Opinions

Een samenhangende uitleg geven over de film is niet eenvoudig (probeer maar eens een logische uitleg aan dat einde te geven) maar die is er wel degelijk al heb ik nog een tiental minuten na het einde moeten verder denken. De clue zit hem in sterke beelden zoals die draak die zijn eigen staart opeet en die plotselinge shot waarin Bobby de plaats van die baby inneemt aan haar borst .

Wel word je in de tweede helft ondergedompeld in een sinistere en occulte atmosfeer die heel beklemmend overkwam. Linkeroever was evenzeer een verhaal over heidense rituelen rond vruchtbaarheid. . Vandaar dat seksualiteit een prominente plaats innam.
Doorgaans heb ik het niet zo erg voor dit soort films. Het is allemaal niet slecht. Van films die bol staan van dergelijke symboliek kan ik spijtig genoeg niet echt genieten.

Hmm ja, ongelooflijk verhaal hé? Het eerste uur in India vond ik het best eigenlijk. Rauwe wereldcinema over een jongen van vijf die helemaal alleen in de wereld komt te staan; Het was allemaal erg indrukwekkend gebracht, niet in het minst de acteerprestatie van de jonge Saroo. Eénmaal de volwassen Saroo ten tonele verschijnt in Australië, werd het naar mijn zin allemaal nogal voorspelbaar met de zoektocht naar de ouders, en de sentimentele shit kwam soms in volle kracht aanzetten. Dat het hele Indische dorp staat te cheeren wanneer moeder en zoon elkaar omhelzen was daar het hoogtepunt van. Niettemin blijft het als geheel een mooie film waarbij men begrijpt dat elk mens altijd vroeg of laat zijn roots terug gaat opzoeken. Dat is een drang waar niks tegen valt te doen. Kleine 3,5*

Teveel gefilmd theater met breedsprakerige dialoog, lange scènes waarbij men rasechte drama-acteurs op de planken zette zoals Anthony Hopkins en Timothy Dalton. En dan dat onophoudelijk samenzweren tussen elkaar.

Positief is dan weer dat dit een geloofwaardige inkijk is in hoe middeleeuwse vorsten met elkaar omgingen en voortdurend binnen een denkkader van macht en invloed redeneerden. Vooral de haat tussen Henry II en zijn erg haatdragende vrouw Eleanor geeft soms best wat vuur. Dat geen enkele van zijn zoons uiteindelijk geschikt bleek voor de opvolging maakte dat Engeland al haar Franse gebieden zou verliezen na Henry's overlijden.

Verder gewoon een veel te hoog ingeschatte en intussen gedateerde film. Twee uur gelul mag, maar het is hier ook twee uur over hetzelfde dat men lult.

Machtsgreep in de dierenwereld.

Immens populaire Disney die ik na 30 jaar voor het eerst zag. Heel mooi Disneyaans verhaaltje, zij het voor volwassenen erg voorspelbaar, met een prachtig nummer van Elton John op de aftiteling. Sentimenteel, een ietsje levensbeschouwelijk, met hartelijke personages (ahumm op uncle Scar na) en geschikt voor iedereen. Alleen de tekenstijl is flink verouderd. Dit was in mijn ogen één van de allerlaatste Disneys op de oude wijze gemaakt (met allemaal dieren in de hoofdrol). Nu begrijp ik waarom iedereen zijn kat Simba wilde noemen destijds.

Een imposante film, de enige die ik ken over de militaire kolonisatie van Italië om Libië te veroveren. Ze zijn zelfs in Libië geweest om scènes te gaan opnemen, en dan heb je een heel authentiek uitziende oorlogsfilm met grandioze oorlogsscènes in geweldige decors. De oorlogsscènes zijn trouwens zeer geloofwaardig en het gaat er best stevig aan toe in sommige scènes. Quinn zet de rebel teveel neer als een soort Gandhi figuur die wijsheid moet uitstralen (daar schuilt de propaganda dan) en de generaal Graziani van Reed is dan teveel de cliché militair. Maar ondanks de weinig genuanceerde personages is dit een film die vooral opvalt door de prachtige mise en scène en de zorg om alles zo getrouw mogelijk weer te geven.

