Opinions

Weet niet wat hier leuk of interessant aan zou moeten zijn. Goed, er wordt sterk geacteerd door Paul Dano, en sommige dingen zijn wel tof gedaan, waaronder de set van het dorpje, en bijvoorbeeld die brand, maar verder? Plottechnisch kan ik er niks mee. Zeker het eerste uur was een van de saaiste dingen die ik in lange tijd gezien heb.

Later wordt het enigszins interessanter, maar alsnog ben ik nergens het verhaal ingesleurd. Welk verhaal eigenlijk? We zien een moeilijke man die alleen aan zichzelf denkt en iedereen uit de weg ruimt, soms letterlijk, die hem hindert op zijn pad. Wat mij betreft houdt het daar op. De relatie met zijn zoon wil graag een boeiend plotelement zijn, maar dat is het wat mij betreft niet echt.
Plainview had uiteindelijk ook elke acteur met een snor kunnen zijn, (heb de gelijkenis met Tom Selleck ook niet kunnen negeren) zijn prestaties worden lichtelijk overdreven. Had dan nog eerder Dano genomineerd willen zien voor een Oscar.

Hier en daar gebeuren er dingetjes die speldenprikjes zijn in het duffe geheel (zoals Eli die van Plainview God moet ontkennen, hoewel dat pas helemaal aan het einde zit, de mooi geschoten brand, en de manier waarop hij op het laatst zijn zoon ontkent), maar dat is echt allemaal te weinig om dit een voldoende te laten zijn voor me.

2*

Matig tot redelijke documentaire. Probleem is dat er eigenlijk net te weinig interessant materiaal is over deze zaak, waardoor er wat teveel gefocust wordt op de hele 'internet sleuth' community en wat daarin allemaal gebeurde. Fitties en relletjes tussen wat randfiguren op het internet, tja, echt mega boeiend is dat niet.

De zoektocht naar 'Mostly Harmless' en wie hij echt is is op zich best interessant omdat je toch benieuwd wordt wie deze persoon moet zijn, maar omdat de verdere informatie over hem vrij summier is (behalve dan dat hij blijkbaar een abuser was) eindigt dat ook een beetje in een anti-climax. Andere documentaires in hetzelfde genre zouden hier wellicht wat meer hebben uitgeweid over het reilen en zeilen van deze persoon met nog wat smeuiige ontwikkelingen en details, maar dat blijft grotendeels uit.

2,5*

Op het eerste gezicht een film die ik nooit zou kijken, maar er waren wat mensen enthousiast over, dus toch maar een kans gegeven. En meteen merk je dat we hier niet te maken hebben met een standaard romkom.

In principe is het een leuk idee natuurlijk, maar probleem is dat de film schromelijk overdrijft, en vooral scherpte mist in wat het probeert te doen, waardoor het zijn doel totaal voorbij schiet en ook niet grappig is. (Snap dus ook echt niet waarom Onderhond het heeft over 10-20% erbij en het blijkbaar nog wel subtiel genoeg vindt).

De eerste 20 minuten weet het door de verrassing nog wel te amuseren, maar het wordt bijzonder snel flauw. Als je echt élk aspect van romantische komedies zodanig op de hak neemt en een meta-behandeling geeft, wordt het dus net zo voorspelbaar en duf als de films die het in de eerste plaats parodieert.

Als het nou gepaard zou gaan met echte scherpte was het nog wat geweest, maar in plaats daarvan is het vaak een soort mislukte absurdistische humor die de film wat belachelijk maakt.

Leuk geprobeerd dus, maar niet geslaagd. Bovendien deed de hoofrolspeelster me enorm denken aan Martine Sandifort en daar ergerde ik me aan.

2*

Knap gedaan en interessant om te zien, maar je raakt op een gegeven moment toch wat murw van de beelden. Ook het constante vertellen wordt soms wat veel, zeker in combinatie.

Door films als 1917 en dergelijke is de Eerste Wereldoorlog al goed inzichtelijk gemaakt, maar het is toch weer anders als je de echte beelden ziet.

3,5*

Ik wist nauwelijks wat ik kon verwachten (had alleen ooit over de allerlaatste scène gehoord) en dat is ook wel de beste manier om deze film in te gaan. De gore die af en toe op je afkomt is dan behoorlijk onverwacht en vrij grotesk. Ik heb in ieder geval nog niet zo vaak iets dergelijks gezien, maar nu kijk ik ook niet zo veel uit het genre. Tof gemaakt en behoorlijk misselijkmakend met gore wezens die om de haverklap slijmerig openbarsten, Alien is er niets bij.

