is dan misschien niet zo oudbollig omdat er buitenopnames in zitten, maar dan weer wel op een andere manier. Het ziet er soms echt knullig uit zoals de poten van de paarden die roodgeschilderd zijn helemaal in het begin en de afgeschoten pijlen die over een gespannen draad lijken af te glijden. Dat noem ik toch wel oudbollig. Vroeger had ik het wel voor dit soort films maar de looks zijn hopeloos verouderd. Wat me hier vooral aansprak waren de vermakelijke vechtscènes, die er soms beter gefilmd uitzagen als in bepaalde hedendaagse martial arts films. En op enkele momenten wil de film er zelfs bloederig uitzien, maar ook hier heeft men de verfpot duidelijk weer bovengehaald. In het genre zou ik dit een doorsnee exemplaar noemen en de film is geen straf om te zien.

Een goeie! Een wat ongewone serial killer film. Ik begrijp wel waarom sommigen het horror noemen. Er zit wel een nare horrorsfeer in verwerkt maar heel sterk geworteld in de realistische setting van een FBI onderzoek. Harker is een wat vreugdeloze FBI agente die onderzoek doet naar een reeks uitgemoorde gezinnen en ontdekt een motief die verband houdt met de verjaardagsdatums van de jonge dochters uit deze huizen. En zo leidt het spoor naar een knettergekke satanist, overtuigend gespeeld door Nicolas Cage. Het is nu ook eens een film die niet zo voorspelbaar is in dit genre, en lange tijd mysterieus blijft, wat ik altijd een plus vind. Prima uitgewerkte thriller.

Een plastisch chirurg verneemt dat enkele van zijn bloedmooie klanten dood zijn, en gaat op onderzoek uit.
Er zit wat in dit idee over manipulatie van de consument via hypnose op de TV. Crichton speelt met deze vrij spannende thriller in op de angsten en misbruiken die nieuwe technologie teweeg brengt en is zelfs redelijk vooruitziend in de wijze waarop hij CGI benadert in een tijd waar dit nog in de kinderschoenen stond. De eindscène waarin de finale showdown samenloopt met CGI-figuren is dan ook knap en hilarisch. Visueel was dit ook geen mislukking : de scène waar een naakte vrouw gescand wordt door een computer geeft de film een mooie futuristische look. Ook die shots waarin die "light gun" gebruikt worden zijn gaaf gedaan.
Looker was een grandioze flop: de continuïteitsfouten en het gebrek aan interne logica vallen sterk op en halen de verhalende kwaliteit naar omlaag. Ik kan het zelf nog door de vingers zien want vond de positieve punten belangrijker.

Eric & Eric

Haha, leuk. Toch ook onevenwichtig. De ommekeer van sociaal drama naar misdaadverhaaltje voelt aan als een geforceerde crowdpleaser waarbij vooral het effect op het publiek belangrijk is. Loach is gelukkig niet de minste en hij maakt er uiteindelijk allesbehalve een lullige komedie van.

Cantona speelt het stemmetje in het hoofd van de andere Eric om hem aan te zetten tot de juiste daden en beslissingen. Want het leven van postarbeider Eric is op zijn zachtst gezegd een zooitje : twee zoons waar hij geen autoriteit over heeft en waarvan één het criminele pad begint te bewandelen, een ex die hij al lang niet meer ziet maar die zijn hart nog altijd doet kloppen. Zijn leven is een puinhoop waarin hij stilaan doorzakt. Nu staat hij op een keerpunt, dat punt waar hij de dingen doet die hij moet doen om als een eerbaar man verder te leven. De climax is echt grappig en toont dat solidariteit een krachtig wapen is. Dit was alweer de 12de film van Loach die ik zag... niet mijn favoriet van hem maar ook weer gemaakt zoals het hoort.

