Opinions

Geweldige film, die ik weer eens veel te lang uitgesteld heb. Maar ik had dan ook niet kunnen vermoeden dat ik dit zo gaaf zou gaan vinden.

Ziet er sensationeel uit, alleen al daarom zou je deze film keer op keer kunnen kijken, maar daar bovenop word je ook nog eens getrakteerd op een heerlijk thema, een fijne vertelstijl met overwegend voice-overs, heel bevredigende wraaksituaties, zowat het vetste en creatiefste geweld dat ik ooit gezien heb en heel sicke personages die erg goed worden neergezet.

Vond alleen het laatste gedeelte met de hoeren uit Old Town een beetje lang gaan duren, maar dat is wellicht omdat je dan na ruim 2 uur een beetje murw geslagen bent van alles. Maar doet verder niets af aan de kwaliteit, vind het gewoon een kunstwerk dat vooral qua style maar ook qua substance enorm sterk is en snap daarom ook de soms extreem lage scores niet helemaal. Zelfs al mocht het je ding niet zijn valt de kwaliteit hiervan toch niet te missen.

4,5*

Ik begin een beetje over dit soort animatiefilms heen te raken, maar doordat het over muziek gaat en Seth MacFarlane een stem voor zijn rekening nam wilde ik 'm toch wel zien.

En hij viel me zeker niet tegen. Gelukkig is het wat minder druk, mal en kinderachtig dan bijvoorbeeld Illumination Entertainments vorige film Secret Life of Pets.
Sowieso hou ik van al die muzikale optredens (zo'n auditiescene als in het begin kan ik echt van smullen, dat mag van mij nog veel langer doorgaan), maar ook de rest van het verhaal weet net wat meer een snaar te raken dan tegenwoordig gebruikelijk is met animatie.

Tuurlijk, het is nog steeds geen Disney of Pixar, en de film verrast ook nergens echt, maar ik moet zeggen dat de funfactor, en ook het drama (dat ik vrij goed vond werken, met name het theater dat verwoest raakt), niet onderdeed voor bijvoorbeeld Disney's Moana die ik pas nog zag. Vind deze misschien zelfs wel leuker, maar is natuurlijk ook een kwestie van smaak.

Dikke 3,5*

Leuk!

Vond het wat twijfelachtig beginnen. Van die gore ventjes op zo’n vieze school, die dan zonder middelen of talent een band willen beginnen. Maar dat viel mee, de nummers die ze schrijven zijn best oke, de scenes met het opnemen van de clips erg amusant, en het is leuk om te zien dat ze inspiratie halen uit artiesten van die tijd, met dito haardracht en kledingstijl. Sowieso is de film best overtuigend jaren ’80. Vind het altijd een bijzonder decennium.

Connor vond ik als personage niet mega-interessant, hij moet het meer hebben van de bijfiguren, zoals de prachtige Raphina en zijn sympathieke broer, en de rest van de wat vreemde leeftijds- en klasgenoten.

Vond dat het nog wel langer door mocht gaan, en dat heb ik niet vaak bij films. Had eigenlijk wel willen zien dat de band het, als ze een aantal jaar ouder zijn, daadwerkelijk gemaakt heeft in Londen. Zou ook best een aardig concept zijn voor een wat langere serie. Er zijn immers een hele hoop van dit soort bands in Engeland die klein zijn begonnen, en de weg naar roem (inclusief muziek) is toch wel een leuk onderwerp.

4*

Mwe, zwak.

Het is een cliché dat Nederlandse films vaak houterig en onnatuurlijk overkomen - waar ik het niet altijd mee eens ben want sommige zijn uiteraard prima - maar deze voldoet daar weer helemaal aan. Totaal niet overtuigend gebracht met soms tenenkrommende teksten (weet niet waar Eddy Terstall mee bezig was?).

De hele premisse vond ik ook maar zwakjes. Mo krijgt een leuke buurman, hij blijkt homo. Is ze verliefd? Wil ze nu ineens wel graag een kind? Ineens jaloers omdat hij wel een kind krijgt met een 'heel sexy knappe vrouw'? Erg sterk vond ik dat allemaal niet overkomen.

En passent gaat haar vader nog even dood en krijgt haar zus een kind, ze verbreekt de relatie met haar Canadese scharrel. Voelt allemaal niet echt relevant aan in het grote geheel.

De cast is best leuk, Lies Visschedijk is altijd wel leuk om bezig te zien en Waldemar Torenstra zet best een innemend personage neer, maar erg sterk gedaan was het niet, zijn accent wisselde per scène van ABN naar licht Haags of Rotterdams. Moet hij maar niet meer doen.