Het hele 'wie is het'-paranoia onderdeel van de film maakt het allemaal ook extra spannend en beklemmend, maar wat voor mij wel een klein beetje het kijkplezier bedierf was de hoeveelheid personages en dat ik tot aan het einde toe niet echt wist wie wie was. Dat maakte het, in combinatie met hoe 'The Thing' werkte (wat mij niet 100% duidelijk was, waarschijnlijk heb ik ergens niet goed genoeg opgelet hoe het nou precies zat met het 'kopiëren' van iemand) soms een beetje aan de warrige en chaotische kant. Iets dat bij een volgende kijkbeurt wellicht helderder is allemaal, maar goed, dan is het verrassingseffect natuurlijk ook weer weg.

Prima gemaakte film, behoorlijk origineel concept en memorabel om alle groteske smerige (maar zeker vermakelijke) practical effects.

4*

Uiteindelijk wel oke, maar de film moet het wel echt van de laatste drie kwartier hebben. Het eerste uur deed me niets en was eigenlijk redelijk saai.

Pas als Lime ten tonele verschijnt (wat een charisma heeft Orson Welles, die stal echt elke seconde dat hij in beeld was de show) wordt het eigenlijk pas een beetje boeiend.

Mooi geschoten is het natuurlijk wel, die straten van Wenen, de achtervolgingen, het riool, er wordt mooi gespeeld met licht, donker en schaduwen. Een aantal memorabele shots van silhouetten in de tunnel en bijvoorbeeld die man met de ballonnen op straat.

Maar over de gehele speelduur genomen vond ik het niet echt een meesterwerk, daarvoor is het eerste gedeelte toch echt lang niet interessant of memorabel genoeg.

3,5*

Dit soort mozaïekfilms heeft altijd even tijd nodig om op gang te komen, de eerste 20 minuten weet je nog niet echt waar je naar kijkt. Maar deze film is na een uur nog steeds niet leuk, met name door alle ruzie-achtige interacties en kwade, lastige personages. Drama oke, maar je film iets aantrekkelijker presenteren had zeker gekund, het nodigt allemaal niet echt uit tot verder kijken.

Ook later blijft de film grimmig op een nauwelijks interessante manier. Vooral de verhaallijn van Liam Neeson en Olivia Wilde wil maar niet boeien, maar ook die van Adrien Brody is vooral heel vervelend. Je gaat wel vermoeden dat er iets van een dubbele laag inzit, zeker gezien wat niet-kloppende elementen (Mila Kunis die dan weer in Parijs, dan weer in New York zit?) en gezien het personage van Liam Neeson een schrijver is (wantrouw dat altijd), maar dat vond ik niet echt veel bijdragen aan the appeal. Alles mag dan misschien wel heel intelletueel in elkaar blijken te zitten de laatste 10 minuten, maar de film blijft de de twee uur daarvoor even saai en vervelend om te kijken.

Je hebt drie prachtige steden tot je beschikking ook en een prima cast, het is toch niet zo heel lastig om daar iets goeds van te maken zou je denken. Jammer van het potentieel en alle verhaaltechnische moeite.

2*

Wat een ventje is Thomas Turgoose. Hij heeft een erg leuke rol die hij ook zeer overtuigend brengt.
Erg sterke film die vooral heel goed is in het overbrengen van de tijdsgeest en de subcultuur. Wellicht dat het er wat dik bovenop ligt allemaal, maar op zich dient dat zijn doel wel.
De transformatie van een redelijk onschuldige jongensbende tot een skinheadgroep met de komst van Combo en de plausibele redenen waarom Shaun erin verzeild raakt zijn gewoon erg geloofwaardig gedaan. Vooral de speech van Combo waarin Shaun overtuigd raakt is spannend en boeiend om te zien.

Uiteindelijk is het jammer dat de film niet climaxt en eindigt op een manier die ik had gehoopt. De zeer overtuigende wijze waarop hij verzeilt raakt bij de groep belooft meer dan het uiteindelijk wordt. Ik had gehoopt op bijvoorbeed een sprong in de tijd waarin je ziet hoe het afloopt met een wat oudere skinhead-Shaun, of dat het op een andere manier was geescaleerd. Combo's rol is een goeie, maar het einde met het in elkaar slaan van Milky vond ik niet per se het beste einde denkbaar. Uiteindelijk is Shaun alweer uit het wereldje voor hij er goed en wel inzit. Ik hou niet van lange films, maar hier had nog best een half uurtje bij mogen komen.