Taboe-doorbrekende cultfilm waarbij ingegaan wordt op de keuze voor seksuele vrijheid. Een jonge vrouw, Theresa, neemt verschillende minnaars. Eén ervan is een bad boy in bed (precies wat ze zoekt) maar blijkt daarna best een gewelddadige gozer te zijn. Een andere is een goede katholiek die op zoek is naar een normaal monogaam huwelijk (daddy's choice) maar dat vindt zij maar saai. Mannen worden hier als roofdieren neergezet (zelfs de dominante vader) die door het lint gaan wanneer hun mannelijkheid in vraag gesteld wordt.
Doorheen de film wordt Theresa alsmaar losbandiger en neemt het drugsgebruik ook toe. En het meesterlijke einde was best heftig maar toch ook moraliserend. Diane Keaton overtuigt in een film die wat traag begint maar gaandeweg aangrijpender wordt. Visueel vuil en donker wat het niet zo aantrekkelijk maakt, maar voor zijn tijd best progressief te noemen.

Fascinerend en knap plot over tijdsreizen. Als SF film is dit erg geslaagd. Je krijgt een toekomstbeeld dat best geloofwaardig is, met een maatschappij waar slechts enkele subtiele veranderingen te zien zijn. De hi-tech is er wel en domineert de setting niet. Het tijdreis verhaal, waarin de twee Joes tegenover elkaar komen te staan zorgt voor een aanloop naar een spectaculaire finale, dat is het minste wat je kunt zeggen. De film mist noch actie noch een vleug drama. Het voelt enorm origineel aan, maar ik kon toch het verhaal van Terminator niet van me afzetten want het pikt daar sterk op in. Looper toont vooral dat je ook SF kan maken met een lager budget en zonder kitsch.

Flesh is a trap and magic sets us free

De director's cut gezien. Deze occulte horrorfilm ooit in de jaren '90 gezien maar kon me niet meer herinneren hoe het allemaal verliep. Een sleazy detective in marcelleke wordt op het spoor gezet van een sekte, die zich voorbereidt op de wedergeboorte van hun leider, die quasi goddelijke krachten bezit. Het verhaal is nogal een hutsepot tot op het belachelijke toe, en de acteurs spraken me weinig tot de verbeelding. Het verhaal is echter mysterieus genoeg om de aandacht tot het einde vast te houden.

Niets is onbetrouwbaarder dan de menselijke natuur. Een groep jonge militaire kadetten stranden op een onbewoond eiland en moeten samen zien te overleven. Op een bepaald moment ontstaan er conflicten en splitten ze in twee groepen. Eén wordt geleid door de oudste, Ralph, die een rationele planner is, de ander door Jack, wiens dominerende strijdlustige instincten naar boven komen.

In het laatste halfuur wordt het allemaal erg pessimistisch en ontnuchterend wanneer de strijd tussen de kinderen uit de hand dreigt te lopen. Het is dan ook niet meer duidelijk waar het allemaal precies om gaat. Je ziet dat de regisseur, een documentaire-maker goed vertrouwd is met het filmen in de natuur. De beelden zijn paradijselijk mooi, en dat is een enorm contrast met de duisternis die zich innerlijk voltrekt bij de jongeren.

Waardering voor dit meesterwerk van Jackson. Tien jaar geleden verlegde hij de grens van het visuele met een nagenoeg perfecte integratie van natuurshots en CGI. De trilogie is daarenboven ook één van de mooiste fantasyfilms ooit gemaakt. Het boek van Tolkien, zowat de moeder aller fantasyboeken, heb ik nog als tiener gelezen, een flinke kluif waar ik zeven of acht maand over gedaan heb. En de film is precies zoals ik het me in mijn hoofd voorstelde tijdens de lectuur. Het groene grazige hobbit dorpje, de zwarte ruiters, de mijnen van Moria enz.

Middle Earth heeft veel weg van de middeleeuwen maar dan sprookjesachtiger met elfen, orks, tovenaars en dwergen. Ik ga geen betoog doen want vele anderen hebben me reeds voorgedaan en iedereen weet inmiddels waar het over gaat; ik ben van mening dat geen andere regisseur dit beter in beeld kon brengen en dat het ook niet beter in beeld gebracht kon worden...

Er zit ook een voorbeeldige ritmiek in het verhaal, waarbij actie, romantiek, uitdieping zo goed afgewisseld worden dat de meer dan 2,5 uur zo voorbij vliegt. De muziek is magnifiek episch. Het begin is net een kindersprookje maar op het einde is het verhaal al grimmiger en serieuzer. Derde kijkbeurt en weer een groot plezier.

