Opinions

Ik snap best dat deze film een hoop mensen aanspreekt. Een hoop personages, een hoop verandering en confrontatie en drama, en uiteindelijk een betekenisvol einde.

Het eerste uur heb ik vrij onbewogen zitten bekijken. Het is niet saai, het is kijkbaar, maar het deed me weinig meer dan licht amuseren. Het heeft wat lang nodig om op gang te komen.

Vanaf het moment van het lied van Gabriella werd het allemaal wel een stuk aangrijpender en boeiender, maar vanaf dan gaat het juist weer wat vaak over de top.

De balans is door heel de film een beetje zoek. Feelgood met af en toe over de top drama. Elke acteur gaat wel een keer helemaal uit z'n plaatje. En een lastig te plaatsen hoofdpersoon, zou nu na 2 uur kijken nog niet weten hoe hij nu precies is. Manisch-depressief lijkt me nog het beste de lading dekken.

Het vergt wel veel van de meeste acteurs, dus daarvoor zeker een pluim. En het einde, tja... het raakte me wel, maar wist weer niet zo goed wat ik ermee moest.

Een film die nogal alle kanten opschiet. Het wil een hele hoop, maar is soms wat teveel uit balans.

Twijfel tussen 3,5 en 4*. Geef hem krapjes het voordeel van de twijfel.

The 20th century? I could pick a century out of a hat, blindfolded, and get a better one!

Misschien wel de leukste Wilder die ik gezien heb, sowieso leuker dan zijn latere komedies Some Like It Hot en the Seven Year Itch. Vond hem relatief fris en modern overkomen, nauwelijks oubollig of flauw en Audrey Hepburn steelt zoals altijd de show.

Net zoals andere Wilders is deze film ook weer erg leuk geschreven vol met snedige teksten en grappen wat er toch wel voor zorgt dat zijn films tot de meest vermakelijke behoren uit dat tijdperk en nu ook nog prima zijn om te kijken. Kan me op zich voorstellen dat mensen dit qua plot misschien wat minder interessant vinden en dat dat tegen het einde wat minder gaat boeien allemaal, maar puur door het vlotte geheel, de leuke terugkerende grappen en de teksten blijft het alsnog erg leuk om te kijken.

Vind hem hier wat ondergewaardeerd, heb hier zelf meer van genoten dan van Sunset Blvd.

Ruime 4*

Tja, weer een typische Sparks. Weet niet goed waarom ik ze kijk. Ik denk om de mengeling van verstand op nul en een beetje lachen om hoe belachelijk het soms is. Want dat was met deze film zeker weer het geval; de laatste ontknoping met de geest van de vrouw van Alex, wat moet je daar nou weer mee?

De rest van de film kabbelt vooral voort, het is voorspelbaar tot op het bot, er zat geen moment bij dat ik echt meeleefde met de karakters.
De production value en zonnige sfeer van dit soort films zorgt er altijd voor dat het wel uit te kijken valt als je niks beters te doen hebt, maar daar is dan ook alles wel mee gezegd.

2*

Na meer dan duizend films zou je denken dat ik wel wat gewend ben, maar dit was toch een van de vreemdere films die ik ooit heb gezien. Telkens als ik een beetje een idee had waar ik naar zat te kijken ging het weer een heel andere toon of richting op. En hoewel ik op zich niet heel snel geschokt ben vond ik die badslurp-scène en die scène met dat graf, eh… tja. Die Emerald Fennell toch (ik was grote fan van haar vorige film Promising Young Woman).

Ik had tijdens het kijken vaak ook niet echt een idee of ik het nou leuk vond of niet. De dood van Felix is best een heftig moment, maar vervolgens als ze binnen gaan zitten lunchen en er komt een grap van ‘de politie raakt verdwaald in het doolhof’ dan denk je, moet ik lachen? Wat is dit voor film?

Wat al die ‘perverse’ seksdingen in het geheel doen (bijvoorbeeld dat met het menstruatiebloed) dat kan ik niet heel goed plaatsen, net als wat Oliver nu precies echt voelt voor Felix, wie hij is en waarom. Zoals de Volkskrant ook zegt:

Daar ben ik het op zich wel mee eens.