2,25*

Geweldig.

Het verhaal tegen de achtergrond van de filmindustrie en alles wat daarbij hoort is erg leuk. Het thema van de opkomst van de geluidsfilm eind jaren '20, en dat in een film uit 1952. Liefhebbers van (oude) films komen dus eigenlijk op 2 niveau's aan hun trekken.

De soms satirische en slimme humor die ermee gepaard ging viel me ook alles mee. Ik heb pas An American in Paris gezien, en daarin vond ik de grappen eigenlijk ook best geslaagd. Had verwacht dat ik dat allemaal een stuk minder zou vinden, gezien het feit dat het brave films zijn uit begin jaren 50.

De Make 'em Laugh scene is echt magistraal. Ik ken het nummer en verschillende uitvoeringen al langer, maar om hem dan ineens (onverwachts, wist niet eens dat hij uit deze film kwam, erg hè) in het origineel tegen te komen was wel heel erg bijzonder.

De liedjes komen op het juiste moment, net als je er aan toe bent (hoewel ik me voor kan stellen dat het voor de niet-liefhebbers allemaal teveel wordt, zoals het Good Mornin' nummer wat nogal random is).

Alles is geweldig gechoreografeerd, verzorgd, luchtig, met liefde gemaakt. Alleen de speelduur had wat korter gekund. Dat laatste Broadway-nummer is jammer.

Verder zie ik dit wel een nieuwe favoriet van me worden. Sowieso heel dit genre. Ik hou van Gene Kelly.

4,5*

Bijzondere film, waarvan ik het hele vampieraspect eigenlijk nog het minst van allemaal vond. Het is allemaal heel sfeervol en thematisch gelaagd maar zodra het dan gaat over houten staken en knoflook vind ik dat het de film eigenlijk een beetje naar beneden haalt.

Vooral de eerste helft is wel boeiend. Er wordt rustig de tijd genomen om een setting en sfeer te creëren. Hoogtepunt was wel de muziekscène halverwege waarin spirits of both past and future te zien zijn, als een soort ultieme viering van de zwarte cultuur en muziek. Erg sterk en creatief gedaan.

Maar vanaf het moment dat de vampiers ten tonele verschijnen vond ik het zelf eigenlijk wat twijfelachtiger worden. Het levert op zich wel toffe scènes op (vooral ook mooi gefilmd die groep vampiers in het duister enzo), en de achterliggende symboliek en thematiek over zwarte muziek, witte mensen die het komen ‘stelen’, je ziel verkopen en wat al niet meer (er is vast nog meer uit te halen) is op zich wel interessant, maar het komt er allemaal een beetje rommelig uit. Ik vond de verschillende ‘lagen’ van de film eigenlijk niet heel goed bij elkaar komen (vampiers, zwarte cultuur, de KKK, muziek, etc).

Toch verdient dit alsnog een heel nette score. Het is creatief, sfeervol, origineel en audiovisueel heel erg sterk.

4*

Tja, als je naar een film als deze gaat weet je wat je krijgt. Uiteraard geen verrassingen, en de film is ook lekker compact en niet uitgebreider dan nodig. De wolkenkrabber zelf vond ik serieus tof en had wat mij betreft nog wel wat meer screentime mogen krijgen (voor de brand begint), zeker wat betreft dat park in het gebouw, vind dat soort dingen altijd wel leuk om te zien.

Op zich allemaal prima fun met Dwayne Johnson (maar uiteraard voorspelbaar), alleen vond ik het echte plot(je) met de badguys allemaal niet zo heel leuk. Dar had wel iets meer ingezeten en was ook redelijk stroef uitgewerkt.

Als ik het vergelijk met sommige andere films net te weinig voor een 3,5, maar toch best entertaining genoeg.

3*

PS. Laatst zag ik Mission Impossible: Ghost Protocol. Ook gedoe met een wolkenkrabber, veel grootschaliger en met 1001 snufjes, maar vond dit nog leuker ook. Ducttape, wat meer heb je nodig? Soms is less echt more.

- You must understand that everyone you knew in the past has been dead nearly two hundred years.

- But they all ate organic rice!

Ik had gehoopt dat de film het meer zou moeten hebben van grappen zoals bovenstaande quote. Keihard gelachen.

