Opinions

Low budget coming-of-age film waarin Stallone voor de eerste keer een hoofdrol kreeg. Heeft niet veel verhaal en is meer een portret van de generatie jongeren die tijdens de oorlog geboren werden en achttien waren eind jaren 50. Voor de jongeren onder ons zal dit eerder als een documentaire overkomen.

Het waren de eersten die braken met de conservatieve kerkelijke opvoeding. Verzet tegen autoriteit, experimenteren met seks, het navolgen van modernere opvattingen, onbegrip voor vrouwelijke gevoelens, kenmerkten de jeugd in die tijd. De Lords of Flatbush denken dat ze reeds mannen zijn, maar eigenlijk zijn ze nog erg onvolwassen en moeten ze nog alles leren over het leven. Zo weet Stallone's personage geen weg meer met zijn gevoelens wanneer zijn vriendinnetje hem aankondigt dat ze zwanger is. Hij wil ook het vaderschap niet opnemen. En Chico wil alleen maar seks met zijn vriendin terwijl zij eerst een sterke basis wil voor hun relatie, wat Chico niet begrijpt. Zij waren nochtans de generatie die nog vaak voor of rond hun twintigste trouwden.

Echt een goede film is het niet (ronduit lelijk gefilmd) maar de meeste sterren vind ik wel heel laag. Behalve het feit dat dit Stallone's debuut is (zijn softporno zullen we maar even vergeten), geeft de film toch een degelijke zedenschets van de onvolwassen maar ook romantische jongeren van toen. Andere gelijkaardige films : The American Graffiti, The Warriors,

Dit loodzware drama is er vanavond in geslaagd mijn eetlust te bederven. Of ik dat nu leuk vind of niet? Nee eigenlijk want ik vond het geen prettige film en ik had best wel honger. Tjonge, wat was dit een opeenstapeling van troosteloze misère. Begrijpelijk ook, als je weet dat een nog piepjonge Lore voor haar nog jongere broertjes en zusjes moet zorgen in een tocht van honderden kilometer door een verslagen Nazi-Duitsland op weg naar oma. Het zo glorieuze Dritte Reich is een land dat in een diepe coma is gevallen. De geallieerden patrouilleren rusteloos op zoek naar de Duits, voor de plattelandsbewoners lijkt de klok stil te staan : of iedereen is iemand verloren of het is dit traumatische besef van faling of het plots begrijpen wat voor heer ze gediend hebben. Iedere vorm van gevoel en begeerte zijn haast onbekenden geworden in ieders lichaam... Om depressief van te worden. Deze internationale productie windt er geen doekjes om en toont een land en een volk dat letterlijk vernietigd is, ook in haar ziel. Wat Lore zelf allemaal meemaakt op haar tocht doet er soms nog een schepje bovenop maar komt soms ook wel vaag en traag over. Het is een film waar gevoelens en emoties weinig ruimte krijgen en de personages telkens uit overlevingsinstinct reageren. En nee, na afloop voelde ik mij niet lekker.

Ik vond het iig een erg originele benadering als oorlogsdrama. Sober en met het oog op het Duitse volk, zonder natuurlijk de ernst van de misdaden die begaan werden te verzachten. Anderzijds is het ook steeds makkelijk scoren met zo'n film. Je hoeft alleen maar eens op MM te browsen om te zien dat de oorlogsmiserie/holocaust-formule het altijd goed doet bij het publiek. Maar ik zou deze film eens opnieuw moeten bekijken in een betere stemming.

Drie vrienden zakken af naar Tijuana, Mexico, om er hun kwakje te lozen in de hoerenbars. Ze raken in enkele lastige situaties met onder andere een corrupte sheriff, vechtlustige marines en een groepje zware Mexicaanse jongeren. Tom Cruise in één van zijn eerste rollen speelt de rustige romanticus, terwijl Stockwell het vechtersbaasje Spider speelt en de vreemd uitziende Haley als de oversekste David. Ze hebben het gezelschap van een oudere vrouw (Shelley Long) die in een opwelling wegloopt van een ruzie met haar echtgenoot.

Er zitten wat leuke dingen in, dat zeker, maar het is een vrij doordeweekse sex comedy (van de hand van de regisseur van L.A. Confidential) die niet meteen opvalt door geniale ideeën. Dit soort films hadden ook niet meer pretentie dan op een eenvoudige manier te vermaken.