Een film met JCVD is zelden spannend. Hij wint altijd zijn fights en dat is wat me het meest stoort aan al zijn films. Toch is dit één van zijn betere, bij mij gekend als Wrong Bet. Een soldaat van het vreemdelingenlegioen deserteert zijn post ergens in Noord Afrika en keert terug naar de States om er zijn zwaargewonde broer te gaan zien in L.A. Maar hij komt op clandestiene wijze in New York terecht in de wereld van de streetfights, om zijn ticket naar de West Coast te betalen...
Heel entertainend verhaal wel; het valt maar zelden stil en gelukkig ook flink wat actie. Met het nodige sentiment ingevuld wanneer dat nichtje in beeld komt, en zeker tenenkrommend op het einde, wanneer die twee andere legionairs hem gewoon laten gaan, maar eigenlijk heb ik me wel vermaakt met Wrong Bet aka Lionheart

Vreemd geval in het westerngenre, en dat maakt het ook een goede western. De vergelijking met Forrest Gump is heel terecht, waarbij de wat sullige Jack Crabb ongewild deel uitmaakt van en invloed uitoefent op historische gebeurtenissen. Intussen wordt hij als een speelbal van het lot heen en weer geslingerd van bij de Indianen naar een kwakzalver, opnieuw naar de Indianen enzoverder. Geen zo'n indrukwekkende rol voor Hoffman, in vergelijking met andere van zijn werken. Nee, ik was meer ingenomen door de prachtige fotografie en de opvallende anti-amerikaanse zijde waarvoor de film koos, zeker omdat Custer helemaal niet als een militair genie wordt afgebeeld.

Daarnaast vielen de meer humoristische momenten bij mij wat tegen (die gay indiaan) en vormden een ongewoon contrast met enkele meer tragische scènes. Ik sluit me dus aan bij de mensen die het oerdegelijk maar geen topper noemen. Is net als soortgenoot Forrest Gump, heerlijk onderhoudend.

Ik weet het niet goed met deze film. Op zich een mooi in beeld gebrachte en gevoelige film over een zoon die zijn vader moet missen tijdens WOII, en de kracht van hoop en geloof. Anderzijds kun je niet om de sentimentele troep heen. Ik sta nogal versteld dat sommige users vinden dat dit "nergens echt melig" wordt. Al in de eerste minuten met de "my father my partner" band was het bingo en vloeit de dikke stroop van het scherm. Het betrekken van dit religieus geïnspireerd lijstje deed de film ook al geen goed omwille van de moraliserende ondertoon (als je genoeg gelooft, dan komt alles wel goed). En op het einde wordt de hele pot honing over de kop gegoten en nog eens goed uitgesmeerd. Je moet al van steen gemaakt zijn om daar onbewogen uit te komen, en dat wilden de makers duidelijk op alle mogelijke manieren overbrengen. Ik zou deze film zeker niet afraden maar ik vond het persoonlijk ook te dik aangezet tot op de rand van ergernis.

Oei, wordt niet echt gesmaakt blijkbaar. Vond het nochtans wel een bevattelijke film over de principes van het boeddhisme. De levensloop van de Boeddha wordt beknopt gebracht van zijn geboorte tot zijn verlichting onder de bodhiboom. Daarnaast speelt zich in het heden een verhaal af van monniken die op zoek zijn naar de reïncarnatie van hun overleden lama, die hen verder moet leiden. Ook de vader die zijn zoon vergezelt naar Bhoetan en Nepal, begint op een andere manier naar de aard van het leven zelf te kijken. Little Buddha is een film waar je je vooral met aandacht moet op laten meedrijven... om daarna nog wat verder te mijmeren. Niet slecht, zeker voor wie zich ervoor wil openstellen.

Onboeiende en houterige verfilming van een John Le Carré boek. Een vrouw met acteertalent wordt door de Mossad gerecruteerd om een Palestijnse terrorist te strikken. Ik vond dit ook een moeilijk te volgen film. De rolinvulling viel tegen en spannend werd het ook al niet. Klaus Kinski altijd wel goed, ditmaal als een operatieleider van de Mossad, maar Keaton zorgde voor iets teveel overacting. Het einde was het beste aan de film. In een film als Tinker Tailor Soldier Spy en The Spy who Came in From the Cold (dringend herzien!) zie je hoe een verfilming van Le Carré wel hoort te zijn.