Helaas is het grotendeels slapstick, zoals meer van zijn vroege films. Totaal niet mijn ding normaal gesproken, maar van Woody Allen kan ik het op zich beter hebben. Hij is er behoorlijk goed in, en het is af en toe wel grappig in al zijn hysterie en bordkartonnen onzin met groot plastic fruit en Woody die rondvliegt in opblaaspakken of vliegmachines (hoewel er soms ook wel oprecht leuke grappige verzinsels en production design voorbij komt) maar tegen het einde had ik het er ook wel weer mee gehad.

Dat kwam overigens met name ook door Diane Keaton, die ik normaal gesproken altijd heel graag zie in zijn films, maar die in deze film bijna alleen maar dom krijst.

3*

De Disneyfilm met tot nu toe de mooiste tekenstijl die ik gezien heb. Wat een details, wat een kleuren. Het is er aan af te zien dat er bijna 10 jaar besteed is aan het animeren. Erg fijne film, visueel.

Maar het sprookje is wat mij betreft te mager om er een hele Disneyfilm omheen te bedenken. Dat bleek ook wel, want Doornroosje zelf is (zo las ik) maar 18 minuten in de hele film te zien, en de rest is allemaal nogal overbodige en langdradige opvulsel, met als hoogtepunt (eigenlijk dieptepunt) de scene tussen de twee vaders in het kasteel, en de ellenlange fratsen van de feeën. Wat eerst nog wel leuk is, maar daarna gewoon niet meer.

Zeer matige liedjes ook, erg weinig humor, en de lachwekkendste prins die ik ooit gezien heb. Is hij doofstom ofzo? Heb hem bijna niks horen zeggen.

Door de visuele stijl verdient hij wat mij betreft nog wel een vrij aardige voldoende. Een film die je meer kijkt als schilderij, dan voor het verhaal.

3.5*, een klein 7'tje

Hij was op tv, en aangezien m'n vader altijd enthousiast is over deze film (?) heb ik hem maar eens gekeken.

Tja, niet echt goed, er zitten behoorlijk lullige elementen in deze film, maar heel slecht zou ik 'm ook niet willen noemen. In zijn genre, en in zijn simpelheid kan het er nog best mee door. En ook al maakt deze film gebruik van elk cliché denkbaar, het is op het eind nog aardig spannend (maar dat kan ook aan mij liggen, ik vind alles eng).

Ik geef het een krap zesje, het was vermakelijk om een keer te kijken, maar zeker niet om over naar huis te schrijven.

3*

Best een leuke film, die ondanks de leeftijd nog wel aardig weg te kijken is. Erg spetterend is het natuurlijk niet meer, maar het had erger gekund.

Jammere was vooral dat je heel de film zit te wachten op dat ze elkaar eindelijk ontmoeten, en als het dan eenmaal zover is de film afgelopen is. Natuurlijk is dat het hele uitgangspunt, maar vond ik toch persoonlijk wat minder leuk voor een romantische film. Je krijgt niet eens een zoenmoment! We moeten bovendien ook maar aannemen dat ze blijkbaar super meant to be zijn, en dat het meteen mega love at first sight is. Beetje makkelijk is dat wel. Ook de extreem makkelijke break up met Walter is niet erg geloofwaardig.

Er is dus hier en daar wat op aan te merken, maar het is best uit te kijken door een fijne Meg Ryan en Tom Hanks (en een prettige soundtrack, hoewel die hier en daar wat te aanwezig is).

3*

Erg mooie film, en zit qua verhaal ook erg goed in elkaar. Het rare is wel dat ik hem, ondanks de speelduur van 120 minuten, wat niet uitzonderlijk lang is, op een gegeven moment wat lang vond duren. Het had wat compacter verteld kunnen worden, wat mij betreft.

Wat mij niet helemaal duidelijk is geworden, is hoe hij nou eigenlijk bij Who wants to be a millonaire terecht is gekomen. Lijkt me toch redelijk belangrijk voor het verhaal, of heb ik gewoon niet opgelet?

Maar, erg origineel, boeiend, en zat goed in elkaar. Eindigt erg mooi ook, echt een 'affe' film.

4*

Wel heel erg traag dit. De film vraagt ook wel enige voorkennis over de Magdalene Laundries (wat ik wel had door de veel betere film The Magdalene Sisters uit 2002) en het katholieke Ierland van die tijd, want er wordt vanuit gegaan dat de kijker wel weet wat er precies aan de hand is.

Kan me niet voorstellen dat dit nu zo’n geweldige rol moet zijn geweest voor Cillian Murphy om te spelen, maar hij en de rest zullen dit wel een belangrijk onderwerp hebben gevonden om te laten zien.