You better get yourself a garlick Tshirt buddy

Fright Night was als genrefilm nog een stuk beter maar dit was helemaal niet verkeerd. Is toch vooral een tienerkomedie met wat horrorelementen die helemaal opgaat in het o zo heerlijke eighties tijdperk : de kledij, de kapsels, de muziek... en natuurlijk acteurs die deel uitmaakten van die periode : Sutherland natuurlijk, maar ook speciale vermelding voor de inmiddels overleden Corey Haim en de immer geweldige Corey Feldman als vampierenspecialist (hoewel hij alles uit strips geleerd heeft). Nu vindt men dit soort dingen lullig maar ik vind het altijd amusement gegarandeerd. Opmerkelijk ook hoeveel me nog van deze film bijgebleven was (o.a dat Max de hoofdvampier was, de scène waar de vampiers onder een spoorweg hangen ). Dat was een hoogst prettige herziening.

Brengt werkelijk niks bij aan Schumachers origineel (3,5*), wat men wel mag verwachten van een sequel. Corey Feldman is terug als vampieren-expert maar een eind-dertiger die nog eens een tienerrol overdoet, dat ziet er verschrikkelijk uit. Ieder zichzelf respecterend acteur zit op die leeftijd in volwassener en uitdagender rollen. De rest van de cast is waardeloos. Nog nooit van Hilgendinges gehoord Leuk om weten is dat Kiefer Sutherlands jongere halfbroer Angus ditmaal de hoofdvampier vertolkt. Niet dat hij verder kan acteren zoals zijn broer. Naast het flutverhaal blijkt ook dat de makers van dit prul de definitie van spanning totaal niet kennen. Men vond het nadien ook nodig om nog een derde film te maken.

Ontdekkingskoorts

Niet echt onder de indruk hoewel het een ambitieuze biografische film is. Te donker gefilmd, slaperig acteerwerk en nergens prikkelend, zelfs niet in de meer avontuurlijke stukken. Ook veel te lang, met passages waar ik me stierlijk begon te vervelen. De befaamde goudkoorts is heel bekend, maar Fawcett leed aan ontdekkingskoorts die hem vele jaren deed zoeken naar een verloren beschaving in het Amazonewoud, dat misschien alleen in zijn verbeelding bestond en aan het thuisfront op heel wat hoongelach onthaald wordt. Zijn gezin moest zich vele jaren lang zonder hem redden.

Het is dan ook de honger van de ontdekkingsreiziger van het begin van de 20ste eeuw die herdacht wordt: de honger naar het vinden van iets nieuws, iets wonderbaarlijks dat de wereld met verstomming zou slaan. Voor Fawcett was het ook de obsessie om zijn familienaam in ere te herstellen en op te klimmen op de sociale ladder. Maar dit kon allemaal iets boeiender gebracht worden vond ik toch.

Frankrijk had in de jaren 50 nog heel wat kolonies, maar de onafhankelijkheidsbewegingen in die landen wierpen langzaam het juk van de bezetter van zich af. De film begint dan ook met de nederlaag in Dien Bien Phu, dat het einde inluidde van Indochina. Een Baskische kolonel wordt kort daarop met zijn eenheid paratroopers overgeplaatst naar Algerije waar Frankrijk een gelijkaardig conflict in toom moest houden.
De cast is best indrukwekkend : Delon, Quinn, Cardinale, Michele Morgan.... en dit voor een oorlogsfilm die eigenlijk wat in de vergetelheid is geraakt. Zonder een groot meesterwerk te zijn legt Lost Command enkele sterke accenten die goed werken : de Franse soldaat Mahidi die terreurleider wordt, de brute praktijken van de Fransen waarvoor ze daarna zelfs een handdruk kregen van de poltiiek, ... Niet verkeerd, goed voor een nipte 3,5*

Goed is deze sequel niet.

De dialogen vallen tegen en ook heel wat personages zijn erg oppervlakkig, vooral heel die bende rond Ludlow. Het gaat allemaal teveel op automatische piloot. De film wordt nog net gered door enkele spannende actiescènes maar de originaliteit uit de eerste film is helemaal weg. Een paar onbegrijpelijke wijzigingen in de boekadaptatie zoals het schrappen van een nieuwe dinosaurus, de Carnotaurus, doet de film geen goed. In de plaats krijgt men hier een soort King Kong variant maar dan met een T-Rex. Kwestie van het spektakelgehalte hoog te houden. Er zat een betere film in, en dan had men gewoon 100% het boek moeten volgen.