Dit drama over een hoogbegaafde jongen die het liefst een gewone jongen zou zijn miste wel wat. Het is een beetje wat anderen zeggen: aardig maar het blinkt nergens uit; de echt goede scènes zijn op één hand te tellen helaas. De kleine Tate leek een beetje een anemische sufferd. Ook met Foster als de moeder bleef ik op mijn honger. Er kwam dan nog een onnodige scène in met een jongetje die bijna verdronk . Het kijkt makkelijk weg maar echt veel heeft de film niet te vertellen over het onderwerp dat het aansnijdt.

Tranen met tuiten gelachen in die eindscène waar de hele familie samen met Olive gaat dansen . Zeker een subliem einde.

Dit vond ik echt een zeer leuke film, vooral omdat ik er niet veel van verwachtte. Goede keuze om van die Hoovers een licht geschifte familie te maken. Alleen jammer dat grandpa er plots afviel . Het is ook een film die voortdurend goed blijft, met doeltreffende humor en enkele rake maatschappelijke klapjes. De oppervlakkigheid van schoonheidsshows wordt stoutmoedig afgeschoten en vooral... leven is niet altijd willen winnen of de beste zijn. Het is vooral doen wat je graag doet. En dat is een mooie relativerende boodschap in een hartverwarmende film die me volledig veroverd heeft door zijn bescheidenheid, zowel in regie als in acteerwerk.

Ik heb me vergist van film; ik wou eigenlijk het gelijkaardige maar veel betere Running on Empty zien maar heb de twee films verward omdat River Phoenix in beiden speelt.

Zoals gezegd is Little Nikita niet echt een topfilm. Het blinkt gewoon nergens uit. Koude oorlog verhaal over een jongen wiens ouders Russische "sleeper agents" zijn en met een Sidney Poitier als FBI-agent die de jongen onder zijn bescherming neemt want er is gevaar in aantocht.

Wel fijn om wijlen Phoenix nog eens aan het werk te zien; de jongen had een mooie acteertoekomst voor hem liggen en stierf te vroeg.

Zwaar misdaad- en familiedrama dat zich in het Russisch-Joodse milieu van New York afspeelt. Een mafia hitman zorgt voor problemen in zijn buurt, maar zijn jongere broer kijkt naar hem op, ondanks de vader zijn zoon niet meer erkent en de moeder terminaal ziek is. De zonden van Joshua overschaduwen de familie en brengen hen naar hun doem. Geen vrolijke sfeer: het speelt zich af in een kil en besneeuwd New York en ook de verbittering binnen de familie Shapira maakt het erg somber. Het einde is erg tragisch . Zoals de meeste van Gray's films, degelijk maar niet onvergetelijk. De film sleept geregeld aan.

De allereerste Orion Picture : een lieve film over kalverliefde. De Franse jongen Daniel (van het gewone volk, filmfanaat) en een Amerikaans meisje Lauren (die uit een rijk milieu komt, hoog IQ) worden bevriend in Parijs met elkaar en ontwikkelen hun eerste seksuele gevoelens. Hun romantische dromerijen brengen hen naar Italië vergezeld door Santorin, een oude man om een kus te gaan stelen onder de brug der zuchten. Deze episode uit het leven van velen onder ons is gebracht met een tedere vaderlijke glimlach. Vooral de gedrevenheid van die twee tieners om bij elkaar te zijn en te blijven is ontroerend.

Jammer dat dit een musical is. De veelal door de sixties geïnspireerde cheesy songs kon ik niet smaken, en ook die actrice Ellen Greene met dat vreselijke piepstemmetje was amper om aan te gluren (behalve haar cleavage dan). Een favourite zal dit nooit worden.

Het einde van de Director's Cut gaat volledig door het dak in vergelijking met die melige happy-ending uit de theatrical cut, en maakt dat ik zowaar toch net aan 3* raak, en dit mag gerust een sportieve prestatie genoemd worden. Maar ik wil toch ook de fantastische animatronics loven, want de animatie van Audrey II was op zijn zachtst gezegd indrukwekkend en werd daarna maar zelden overgedaan in het pre-CGI tijdperk. Ook enkele leuke bijrollen voor Steve Martin als sadistische tandarts met Fonzie-look en Bill Murray als diens masochistische patiënt die een sensationele wortelkanaalbehandeling wil. Een scène die mogelijks nog griezeliger is dan Audrey. Musical, horror, comedy, romantiek.... Voor ieder wat wils...