Alsnog een sterke film die met wat andere keuzes tegen het einde misschien wel een échte topper had kunnen zijn.

ruime 4*

Ja, geweldig. Maar hoe kan het ook anders, met Michaels muziek, geweldige choreografie en vooruitstrevende podium- en beeldeffecten.

Was erg leuk om te zien, erg wrang ook als je in je achterhoofd hebt dat deze geweldige concerten nooit plaats hebben mogen vinden. Het zou adembenemend geworden zijn.

Wat is het ook heerlijk om te kijken naar de dansers, ze zijn ontzettend goed, en ik hou echt van die stijl.

Wat ik een groot pluspunt aan de film vond was trouwens dat er niet nog even een fragmentje of nieuwsbericht over Michaels dood werd aangeplakt. Gewoon, de repetities en de man zoals hij was.

Weet niet goed wat ik eraan moet geven, puur de vorm van de film is niet echt bijzonder, wat beelden achter elkaar geplakt. De inhoud daarentegen is super, heb als fan van zijn muziek en dans echt genoten, dus

4*

Heel leuk. Ik vind ook dat de term 'onderbroekenlol' de film een beetje tekort doet. Ik hou namelijk totaal niet van dat soort flauwe films maar deze kon ik zeker waarderen. Blijkbaar zit er dan toch net wat extra's in. Niet alleen over de top situaties en soms poep en pieshumor, maar ook snelle dialogen met een hoop leuke grappen. Zo'n cum-dialoog is dan misschien wel plat, maar wel echt leuk en grappig, net als die rapist-discussie met Emma Watson. Hermione just stole all of our shit.

En ik zal wel een mietje zijn, maar ik vond het nog best vaak spannend en een beetje eng. De film had ook een hoger budget dan ik verwacht had, want de effecten en monsters waren zeker niet slecht.

Alleen jammer dat het op een gegeven moment wat te ver ging voor me. Zodra een film meer over de top actie bevat en minder snedige dialogen vind ik er vaak wat minder aan. Vond het eerste uur dan ook een stuk leuker dan alles wat daarna kwam.

Maar afgezien daarvan een zeer prima film, onverwacht leuk tussendoortje.

kleine 4* toch wel.

Nee dit was niks voor mij. Dat hele Asgard-realm staat voor mij ook veel te ver af van de realiteit om het interessant te vinden, en zag er ook veel te nep uit. Een beetje hetzelfde wat ik ook zo lelijk vind aan Lord of the Rings en zo; alles is van een soort kitscherige CGI.

Ik kan een uitgangspunt als dit ook echt niet serieus nemen. Iets als Iron Man speelt zich nog af in onze wereld en weet veel beter de klik te maken met de realiteit.

De combinatie met onze echte wereld werkt in deze film dan ook totaal niet, helemaal niet als de maten van Thor op een gegeven moment als een stelletje verdwaalde cosplayers voor de deur staan.

Vond ook dat de film best veel laat liggen als het gaat om Thor in onze wereld. Het hoeft geen lachen gieren brullen-klucht te worden, maar het is best onduidelijk en allemaal wat lafjes en zwak uitgewerkt wat hij nu wel en niet van onze wereld begrijpt (oke, dat 'I need a horse' was wel grappig).

Hoop onzin allemaal dus. Het enige is dat Thor toch nog een wat meer aansprekende held is dan bijvoorbeeld een Hulk, met een wat uitgebreidere backstory (hoe stom ik die dan ook vond), maar daar houdt het dan ook verder wel mee op. Ik zie ook echt niet voor me hoe Thor in een zelfde film als Iron Man moet komen te spelen, totaal anders van toon en stijl. Het zal me benieuwen of die Avengersfilms geen vermoeiend rommeltje gaan worden.

2*

Komedie? Funny? Heb ik iets gemist? Ik zie mezelf toch wel als iemand met gevoel voor humor maar in deze film heb ik het niet vaak kunnen ontdekken. Wellicht zat ik er met totaal de verkeerde blik naar te kijken, maar dan nog, nee. Het heeft wel een bepaald soort afstandelijk cynisch toontje waardoor het nooit echt een serieus drama wordt, maar toch niet op een echte komedie-manier wat mij betreft.

Wel een film die vormtechnisch van alles probeert, het meeste werkt ook wel. Opvallend camerawerk, geluiden, creepy interieurs, en het is daardoor op zich wel interessant om te zien maar het probeert ook wat meer te zijn dan het daadwerkelijk is.

