Opinions

Met hun lange haren zien ze eruit als een stel janetten maar vergis je niet, de Z(ephyr)-Boys zijn een groep vrienden die in de jaren 70 aan de basis stonden van nieuwe standaarden binnen de skate cultuur en competities, die ze uit hun surfervaringen haalden en die ze vooraf inoefenden in lege zwembaden. Er wordt een hoop moeite gestoken in het schetsen van het marginaal milieu van deze jongens, waarbij veel gevochten, gesekst en gefeest wordt. Heath Ledger met tandprothese als de surfplankhandelaar Skip, die de jongens ook promoot, is onherkenbaar, alsook de Mornay als de moeder van Jay Adams. Ik vond het nogal oppervlakkig in de zin dat de film te weinig blijft hangen na afloop, maar het camerawerk bij de skate scènes was best indrukwekkend. Met ook een hond op een skateboard

Low budget coming-of-age film waarin Stallone voor de eerste keer een hoofdrol kreeg. Heeft niet veel verhaal en is meer een portret van de generatie jongeren die tijdens de oorlog geboren werden en achttien waren eind jaren 50. Voor de jongeren onder ons zal dit eerder als een documentaire overkomen.

Het waren de eersten die braken met de conservatieve kerkelijke opvoeding. Verzet tegen autoriteit, experimenteren met seks, het navolgen van modernere opvattingen, onbegrip voor vrouwelijke gevoelens, kenmerkten de jeugd in die tijd. De Lords of Flatbush denken dat ze reeds mannen zijn, maar eigenlijk zijn ze nog erg onvolwassen en moeten ze nog alles leren over het leven. Zo weet Stallone's personage geen weg meer met zijn gevoelens wanneer zijn vriendinnetje hem aankondigt dat ze zwanger is. Hij wil ook het vaderschap niet opnemen. En Chico wil alleen maar seks met zijn vriendin terwijl zij eerst een sterke basis wil voor hun relatie, wat Chico niet begrijpt. Zij waren nochtans de generatie die nog vaak voor of rond hun twintigste trouwden.

Echt een goede film is het niet (ronduit lelijk gefilmd) maar de meeste sterren vind ik wel heel laag. Behalve het feit dat dit Stallone's debuut is (zijn softporno zullen we maar even vergeten), geeft de film toch een degelijke zedenschets van de onvolwassen maar ook romantische jongeren van toen. Andere gelijkaardige films : The American Graffiti, The Warriors,

Dit loodzware drama is er vanavond in geslaagd mijn eetlust te bederven. Of ik dat nu leuk vind of niet? Nee eigenlijk want ik vond het geen prettige film en ik had best wel honger. Tjonge, wat was dit een opeenstapeling van troosteloze misère. Begrijpelijk ook, als je weet dat een nog piepjonge Lore voor haar nog jongere broertjes en zusjes moet zorgen in een tocht van honderden kilometer door een verslagen Nazi-Duitsland op weg naar oma. Het zo glorieuze Dritte Reich is een land dat in een diepe coma is gevallen. De geallieerden patrouilleren rusteloos op zoek naar de Duits, voor de plattelandsbewoners lijkt de klok stil te staan : of iedereen is iemand verloren of het is dit traumatische besef van faling of het plots begrijpen wat voor heer ze gediend hebben. Iedere vorm van gevoel en begeerte zijn haast onbekenden geworden in ieders lichaam... Om depressief van te worden. Deze internationale productie windt er geen doekjes om en toont een land en een volk dat letterlijk vernietigd is, ook in haar ziel. Wat Lore zelf allemaal meemaakt op haar tocht doet er soms nog een schepje bovenop maar komt soms ook wel vaag en traag over. Het is een film waar gevoelens en emoties weinig ruimte krijgen en de personages telkens uit overlevingsinstinct reageren. En nee, na afloop voelde ik mij niet lekker.

Ik vond het iig een erg originele benadering als oorlogsdrama. Sober en met het oog op het Duitse volk, zonder natuurlijk de ernst van de misdaden die begaan werden te verzachten. Anderzijds is het ook steeds makkelijk scoren met zo'n film. Je hoeft alleen maar eens op MM te browsen om te zien dat de oorlogsmiserie/holocaust-formule het altijd goed doet bij het publiek. Maar ik zou deze film eens opnieuw moeten bekijken in een betere stemming.