Theatrical Cut : 2*
Director's Cut : 3*

Psychologische thriller die fijn in elkaar steekt een sterke afloop kent. Een oudere deputy, Deacon, (Washington) en een beloftevolle jonge detective, Baxter, werken samen om een serial killer te vangen die het op jonge meisjes munt. Dit klinkt zeker niet nieuw, maar de karakterontwikkelingen van beide flikken vond ik een flinke troef en brengen de film naar een niet alledaagse conclusie. De onvoorspelbaarheid in het tweede uur maakte de film wel spannend voor mij. Knap einde iig dat me bij zal blijven. Ik bleef er wel even op doorkauwen. Een film die ik hier persoonlijk dicht bij vond aanleunen is Memories of Murder van Bong Joon-Ho (4*). Het belachelijk lage gemiddelde op MM liegt.

Ik sluit me volledig aan bij Boneka's mening inclusief cijfer. Deze herwerking van Alcott's literaire klassieker is een visueel erg mooie productie, met een sterke cast. Een feministisch getint werk over de vier dochters van meneer March, elk met hun eigen persoonlijkheid. Maar tegen het eind van de film hou je van elk van hen. Ook veel harmonie : het is een verhaal waarin de mensen die je ziet op een zuivere oprechte manier met elkaar omgaan, en net daardoor vallen heel wat stukken op de enige mogelijke manier in elkaar. Je krijgt het gevoel dat je lot wordt bepaald door wie je bent en door hoe je met anderen omgaat.

Inderdaad. Enige groot nadeel is de chronologie. Doordat er geen duidelijke afbakening van verleden en toekomst is, vond ik de film vaak moeilijk chronologisch te volgen en raakte ook ik de draad kwijt. Het is namelijk verteld vanuit een tijdsneutrale positie. Ik had niet echt op het haar gelet daarentegen. Dat had anders met kleurgebruik makkelijk opgelost kunnen worden (de tijdssprongen, niet het haar haha). Voor nu is dit een erg knappe herwerking, maar het schreeuwt om een herziening.

Vond het niet zo goed. Meer drama dan misdaad in Live By Night, waar een crimineel zich door een Italiaanse mafiabaas laat inhuren om zijn zaken te gaan runnen in Florida, wat ook inhoudt dat hij zijn gezworen vijand meteen ook het leven zuur kan maken. Verwacht je echter niet aan een klassieke wraakfilm. Van zodra Coughlin in Tampa terecht komt, gaat het snel bergafwaarts met enkele afremmende langdradige verhaallijnen die erin worden gepropt en die me vaak deden geeuwen (de dochter die plots het "licht" ziet, de nog levende minnares Emma) . Karma ... daar gaat de film vooral om in de tweede helft: hoe je slechte daden zich op een dag tegen jou keren. Als liefhebber van dit genre miste ik toch wel wat...

Heel behoorlijk al vind ik er niet meer de echte Die Hard feel van de eerste en tweede film in terug. Geen kerstsfeer, iets meer inwisselbare actiefilm (Die Hard? Mission Impossible? Wat is het verschil nog?) maar gelukkig met de nodige humor erin en een sidekick die wel goed paste in de film, waarin de dreiging komt van een bende cyberterroristen die de hele maatschappij willen plat leggen. Enkele actiescènes waren indrukwekkend : met de auto in de liftschacht en het gevechtsvliegtuig tegen een truck kicken zwaar ass, al was die laatste ook zeer onwaarschijnlijk. Het betere actie-entertainment.

Danse macabre

Artistiek in elkaar gestoken horror die vrij klassieke griezelfilm-elementen door elkaar masht : vampieren, een Frankenstein-achtig creatuur, spookhuizen . "Livide" is een amalgaam van al deze stijlen. Ik moest vaak de vergelijking maken met Woman in Black omdat ik die nog niet zo lang geleden gezien heb (je weet wel : oude dametjes, vervallen spookhuizen), en deze vond ik minstens even sterk. Zoals ik zei ook artistiek : die scène waar de ballerina met een rode bloedstreep over haar witte pak staat te bewegen tegen een felgroene achtergrond was ongelooflijk mooi en schilderachtig.