Nogal vrije verfilming van Conscience's boek. De film heeft geen uitgesproken thema en lijkt alle kanten op te gaan. Hoewel "de Loteling" getiteld, gaat dit maar in beperkte mate over het soldatenleven van toen. Er zit er een erg aanwezig liefdesverhaaltje in met Katrientje, en het droevige lot van de gewone mens wordt belicht, onder andere met een best rauwe verkrachtingsscène en de blindheid van het hoofdpersonage. De verwijzingen naar geloof en devoties uit die tijd zijn onmisbaar voor een film als deze. De film had indruk op mij gemaakt als kind; nu moet ik wel erkennen dat het een stroeve verouderde verfilming is hoewel ik het nog steeds een belangrijk Belgisch werk vindt voor onze cinema.

In de oude Allens moet je de humor vooral in de fijn uitgeborstelde dialogen gaan zoeken, die vol droogheid, historische verwijzingen, seksueel innuendo, morele en filosofische dilemma's en absurditeit zitten. Wellicht is een hoog cijfer aan Woody Allen films geven gewoon goed voor je status als "movie buff" en om te tonen dat je zijn verwijzingen naar geschiedenis en Russische literatuur goed begrepen hebt. Ik hou er gewoon niet van, en vind trouwens zijn recentere films stukken beter. Naar het eind toe had ik het wel gehad met zijn vermoeiend elitair gezeik.

Een mooie stijloefening, waarin het eind jaren '50 met bikers en roadmovie sfeer tot leven komt. Er gebeurt niet bijster veel, en het is dan ook vooral van de zwoele opgehitste sfeer dat er te genieten valt. De muziek uit die tijd houdt nauwelijks op, en dan heb je nog het vintage gevoel, met het wegrestaurant, oude cola-automaten, aftandse garages en magic on wheels. De personages passen prima in dit raamwerk en bij mij maakte het wel wat verlangen los.

Wat goed begon, verzonk langzaam maar zeker in sentimentele bagger. Het laatste half uur was precies één lange onuitstaanbare eindshot. Het mooie aan de film zijn de beelden, die soms het kleurrijke surrealisme meehebben van een Tarsem Singh maar daarmee is het meeste gezegd. Aangenaam om naar te kijken maar verder erg dubieus.

Het acteerwerk? Erg gewoontjes. Enkel Stanley Tucci kan op een overtuigende manier zijn personage neerzetten. Wahlberg loopt er naar goede gewoonte weer bij als een apatische lummel en ook Weisz speelt een rol die ze best niet gaat inlijsten. Die "komische" scène waar Susan Sarandon het huishouden doet is misplaatst in een film die verder toch een ernstige toon aanslaat. Wat me nog het meest stoorde aan de hele film was de suggestie dat het na de dood veel leuker is dan tijdens het leven... Ik ben veel te vroeg weg, maar hier is het toch ook verre van slecht. Prettig leven verder mensen op aarde... No way . Dat is geen drama en Jackson miste hier duidelijk de ballen voor. Een geslaagd eerste uur, daarna als een zwarte piste de grond in met een verhaal die slecht aangepakt is en een oprecht gevoel mist voor mij. Voor nu een 2* maar niet echt een aanrader.

Redelijk suffe rol van Edgerton, die amper iets te zeggen heeft in de hele film, en met gemak een droopy-face opzet van begin tot eind. Nochtans had de film potentieel. De aanvechting van een ballingschap omwille van rassenwetten in Virginia is gedroomd filmmateriaal om menselijke waarden in de verf te gaan zetten. Het eerste uur, waarbij de politie tot intimidaties overgaat , vond ik nog sterk; het tweede daarentegen, gaat over de juridische zaak tegen de staat Virginia. Dat blijft wel erg oppervlakkig. Er wordt tot mijn spijt geen tijd vrijgemaakt om de juridische strijd en enkele argumenten op te voeren. Het proces gaat open, is twee minuten later al voorbij, en voor je het weet, rollen de eindtitels over het scherm. Hier had veel meer ingezeten want Loving beroert amper en voelt niet aan als een schreeuw tegen onrecht. Ik vond de cinematografie wel heel mooi.

Meet the Mannings.