Inhoudelijk vond ik het namelijk wat moeizaam. Ja de beide dames zijn reuzecreepy en gevoelloos en rijk en alles is hartstikke spannend en 'off', maar het was voor mij meer een soort stijloefening dan iets waar ik echt inhoudelijk door geboeid was. Het werkt een paar keer naar een situatie toe die dan nogal anticlimactisch eindigt. Het uiteindelijke einde is dan best heftig/apart maar doordat alles met zo'n apart toontje gebracht wordt kon ik er uiteindelijk niet zoveel mee, behalve dan het gebeurde ter kennisgeving aannemen.

Wel twee boeiende actrices om te zien, zeker Olivia Cooke.

3,25*

Al een paar keer gelezen dat dit een van de ergste, grimmigste films is en dat mensen ‘een week gejankt’ hebben. Nu ben ik op zich niet per se van de schokkende films kijken om de shockvalue (liever niet), maar naar deze was ik toch wel benieuwd door zijn status en het interessante thema van een nucleaire dreiging en de aftermath.

Het begint veelbelovend, de setting in Sheffield met het taaltje zorgt voor een leuk authentiek sfeertje (bijna alsof je een Mike Leigh film zit te kijken zei ik nog), hoewel de opbouw naar de nucleaire ramp een beetje aan de lange kant is. Je leert de personages enigszins kennen en dat is wel oke, hoewel later zal blijken dat dat eigenlijk niet uitmaakt omdat je toch amper nog weet waar en naar wie je zit te kijken.

Want alles wordt hoe langer hoe warriger en steeds onduidelijker en fragmentarischer gemonteerd. Dat zal vast allemaal expres zijn gedaan voor het effect en als stijl van de film, maar vond het er persoonlijk niet per se beter op worden. Ja, de film valt op zich ergens wel te prijzen voor zijn rauwe stijl en niet-cinematische uitwerking (wat wel verfrissend is), maar om nou te zeggen dat dat het verder ook goed maakt, ik vond eigenlijk van niet. Wat meer structuur en rust was de kijkervaring voor mij ten goede gekomen.

In die zin heb het idee dat de film een beetje last heeft van het ‘het is erg, dus het is goed’-syndroom, wat ik wel vaker tegenkom. Ja er zitten (realistische) gruwelen in, en de film geeft ook best interessante informatie over hoe de aftermath van een nucleaire aanval verloopt, maar afgezien van die dingen vind ik dit geen meesterwerk.

3*

Wauw, geweldige film zeg. Had er al een beetje op gehoopt. Het uitgangspunt vond ik interessant (hoewel ik Jonathan Larson hiervoor verder niet echt kende, noch het bestaan van tick, tick...BOOM!), en dan ook nog Lin Manuel-Miranda aan het roer.

Het duurt best even voordat je qua structuur helemaal snapt waar je naar zit te kijken. Larson bezingt, op het podium, de gebeurtenissen uit zijn leven die we ook zien, en waar ook weer liedjes in voorkomen, die vaak wat meer fantasievol zijn uitgewerkt. Het kan daardoor soms een beetje chaotisch en verwarrend worden, maar het zorgt tegelijkertijd wel voor een verrassend, zeer creatief en opwindend geheel wat op die manier tot het einde fris blijft aanvoelen.

Omdat het in die zin wat meta is, een musical over het wereldje en over het proces van een musical maken, voelt het ook allemaal wat natuurlijker en minder 'we barsten random in zingen uit' aan. (Hoewel ik daar zelf nooit zoveel moeite mee heb, maar ik weet een hoop mensen wel.)

Het deed me soms wat denken aan het (ook vroege) werk van Damien Chazelle, die heeft ook van die scènes waarin bijvoorbeeld mensen heel naturel in een kamer een nummer zingen of dansen. Toch altijd wel een heel fijne manier van een musical maken.

Het element tijd en ouder worden dat een rol speelt in de film, met het aftellen naar zijn 30ste verjaardag vond ik een herkenbare. Voor mij is dat alweer een paar jaar geleden, maar toch iets dat een snaar raakt. En dan speelt het ook nog tegen de achtergrond van de aids-epidemie, én is het waargebeurd, wat het ook allemaal wat extra lading en betekenis meegeeft. Zoals gezegd kende ik Larson verder niet (wel ooit eens de film Rent gezien overigens, waar ik niet zoveel aan vond) en ik schrok er dus ook wel even van dat hij blijkbaar de avond voor de première op zo’n jonge leeftijd overleed. Heel schrijnend.

Goede rol ook van Andrew Garfield, wist niet dat hij het in zich had (heeft speciaal voor deze film leren zingen las ik). En dat geldt ook voor Lin-Manuel Miranda, toch wel een erg goed regiedebuut. Is er iets dat die man niet kan?

Erg van genoten.