Uiteraard een meesterwerk. Adembenemend van het begin tot het einde. Alle registers worden opengetrokken en deze film heeft sommige van de beste special effects ooit gemaakt. Soms vraag je je werkelijk af hoe ze het gedaan hebben. De scènes met Shelob zijn een waar staaltje vakmanschap, alsook de slag van Minas Tirith. Onbeschrijfelijk mooie scènes in deze film. Wat 'n grandeur. Destijds in de bios gezien en dat was één van mijn allergrootste bioscoopervaringen. Iedereen kwam trillend buiten. Ik ben benieuwd naar de nieuwe Tolkien verfilmingen.

Ik vond dit tweede deel toch iets minder dan het eerste. De bijna homo-erotische relatie tussen Sam en Frodo + het overdreven romantische en heroische (Rohanprinses valt in zwijm voor Aragorn net als elke vrouw in Middle Earth zou doen, Legolas en Aragorn komen er zoals gewoonlijk zonder kleerscheuren van af) ontlokten me bijna een geeuw. Dat kwam net iets te veel naar voor. Daarentegen waren de slag om Helm's Deep, het Gollum wezen en de visuals in het algemeen van een ongekend niveau.

De maxx. Sta versteld van de weinige 5* eigenlijk. Het begint met een super goede intro waarin de levensloop van een kogel gevolgd wordt. Wel confronterend en to the point als intro. Ik vond de film vooral cynisch en sarcastisch, en dus meer aanleunen bij de komedie (wel heel erg zwart). Cage is een aasgier, iemand die welig tiert op de lijken van de slachtoffers van zijn handelswaar. Hij maakt er zich niet druk om. Hij haalt zelf de trekker niet over en dus is zijn geweten zuiver. Zijn luxueuze leventje wordt doorkruist met harde wapendeals in bloedige dictaturen, gevaarlijke concurrentie, Interpol die hem achter slot en grendel wil en een familie die stilaan uit elkaar valt. LoW overvliegt alle vragen, kwesties en dilemma's die aan het onderwerp verbonden zijn, en maakt daarmee één van de beste films die ik de laatste tien jaar heb mogen zien, en dus ook vanzelfsprekend in mijn top 10 jaren '00 komt.

De scène waarin Jared Leto Oekraïne opsnuift

Een goede miltaire academie film.. een senior officier onderneemt acties tegen de uitwassen van het disciplinaire systeem van zijn academie om de kansen en het leven van een zwarte te beschermen.. De film is bij momenten erg spannend en de officier botst tegen de beperkingen van zijn graad en de regels om te doen wat hij zijn plicht acht. Ik stoorde me ook wat aan het einde.. Je gaat toch de namen van alle leden van een geheim genootschap toch niet in agenda's gaan schrijven,

Als acteur is David Keith me vrij onbekend; hij heeft een vrij herkenbaar gezicht maar ik kan me zonder wikipedia moeilijk films herinneren van hem. Vond het een best goede film dus, vooral omdat het aanklagen van racisme en machtsmisbruik in leger, politie e.d. geliefkoosde thema's zijn bij mij.

Met hun lange haren zien ze eruit als een stel janetten maar vergis je niet, de Z(ephyr)-Boys zijn een groep vrienden die in de jaren 70 aan de basis stonden van nieuwe standaarden binnen de skate cultuur en competities, die ze uit hun surfervaringen haalden en die ze vooraf inoefenden in lege zwembaden. Er wordt een hoop moeite gestoken in het schetsen van het marginaal milieu van deze jongens, waarbij veel gevochten, gesekst en gefeest wordt. Heath Ledger met tandprothese als de surfplankhandelaar Skip, die de jongens ook promoot, is onherkenbaar, alsook de Mornay als de moeder van Jay Adams. Ik vond het nogal oppervlakkig in de zin dat de film te weinig blijft hangen na afloop, maar het camerawerk bij de skate scènes was best indrukwekkend. Met ook een hond op een skateboard