Drie vrienden zakken af naar Tijuana, Mexico, om er hun kwakje te lozen in de hoerenbars. Ze raken in enkele lastige situaties met onder andere een corrupte sheriff, vechtlustige marines en een groepje zware Mexicaanse jongeren. Tom Cruise in één van zijn eerste rollen speelt de rustige romanticus, terwijl Stockwell het vechtersbaasje Spider speelt en de vreemd uitziende Haley als de oversekste David. Ze hebben het gezelschap van een oudere vrouw (Shelley Long) die in een opwelling wegloopt van een ruzie met haar echtgenoot.

Er zitten wat leuke dingen in, dat zeker, maar het is een vrij doordeweekse sex comedy (van de hand van de regisseur van L.A. Confidential) die niet meteen opvalt door geniale ideeën. Dit soort films hadden ook niet meer pretentie dan op een eenvoudige manier te vermaken.

You better get yourself a garlick Tshirt buddy

Fright Night was als genrefilm nog een stuk beter maar dit was helemaal niet verkeerd. Is toch vooral een tienerkomedie met wat horrorelementen die helemaal opgaat in het o zo heerlijke eighties tijdperk : de kledij, de kapsels, de muziek... en natuurlijk acteurs die deel uitmaakten van die periode : Sutherland natuurlijk, maar ook speciale vermelding voor de inmiddels overleden Corey Haim en de immer geweldige Corey Feldman als vampierenspecialist (hoewel hij alles uit strips geleerd heeft). Nu vindt men dit soort dingen lullig maar ik vind het altijd amusement gegarandeerd. Opmerkelijk ook hoeveel me nog van deze film bijgebleven was (o.a dat Max de hoofdvampier was, de scène waar de vampiers onder een spoorweg hangen ). Dat was een hoogst prettige herziening.

Brengt werkelijk niks bij aan Schumachers origineel (3,5*), wat men wel mag verwachten van een sequel. Corey Feldman is terug als vampieren-expert maar een eind-dertiger die nog eens een tienerrol overdoet, dat ziet er verschrikkelijk uit. Ieder zichzelf respecterend acteur zit op die leeftijd in volwassener en uitdagender rollen. De rest van de cast is waardeloos. Nog nooit van Hilgendinges gehoord Leuk om weten is dat Kiefer Sutherlands jongere halfbroer Angus ditmaal de hoofdvampier vertolkt. Niet dat hij verder kan acteren zoals zijn broer. Naast het flutverhaal blijkt ook dat de makers van dit prul de definitie van spanning totaal niet kennen. Men vond het nadien ook nodig om nog een derde film te maken.

Ontdekkingskoorts

Niet echt onder de indruk hoewel het een ambitieuze biografische film is. Te donker gefilmd, slaperig acteerwerk en nergens prikkelend, zelfs niet in de meer avontuurlijke stukken. Ook veel te lang, met passages waar ik me stierlijk begon te vervelen. De befaamde goudkoorts is heel bekend, maar Fawcett leed aan ontdekkingskoorts die hem vele jaren deed zoeken naar een verloren beschaving in het Amazonewoud, dat misschien alleen in zijn verbeelding bestond en aan het thuisfront op heel wat hoongelach onthaald wordt. Zijn gezin moest zich vele jaren lang zonder hem redden.

Het is dan ook de honger van de ontdekkingsreiziger van het begin van de 20ste eeuw die herdacht wordt: de honger naar het vinden van iets nieuws, iets wonderbaarlijks dat de wereld met verstomming zou slaan. Voor Fawcett was het ook de obsessie om zijn familienaam in ere te herstellen en op te klimmen op de sociale ladder. Maar dit kon allemaal iets boeiender gebracht worden vond ik toch.

Frankrijk had in de jaren 50 nog heel wat kolonies, maar de onafhankelijkheidsbewegingen in die landen wierpen langzaam het juk van de bezetter van zich af. De film begint dan ook met de nederlaag in Dien Bien Phu, dat het einde inluidde van Indochina. Een Baskische kolonel wordt kort daarop met zijn eenheid paratroopers overgeplaatst naar Algerije waar Frankrijk een gelijkaardig conflict in toom moest houden.
De cast is best indrukwekkend : Delon, Quinn, Cardinale, Michele Morgan.... en dit voor een oorlogsfilm die eigenlijk wat in de vergetelheid is geraakt. Zonder een groot meesterwerk te zijn legt Lost Command enkele sterke accenten die goed werken : de Franse soldaat Mahidi die terreurleider wordt, de brute praktijken van de Fransen waarvoor ze daarna zelfs een handdruk kregen van de poltiiek, ... Niet verkeerd, goed voor een nipte 3,5*