4,5*

Mumblecore, wat een verademing vind ik het vaak. Waarschijnlijk is het pure onzekerheid mijnerzijds dat ik deze films zo fijn vind om te kijken; jongeren van ongeveer mijn leeftijd die net als ik een beetje rondlummelen en niet rijk en succesvol zijn, en in dit geval (vergeef me voor deze wijvenopmerking) ook nog eens dikker en lelijker zijn dan ik (maar wel gewoon half ontkleed rondlopen); heerlijk.

Ik zie het altijd een beetje als afkijken van andermans sociale leven. Hoe doen anderen alledaagse dingetjes, hoe gaan interacties? Deze film heeft ook nog een hoop grappige opmerkingen en details, en hij is niet zo langzaam om het langzaam, zoals sommige andere films in dit genre (Quiet City, Nights and Weekends). En gelukkig is hij totaal niet pretentieus, waar je toch voor moet waken bij films die gaan over een vrij alternatief milieu, gemaakt door jonge onafhankelijke filmmakers.

Jammer is het dat die actrice die Charlotte speelt wat misplaatst aanvoelt in de film. Het wordt wat te filmisch met haar, en niet neutraal genoeg. Die scène met het feestje was eigenlijk over het randje van net niet meer mumblecore.

Ook is de film net wat te lang. Een uur en een kwartier was een prima speeltijd geweest.

Verder wel aardig van genoten. Twijfel een beetje tussen een 3,5 en een 4. Laat ik het tot herziening (ooit?) een kleine 4* geven.

Elke keer als ik deze film gezien heb verzeker ik mezelf dat ik hem nooit meer kijk. Ik ben altijd zo geraakt door deze film, terwijl er wel meer zielige rampenfilms zijn.
Dit komt met name door de liefde tussen Jack en Rose, die ik gewoon echt heel goed en geloofwaardig gedaan vindt. Jack is zo'n leuk, vrolijk, sympathiek en aantrekkelijk personage.

Het eerste deel met het heden vind ik te lang duren, zeker gezien de rest van de film nog zo lang is.
In de eerste helft van de film is dit niet bijzonder erg, omdat er wel een band opgebouwd moet worden met Jack en Rose, wat ik goed vind lukken. Wel vind ik de verwijzingen naar de tijdsgeest soms een beetje flauw en makkelijk, en vind ik het raar dat de schilderijen van Picasso op het schip aanwezig zijn. Snap dat het een knipoog of een grapje is, maar Demoiselles D'Avignon is uiteraard niet ten onder gegaan met de Titanic, en met een film als deze heb ik toch het liefst wel zoveel mogelijk historische correctheid. (tenzijhet niet de originele werken zijn, dan heb ik niks gezegd)

Het tweede deel is ook te lang, het viel me deze kijkbeurt op dat Rose zelfs al in de reddingssloep zat voordat ze nóg een keer afdalen in het schip, en dat is echt teveel van het goede. Ook vind ik het nogal vreemd dat zovaak benadrukt wordt dat het water enorm koud is, maar dat ze in het schip wel vrolijk een hele tijd in het water rondwaden.
Verder vind ik de film eigenlijk helemaal niet overdreven sentimeel of té overgeromantiseerd overkomen, wat best knap is bij een film als deze. Goed, misschien het stukje dat Rose nahaar dood Jack weer ziet, maar eigenlijk kan dat er tijdens het tranendal ook nog wel bij
Ik vind alles rondom het zinken en het evacueren ook erg waarheidsgetrouw gedaan.

4,5* omdat het ondanks de kleine minpuntjes toch gewoon een geweldig uitziende film is, met liefde verzorgd tot in de details, en die me altijd weer oprecht weet te raken.

Deze documentaire maar gekeken als voorbereiding voor de speelfilm Oppenheimer, in de hoop dat ik daar met enige voorkennis wat meer mee kan.

Interessante documentaire, met toch nog wat (voor mij) nieuwe informatie over de bombardementen op Hiroshima en Nagasaki.

Verder vrij compact gehouden (wellicht iets té), maar daarom wel begrijpelijk en de aandacht vasthoudend.

3,5*

Mooie film, met voor mij een paar kleine minpunten. Zo zat ik de hele eerste helft te wachten op iets van een flashbackstructuur waardoor we konden zien hoe haar leven eerst was. Op zich is het niet noodzakelijk dat we dat te zien krijgen omdat je er ook zo wel een idee bij kan krijgen wat er gebeurd is, maar ik denk dat het de film sterker had gemaakt als we het contrast hadden gezien van een Leslie die het nog enigszins voor elkaar heeft met de aan lager wal geraakte variant zes jaar later. Ik was er in ieder geval zelf wel benieuwd naar.

