Opinions

Wat betreft de actie zit het goed in deze film. Sterker nog, er zijn weinig films waar ik Clint zo overtuigend heb zien vechten als hier. Het is echter niet alleen Clint die de film in dat opzicht gaaf maakt, want ook William Smith is een fantastisch acteur met enkele indrukwekkende scenes. Verder blijft Clyde gewoon een fantastische gimmick om in een film als deze te hebben, sterker nog, ik zou zelf ook een bierdrinkende, auto-slopende orang oetang willen hebben!

Waar de film echter weer de mist in gaat is het brede scala aan kinderachtige slechteriken (ja, de motorrijders zijn weer terug!) en de overvloedige hoeveelheid van verwijzingen naar bejaarden die seks hebben. Noem me in dat opzicht maar preuts, als er iets is waar ik NIET aan wil denken bij wat voor film dan ook, is het dat

Eigenlijk gewoon een erg slechte film, maar zeker vermakelijk om eens te zien.

Het lijkt bijna vloeken in de kerk, maar in tegenstelling tot een hoop mensen geniet ik echt meer van het DCEU dan het MCU. Afgelopen jaar vond ik Ant-Man And The Wasp een zeer geslaagde verfilming met het hart op de juiste plaats, maar Black Panther was vooral oersaai en Infinity War was voor mij een van de meest gemiste kansen die Disney/Marvel heeft neergezet. Ik heb daar geen moment getreurd om het einde en heb ook zeer weinig interesse in het vervolg. Scheelt misschien ook dat ik comic/animatie/game-technisch gezien veel meer heb met DC en dat ik het daarom veel leuker vind om te zien hoe mijn favoriete characters worden uitgebeeld.

Of nou ja, favoriete characters...

Het moge geen geheim zijn dat Aquaman altijd al een beetje the butt of all jokes met betrekking tot superhelden is geweest. Niet gek als je de eerste comics een beetje kent of de gifjes van een in het water spetterend mannetje gezien hebt. Aquaman zit in het water en daar doet hij vooral wat waterdingetjes zoals met vissen praten. Dat meer dan de helft van de oceaan uit verschrikkelijk enge wezens bestaat is echter pas iets dat er vanaf de jaren '90 een beetje in kwam zetten en op zijn best naar voren kwam bij de Throne Of Atlantis verhaalreeks (ook geschreven door Geoff Johns). Aquaman ging hier van goeiige sukkel, naar serieuze badass terwijl in de verhaallijnen zijn kind vermoord werd en zijn hand werd afgehakt.

Qua uiterlijk of character is Jason Momoa in weinig opzichten de Arthur Curry die we uit de comics kennen. En waar ik meestal een fan ben van comic-accuraatheid, is het in het geval van Aquaman misschien maar het beste. Aquaman is zelf op zijn meest serieus namelijk nog steeds een enigszins vreemde superheld met een achtergrondverhaal dat in een comic beter werkt dan in een serieus verhaal. Het idee om deze film dan ook vooral lichtvoetiger te maken dan de Snyder-werkjes of het zeer geslaagde Wonder Woman, verdient wat mij betreft dan ook alle lof.

James Wan omarmt de complete lijpheid van het concept, maar neemt de Atlantis-mythologie wel serieus. Dit zorgt voor een kleurrijke film waar best gelachen mag worden, maar de onderliggende verhaallijn nog steeds 'serieus' genomen kan worden. En ook als je dit niet doet, valt er nog een hoop te genieten door Momoa's charme, Patrick Wilson's bombastische acteerwerk en het special effects spektakel dat er op de kijker wordt afgevuurd. Waar ik me bij Thor: Ragnarok non-stop heb zitten ergeren aan de hoeveelheid 'hij valt/krijgt iets op zijn hoofd'-grappen, is deze hoofdpersoon grappig in zijn onwil en onkunde om zijn plaats in het universum te vinden. De biker-Aquaman bevalt me in dat opzicht dan ook prima, aangezien hij een mooie tegenhanger is van de bloedserieuze Batman, Wonder Woman en Superman.

Wan blijkt een fantastisch regisseur voor superheldenongein te zijn. Ik ben niet bekend met zijn Fast & Furious film (heb een hekel aan die reeks) en ken hem vooral als horrorregisseur, maar al vanaf de eerste vechtscene is het duidelijk dat hij de actie mooi centraal in beeld brengt en onder water gebruik maakt van een zwierende camera die alle kanten opdraait (ook ondersteboven) om de 360 graden onder water goed weer te geven. De film is tevens kleurrijk en gooit om de zoveel tijd weer een paar fantastische designs naar voren.

Als ik een punt van kritiek zou moeten geven, dan zijn het de dialogen die soms verschrikkelijk cliché zijn voor wat er zich afspeelt. Standaardzinnen over verantwoordelijkheid en waarom de hoofdpersoon de held moet spelen om de rest te inspireren kennen we nu echt wel genoeg. Nee, dan zijn de onderlingen gesprekken tussen Mera en Arthur als het niet te serieus is een stuk leuker, helemaal door het feit dat beide personen een hoop chemie hebben. Patrick Wilson steelt de show als Orm, maar ook Dolph Lundgren (op een enorm zeepaard) doet het veel beter dan je van iemand als hij zou durven verwachten.

De film duurt lang, maar voor mij was dit geen probleem. Ik vind de director's cut van Batman vs Superman immers ook prima en ben vooral blij dat het verhaal hierdoor in ieder geval wel 'af' aanvoelt. Als Wan tegen het einde het complete special effects blik nog even extra opengooit en Arthur in comic-accuraat kostuum, met legendarische drietand, op de rug van een enorm zeemonster aan komt zwemmen en daarmee een veldslag van enorme proporties omdraait is er ook niets anders meer op mijn gezicht te lezen dan een enorme glimlach.

Ondanks alle lol zijn er een aantal scenes die op het juiste moment serieus zijn. Grappig genoeg hebben ze allemaal te maken met Arthur's moeder. De ontknoping dat Atlanna nog leeft, zorgt voor dat stukje diepgang dat de film net niet compleet dom maakt. De eindscene waarbij zij weer uit het water komt bij de vuurtoren waar Thomas al die tijd op haar heeft gewacht zorgde zelfs voor een klein brok in mijn keel. Een typisch fangasm moment had ik toen Black Manta tevoorschijn sprong en het wapen uit zijn helm voor het eerst gebruikte. Fantastische actiescene sowieso daar!