Vampirisme en necromantische rituelen zorgen voor een onverwachte wending op het einde : de geesten verwisselen van lichaam zodat je anders moet gaan denken. Het slot vond ik erg geslaagd. Maar ook wat betreft sfeeropbouw heeft dit regisseursduo nog weinig te leren. Goede mysterieuze opbouw, gotische decors, toch ook enkele jammerlijke maar onvermijdelijke clichés, gelukkig niet te veel en een overdadig gebruik van enge sounds.

Zwaar en donker drama dat na een uur redelijk begint aan te slepen. Een bejaarde en zieke generaal wordt vrijgesproken voor zijn genocidaire misdaden maar de bevolking komt voor zijn woning protesteren en de generaal en zijn familie zitten binnengekluisterd. Dat is nog niet het enige : de dementerende generaal hoort 's nachts gehuil van een vrouw . Toch gaat het niet zozeer over de generaal zelf en zijn geweten, want doorheen de film betuigt hij geen woord van schuld noch spijt.
Het was al snel duidelijk dat Bustamante de folkloristische figuur "la llorona" gebruikte als allegorie voor het verdriet van Guatemala en van het volk. Soms lijkt het in sommige scènes in de richting van een bovennatuurlijke thriller te gaan om het allemaal wat sexier te maken voor het publiek, maar de regisseur blijft uiteindelijk liever bij de moeilijke verwerking van de politieke trauma's van zijn land. Geen ramp maar ook niet veel soeps.

Stevige gevangenisfilm met Sly himself. Frank Leone heeft nog maar even te brommen maar wordt onverwachts overgeplaatst naar een andere gevangenis voor zware criminelen waar de directeur nog een appeltje te schillen heeft met hem. Je krijgt veel actie en getreiter, en in gevangenisfilms vind ik dat top. Laatste half uur wordt er lekker op los gebeukt. Geen film waarbij je je hersenen moet gaan pijnigen in ieder geval. Een mens mag zich ook eens gewoon lekker amuseren met een harde actiefilm.

Vlot is het woord wel, en oogt ook goed. Een actieheld met veel droge humor, en in dit geval hield ik er wel van (dat T-shirtje met "Warning : Offensive" die hij draagt ). Personage is duidelijk door Kurt Russell's jaren '80 personages geïnspireerd . Jammer dat de film zo doorzichtig is als pompwater. De special effects zijn soms erg slecht, met enkele Xbox game scènes (achtervolging in het begin). De scènes in de ruimte waren dan plots wel opnieuw goed. Niet meer dan een vermakelijk tussendoortje met goede dosis humor.

Nogal sleazy spelletjes in deze goed geregisseerde, maar toch zeer overroepen thriller. Het hoge cijfer is wellicht een chauvinistische opstoot in Vlaanderen. We mogen wel trots zijn op die film, maar ho, er zijn er betere...

Ik hou niet zo van die Erik Van Looy stijl, met een regie die ge-"copy-pasted" is uit de VS. Dat maakt zijn werk vrij onpersoonlijk (die finale in de regen op een dak is behoorlijk cliché) . Het verhaal heeft gelukkig niet teveel pretenties, en doet geen pogingen om onnodig ingewikkeld te worden, of om op een gekunstelde manier zaken te verbergen tot het einde. Ik kreeg vrij snel de correcte vermoedens over sommige wendingen in de film, en dat vond ik ook leuk.

Jammer dat de band tussen die vrienden niet zo overtuigend overkwam. Je geeft niet zoveel om die personages, omdat je ze nooit ziet barbecuen, of sporten met elkaar, of naar Planckendael gaan of nog, spelen met kinderen. Nee, ze zitten daar maar te babbelen in bars en op recepties, en tot uitingen van kameraadschap komt het bijna nooit. Als kijker heb je gewoon geen band met hen. Dat haalt de kwaliteit serieus naar beneden. 3* is ruim voldoende.

The Island (2005) heeft wel wat mee van Logan's Run en vertrekt van dezelfde principes. Een utopia waar mensen een gecontroleerd en gelukkig leven leiden tot ze 30 zijn. Daarna ondergaan ze een ritueel, een soort eufemisme voor "sterven", om de bevolkingsaantallen op peil te houden. Logan jaagt op Runners, mensen die aan het ritueel willen ontsnappen, om hen uit te schakelen. Daarna wordt het duidelijk dat deze perfecte maatschappij ook enkele duistere kantjes heeft. De held die de waarheid aan het licht wil brengen is een typisch motief die eveneens in The Island opduikt.