Pas helemaal op het einde valt het een beetje op zijn plaats, dat we hebben zitten kijken naar een sicke badguy die alles gepland heeft. Eigenlijk zo’n film die je met ‘de kennis van nu’ nog een keer moet kijken, waarschijnlijk valt hij dan al een stuk beter.

Wat ik trouwens ook meteen jammer vond was de 4:3 beeldverhouding. Daar heb ik altijd wel een hekel aan met moderne films, maar juist deze film die vaak een supermooie cinematografie heeft had ik graag in breed formaat gezien. Ik wil er zelfs (bijna) een halve punt aftrek voor geven. Er zitten echt heel mooie scènes en plaatjes bij, en de film speelt ook veel met licht en donker (soms te donker), schaduw en kleur.

Ik denk dat ik hem nog eens moet kijken. Er zit genoeg in dat tof is, vooral audiovisueel. De muziek van rond 2007 (toevallig ook mijn eigen studietijd) is leuk net als de humor (‘I was a lesbian for a while, you know, but it was all a bit too wet for me in the end’).

Voor nu 3,5*

Wij geven zelf betekenis aan alles. Dat is in ieder geval wat ik haalde uit het kunstwerk dat in het begin gemaakt wordt (letterlijk monnikenwerk) en op het einde zo makkelijk weer weggeveegd waardoor er slechts korrels overblijven. Dat vormt een parallel met veel personen en locaties die voorbij komen met alle religies, uitdossingen en gedragingen die daarbij horen. En dat terwijl de aarde zelf gewoon ís.

Verder zitten er bewust of onbewust, het is maar hoe je dingen zelf interpreteert natuurlijk, nog genoeg andere verbanden en contrasten in de film, als je wil kan je naar hartelust je gedachten de vrije loop laten (zeker met behulp van wat middelen) maar om dit puur voor de beelden te kijken is ook al schitterend. Had van mij nog zeker een uur langer mogen doorgaan.

4,5*

Met het gevaar als een puberjongen te klinken: fuck-ing vet!

Ik, als rampenfilmliefhebber, keek al een tijdje uit naar deze film, en je kan wel zeggen dat ik op mijn wenken bediend werd. Dit moet wel de spectaculairste (natuur)rampenfilm zijn die ik ooit gezien heb. Blij ook dat ik besloot om 'm in de bioscoop te gaan zien, want normaal doe ik dat eigenlijk nooit. Draagt toch wel erg bij aan de kijkervaring. Het 3D was wel weer jammer, het zorgt ervoor dat het allemaal wat lastiger te zien is en niet zo heel prettig wegkijkt, en ik blijf het eigenlijk een soort attractiepark-gimmick vinden. Hoop dat de hype over niet al te lange tijd weer overwaait.

Maar goed, de film zelf is natuurlijk grotendeels wat je van een rampenfilm kan verwachten. Verhaal, personages, zijplotjes, humor, romance, allemaal matig, maar wat mij betreft zijn dat niet de dingen waarvoor je een film als deze gaat kijken. Dat doe je toch vooral voor de effecten en het spektakel, en daar lijkt deze film me echt ruimschoots in geslaagd. Hij doet wat hij moet doen; entertainen en verbazen, en daarom vind ik het altijd wat jammer en flauw dat dit soort films toch eigenlijk zelden op een wat hogere beoordeling kunnen rekenen. Kan me slecht voorstellen dat je verveeld en kritisch naar een film als deze gaat zitten kijken, maar goed, ik ben er dan ook een echte sucker voor, en kan ongeloofwaardige dingen altijd wel door de vingers zien.

Dat schip tegen de Golden Gate!
Al die instortende gebouwen!
Die helicoptercrash!
Die tsunamigolf met die bootschroef!
De borsten van de hoofdrolspeelster!

4,25*, misschien dat ik 'm nog verhoog naar 4,5* als ik besluit dat de entertainmentwaarde (en de effecten) dat gewoon verdienen.

Zodra je (deze) Amerikanen de vrijheid geeft om alles te doen buiten een bepaalde ‘rating’ om is het meteen fucks and drugs wat de klok slaat met dit soort komedies. Vind ik altijd wat overdone en flauw en alleen ‘omdat het kan’.