Aquaman is wat mij betreft de beste film in het DCEU en veel meer genietbaar dan het gros van het MCU. Ik houd van de eerste twee Snyder-films vanwege de serieuze take op het superheldengenre, vond Wonder Woman een prachtig inspirerende film, genoot ondanks de tekortkomingen van Justice League (en vergeet dat Suicide Squad bestaat), maar Aquaman is qua visueel spektakel en comic-gehalte toch echt het gaafste dat er tot nog toe is uitgebracht. Als men hetzelfde kan bewerkstelligen met een film over The Flash of het nog komende Birds Of Prey, dan ben ik een gelukkig man.

Jammer dat ik zo weinig over deze film kon vinden, want het oogde behoorlijk high-budget voor zijn tijd. Christopher Lee zet een weergaloze rol neer als Kalief Alquazar, terwijl de zwaardvechtscenes en enkele van de special effects er zeker mogen zijn. Het verhaal heeft bijna alle elementen die Disney later in Aladin heeft overgenomen en houdt perfect het midden tussen een eerbiedige weergave van de Midden-Oosten cultuur en een stukje westerse overdrijving om het spannend te houden.

Ietwat spijtig in dat opzicht dat de hoofdpersonen (prins en de straatjongen) vrij nietszeggende personages zijn. Daar komt ook nog eens bij dat Mickey Rooney weer eens overduidelijk laat zien dat zijn voornaamste rollen bestaan uit behoorlijk racistische personages. Ook is het eindgevecht op de vliegende tapijten helaas een ellenlange opeenvolging van scenes die er bijna hetzelfde uitzien. Toch, als je jezelf hier overheen zet is Arabian Adventures een fantastische avonturenfilm die zich prima kan meten met de Sinbad films en Jason And The Argonauts.

Vroeger mijn favoriete film, al is dat vanzelfsprekend nu niet meer het geval. Arachnophobia is bij vlagen een wat knullige film die in het horrordepartement niet veel verder komt dan wat griezelen bij 8-potige monsters, maar alsnog erg effectieve scenes heeft. Een moment als waar het huis langzaam overrompelt wordt door de spinnen is nog steeds ijzingwekkend, helemaal vanwege het feit dat er hier geen gebruik wordt gemaakt van CGI maar van (ongevaarlijke, doch doodenge) echte spinnen.

Het acteerwerk is amusant. Sommige personages zijn wat karikaturaal, maar vermaken uiteindelijk allemaal wel. Daniels heb ik nooit bijzonder aandacht aan besteed als acteur, maar hij komt hier overtuigend over als neurotische arachnofoob. John Goodman is vanzelfsprekend fantastisch in zijn ongelooflijk foute rol. Julian Sands blijft daarnaast leuk als entomoloog met dat enge stemmetje van hem.

Arachnophobia is horror voor het gezin, al zullen de mensen die spinnen doodeng vinden er al helemaal bij kunnen griezelen. Blijft in dat opzicht ook gewoon leuk om te zien.

"Who are you?"

"I'm Eddy Murphy *huhuhuh*!"

Door deze scene aan het begin had ik al het idee dat The Art Of War een leuke film zou kunnen worden. Ik werd gelukkig niet teleurgesteld met deze goed geacteerde, maar soms ietwat clichéeje actiefilm. Wat hoogverraad hier, een vechtscene daar en wat lichtvoetige grappen om het geheel niet te serieus te maken erbij en je hebt een goed idee van wat voor product je voor je hebt.

Snipes blijft een charismatisch figuur, maar ook de rets van de cast doet het uitstekend. Michael Biehn heeft een sterke rol en ik blijf het toch ook altijd een genot vinden om Cary Hiroyuki Tagawa te zien spelen. Alles bij elkaar had de film misschien net wat korter gekund; ik hem me geen moment echt verveeld. Een leuke wegkijker.

Precies waar ik me ook licht over aan het verbazen was! As Above, So Below is namelijk een verbazingwekkend interessante found footage film die mij meerdere malen verbaasde met een verbazingwekkend interessant script, goede personages, een algeheel nare sfeer en precies op dit soort stomme puntjes levert de film dan weer wat in qua geloofwaardigheid.

Overigens was het geen gigantische ramp, ik heb me echt veel meer vermaakt met As Above, So Below dan ik van tevoren had verwacht. De voornaamste reden dat ik dit in de bioscoop heb aanschouwt was dan ook voornamelijk de Pathé Unlimited pas en het feit dat ik niet veel meer te doen had. Zonder enige vooringenomenheid een film ingaan is toch eigenlijk een stuk leuker dan dat je de trailer al meerdere malen hebt gezien, ik denk dat ik het maar vaker op deze manier moet proberen.

De film lijdt onder een euvel waar een hoop horrorfilms van de laatste jaren onder lijden voor mij: hij is niet eng genoeg. Oh, de setting is gruwelijk gaaf en enkele momenten had ik het vrij benauwd (of beter gezegd, de claustrofobische omgeving greep me naarmate de personages dieper en dieper in de waanzin kwamen), maar ik miste net dat ene moment dat mijn hart nog lang snel deed doen overslaan. Maar verdomme nog aan toe, wat is de film spannend! Klassieke oudheid, occultisme en alchemie hebben altijd al mijn interesse gehad, en deze combinatie wordt glorieus weergegeven in een vakkundig geschreven werkje!

Scarlett was ook een zeer interessant personage. Voor de verandering eens geen zinloos krijsende hoofdpersoon, maar iemand die kennis heeft, het hoofd koel houdt en wonderbaarlijk genoeg ook van zichzelf afslaat waar de rest angstig weg vlucht. Het moment dat de stenen demonen tevoorschijn kwamen en zij besluit haar fouten ongedaan te maken en de tunnel wederom inkeert en de wezens die ze tegen komt ook nog eens neer hoekt, dat was een glorieuze scene (die nog geeneens vanuit het niets aan kwam zetten met haar introductie waarin ze ook nog aangaf Krav Maga te kunnen!). Meer van dit soort (vrouwelijke) personages in horror films!

Enkele momenten waren zeer creepy. De cameraman die vast zit, terwijl op de achtergrond het satanische koor galmt, de stenen demonen, de man op de stoel, de terugreis van Scarlett: allemaal nagelbijtend spannend op een manier zoals ik het sinds The Descent niet meer heb gezien. Ook een erg intrigerend einde voor een dergelijke film, ik herinner me niet wat de laatste keer was dat een found footage horror zo eindigde!

Goed acteerwerk, goed geschreven, bij vlagen uitzonderlijk spannend maar helaas met een paar vreemde foutjes en net niet eng genoeg om echt briljant te zijn. Goed zou ik het zeker wel noemen, dat is iets wat dit onderwerp en de setting zeker wel voor elkaar gekregen hebben. Voor de verandering ook eens een film waarbij ik wel degelijk zou zitten te wachten op een vervolg, ik wil meer van die wereld weten en te zien krijgen!