De eerste helft was veel 70s kitsch en het zag er gedateerd en knullig uit, vooral de special effects, vaak uit maquettes en miniaturen bestaand. Later blijkt dat de makers goed hun best hadden gedaan om met de technieken uit die tijd iets moois neer te zetten. Eenmaal Logan en Jessica hun wereld uit vluchten en een Washington in ruïnes bereiken vond ik de film op zijn sterkst en zit je naar een degelijke avonturenfilm te kijken. Michael York vind ik een zwak acteur die me altijd tegenvalt en de zwakke dialogen vielen me ook op, maar het is een SF curiosum uit 1976 die zeker een kijkbeurt verdient.

Bijzonder is "Lola Rennt" wel. Het concept om een eenvoudig verhaaltje in drie verschillende versies te vertonen had ik nog nooit meegemaakt en daarom vond ik de film al de moeite waard. Zoals duidelijk blijkt, veroorzaken kleine gebeurtenissen soms grote golven. Het is dus in de eerste plaats een experimentele nerveuze film met dito house muziek.

Als ik iets verder kijk dan dit idee, dan zit er bitter weinig meer in. Het idee verkracht eigenlijk de andere aspecten die een film leuk maken, zoals een vloeiend verhaal en goed acteerwerk (hier is het allemaal erg kil). Het is eigenlijk een beetje een vervelende kijervaring. Maar het klopt wel allemaal : hoe je het ook bekijkt, de drie "runs" van Lola hebben geen open einde. De situatie die in beeld gezet wordt, is compleet.

Maar de MTV-clip achtige stijl is mijn ding niet, en vooral daarom krijgt hij bij mij slechts 2,5*

Kubrick heeft wat afgezweet om zijn film door de censuur te krijgen, dat is algemeen geweten over Lolita. Hij koos niet voor de makkelijkste boekverfilming. Humbert vond ik een vrij walgelijke kerel. Niet in het begin... hij is een hoogopgeleide man, beleefd, hoffelijk, maar binnenin een echte ploert besef je al gauw. Voor de nochtans goedhartige maar eenzame verhuurster Charlotte die hij op een bepaald moment huwt, heeft hij geen respect. En op de koop toe is hij ook een pervert, ziekelijk geobsedeerd tot haar minderjarige dochter Dolores bijgenaamd Lolita, die hij emotioneel misbruikt Mijn sympathie voor Humbert verminderde met de minuut. En dat is ook waar de hele controverse om gaat bij deze film. Kubrick beeldt Lolita af in een positie waarin ze zichzelf heel goed bewust is van de (seksuele) macht die ze over mannen heeft en niet als een emotioneel slachtoffer. Hiermee kom je eigenlijk terecht in de denkwereld van de pedofiel. Sellers verdeelt de meningen. Ik vond hem bloedirritant al kwam hij ook creepy en bedreigend over. Blijkt dan dat de man nog zieker was dan Humbert zelf. Deze Kubrick was alweer erg de moeite waard. De komische toon vond ik vrij ongewoon.

Mij viel het redelijk tegen. Zoals ik dacht is het net als in Carlito's Way het verhaal van een vrijgekomen crimineel die achtervolgd wordt door zijn verleden en steeds dieper in de problemen komt. Maar dan wel sleazy british style. Het probleem is dat de film veel en snel verspringt naar kleine oninteressante zijplotjes (de alcoholieke zus, de door paparazzi geplaagde ster, de chanterende detective, de homo-goeroe-achtige "beschermer" van de ster) die bijna niks aan de film toevoegen. Goed idee om personages te gaan uitwerken maar verder krijgen deze personages geen echte plaats in het verhaal. De weinige momenten dat de film de goede kant op gaat is wanneer Ray Winstone met een sterke présence in beeld komt en Colin Farrell met hem te maken krijgt, want ook Farrell maakte de film nog enigszins de moeite waard. Verder is het een zwaar verprutste film.

Langdradig drama. Hoewel het slechts 85 minuten duurde, leek het me dubbel zo veel. Dat komt vooral omdat er niet veel te beleven valt. Twee ouders zoeken hun kind na een terroristische aanslag en dat is het zowat. Als er al een boodschap van multiculturele toenadering in zat, vond ik het in ieder geval slecht overgebracht. De film mist duidelijk een interessant scenario en ook het acteerwerk kon me niet warm krijgen.