Los daarvan vond ik het wel echt een leuke film, waar niet zozeer de grofheid als wel de vele, vele verwijzingen de boventoon voeren. Om de zoveel seconden zie je wel weer een referentie naar de actualiteit, popcultuur of raciale stereotyperingen. Veel te vaak om nog subtiel te zijn, en vaak ligt het er ook duimendik bovenop, maar voor een constante glimlach en plezier weet het zeker te zorgen. Lijkt me ook echt een feest om een film als deze te maken.

Sowieso vind ik het onderwerp voedsel gewoon erg leuk, helemaal omdat je daarmee natuurlijk uit een eindeloze bron van creativiteit en vondsten kan putten.

Regelmatig is het iets te plat (de Douche vond ik een behoorlijk awkward personage), maar dat wordt dan weer goedgemaakt door bijvoorbeeld die Stephen Hawking-bubblegum (hoe kom je erop) en de hilarische scenes waarin het voedsel ‘vermoord’ wordt.

Dikke 3,5*

Een film die ik puur ging kijken om Philip Seymour Hoffman. Gek genoeg was ik er nog niet eerder op gestuit, en dan speelt hij ook nog eens een rol die vrij exemplarisch voor hem is - en waar ik hem altijd graag in zie.

Zijn rol bleek uiteindelijk voor zijn doen behoorlijk saai, net als de film zelf. Het is nu niet een thema dat ik echt interessant vind, en hoewel het soms z'n momenten heeft en uiteraard qua acteerwerk wel goed zit is het allemaal veel te traag.

Ik had gehoopt op een beerput die open zou gaan over hun jeugd of zoiets, maar alles blijft behoorlijk een registratie van gebeurtenissen zonder dat er echt iets interessants gebeurt met henzelf, hun onderlinge band, of die met hun vader. In ieder geval niet voldoende voor mij om telkens m'n aandacht vast te houden. Ik herken de plotomschrijving er uiteindelijk ook niet zo in terug.

Een film die het vooral van het thema moet hebben, heb je daar weinig mee dan kan je deze film gerust aan je voorbij laten gaan. Zelfs PSH kon het eerlijk gezegd niet echt voor me redden.

2,5*

Er is iets met deze film dat er voor zorgt dat ik hem eens in de zoveel tijd wil zien. Buitengewoon goed is hij niet eens, en tot mijn echte favorieten reken ik hem ook niet, maar iets in het sfeertje is gewoon fijn om te zien.

De muziek vooral, en de fijne hoofdrolspeelster die met haar no-nonsense houding zich een weg moet zien te banen door een voor haar onbekende subcultuur.

Hoewel ik moet zeggen dat dit waarschijnlijk de laatste keer is dat ik hem zal kijken. Nog steeds leuk, maar de rek is er nu na ruim 10 jaar wel een beetje uit voor me. Het is vooral jammer dat er voor een dansfilm eigenlijk vrij weinig echte dans inzit. Afgezien van de slotscene is de dans weinig spectaculair, gemist kansje, had meer echte hiphop willen zien.

3,5*

Best een aparte film.

Het uitgangspunt is sowieso al wel redelijk bijzonder, een film die zo over een andere film gaat. Emma Thompson zet een erg sterke rol neer, je gaat echt een beetje een hekel aan haar krijgen (maar wel goed gedaan dus), dus was aanvankelijk ook blij met de flashbacks naar het verleden. Die geven alles nog een beetje mysterie en sfeer mee. Langzaam wordt duidelijk wat haar eigen verleden is met 'Mr. Banks' en Mary Poppins. Best oke allemaal zolang het allemaal nog niet al te duidelijk is.

Want helaas vond ik de connectie met haar eigen verleden en vader wat vergezocht worden, en vond ik de film eigenlijk wat rommelig eindigen. Volgens mij komt dat ook omdat het denk ik lastig is om een vorm te vinden voor dit verhaal. Het is wel een mooie geschiedenis, aangezien het waargebeurd is, leuk ook dat je die taperecordings nog te horen krijgt tijdens de aftiteling, (had ik al een beetje gehoopt/verwacht), maar wat mij betreft slaagt de film er niet 100% in om de eindjes bij elkaar te krijgen. Blijf met een wat moeilijk gevoel achter.

kleine 3,5*

Ik doe mijn out-of-comfortzone film, de eerste van het jaar, maar meteen op 1 januari. Ik speur de hogere regionen van de top 250 af naar films die ik normaal gesproken oversla omdat ik er niks mee denk te hebben en Scarface was typisch zo'n film die ik nooit echt wilde zien. Type Godfather, Goodfellas, misdaad en maffia, een onderwerp waar ik gewoon vrij weinig feeling mee heb, maar die ik nu gezien zijn status en positie toch maar eens moest kijken.