Een hoop fans zeuren al jaren dat Van Damme te weinig actie in zijn films stopt en de lol in het acteren kwijt lijkt te zijn. Persoonlijk heb ik eerder het idee dat hij goed acteren op het moment heel erg associeert met serieus acteren, in welk geval ik zijn recente sterke rollen in films als Wake Of Death, Until Death, JCVD en nu ook Assassination Games best kan begrijpen. Jammer voor de mensen die hem liever de hele tijd splits en helicopter kicks zien maken, maar met dit soort films zorgt hij er tenminste wel voor dat de critici hem langzaamaan ook serieus gaan nemen als acteur. En laat ik eerlijk zijn, hoe graag ik hem ook mocht zien lachen in films, serieus acteren gaat hem echt niet slecht af.

Wie op zoek is naar vele martial arts gevechten is bij Assassination Games aan het verkeerde adres, daar de film zich echt meer richt op actie waar huurmoordenaars zich meer mee bezig houden (messen en geweren). Op zich jammer dat Scott Adkins' grootste talent (lees: mensen trappen op kunstzinnige wijze) op deze manier minder aan bod komt, maar de film biedt hem wel de mogelijkheid zich daarom eens wat meer op acteren te letten. En laat ik eerlijk zijn: het gaat hem goed af! Buiten zijn sterke rol als Boyka in Undisputed 2 en 3 mistte de man in Ninja nog wat charisma, maar hier zit hij duidelijk goed in zijn vel en zorgen zijn dialogen met Van Damme ook meteen voor de spaarzame humoristische momenten in een verder vrij humorloze film.

Er is veel aandacht besteed aan het script, iets wat voor een DTV filmpje dat geschoten is in Oost-Europa ook wel eens leuk is, maar dit neemt niet weg dat bepaalde zaken nogal wat onafgemaakt aanvoelen. Het zijplot met twee corrupte geheim agenten werkt niet bijster goed en is daarnaast ook nog eens vrij matig geacteerd door beiden, waarbij vooral zoonlief Kristoffer van Varenbergh (Van Damme's zoon) laat zien dat hij af en toe echt nog steeds teveel bezig lijkt met teksten oplezen. Afgezien hiervan zijn de personages van Flint en Brazil echter goed uitgewerkt en hebben mensen als Kevin Chapman en Marija Karan leuke bijrollen.

De actie, hoewel niet in bijster grote getallen aanwezig, is goed geschoten en bij vlagen zelfs erg leuk gevonden. De eindscene met de automatische machinegeweren mag dan misschien een domper zijn voor de mensen die gehoopt hadden op een bruut eindgevecht, maar ik vond dit minstens evenveel voldoening geven, zo vaak heb ik dit ook nog niet gezien! Tel daar ook nog bij op dat de actie ook vrij hard en bloederig is en het moge duidelijk zijn dat men meer gegaan is voor realisme dan show, iets wat ik prima kan begrijpen gezien de serieuze aard van het verhaal.

Na JCVD waren Universal Soldier: Regeneration en Assassination Games misschien niet de high profile films waar Jean-Claude op gehoopt heeft, ze geven in ieder geval wel aan dat zijn films echt niet slechter worden, alleen toch wat anders dan in de vroege jaren. Maar goed, met Dragon Eyes en The Expendables 2 als bioscoopreleases in het vooruitzicht komt het misschien nog wel goed met mijn favoriete belg!

Een film waar meer actie in had kunnen zitten, maar waarvan ik me tegelijkertijd afvraag of het zo niet al goed genoeg is. Banderas steelt de show als neurotische huurmoordenaar met maniakale trekjes, terwijl Moore en Stallone in iets mindere mate eveneens goed werk leveren.

Voor een actiefilm van 2 uur met Sly waren er verbazingwekkend weinig shootouts, laat staan vechtscenes, maar de actie die aanwezig was voldeed absoluut. Het kat-en-muisspel tussen Banderas en Stallone was voornamelijk psychologisch van aard, iets wat voornamelijk door Banderas' acteerwerk uitermate goed verliep. Het script was wat vergezocht en het einde ietwat vreemd, maar ik heb me geen minuut verveeld.

Nu wil ik ook graag nog een kat zoals Pearl.

Persoonlijk vind ik dit toch de minste Asterix film uit de hele reeks, helemaal in vergelijking met de sublieme voorganger Asterix en de Helden. De animaties zijn veel minder mooi en gedetailleerd, de soundtrack is catchy, maar haalt tegelijkertijd het klassieke Asterix gevoel weg, de combinatie van twee strips werkt in vergelijking met Asterix en de knallende ketel erg matig en de vrolijke humor is vrij kinderachtig. Wat nog het meest erge is aan de Nederlandstalige versie is de afgrijselijke stem van Asterix, die veel te pieperig en geforceerd is. Geschikt voor de jongere Asterix fans, in de tussentijd voel ik me (helaas) voor deze film te oud...

Ik heb hem laatst samen met Asterix en Cleopatra op dvd gekocht en heb net zo hard gelachen als de eerste keer dat ik hem zag 10 jaar geleden. De combinatie van de twee strips vind ik persoonlijk zelf totaal geen heikel punt daar het verhaal heel consisten overkomt. Verder blijft de Druide geniaal met zijn gekke opmerkingen en is het lied dat de bard zingt ook erg aanstekelijk.

Btw, wie zingt dat lied in het echt? 4,5 *

Ik heb van de eerste twee Asterix live-action verfilmingen best genoten, maar hier lukte het me echt niet om enthousiast te worden. In het geval van de animatiefilm De Knallende Ketel werkte het prima om twee verhalen door elkaar te gooien, maar wie ooit bedacht heeft dat De Vikingen en De Britten bij elkaar moesten, had dit beter kunnen herzien.

Het gaat al fout bij de cast. Caesar lijkt nergens op, Asterix zelf is al helemaal belabberd gespeeld. Gerard Depardieu redt de film in zijn eentje niet, daarvoor wordt met irritante personages als Hippix al genoeg gezorgd. Was er iemand van de fans die dit uberhaupt een leuk personage vond? Ik kan het me niet voorstellen. Catherine Deneuve is ook compleet verspilde moeite. De Noormannen zijn dan wel weer leuk, maar zijn als gimmick echt niet genoeg om de film de moeite waard te maken.

De humor werkt dit keer niet, de extra scenes die men erbij heeft verzonnen zijn vooral pijnlijk (Asterix en Caesar samen bijvoorbeeld) en het feit dat men het beste stuk uit het boek met de thee als toverdrank vervanger er niet in heeft gezet is onvergeeflijk. Laat maar zitten als het zo moet, ik zet de tekenfilms nog wel een keer aan.