Ook vond ik dat het, hoewel het een mooie scène opleverde, net iets te zoetsappig eindigt. De film wil laten zien dat het leven geen sprookje is, maar laat het wel bijna als een soort sprookje eindigen met de hereniging met haar zoon, een relatie met Sweeney en een eigen diner.

Los van die dingen een sterke film met een zeer sterk acterende Andrea Riseborough (van wie ik er nu pas achter kom dat ze niet echt Amerikaanse is en ze bijvoorbeeld ook in Matilda zat. Over acteren gesproken. Die Oscar mag ze van mij wel winnen). Hou ook altijd van het rurale Amerikaanse sfeertje en bijbehorende countrymuziek.

Kleine 4*

Ik ben nog niet bekend met Woody's nieuwste werk. Alleen Midnight in Paris heb ik vorig jaar gezien, en die vond ik qua niveau vergelijkbaar. Hoewel dat uitgangspunt creatiever was.

Ik vond deze film weinig aan. Het is hooguit licht vermakelijk af en toe, maar veel vaker gewoon ronduit irritant. Eisenberg is al geen favoriet van me, Ellen Page vind ik normaal gesproken nog wel te pruimen, maar in deze film was ze meer van hetzelfde. Een erg zwak verhaallijntje sowieso, ook met Alec Baldwin in een erg flauwe rol. Ook het Roberto Benigni-plotje is ergerlijk, eigenlijk net als die van Penelope Cruz en die jongen.

Gelukkig zit Woody er zelf in. Voor een echte fan, zoals ik, is het leuk dat de oude baas zelf nog in de film verschijnt, want zonder hem was het helemaal weinig soeps geworden. Zijn verhaallijntje met de operazanger onder de douche was vermakelijk. Uiteraard is het een oude man geworden, maar het rolletje dat hij in zijn films voor zichzelf reserveert was op zich zoals vanouds.

Maar de verschillende verhaallijntjes hebben geen samenhang, en dat maakt het maar een los zand geheel. Er ontbreekt gewoon iets, waardoor het je allemaal weinig interesseert. Ook de scherpte die ik van Woody's oudere werk gewend ben ontbreekt vrijwel heel de tijd. Blijft over de mooie plaatjes van Rome. Maar met de toerist uithangen, wat Woody de laatste tijd doet in Europa, ben je er nog niet. Met pijn in het hart moet ik constateren dat zijn dagen als filmmaker geteld lijken, hoewel ik wellicht nog verrast kan worden door zijn films uit voorgaande jaren, wie zal het zeggen.

2,5*

Mwe. Voor mij werkte het niet echt dat het gaat om Antonie Kamerling en Isa Hoes maar dat de personages toch anders heten. Ik heb destijds het boek ook gelezen en wat interviews en dergelijke gezien over alles en dan zit je toch telkens te vergelijken met of dingen wel kloppen met hoe het echt ging.

Daarnaast is het ook allemaal niet echt sterk. Een wat moeizame pacing, weinig echte substantie, want stiekem gebeurt er eigenlijk vrijwel niks, het blijft allemaal behoorlijk aan de oppervlakte. We zien alleen 'Bastiaan' in wisselende stemmingen en 'Esther' die de boel bij elkaar probeert te houden. Noortje Herlaar is op zich een prima actrice voor deze rol, Egbert-Jan Weeber vond ik een beetje niksig en niet heel overtuigend.

Het enige dat nog wel oke uitgewerkt is zijn de laatste 15 minuten waarin je weet wat er te gebeuren staat met een wel aardige spanningsopbouw.

Verder is dit een vrij overbodige film, je kunt als je het interessant vindt denk ik beter het boek lezen of de RTL4 documentaire van destijds kijken die nu op Youtube te vinden is: Antonie Kamerling - De Dood van een Vage Prins

2*

Het kan aan mij liggen - ik heb nooit zoveel feeling met tijdreizen - maar ik kon er op den duur geen touw meer aan vastknopen. Daar komt nog bij dat die hele highschoolsetting met de dynamiek tussen de drie hoofdpersonages ook niet per se interessant is en ook weer extra verwarrend in waar het nou eigenlijk allemaal om ging.

Verhaaltechnisch dus totaal niet mijn ding, qua animatie wel oke, hoewel ik mooier gezien heb. Vooral de tweede helft heeft wel wat mooie dingen, zeker die scène waarin de tijd stil staat is wel een hoogtepunt.