Eerder had ik niet zoveel met Al Pacino, maar het moet gezegd dat hij in deze film vanaf de eerste minuut de show steelt en een ongelooflijk charisma heeft. Het is makkelijk om met deze rol over de top te gaan en een soort komisch typetje te krijgen, maar hij blijft heel de tijd wel geloofwaardig in hoe hij het brengt.

De film zelf is erg goed voor zolang het duurt, maar het is jammer dat een film die bijna 3 uur de tijd neemt om stevig op te bouwen in het laatste kwartier zo vreemd over de top eindigt, waardoor het bijna iets komisch en absurds krijgt allemaal. Alsof er ineens een andere regisseur (een soort Tarantino) aan het roer staat die de laatste minuten af mocht maken. Dat alles rockbottom moest eindigen was duidelijk, maar deze film verdient een veel subtielere neergang dan dit.

Daarbij is het ook vreemd dat iets wat in principe niet meer dan een zijplotje was (zijn overbeschermende houding over zijn zusje) uiteindelijk zo escaleert dat het de rest waar het eigenlijk heel de film om gaat (zijn status in de criminele wereld) overschaduwt. Halve punt aftrek daarvoor, want dit verpestte toch wel een beetje de beleving.

4*

Ik vond het vooral traag en irritant. Veel mensen hier vinden Al Pacino door zijn reputatie vast het toppunt van cool, maar ik heb eigenlijk nauwelijks films met hem gezien en bekijk het dus wellicht wat objectiever. Ik vond hem slechts irritant met dat 'Whoo-ah' van hem, om het nog maar niet te hebben over die passieve sukkel van een Charlie. Er is vaak totaal geen wisselwerking tussen de twee, slechts Pacino die gelul over hem uitstort.

En naast de irritante karakters valt het vooral op hoe traag de film is. Scenes die minutenlang aanslepen met slap en vervelend geouwehoer zonder dat het verder echt ergens heengaat.

Daarnaast heeft het die suffe begin jaren '90 vibe over zich heen, waar de film natuurlijk verder niets aan kan doen, maar wat het wel extra vervelend maakt. Beetje in de sfeer van Rainman en wel meer films uit die tijd, wat nu gewoon hopeloos gedateerd is geraakt.

Het enige leuke is de vroege rol van Philip Seymour Hoffman, was leuk om hem te zien als jonge gast, je ziet al de veelbelovende flair en het acteertalent.

Gezien het gemiddelde zal ik wel weer iets missen, maar so be it.

1,5*

Heb hem jaren uitgesteld, en blijkbaar heeft m'n intuitie me niet in de steek gelaten, want laaiend enthousiast ben ik niet. Vond het wat te droog, en dat voor een Spielberg. Ik kan best zien dat het objectief gezien een goede film is, maar persoonlijk vond ik lang niet alles even interessant.

Eigenlijk is het een drie uur lange afwisseling van gruwelijkheden en wat drogere scenes. Wellicht ben ik al wat gewend wat betreft oorlogsfilms, waardoor ik het allemaal wat gelaten aanzag (hoewel ik de gruwelijkheid uiteraard niet ontken).
Ik prijs de film voor zijn ambitie, en zijn grootse opzet. Veel shots en decors zijn natuurlijk subliem.
Toch heeft de film wat te weinig hart en karakter voor me. Ik zat nou nergens echt op het puntje van m'n stoel. Het einde was bovendien nog een fikse tegenvaller. Ineens heeft hij spijt, 'I could have had one more person'. Ik keek die scene toch wat met lede ogen aan, komt nogal uit de lucht vallen.

Mja. Goede film, voor mij persoonlijk niet echt een succes.

3,5*

Gewoon leuk. En het is toch alleen Jack Black die dit soort dingen kan neerzetten, dit soort rollen lijkt wel te worden gezocht bij zijn specifieke talent in plaats van andersom. Snap op zich wel dat mensen het irritant kunnen vinden maar in deze rol komt alles toch wel bij elkaar voor hem en ik blijf altijd wel een zwak voor hem houden.