Sympathieke film, waarbij de uitstekende animaties en geslaagde grappen het vrij oninteressante verhaal verbergen. Voor de verandering ook een vrij harde, niet al te vrolijke film, iets waardoor ik meer aan Dreamworks moest denken, dan aan Disney. Soms wat gejat van Journey To The Centre Of The World en Stargate, maar nooit op een manier dat het echt hinderlijk wordt.

Een film die misschien wat traag op gang komt, maar door de fantastische locaties, soundtrack en het fenomenale acteerwerk zeker de moeite waard is. De truttigheid en onderdrukte seksualiteit van de Britse upperclass wordt prachtig weergegeven in het eerste half uur, dat ik enkele malen smakelijk heb kunnen lachen om een film die helemaal niet grappig bedoeld is.

Maar dan het middenstuk waar alle meiden ineens zuster zijn geworden en McAvoy en Knightley voor de 3 minuten die ze samen intiem hebben doorgebracht zo hard naar elkaar smachten, nee, dat kwam voor mij niet realistisch over, daar vond ik hun 'relatie' toch echt te lachwekkend voor. Vanaf dit punt is het niet duidelijk meer waar de film nu precies naartoe wil gaan, waardoor mijn gedachten ook langzaamaan af begonnen te dwalen.

Het einde is dan overigens wel weer erg aangrijpend en origineel gevonden. Mede door het begin en einde absoluut de moeite waard, maar niet interessant genoeg om een echte topper te zijn.

Niet goed en ook niet vermakelijk genoeg voor een voldoende. Toch viel hij me enigsinds mee na alle rampzalige verhalen hierover. De voice-dubbing is hilarisch en Seagal is voor de fans amper aanwezig en heeft weinig tot geen actie, maar het camerawerk en de vechtsscenes van de andere acteurs waren al iets redelijker. Nog steeds een teleurstelling, maar niet zo erg als ik had verwacht.

Tijd om Flight Of Fury en Shadow man van dezelfde regisseur maar eens te bekijken.

Hehe, nu zo'n 6 jaar later moet ik toch behoorlijk terugkomen op dit statement. Ik heb een hoop slechte horrorfilms gezien met de jaren, maar deze films hadden vaak nog ergens goede punten (goede gore, sfeer, leuke actrices etc.). Bij de meeste films uit dit genre uit de jaren '50 is het echter vaak moeilijk om kwaliteit te vinden omdat de meeste films (geplaagd door een laag budget en crappy acteurs/regisseurs) gewoon de mist in gaan qua acteerwerk, regie, script, belichting, gore, spanning etc. Enkele films als Tarantula, Them en Earth vs The Spider zijn weldegelijk spannend te noemen, Attack Of The Crab Monsters is dit duidelijk niet.

Met 62 minuten duurt de film alsnog te lang, want de verveling sloeg na de introducerende credits al meteen toe om slechts tijdens 3 minuten te verdwijnen. Het acteerwerk was rampzalig, de personages zeer vervelend, de handelingen onlogisch en het verhaal over gemuteerde krabben die door het eten van menselijke hersenen ineens in staat zijn te communiceren met hun toekomstige slachtoffers is bijna surrealistisch te noemen.

En dan de krabmonsters zelf... allereerst komen ze nooit tegelijkertijd in beeld met de mensen waar ze op jagen (met uitzondering van een schaar, waarmee ze keer op keer wapens bij mensen uit de handen slaan), waardoor het geheel uitzonderlijk goedkoop aandoet. Daarnaast bewegen de krabben zeer slecht (en zien we iedere keer dezelfde beelden), zijn de modellen uitzonderlijk lelijk (krabben hebben mensenogen?) en komen ze nergens angstaanjagend over.

Verder is de film een cinematografische ramp. De beeldkwaliteit was zelfs toentertijd al zeer matig en de belichting is uitzonderlijk rampzalig en amateuristisch te noemen. Dag- en nachtscenes wisselen elkaar om de minuut af en zorgen voor bijzonder hilarische momenten. Foutjes zitten er ook de vinden in de flora en fauna. Kennelijk laten de krabben plotseling kloven ontstaan op plaatsen waar daarvoor de grond gewoon dicht was. Jammergenoeg zijn de kloven wel compleet begroeid, waardoor ook dit 'angstaanjagende' aspect van de krabben weer compleet teniet gedaan wordt. Tel hier vervolgens bij de onderwater scenes nog een aantal vissoorten op die niet rond koraalriffen voorkomen (de film moet zich bij een koraalrif afspelen) en je krijgt een beetje een beeld van het beperkte budget/talent waarmee deze film gemaakt is.

Corman heeft weldegelijk leuke films gemaakt, Attack Of The Crab Monsters hoort hier absoluut niet bij. Net als The Giant Claw en Reptilicus krijgt deze film echter nog steeds niet de laagte score, omdat ik me zeker wel vermaakt heb met het uitzoeken van alle fouten en het gruwelen van het lage budget dat er ergens nog een bepaald pluspunt te vinden is. Ik hoop nu binnenkort echter toch weer eens een slechte film te kunnen kijken die weldegelijk goeie kwaliteiten heeft.

Geef eens een uitleg die daadwerkelijk ergens op slaat voor je dit soort loze uitspraken strooit. Een 0,5 geeft men aan films die in esthetisch opzicht een gevaar voor de mensheid zijn, wat zat er precies in deze film dat daaraan zou voldoen?

Is de bombastische/epische soundtrack misschien teveel van het goede? Zijn het de kunstig geschoten sepiakleurige beelden, die zowel de actiescenes als de rustige, melancholische stukken van extra sfeer voorzien? Zet de film je misschien teveel aan tot nadenken over je eigen existentie en de werkelijkheid waar je je in bevindt?

Ach, smaken verschillen zullen we maar zeggen. Ik vond Avalon in ieder geval een verbazingwekkend heldere film, waarbij de hoofdvraag duidelijk naar voren komt zonder belerend te worden. De regie is fantastisch, de soundtrack weergaloos, het kleurengebruik wonderschoon en het acteerwerk verdient eveneens een pluim. Het enige minpunt vind ik de opening, met uitleg over het spel, dit hadden ze wat mij betreft eruit kunnen laten omdat de film zelf al duidelijk genoeg was

Rest mij alleen nog de vraag waar de hond ineens naartoe was?