Lowlifes speelt met de clichés rond sociale klassenindelingen in horrorfilms. De 'regel' is dat hilliebillies in horrorfilms meestal kannibalen en moordzuchtige boerenkinkels zijn (Texas Chainsaw Massacre, Wrong Turn) als gevolg van inteelt... Hier valt de eerste verrassing wanneer een redneck vermoord wordt in de camper door een keurig gezinnetje. Vanaf dan maakt de film een bocht. Echter vond ik het mengelmoesje van slasher, kannibalisme, zwartgallige humor en lesbo issues rommelig gepresenteerd. Komt daar nog bij dat geen enkel personage echt sympathie weet op te wekken wardoor het me ook geen drol kon schelen wie zou overleven en wie niet. De fysieke gelijkenis tussen McCaull/Keith en Christian Bale/Patrick Bateman viel me op. De horror is eerder grappig dan angstaanjagend. Heeft me maar deels weten te overtuigen.

Mooie en lieve jeugdfilm over vriendschap, puberen en erbij willen horen. Grappig om dat kleine ventje in een american football wedstrijd te zien. Lucas is niet de stereotiepe nerd die op zijn hoofd laat kakken maar een koppig ventje dat doorzet. Vond ik best leuk en is een verademing ten opzichte van veel andere films in dit genre. Winona Ryder zag er erg jong uit in haar debuutfilm (14 jaar) en Charlie Sheen zet een sympathieke kerel neer ver voor hij een onverbeterlijke seksmaniak werd.

Lucas krijgt op het einde een dramatische laag mee die goed paste, maar de verwikkelingen met de meisjes verdienden een betere afwerking. Gezien het toch een zoete feelgoodfilm is, had ik het liefst een ontluikend koppel Lucas en Rina gezien op het einde. Maar dan nog, zelden zie je nog zulke goede jeugdfilms met inhoud...

Sterk verzetsdrama gebaseerd op echt gebeurde feiten over een vrouw die haar gevangen genomen man, een belangrijk verzetsfiguur, uit de handen van de nazi wil bevrijden. Alweer een sterk geregisseerde film van Claude Berri, echte naam Langmann, die zelf joodse ouders had en tijdens zijn bestaan bijdroeg aan een fonds voor overlevenden. Het is dit engagement dat hem inspireerde. Dit even vermelden want Raymond, hier door Auteuil gespeeld is niet bij toeval joods. Berri kiest hier om echter zijn vrouw te huldigen in zijn titel, die vanuit diepe trouw aan man en vaderland handelt. Een romantisch accent ontbreekt dan ook zeker niet. Maar het is opnieuw Berri´s bekwaamheid om mooi afgewerkte scènes te brengen dat opvalt. Ex Bondgirl Bouquets stralende schoonheid is ook een plus.

Een stokoude cowboy begint stilaan te beseffen dat het einde van zijn leven nabij is. De vergelijking met The Straight Story is snel gemaakt, maar de film mist zowat alles wat The Straight Story goed maakte. Lucky is een lege doos met flink wat vermoeiende dialoog over een weggelopen schildpad, oorlogsherinneringen en kruiswoordraadsels. Of het doet iets me je, of helemaal niets. Anderhalf uur naar het gras in mijn tuin staren was in mijn geval boeiender geweest.

Geen Rataplan en geen Daltons in die verfilming. Wel een pratende Jolly Jumper en Calamity Jane.

Voor fans van de stripfiguur (waartoe ik niet behoor) zal dit heel zeker een groot festijn zijn. Visueel is het prachtig, met heel wat leuke shots en een sfeer die heel cartoonesk gebracht is. Zoek niet teveel het verhaal, dat is zogoed als onbestaand. Het plot is meer een verplicht nummertje om continu spaghetti-westernclichés af te schieten, met daarnog bij enkele anachronismen, enkele muzikale intermezzo's die ook vaak grappig uit de hoek komen en een finale die zich op een vreemde setting afspeelt... een setting die Tim Burton of Terry Gilliam niet zouden misstaan trouwens. Het was allemaal niet mijn soort humor (droog en flauw), maar het is eye-candy op zijn best en ik vond er wel veel elementen van de strip in terug.