Kinderen zijn ook prima en niet irritant en het rock-sausje dat door heel de film zit maakt het natuurlijk extra leuk. Joan Cusack was de enige die voor mij wat teveel een karikatuur was.

Ruime 3,5*

Ik weet niet wat het is, maar de laatste jaren houdt Woody nogal van magisch realisme als ik het zo kan noemen, en ik vind het een niet erg geslaagde stijlmove.

Scarlett Johansson is bovendien nogal een miscast. Een echt overtuigende nerd wordt ze nooit, want we kennen haar allemaal als sexy vrouw. Ze houdt zich aardig staande, maar erg consequent is haar rol niet. Het valt mee dat Woody zelf een grote rol heeft, dat maakt het voor mij als fan van hem als acteur nog kijkbaar.

Het verhaaltje is eigenlijk vanaf het begin al knullig en irritant en belangrijkste is misschien nog wel dat het je geen seconde interesseert hoe het precies zit, behalve dan misschien tegen het einde.

Nja. Er zitten wat geslaagde grappen in, en Woody maakt het met zijn gebruikelijke performance kijkbaar, want zonder hem was het al helemaal niks geweest.

2,5* 5,5/10

Jammer dat dit nog zo weinig stemmen heeft. Voor de filmliefhebber is dit toch zeker wel een aanrader om te kijken. Filmmuziek, vooral van de bekendere iconische films die allemaal voorbij komen, is zo'n essentieel onderdeel van een film, meer dan je zelf beseft tijdens het kijken. In combinatie met de film zelf wordt het iets heel bijzonders en vind ik het denk ik een van de mooiste kunstvormen omdat het zo direct op je gevoel speelt. Om te zien hoe dat allemaal tot stand komt (en wat geschiedenis erbij) is gewoon erg interessant.

Had van mij best nog een uur langer mogen duren, aangezien er meer dan genoeg films en componisten besproken worden en aan het woord komen. Hoewel je over muziek eigenlijk niet teveel moet praten en er maar beter gewoon veel naar luistert.

3,5*

Zeker leuk en goed gemaakt en ook behoorlijk origineel in zijn opzet, ik ken zo snel geen films die hier echt op lijken. Maar voor mij persoonlijk was het wel net te veel gekkigheid om dit echt heel leuk te vinden. Je zit toch ook vooral te kijken naar wat er nu weer op je afkomt, alle grapjes en effecten, zonder dat je echt geïnvesteerd kunt raken in het verhaal, en dan duurt bijna twee uur wel vrij lang. Want daarnaast hou ik ook echt niet van al die gevechten, dan verslapt mijn aandacht echt direct.

Maar verder is het zeker geen slechte film, het is best knap gedaan en de film zit vol leuke details.

3*

Ik heb destijds alleen Scary Movie maar gezien, deze film geloof ik nooit helemaal. Ik besef daarom ook nu pas dat Scary Movie eigenlijk een parodie op een soort van parodie was en dus eigenlijk nogal onnodig.

De film heeft een leuke insteek (hoewel ik verder helemaal geen horrorkijker ben en dus vast veel van de verwijzingen langs me heen gingen), en hoewel het in het begin nog best spannend is wordt het eigenlijk hoe langer hoe lolliger en is er van de horror op het einde eigenlijk geen sprake meer. Op zich prima, vermakelijk, maar door de ontknoping verliest de film voor mij toch zeker wel een halve punt, want die is - zelfs binnen de toon van deze film - flauw en vervelend. Echt heel underwhelming, irritante personages met geen of een flinterdun motief (oke, is een beetje het punt van de film, maar werkte voor mij niet) en dan gaat het ook allemaal nog eens minstens een kwartier te lang door. Jammer.

3*

Film uit de hoogste regionen van de top 250 die ik nog steeds moest kijken. Was er ooit, minstens 10 jaar geleden, weleens aan begonnen maar al heel snel gestopt omdat ik er niet zo in de stemming voor was en er niet direct ingezogen werd. En ik moet zeggen dat ik dat nu weer had. Het hele eerste uur zat ik me af te vragen waar deze film zijn hoge score aan verdient, want afgezien van de crime-scenes die best wel freaky zijn en een interessant uitgangspunt hebben vond ik het aan de saaie en trage kant, en niet per se op een heel sfeervolle meeslepende manier.