Mmm, in tegenstelling tot wat ik verwachtte, is Avatar bij een herkijkbeurt in HD op blu-ray toch behoorlijk door de mand gevallen als film. De eerste keer dat ik hem zag was ik nog geneigd door het matige verhaal heen te prikken en vooral te letten op de pracht en praal, maar ook deze pracht en praal kan niet voorkomen dat Avatar nog steeds een belabberd script en bovenal erg matig acteerwerk heeft.

Van de live-action acteurs was er een persoon die er bovenuit stak en dat was de imposante Stephen lang, die voor een bijna 60-er op perfecte wijze de rol van radicale militair op zich nam. De rest van de cast heeft echter niets te doen. Sigourney Weaver slaapwandelt zich door haar rol heen, terwijl Worthington geen greintje acteertalent tentoon spreidt. De beste man heeft tot nu toe naar mijn mening een noemenswaardige rol gehad en dat was in Terminator: Salvation, films als Avatar en Clash/Wrath Of The Titans laten voor goed zien dat hij het beste is op het moment dat er andere dingen op het scherm gebeuren in de vorm van grote monsters, dan dat we hem moeten horen worstelen met zijn zinnen. Iemand als Rodriguez (met hilarisch slechte karakterontwikkeling) lijkt er voornamelijk in te zitten om de film nog enigszins 'sexy' te maken, want haar personage zelf stelt echt helemaal niets voor.

Wat betreft de geanimeerde personages, is het alleen Zaldana die enigszins overtuigend overkomt. De rest van de Na'vi voldoen verder aan ieder indianencliché dat we de afgelopen decennia gezien hebben. Hier is ook een groot probleem met de Na'vi, het is een volk dat in geen enkel opzicht qua gedrag of gedachtes echt afwijkt van wat we al eerder gezien hebben. Ik heb het hier niet over uiterlijk (staarten combineren met dieren is iets nieuws), maar de standaard natuurfilosofie/religieuze elementen doen het hem voor mij al lang niet meer.

Het uiterlijk van de film is iets waar aandacht aan besteed is, maar de wezens zijn nergens echt fantastisch te noemen en bestaan uit een combinatie van panters, neushoorns, paarden en verscheidene vogels. Goed, ze hebben allemaal meer poten, waar weinig praktisch nut uit te halen is, maar verder lijken ze allemaal op aardse wezens met wat toevoegingen. Praktisch iedere bioloog zal je verder ook kunnen vertellen dat de manier hoe bijvoorbeeld de paarden daar in elkaar steken, een evolutionaire onhoudbare zaak is, er zijn genoeg redenen waarom dit soort wezens op aarde niet voorkomen in bossen/jungles. Vanzelfsprekend zullen mensen dit opvatten als knorrig gezeur, maar op het moment dat ik meegesleept wil worden in een fictieve wereld, dan zie ik graag wat consistentie en wil ik ook kunnen geloven dat wezens in een dergelijke omgeving voor komen.

Qua actie is de film in orde. Cameron heeft met films als Terminator 2: Judgement Day en True Lies al twee topfilms op actieformaat gemaakt en laat hier nog steeds zien dat hij af en toe best oog voor regie heeft. Het moment waarop de boom aan gort wordt geschoten is wel degelijk een mooi spectaculair stukje, evenals het eindgevecht tussen Sully en Quaritsch. Wat echter gedurende de hele film overheerst, is het idee dat er teveel style over substance is en echt te weinig substance zelf. Dit had al een stuk meer verholpen kunnen worden door betere acteurs en meer aandacht in het script zelf, al kan ik me best voorstellen dat mensen hier gewoon genoeg genoten hebben van de special effects alleen. Genieten jullie er verder dan ook maar gewoon van, dat is jullie goed recht, ik zet voor echt bijzondere creaturen nog wel een keer de Dark Crystal op.

Er is nogal wat te doen over Amerikanen die anime verfilmen, maar hier hebben we een typisch geval van het tegenovergestelde. In eerste instantie vermaakten de animaties en design me nog enigszins, maar al vrij snel viel het toch op dat het er allemaal weinig bijzonder uitziet. Om over de verschrikkelijke voice acting nog maar te zwijgen. Ik vind Jennifer Carpenter tof in Dexter, maar hier haal ik geen enkel pluspunt uit haar performance. Wat een ongeïnteresseerde prestatie.

Verhaaltechnisch is er eveneens weinig boeiends. Punisher zit erin omdat... ja, waarom eigenlijk? Een super gewelddadig personage op een dergelijke wijze kortwieken, zit niemand op te wachten. Dan zet ik seizoen 2 van Daredevil nog wel een keer aan, want dit character hoort niet in een team waarin hij niks leuks mag doen. Black Widow zelf blijft oninteressant en als tegen het einde de rest van de Avengers even in beeld komen (inclusief een zwijgende Ms. Marvel en Thor) is het al te laat om iets om de film te geven. Geen idee voor wie dit gemaakt is.

Captain America: Civil War was een betere Avengersfilm. Ik heb mezelf beide keren dat ik deze film heb gezien wel degelijk vermaakt, maar ergens voel ik toch ook een afkeer voor Age Of Ultron, omdat de film voor mijn gevoel weinig lijkt te proberen om ook echt iets bijzonders neer te zetten. Ja, qua actie ziet het er allemaal goed uit, het acteerwerk is prima, de nieuwe helden (Vision/Scarlett Witch/Quicksilver) zijn stuk voor stuk prima en er valt genoeg te lachen, maar alsnog lijkt het een herhaling van zetten van de eerste film.

Ik moet toegeven dat ik Whedon's schrijfstijl ook langzaamaan zat begin te raken. Zijn dialogen zijn te quirky en zijn geforceerde beauty/beast relatie (want Hulk en Black Widow... wie zat daar op te wachten?) verraden toch dat hij het Buffy The Vampireslayer tijdperk nooit echt ontgroeid is. Een scene als Hawkeye's character development omdat... familie? is verschrikkelijk geschreven en maakt de sympathie voor een toch al duf character echt niet beter. Helemaal als de opbouw echt compleet gelijk is aan de eerste film (openingsactie, exposition, middenactie, problematisch gelul, eindgevecht), valt het toch extra op dat het daar allemaal beter op zijn plaats viel.

Als introductie voor de superieure laatste Captain America (waar actie niet overgechoreografeerd was en het verhaal beduidend minder quirky/een stuk serieuzer) is de film absoluut belangrijk, maar uiteindelijk is Age Of Ultron voor mij niet heel veel meer dan een 'tussendoor'-film. Ik kan het kijken en het allemaal over me heen laten komen, maar nadere analyze laat weinig over van het geheel.