2,5*

Leuk gemaakte film met vooral erg sterke karakteranimatie waardoor de personages wel echt realistisch tot leven komen. Met name Hana de gay is een erg grappig gemaakt personage. Vond de film qua thema’s en toon ook wel redelijk ‘gewaagd’ en modern overkomen (zeker voor alweer 17 jaar geleden).

Het plot zelf wist me niet echt bijzonder te boeien, vooral het begin vond ik net teveel van hetzelfde, maar dat komt tegen het einde op zich ook wel goed als er iets meer ‘actie’ in komt en we meer van de personages te weten komen.

De tekenstijl is misschien niet zo vreselijk mooi als in sommige andere Japanse animaties, maar hier en daar zijn er toch wel erg sfeervolle shots te vinden en sneeuw en Tokyo bij nacht zorgt natuurlijk sowieso wel voor mooie plaatjes.

3,5*

Ik heb me eigenlijk wel goed vermaakt met deze film. Het klinkt misschien raar, want er zijn tig alien-, tijdreis- en science fictionfilms waarvan deze film geleend heeft, maar het eindresultaat vond ik ergens alsnog wel origineel aanvoelen. Nou ja, origineel is misschien een groot woord, maar het levert wel iets vermakelijks op zonder dat het voor mij aanvoelde als een uitgekauwd concept. De actie met de aliens is vrij spectaculair en goed gemaakt (toch fijn dat we leven in een tijdperk waarin CGI zo goed is als het nu is) en het tijdreiselement vond ik goed werken.

Tijdreizen blijft altijd wat paradoxaal en ingewikkeld als je er te veel over gaat nadenken, en ik heb er niet altijd evenveel feeling mee, maar in deze film vond ik het allemaal wel aardig tot zijn recht komen (waarschijnlijk niet als je er wat langer bij stilstaat, wat ik dan ook maar niet doe). Ook een aardig idee dat de aliens eigenlijk al op aarde waren maar dat ‘they thawed out’.

De toon is soms wat apart, vond sommige humor een beetje vreemd aanvoelen of wat misplaatst, en de film is ook net wat te lang, maar verder niet zo heel veel mis mee. Popcorn erbij en gaan.

3,75*

Mja, niet echt mijn ding. Nogal all over the place ook qua fantasy en avontuur. De film bestaat zowel qua verhaal als qua productiedesign uit 1001 ideetjes die nooit echt een geheel weten te vormen en je telkens weer kennis laten maken met nieuw 'gedoe'.

Vind de doelgroep ook redelijk onduidelijk. Voor volwassenen zit het verhaal te brak in elkaar, maar voor kinderen leek het me soms nogal lastig te volgen. Beetje vlees noch vis-film uiteindelijk wat dat betreft.

Brad Bird kan het beter bij animatie houden als hij dit soort live-action films aflevert.

2* - 2,5*

Zo lief! En op een bepaalde manier ook zo realistisch, vooral hoe die kinderen zich gedragen, al die kleine details. Bijvoorbeeld de tranen (en snot!) op het gezicht van Mei, als ze door de nanny naar Satuki's school gebracht wordt. Schitterend vind ik zulke dingen. Deze films (Kiki's Delivery Service ook) zijn daarin toch wel vrij anders dan westerse animatie. Ik hou er wel van, van deze simpele films die niet veel fratsen en avontuur nodig hebben, maar gewoon heel lieflijk en sfeervol het dagelijks leven laten zien. Heb hier veel meer mee dan met iets als Spirited Away (of een schreeuwerige Dreamworks...)

Vond deze misschien iets minder goed dan Kiki, maar het scheelt niet veel.

4*

Echt geen flauw idee wat hier interessant aan zou moeten zijn. Het enige dat ik dan nog wel oké vond was de romance tussen Maverick en Charlie, maar dat neemt uiteindelijk ook niet echt veel speelduur in beslag.

De vliegscènes zijn retesaai (oke heel soms wel wat mooie shots, maar ja) en alles daarbuiten weet ook voor geen meter te boeien.

Ik dacht laat ik het eens kijken zodat ik de nieuwe Top Gun ook eventueel kan zien, maar zou niet weten waarom ze dit saaie gedoe nieuw leven zouden willen inblazen. Oke, Tom Cruise is altijd fijn om te zien (zelfs toen op jonge leeftijd was het niet verkeerd), maar voor de rest heeft deze film echt 0,0 dat me boeit. Ja de soundtrack is nog wel oke.