Het is eigenlijk pas vanaf het tweede uur als de dader daadwerkelijk in beeld komt dat de film enorm opknapt en echt spannend wordt. Zeker als Kevin Spacey ten tonele verschijnt (leuk gecast vond ik) wordt het pas echt puntje-van-je-stoel interessant. Niet vaak een film gezien die tegen het einde toe met de minuut beter wordt.

Het is uiteindelijk niet zo heel erg lastig te raden waar het heengaat, want ik had toen ze in de auto zaten al wel door hoe het zo'n beetje zou eindigen en normaal gesproken ben ik echt niet zo scherp met dat soort dingen, (misschien dat dit in 1995 nog super twisty was) maar desondanks een erg goede en spannende (en gaaf geschoten) ontknoping met best een aardige 'theorie' erachter.

Twijfel een beetje hoe deze te beoordelen. Blijf uiteindelijk wel met een zeer positief gevoel achter, maar dat komt eigenlijk met name door de tweede helft en het einde. Vond Morgan Freeman en zeker Brad Pitt (die man doet gewoon hetzelfde in elke film, dat blijkt maar weer nadat ik deze gezien heb) niet echt heel boeiend met elkaar.
Maar goed, beter dan een film die vol potentieel begint en dan langzaam saaier wordt natuurlijk.

4* voor nu

Tuurlijk, naar het einde toe worden de twists en ontwikkelingen misschien wat al te gortig, maar los daarvan vond ik het wel echt gaaf om te kijken.

Uiteraard speelt de vorm daar een grote rol in. Voor mensen die zelf ook hun halve (hele) leven slijten op internet is het een warm en vertrouwd bad. Gekunsteld of een 'gimmick' vond ik het eigenlijk ook nergens, omdat je op zo'n natuurlijke en geloofwaardige manier meegaat in de zoektocht van David Kim. Dit is de (online) manier van leven van veel mensen nu eenmaal, dus op zich ook eigenlijk niet vreemd om het op deze manier te verfilmen. Op zoek naar telefoonnummers, accounts, foto's, naar Facebook, naar Instagram, via Google, Messenger, Youtube, Google Maps, Tumblr, Twitter, Reddit. Je maakt en passent nog wat nieuwe wachtwoorden aan (een doorgaans frustrerende bezigheid die ineens zowaar spannend wordt) en neemt nog een kijkje in Windows XP ('oja, zó was dat toen').

Vond vorm en inhoud erg goed samenvallen en daardoor echt van begin tot eind boeiend.

Het zal bij deze film, nog meer dan bij andere films, een kwestie van smaak en doelgroep zijn, maar mij beviel hij in ieder geval zéér goed.

4,5*

Ik kreeg de indruk dat de film nog wel twee of zelfs drie keer zo lang had kunnen zijn. Veel aspecten die razendsnel en even kort belicht worden, zeker de laatste 10 minuten over het pijn kunnen voelen van vissen en het al dan niet gezond zijn ervan. Had de film er een half uurtje aangeplakt dan zou het iets rustiger verteld kunnen worden. Je wordt nu zo gebombardeerd met informatie dat het wat lastiger beklijft en je eigenlijk alleen overblijft met een gevoel van ‘alles is heel erg verschrikkelijk, eet geen vis meer’ (wat op zich de goede boodschap is, maar toch).

Verder weinig écht nieuwe dingen, vooral de enorme schaal van alles is denk ik het meest opzienbarend, (staafdiagrammen en animaties in overvloed die schetsen dat overbevissing nog veel erger is dan andere ecologische rampen) en de mate waarin eigenlijk iedereen zijn ogen sluit voor, of medeplichtig is aan al de misstanden.

Je krijgt toch altijd een nogal hopeloos gevoel van dit soort documentaires, maar dit moet natuurlijk wel verteld worden, wie doet het anders? In die zin dus wel een goede documentaire. Ik weet in ieder geval nu dat dat keurmerk op het blikje tonijn een wassen neus is. Gelukkig at ik al heel weinig vis.

3,5*

Ik kijk veel van dit soort animatiefilms omdat het mijn ding wel is, maar ik merk eigenlijk dat het me vooral nog om de vorm gaat, en nauwelijks om de inhoud. Eigenlijk zijn het alleen de kleuren, de visuals, de 'acteerprestaties', en luisteren welke acteurs voorbijkomen wat het nog amusant maakt.