Zo. Het is nu weer enkele dagen geleden dat ik de bioscoop uitstapte en ik heb in de tussentijd iets meer een idee van wat ik nu daadwerkelijk van de film vind. Niet zo kinderachtig als Spider-Man: Homecoming, niet zo jolig als Thor: Ragnarok, interessanter dan het gedrocht van een Captain Marvel en net iets spannender dan Infinity War. Nog steeds werd ik er niet heel warm van, maar Endgame is in dat opzicht ook een prima weergave van mijn mening over het MCU die de laatste jaren toch flink is veranderd ten opzichte van de goddelijke status die ik het nog toedichtte ten tijde van de eerste Avengers-film.

Het is extra wonderbaarlijk dat ik dit keer de stukjes met Thor het beste vond. Thor: Ragnarok vond ik een hopeloos geforceerd lollige film, maar de nieuwe look van de dondergod levert in combinatie met lachers en drama eigenlijk wel de leukste stukjes van Endgame op. Het is in ieder geval een stuk interessanter dan Captain America die vergaderingen voor overlevenden leidt en daar op Dr. Phil-achtige wijze dooddoeners eruit gooit. Ik heb bij eerdere MCU-films al geroepen dat ik bij vlagen meer diepgang wil, maar op deze wijze hoeft het echt niet. Nee, dan deed de film het bij een aantal andere scenes toch beduidend beter. Scott Lang die zijn ouder geworden dochter vindt: kort, maar krachtig. Thor die zijn moeder spreekt: grappig en aangrijpend. Tony Stark met dochter: schattig. Maar voor iedere mooie scene, is er een cringy counterpart. Captain America als Dr. Phil, het geforceerde gedoe met Black Widow/Hawkeye (hey, twee van de meest nutteloze characters voor de eindveldslag die toch nog even met elkaar vechten om wie er zichzelf/haarzelf opoffert) en het moment dat vanuit het niets alle female characters bij elkaar komen om het sterkste personage uit de film te ondersteunen in een van de meest lachwekkende pogingen om stoer over te komen uit het hele MCU. Ik zet Wonder Woman, Alita, Atomic Blonde of een van de duizenden Aziatische actiefilms met female leads nog wel een keertje aan.

De aanwezigheid van Captain Marvel als Deus/Dea Ex Machina bewees sowieso weer extra dat haar hele film een goedkope cashgrab was van Disney. Haar verhaal was in die film al saai en ook hier gebeurt er daadwerkelijk niets wat haar wat karakterontwikkeling geeft. Haar afwezigheid wordt met een of twee zinnetjes afgedaan en op het moment dat ze in beeld is, is werkelijk alles erop gericht om haar personage vervelend te laten over komen. Daarnaast hebben we Hulk, die off-screen zichzelf heeft omgetoverd in ‘credible Hulk’ (inclusief bril). Grappig voor een moment als hij zijn oude zelf moet spelen in New York in het verleden, compleet zinloos voor het verdere verloop van de film en een gemiste kans voor de mensen die hem wel in actie wilde zien. Voelt bijna vreemd om te zeggen dat ik wel bij deze groep hoor.

Visueel is er niets extra’s dat we nog niet gezien hebben. Vorig jaar verwonderde Ant-Man And The Wasp me met dat micro-universum en liet Aquaman me een onderwaterwereld zien die ik nog niet eerder had ervaren. Endgame is fan-service naar alle plekjes die we al kennen, maar dan net niet uitgebreid genoeg om er echt bij stil te staan of iets extra’s toe te voegen. Inderdaad een feest van herkenning voor de fans en een uitzonderlijk veilige zet tegelijkertijd. Het moge duidelijk zijn in welk kamp ik zelf dan sta. Op het moment dat het tijdreizen begint en we gewoon de price-shots van de eerste Avengers opnieuw voorbij zie komen als een ‘HERINNEREN JULLIE JE DIT NOG???’-moment heb ik een vermoeide zucht geslaakt. Sowieso het hele tijdreizen. Een aanzet voor prachtige comicstorylines als Flashpoint en Days Of Future Past, maar als daadwerkelijk plot zo vaak simplistisch, onlogisch en inconsistent. We leren in ieder geval van The Ancient One dat beslissingen zorgen voor alternatieve tijdlijnen, maar Captain America die in het verleden achterblijft, zorgt voor niets anders dan dat hij in dezelfde tijdslijn blijft als waar de rest in zit. Laat maar weer zitten. Dat mensen sowieso niets gespoiled wilde hebben over het tijdreizen als plotpunt in de film verrast me al helemaal. Wat was het alternatief dan geweest? Iedereen dood houden en er zodoende daadwerkelijk iets gewaagds van maken? Ga toch weg.

De actie was eigenlijk verbazingwekkend ondermaats. Niet de schaal van het eindgevecht, maar de gebeurtenissen en details. Een paar mooie shots had ik nota bene al eerder in Aquaman gezien (Ant-Man die een ding uit de lucht slaat = Karathen die een vaartuig kapot mept: praktisch zelfde shot. Valkyrie die een gevaarte uit de lucht schept met haar speer door de zijkant kapot te slaan = Orm die met zijn trident een onderzeeër sloopte). Zal wel bewijs zijn dat superheldenfilms in essentie toch allemaal op elkaar lijken. Maar voor de rest is het een hoop lawaai, maar weinig echt moois. Thor die zijn bijl en hamer beide hanteert: awesome! Thor die Mjolnir wegslaat met deze bijl… urgh. Spider-Man’s insta-kill ability in het pak: awesome! Spider-Man die wegvliegt door aan Mjolnir te hangen met web… urgh. In de wil om alles en iedereen aan bod te laten komen, blijft er voor mij te weinig over dat memorabel is. Jammer, want de Russo’s lieten met The Winter Soldier (persoonlijke favoriete MCU-film) zien dat superheldenfilms wel degelijk toffe gevechtschoreografie kunnen hebben. Hier komt daar buiten een momentje van Captain America die zichzelf bevecht weinig van terug.

Soit. Duurde verder te lang, voelde onevenwichtig en raakte me nergens zo diep als het zou moeten. Dat de acteurs/actrices het goed deden ga ik niet ontkennen. Dat de special effects goed waren ook niet. Maar buiten de schaal waarop alles gebeurde, vind ik Endgame verbazingwekkend niet-episch. Het zal allemaal wel. Blij dat de fans er wel blij mee zijn, ik ben er nu verder wel klaar mee. De nieuwe Spider-Man-trailer heeft me in de bioscoop al meerdere malen geteisterd en deze ga ik ook in de bios lekker aan me voorbij laten gaan. Het enige waar ik dan nog een beetje naar uitkijk is een combi van Thor en de Guardians Of The Galaxy.