Imo een veel te hoog gemiddelde voor wat het is. Het ziet er allemaal gemaakt uit, met de mysterieuze kerel die een wraak planmatig tot in de puntjes kan uitvoeren. In het begin denk je dat hij een echte pechvogel is, terwijl alles in feite naar wens verloopt . Dit soort gemaakte constructies vind ik te artificieel, gewoon gemaakt voor de trick. Al wordt die trick soms goed uitgevoerd : geen haar op mijn hoofd die de link legde tussen de beginscènes en Slevin. En natuurlijk speelde ook de flik (Tucci) een rol in zijn verleden ... nog zo'n artificiële twist . De vertelstructuur is heel bijzonder maar een wow gevoel bekroop me nooit. En ook de acteurs, op Hartnett na nochtans van topkaliber, speelden nogal onder hun niveau.

Roadmovie met drie soldaten die door omstandigheden samen on the road naar huis rijden. De drie raken erg gehecht aan elkaar en dat maakt de film zo warm aan het hart. Iedereen geeft hier om elkaar. Ook de humor mag er zijn : Cheaver die plots met een echtscheiding zit, TK met zijn erectieprobleem en Colee en haar gitaar... dat maakt de film ook een beetje maf. Ze zitten allen met hun problemen maar gaan er toch redelijk licht mee om.

Ik heb er wel met een brede glimlach naar gekeken. Enkel het einde zinde mij niet... zeer ongeloofwaardig dat ze zo'n buddies geworden zijn dat ze allen samen terugkeren naar Irak . Verder een frisse film over vriendschap die getrokken wordt door drie goede acteurs want zij maken de film de moeite waard.

Belachelijk en debiel uitgewerkt; dit is om het even wat, en dat is typisch Besson de laatste jaren (m.u.v. The Lady). Het idee van een drug dat de hersencapaciteit verhoogt tot de volle 100% klinkt veelbelovend. Spijtig genoeg bekommert Besson zich weer meer om actie, schieten en spektakel dan om er een werkelijke levensbeschouwelijke bedenking aan te breien die de film uit zijn dwaasheid had kunnen halen. En de actie doet hij opnieuw goed en maakt de kijkbeurt gelukkig nog aangenaam; verder een fletse film.

De mindere van de Millenium films, wat vooral te maken heeft dat men hier met niet meer dan een doorsnee gerechtsdrama komt te zitten. De hoge regeringspiefen die Zalachenko beschermden organiseren een schoonmaakoperatie. Salander die als punk op haar rechtszaak komt slaat nergens op trouwens en veel meer dan ijzig kijken hoeft ze in die 150 minuten lange afsluiter niet te doen. Ik kon hier totaal niet meer met haar meevoelen en vond haar tegenvallen. Zaten ook wel plotgaten in: zo kon ze op het einde niet weten dat die bikers achter de blonde reus zaten Niet echt geslaagd maar het bleef toch meeslepend. Voor deze moet je ook zeker de twee vorige gezien hebben.

Zeer mooie film, over een intelligente jongen uit een sterk religieus milieu die de vriendschap en het respect krijgt van een rijke joodse familie uit Kopenhagen. De strenge katholieke opvoeding heeft hem doen afkeren van zijn familie, maar het is moreel verkeerd (zegt de film) om te willen tonen dat je beter bent dan je familie. Het wordt meeslepend verteld, het is prima geacteerd en maakt een morele balans op tussen maatschappelijk succes en familiale waarden.

Het is correct zoals missl zegt, dat de hoofdpersoon niet bepaald sympathiek oogt maar dat vond ik allerminst een verwijt naar de film toe. Het is uiteraard de bedoeling dat hij overladen is met vele gebreken : onbuigzaam, hardvochtig, ambitieus, hoogmoedig. Naar het einde toe, wanneer het schuldgevoel komt dat hij zijn ouders in de steek heeft gelaten ontdekt hij nederigheid, maakt opofferingen en komt tot bezinning over zijn bestaan . De afloop is erg moralistisch en godsdienstig geïnspireerd, maar ik stond toch wel even stil bij sommige van zijn levenskeuzes... Sterk drama dat blijft nazinderen.

Standaard en slappe gangsterfilm met opnieuw de wederkerende thema's eer, verraad en vriendschap. Helemaal niks nieuws en soms matig gebracht. De vriendschap tussen Momon en Serge werd enkel via flashbacks getoond, maar op die manier "voel" je als kijker de vriendschap niet en komt alles wat in het heden gebeurt niet goed over. Doordat het zo geïnspireerd is op andere gangsterfilms kan een doorwinterde filmliefhebber snel doorhebben wat er allemaal gaat gebeuren en geloof me.... wat je verwacht, gebeurt ook.