Ik heb inmiddels zoveel van dit soort films gezien dat je alle vaste dingen wel ziet aankomen (kleine dieren met een stoere stem en vice versa, oh verrassing). Deze film had ik dus grotendeels net zo goed zonder geluid kunnen kijken, of zonder echt op het verhaal te letten (wat ik soms ook niet deed). Qua kijkervaring maakte dat niet zoveel uit, want ik heb alsnog wel kunnen genieten van de kleurenpracht, de visuele grappen en alle gelikte actie die voorbij komt, het verhaal zelf stelt voor de doorgewinterde animatiekijker (en volwassene) nauwelijks nog iets voor.

3* - 3,5*

Originele en bijzondere stijl, met veel mooie momenten die eruit springen, hoewel de film de tweede helft pas echt uitpakt. Het verhaaltje wist me alleen nergens te pakken. Het irriteerde me soms zelfs hoe simplistisch en op een bepaalde manier cliché de teksten en gebeurtenissen soms waren. Wellicht moet je Iers zijn ofzo, maar het wist bij mij geen enkele snaar te raken.

Maar wel mooi om te zien en regelmatig mooie muziek. Vrij style over substance, hoewel dat met een film als dit ook weer niet echt een ramp is.

2,5*

Ik vind dit toch wel een vrij goede film hoor.

Lekker relaxed, maar niet sloom.
En ook wel een vrij leuk uitgangspunt.

Als thriller vond ik hem overigens minder geslaagd. De schrikmomenten moeten het alleen hebben van plotselinge flashbacks of geluidseffecten, en dat is een beetje goedkoop. Maak het dan een dramafilm, of maak hem iets enger, dit was net iets te mild.

Maar verder kijkt hij aardig weg hoor, ik hou altijd wel van films waarin op het laatst bijkt dat de hoofdpersoon zelf gek was.

En dankzij Johnny Depp verhoog ik hem gewoon met een halve punt. Wat is die man toch fijn om naar te kijken. Niet alleen omdat hij aantrekkelijk is (zelfs in deze film met warrig haar en bril, hoe krijgt hij het toch voor elkaar!!), maar ook omdat het gewoon een geweldig acteur is.

Ik twijfel heel erg tussen een 3,5 en en 4.

Toch maar 3,5, hij kijkt wel lekker weg, maar is als thriller niet sterk genoeg, en soms qua script een beetje standaard,

Ja, heel mooi.

Dit is de derde Mike Leigh die ik zie, en dit ligt me echt. Echte mensen, echte gesprekken, echte situaties.

Er valt weinig te lachen, maar goed gedaan is het wel.

Hij duurt wel wat te lang, wat is dat toch met films die zo lang moeten duren, heb er de laatste tijd een aantal gezien en ze worden er niet per se beter op. Op een gegeven moment gaat het gekakel van Cynthia je nogal op de zenuwen werken. En dat is jammer, want ze is een erg goed karakter. Gold eigenlijk voor iedereen. Hoewel ik het eerlijk gezegd niet geloofde dat de dochter 21 was, maar ach, dat is een detail.

Ik kan me goed voorstellen dat dit niet aan iedereen besteed is, het is immers bijna 2,5 uur lang alleen gepraat, maar voor lief hebbers van acteerprestaties en psychologische drama's is dit een prachtig werkje. In 2,5 uur zijn deze mensen echt voor je gaan leven.

4,5*

M'n eerste anime, en dus nog nooit zoiets raars gezien.

Ik vond het eerste uur echt nog spannend en nieuw, en was ook echt benieuwd wat er ging gebeuren en wat het allemaal te betekenen had, maar helaas werd het me het tweede uur allemaal te gortig, en merkte ik dat het verhaal me ook niet meer zo kon boeien.

Ik had op zich ook wel behoefte aan een soort 'uitleg', (hoe kwam ze er terecht, wat had die hele wereld te betekenen) maar ik begrijp dat het daar de film niet naar was.

Wat animatie betreft wel erg goed, prachtige achtergronden en decors, mooie sfeer. Echt heel uniek. Leuk om een keer een film in deze stijl te zien, maar denk niet dat ik me verder ga verdiepen in dit genre, het is toch mijn ding niet. Hoewel ik een animatiefilm in deze stijl met een meer normaal verhaal niet per se zou afslaan.