De comic-verwijzing van ”Hail Hydra!” liet de comicnerd in mij wel keihard lachen. En daar lachte dan weer niemand bij mij in de zaal om. Stelletje nepfans.

Wakanda is fucked als Trump ooit besluit dat hij vibranium nodig heeft.

Lekker alle soldaten op een rij zetten en massaal laten aanvallen zonder enig tactisch inzicht te tonen.
'Oh shit, als ze achter ons door het schild komen dan zijn we in de problemen!'
'Ok, gooi het schild open en val allemaal aan!'
'Hebben we geen grootschalige artillerie om de vijand eerst te bestoken tot ze bij ons komen, zodat we onze krachten kunnen bewaren tot het echt noodzakelijk is dat we vechten?'
'We hebben drie Amerikanen! Heeft iemand overigens eraan gedacht om het ondergrondse schild ook aan te zetten?'
'…hebben we een ondergronds schild?'
'Oh shit...'

Ja, ik ben de laatste jaren al steeds kritischer naar het MCU geworden nadat de focus steeds meer op domme humor gaat liggen en had eigenlijk na het tegenvallende Black Panther al iets van 'misschien is het wel helemaal klaar met mij en MCU in de bios'. Maar goed, we hebben alles de hele tijd gevolgd en Infinity Wars moet toch wel de 'superheromovie to end all superheromovies' zijn. Misschien dat er eens wat betekenisvolle sterfscenes in komen te zitten in plaats van domme lachertjes? Die humor werkt in ieder geval in de Guardians Of The Galaxy-films wel, maar vooral bij Thor: Ragnarok heb ik me de pleuris zitten ergeren.

Goed nieuws, Thor is weer een beetje in ere hersteld. Hij is op zijn best als hij niet het onderwerp van valpartijen en objecten op zijn hoofd is, maar als hij als vreemde eend in de bijt moet omgaan met sterfelingen. Al zijn scenes waren dit keer weer gewoon leuk, terwijl ook de GotG heer goed in konden bijdragen. Jammer dat zijn hele quest naar dat superwapen (*kuch* McGuffin *kuch*) gewoon verspilde moeite bleek te zijn. Thor's intro is overigens een toppunt van matig schrijfwerk en een bewijs dat het MCU al lange tijd problemen heeft om gebeurtenissen impact te laten behouden. Lekker hoor dat Thor zijn volk gered heeft, jammer dat ze allemaal ofscreen verslagen worden. Heimdal krijgt een duffe dood, Loki is ineens niet meer bekend bij Thanos kennelijk en zijn dood voelt... simpel aan? Hulk die even met de kracht van het plot weer naar Aarde gestuurd wordt door Heimdal is ook simpeltjes, dat hadden ze al veel eerder kunnen doen. Dat Banner nu ook een complete idioot is geworden die een Iron Man pak aanmoet en daar weer lekker in valt (HA HA HA hoor ik de studio-executives alweer denken) was ook alweer cringeworthy.

Goed, Thanos dan. Vrij goeie villain. Enige interessante sterfscene is ook meteen als hij zijn dochter opoffert. Enige dood met enige impact. Dat hij echter met drie stenen veel sterker is dan met vier stenen (want hij had nu ineens wel heel veel moeite tegen de Guardians/Spider-Man/Strange/Iron Man) zal ook wel weer werken volgens de krachten van het schrijfwerk.
Scarlett Witch heeft overigens ook de krachten van slecht schrijfwerk. Kan alles of helemaal niets, superhandig dat je haar op deze manier heel breed kan inzetten! ScarWi had in dat geval nog meer toe te voegen dan ScarJo die vooral bij de gratie van haar mannelijke tegenspelers nog rond mocht lopen en tegen het einde met de andere vrouwen tegen een vrouw mocht vechten. Vrouwen tegen mannen kan kennelijk ineens niet.

Veel gezucht in de zaal om me heen. Ik had verwacht dat de derde dag nog steeds wel een hoop fanboys zouden zitten, helemaal na verhalen van een persoon die bij de premiere was en vertelde dat iedereen aan het klappen was. Ik zag hier vooral veel mensen op hun telefoon kijken hoe laat het was, hoorde ze steunen bij krampachtig grappige scenes en tegen het einde als iedereen tot stof vervalt verwachte ik emoties, maar niets. Maar goed, Strange heeft al gezegd dat er een enkele mogelijkheid is dat ze winnen, dus wie wil er gokken dat de volgende film alles weer wordt teruggedraaid?

Ik heb me enigszins vermaakt, maar tegen verwachting in vond ik de relatief saaie Black Panther beter. Maar goed, de kassa's zullen wel weer rinkelen. Ik hoef het, samen met Star Wars (die Solo trailer voor de film was verschrikkelijk) in ieder geval niet meer in de bios te zien.

Oorspronkelijk had ik me vanavond verheugd op een avondje The Midnight Meat Train, maar omdat men zoals gewoonlijk weer eens een avondje voetbal-gelul belangrijker vind dan een spannende film, werd het uiteindelijk toch maar een dvd uit eigen collectie.

Allereerst: wow, Firstenberg is dus ook in staat om een redelijk goede en vrij harde film uit te brengen. Het lijdt nog steeds onder de mankementen van een typische Firstenberg film (slechte actiechoreografie), maar het geheel was vrij bloederig, hard en zelfs spannend. Dudikoff blijft voor mij een twijfelachtige actieheld, maar hij kwam er hier uitstekend mee weg. Daar komt ook nog eens bij dat hij en Steve James gewoon een goede onderlinge chemie hebben (dat was eigenlijk een van de weinige dingen die de American Ninja films uit te houden hielden).

Het leger badguys was groot en verdomd, wat waren het dit keer klootzakken eerste klas. Niet alleen schroomde men niet om onschuldige mensen op te jagen, nee, ook vrouwen en kinderen worden op point blank range geexecuteerd, om vervolgens kleine zusjes in de prostitutie te brengen. Dood moesten ze allemaal, dood gingen ze.

Het acteerwerk was met uitzondering van het afgrijselijk acterende zusje zeer behoorlijk en zelfs met de slechte choreografie werd het nooit saai. Veel achtervolgingen, explosies, shoot-outs en harde kloppartijen zorgden voor een gevarieerd scala aan actie, wat uiteindelijk als geheel prima weg te kijken was. In dit opzicht moet ik RTL7 ergens nog dankbaar zijn, daar zij degenen waren die mij eerst behoorlijk boos hebben gemaakt over het niet uitzenden van een film, waardoor ik extra kon genieten van de manieren waarop Dudikoff mensen aan het omleggen was. Nog steeds jaren '80 troep, maar wel troep van de bovenste plank!