1,5*

Ik had helemaal niets met de eerste Top Gun, maar door alle lovende kritieken hier was ik bijna naar de bioscoop gegaan voor deze. Toch blij dat het daar uiteindelijk niet van is gekomen, want hier vond ik toch behoorlijk weinig aan – en nee, een bioscoopscherm had dat ook niet kunnen redden.

Tuurlijk, de uiteindelijke missie is wel leuk om te zien en prima gedaan, maar de rest van de film is saai en heeft geen enkel noemenswaardig plot of hook. Vond het zelfs regelmatig vrij slecht met allemaal van die typische oneliners.

Ook dat liefdesplotje met Jennifer Connelly, er zat nul verhaallijn in. Paar keer met elkaar praten, paar keer veelbetekenend en sexy weglopen en kijken, en dat was het dan wel weer. Net als die scènes met Val Kilmer die allemaal heel emotioneel willen overkomen maar waar feitelijk helemaal niets in gebeurt, behalve elkaar dan weer even zien en ‘let it go’.

De real life training die nodig was om de film zo realistisch mogelijk te maken qua actie daar heb ik heus wel respect voor, maar dat maakt dit verder nog geen geweldige film. Ik ben dan nog meer geïnteresseerd in een soort behind the scenes dan in het uiteindelijke eindproduct.

2,5*

Vooral een leuke en best grappige film. Of hij echt goed is… het verhaal vond ik persoonlijk verwarrend, en dan niet echt op een intelligente manier maar eerder alsof het wat slordig uitgewerkt was. Ik had in ieder geval op een gegeven moment niet zoveel zin meer om bij te blijven met hoe het nu precies zat.

Gelukkig is de film verder fun genoeg om gewoon maar over je heen te laten komen. Ik heb nog niet zoveel films van Verhoeven gezien, maar ik heb wel het idee dat hij best een pleaser is als het gaat om de funfactor (en natuurlijk borsten ).

Tijdens het kijken dacht ik dat het een vrij low budget film zou zijn. Het production design is vrij lelijk (de interieurs en decors, vooral in de eerste helft van de film als ze nog niet op Mars zijn), net als bijvoorbeeld die auto’s die bordkarton zijn en er echt niet uitzien. (Überhaupt vind ik dat ze beter hun best hadden kunnen doen qua ‘toekomst’, want alles ziet er door en door 80’s/90’s uit. Toch altijd wel apart als je een oudere film kijkt die zich juist in de toekomst afspeelt). Maar tot mijn verbazing was het budget 65 miljoen, toch niet echt laag te noemen. Later in de film wordt het wat dat betreft ook wel iets beter. Die rode 'buiten'shots op Mars zijn wel oke om te zien en ook de actie en effecten kennen -voor die tijd- wel toffe momentjes.

Leuke film met vooral leuke details (die Johnny Cabs! ).

3,5*

Ik was de eerste helft wat sceptisch over de vorm. De mix van animatie en real life beelden vond ik wat rommelig overkomen en niet heel prettig wegkijken. Naar het einde toe, als de echte personen worden onthuld, dan werkt dat wel, maar een klein beetje effectbejag is dat natuurlijk wel.

Toch uiteindelijk wel een emotionele en interessante documentaire, maar eigenlijk meer om de inhoud (mensen die met gevaar voor eigen leven anderen helpen, mensen die nog blijken te leven, etc.) dan om de gebruikte vorm.

3,75*

Het is geen slechte film, maar het duurt laaaaaaang. Misschien dat dit in 1974 gezien werd als een avondvullend programma vol spanning en plezier, maar anno nu is dit gewoon veel te traag. Scènes die nu 10x zo snel zouden worden afgewikkeld of gemonteerd, zoals reddingsacties die maar aanslepen en realtime worden getoond (met die kinderen). Tot aan ongeveer de helft is het een heel aardige film, tot je beseft dat je nog ruim een uur moet, dan wordt het gewoon een beetje een vervelende zit.

Wat spektakel betreft is het best oke gedaan, hoewel je ook je vraagtekens kan zetten bij een hoop dingen. Nu wil ik niet beweren dat ik verstand heb van brand en hoe zich dat gedraagt, maar de constante explosies en hoe het vuur om zich heen grijpt (en hoe machteloos de brandweer is terwijl ze toch redelijk snel ter plekke zijn), tja.

Verder konden een hoop personages me ook niet echt boeien.

Als er veel in geschrapt zou zijn dan had ik dit een bovengemiddeld leuke film gevonden die best de tand des tijds heeft doorstaan, maar nu was het door de lengte en de traagte uiteindelijk toch een beetje een domper.

Een 3,25* naar boven afgerond nog voor de schaal, de aardige effecten en voor de leuke momenten die er wel inzaten.