Lastig om dit te beoordelen, er is kwalitatief weinig mis mee. Dus gewoon een vrij ruime voldoende.

3* - 3,5*

Ben de film eigenlijk alleen gaan kijken om dit aspect. Het leek me wel vermakelijk om die tijdsgeest (waarin ik ook jonge tiener was) te zien afgezet tegen de huidige 'woke'tijd en wat er allemaal veranderd is (het meeste for the better trouwens, dus verder niet eens met Captain Pervert. En waar hij 'millennial' schrijft bedoelt hij denk ik Gen Z).

Maar daar houdt het verder ook wel op, want verder is dit natuurlijk vrij slecht, cliché en schreeuwerig. Met Rebel Wilson weet je wat je krijgt en haar overdreven gedrag gaat nogal vervelen op den duur.

Maar het was verder wel af te kijken, het scheelde ook een hoop dat de film een 16 jaar en ouder-rating heeft, daardoor kun je je net wat volwassenere grappen veroorloven. En natuurlijk de nostalgische popmuziek die regelmatig voorbij komt.

Overigens erg genoten van de cameo van Alicia Silverstone, uiteraard als een knipoog naar de inmiddels opgegroeide tiener uit Clueless, nog steeds stralend als altijd.

kleine 2,5*

Heb het boek nooit gelezen, maar vond de film best leuk. Door de wat lastige teksten en de wat complexe manier waarop alle banden in elkaar zitten is het soms wel opletten geblazen, waardoor twee uur eigenlijk een lange zit is, maar afgezien daarvan is heel het sfeertje, de decors en aankleding en de manier van acteren erg leuk om te zien.

Ik vond Rickman wat opmerkelijk gecast. Ik kon door zijn manier van praten de vergelijking met Snape niet helemaal negeren. Heb niet veel films met hem gezien, weet niet of hij altijd zo praat? De rest van de casting is wel erg goed gedaan, prima rol voor de jonge Kate Winslet, Emma Thompson is prima ingetogen en hoewel ik normaal gesproken niks heb met Hugh Grant is hij hier nog erg innemend.

3,5*

Dit werkte niet helemaal voor mij. Met dit soort films is het toch vaak zo dat je vooral benieuwd wordt naar de echte gebeurtenis en daar liever een documentaire over kijkt. Misschien had ik dat eerst moeten doen zodat ik wat meer context had.

En daar komt nog bij dat het ik het grotendeels niet zo’n heel erg interessante invalshoek vond wat er gebeurt achter de schermen bij ABC. Pas vanaf het laatste half uur wordt het boeiender als er meer op het spel komt te staan en het de vraag wordt wat ze kunnen uitzenden en of ze te vroeg zijn met hun conclusies, maar de drie kwartier daarvoor zit je toch vooral te kijken naar chaotische taferelen die ik niet erg interessant vond.

Ook komt de verstreken tijd totaal niet over; het lijkt alsof alles realtime in anderhalf uur gebeurt, maar blijkbaar is het de hele dag, wat je nergens aan merkt.

Het is wel leuk om te zien wat voor technieken ze hadden in 1972 om zo’n soort live uitzending te maken en de combinatie met de echte beelden van de gebeurtenis en uitzending is ook wel oke gedaan.

2,5*

Mja, uitgangspunt is nogal gekunsteld, iets dat mensen alleen in films doen en overkomt, maar dat valt te verwachten natuurlijk. Maar ook ook later in de film blijft het allemaal wat flauw en geforceerd met van die net-niet ontmoetingen en suffe humor en wat onleuke ongeloofwaardige personages (en een vervelende soundtrack!)

John Cusack en Kate Beckinsale zijn allebei behoorlijk jammerlijk gecast, want ze halen de film bepaald niet omhoog. Vooral Cusacks kapsel niet.

Wel uit te kijken, want gelukkig is het niet al te lang, en hier en daar is het qua shots en montage wel leuk gedaan, maar verder zeker geen uitblinker.

Wel grappig/confronterend om te merken dat 2001, hoewel het korter voelt, inmiddels ook alweer 18 jaar geleden is. Er is in een kleine 20 jaar toch alweer behoorlijk wat veranderd, vandaag de dag zou een film als deze niet eens meer gemaakt kunnen worden aangezien je met één ronde Googelen iemand direct zou terugvinden.

2,5*