Hmmm, ik herinnerde me hem toch als beter. Niet alleen als film, maar ook als beter dan het tweede deel, maar ik ben na een herziening niet zo overtuigd meer. In deel 2 was het acteerwerk toch een tandje beter, al blijft hier de achtergrond toch veel sterker. Eigenlijk is dat ook meteen een van de weinige positieve punten van de film: de achtergronden in de piramide zijn zeer overtuigend. Het creature-design zit ook nog steeds goed, al kun je jezelf natuurlijk afvragen in hoeverre dit relevant is omdat men al enkele films heeft die men praktisch kan recyclen als het op monsters aan komt.

Wat betreft de negatieve punten kan ik er toch een hoop opnoemen. Allereerst: wat is er mis met de acteurs? Werkelijk niemand komt gemotiveerd of overtuigend over, bij de helft van de acteurs had ik zelfs het idee dat ze gedubbed waren, omdat de stemmen niet overeen leken te komen met de gezichtsuitdrukkingen. Dan was er ook het feit dat de gore toch ietwat teleurstellend was, de vecht-scenes tussen de Predators en Aliens helemaal niet zo bijzonder waren en het hele verhaal een hoop vraagtekens oplevert die voor inconsistenties kunnen zorgen met de eerste films. Als de Aliens echt al vaker op aarde geweest zijn (zowel in het verleden als in het heden), hoe kan het dan dat men in de toekomst niets van hun bestaan lijkt af te weten? Een doofpotaffaire, ok, maar zelfs dan zouden er nog ergens geschriften moeten zijn die voor andere overheidsinstanties gebruikt zouden kunnen worden, omdat de ontdekking van deze wezens toch echt van staatsbelang zou moeten zijn!

De film komt daarnaast ook nog eens gruwelijk traag op gang, slechts na 45 minuten komt er een wezen goed in beeld en zelfs dan is er vaak geen spanning te bekennen. Het meest irritante is ook dat men enkele klassieke shots uit de oude films (zoals de Predator die zijn helm af zet of de Alien met zijn opgetrokken lip waar slijm vanaf komt) hier opnieuw heeft gefilmd op momenten dat het niet heel erg veel toevoegt aan de scene van het moment. Iets laten zien puur oom nostalgie op te wekken, werkt bij mij als het toch enigszins zin heeft in een scene, hier was dat echt vaak niet het geval.

Goed, uiteindelijk keek het wel makkelijk weg en waren de omgeving en monsters erg mooi, maar met zulk acteerwerk, de afgrijselijke dialogen, de matige actie en het gemis van echte sterke gore, valt het allemaal toch in duigen. Ik heb deel 2 niet meteen herzien omdat die me de eerste keer al niet kon bekoren, maar misschien had ik toch moeten doen. Nu lijkt het echt alsof de eerste slechter was dan het vervolg en ik herinnerde me toch iets anders...

Voornaamste minpunten zijn de slechte belichting wat resulteert in een te donkere film en het feit dat men de originele canon (tot zo ver, wie weet wat de toekomst brengt) wat betreft de aliens niet goed bijhoud. Ik bedoel: Alien speelt zich af in de toekomst, maar daar is de Alien een onbekende soort, dit soort wezens zouden voor het ruimtereizen toch bekend moeten zijn? Ik weet dat de regering het probeert geheim te houden, maar als ze er zo goed in zijn geslaagd dat Alien plaats kon vinden op deze manier dan hebben we te maken met een zeer achterlijke regering...

Maar goed, het acteerwerk was redelijk te doen. Dit is ook meteen een groot minpunt van de film, want er wordt teveel nadruk gelegd op het menselijk drama, iets wat in de originele Alien en Predator films niet vaak het geval was. De Predator was meteen wel de grote held van de film met zijn speurders skills en enorme wapenarsenaal, maar ook zijn rol had wat mij betreft beter uitgewerkt kunnen worden. Dan de Aliens, die altijd eng blijven, maar hier te pas en te onpas als Gremlins opduiken waardoor hun engheidsstatus ook meteen een stuk minder wordt. Goed, we hebben van de Predalien nog een aantal 'wth?' scenes, helemaal de orale seks die hij de zwangere vrouw in het ziekenhuis geeft was redelijk aan de 'too much information' kant

Qua gore zat het wel goed, dit deel is verreweg de meest smerige uit de hele Alien/Predator reeks. Kwam dit de boel echter ten goede? Ik miste een hoop suspense die ik in de voorgaande delen (behalve AVP) wel tegen kwam, de film kwam daarvoor gewoon teveel over als een standaard Hollywood horror film. Allemaal leuk voor een keertje, maar niet meer dan dat.

Eigenlijk een bijzonder matig filmpje, maar tegelijkertijd gigantisch vermakelijk. De soundtrack zou niet misstaan bij een jaren '80/'90 DTV actiefilmpje met die bombastische gitaren, terwijl de personages minstens even inhoudsloos zijn. De actie was bloederig, maar tegelijkertijd zo cartoonesque dat ik me toch echt begon af te vragen of deze film niet gebaseerd op een manga was. Nu dat het geval blijkt te zijn begrijp ik ook meteen een stuk meer van de manier waarop de actie geschoten is, de hoeveelheid bloed die vloeit en de matige karakterontwikkeling, in dat opzicht was deze film waarschijnlijk een stuk beter geweest in een animevariant.

Desalniettemin heb ik me uitzonderlijk vermaakt met het brede scala aan gave slechteriken (die bishonen gast als absolute hoogtepunt), de vreemde humor, de bloederige actie en het bij vlagen zeer behoorlijke regiewerk (alweer de 360 graden shot als voorbeeld). Ik had in eerste instantie alleen iets compleets anders verwacht, meer een samoerai-epic dan dit over the top actiefilmpje. Alsnog erg van genoten en benieuwd naar deel 2.

De eerste film had duidelijk een betere regisseur dan hier het geval was, want visueel wordt er hier vrij weinig interessants gedaan. De actie is minder, het verhaal is minder en ook het acteerwerk en de personages zijn een tandje minder dan in de eerste film het geval was. Azumi 2 blijft voornamelijk wegkijken op een manier dat ik mezelf de hele tijd afvraag waarom men niet gewoon een anime reeks heeft uitgebracht, omdat deze film waarschijnlijk veel beter in animatievorm verteld zou kunnen worden.

Dit neemt niet weg dat Azumi 2 alsnog een vrij vermakelijke film is. Enkele fijne actiescenes en fijne slachtingen, maar ook weer net niet genoeg om de film echt over the top pulp te maken. Nee, de eerste film was toch een stuk leuker, een deel 3 hoeft van mij ook eigenlijk niet meer.