Kan niet zeggen dat ik er erg van genoten heb of het super interessant vond. Daarvoor was het toch allemaal wat te klein, te traag en te weinig om het lijf hebbend. Ook wel typisch zo'n verhaal dat als boek aardig werkt maar als film minder. Zoals iemand op IMDB heel treffend zei over de rol van Murphy: 'there's only so far moody brooding can carry you'. In een boek krijg je dan toch wat meer mee van de gevoelens en gedachten van een personage.

2,25*

Hoewel ik Woody altijd graag zie spelen in zijn eigen films is hij in deze echt de zwakste schakel. Want nog afgezien van zijn matige acteerwerk komt hij gewoon niet geloofwaardig over als domme low-life 'crook', omdat zijn imago en zijn rollen in zijn andere films toch meer die van de intellectueel is. Heel de film is dat nogal krom en werkt dat niet echt. Dus nogal een miscast.

De rest van de film is ook niet echt een hoogvlieger. Gelukkig neemt het aanvankelijke plannetje met de tunnel niet zoveel tijd in beslag, want dat was te ridicuul en te knullig uitgewerkt voor woorden. Het middenstuk, vooral het stuk met Hugh Grant, was best vermakelijk, maar daarna zakt het weer in, dus in zijn geheel is dit wel een van de zwakkere Woody Allenfilms die ik gezien heb.

2*

Wow, ik dacht dat dit leuk ging worden, maar het was absoluut niet mijn ding. Exact 0 keer gelachen, veel te veel personages en een plot waar geen touw aan vast te knopen is.

Die geniale dialogen waar iedereen het over heeft ben ik ook nergens tegengekomen. Dit is bepaald geen Pulp Fiction of The Big Lebowski, terwijl het wel in de verte zoiets probeert te zijn. Rommelig, chaotisch, allemaal veel te random. Verbaast me nogal dat iedereen dit zo slikt als zoete koek.

Bij Lock, Stock ... ben ik om dezelfde redenen in slaap gevallen (letterlijk), dus we kunnen wel aannemen dat ik helemaal niks kan met de gedrochten van de heer Ritchie.

1,5*

Ook ik ben begonnen alle (belangrijke) Disney's te kijken, en uiteraard begonnen met deze. Ik kan bijna niet geloven dat hij uit 1937 komt, dat ze toen al zo ver waren met animatie verbaast me echt.

Het verhaal heeft niet veel om het lijf uiteraard, en het gaat vaak nogal traag, een hoop herhaling van zetten, met de diertjes, de fratsen van de dwergen, maar alles is enorm dynamisch en ritmisch, dankzij de altijd aanwezige muziek. (wat ook wel iets minder had gekund, maar goed)

Ik vind Sneeuwwitje echt een van de prachtigst getekende personages ooit, en dat voor een film van ruim 70 jaar oud. Het is een lust voor het oog als ze in beeld is, haar bewegingen zijn subliem (hoewel soms dankzij rotoscoping, maar dan nog)

Ontzettend leuk om te kijken is hij qua verhaal anno nu niet meer echt, maar wel nog steeds prachtig, ontroerend en puur wat betreft de animatie en de sfeer.

4*

Ik weet niet helemaal wat ik hier van vond. Het concept van een dystopie waarin de overgebleven mensheid in een rijdende trein zit, verdeeld in klassen klinkt op papier interessant, maar ik vond het er op een of andere manier niet helemaal uitkomen. Sowieso wordt het verderop in de film, als je wat meer van de trein en het ‘rijkere gedeelte’ ziet wel boeiender dan in het begin. Maar de ontknoping daar kon ik dan eigenlijk weer vrij weinig mee. Het meisje en het jongetje overleven, zien een ijsbeer en er is dus leven. Nou succes met het leven op een verlaten bevroren aarde dan maar.

Ook ging het geweld en al het schieten en moorden me nogal vervelen op den duur.

De film kent zijn momenten, moet het vooral wel van het concept hebben en van het productiedesign, maar het verhaal zelf wist me niet echt boeien. Ook de cast vond ik eigenlijk maar een allegaartje aan personages. Tilda Swinton in een of andere karikaturale typetjes-rol bijvoorbeeld. Dat vond ik in Okja ook al niet helemaal werken.

3*

Het maakte me geen hol uit hoe slecht deze film eventueel zou zijn, het is met Josh Radnor (met baard!) dus dit moest ik zien.

En inderdaad is dit een behoorlijk vervelende film met eigenlijk alleen maar vervelende personages. Vooral die hoofdpersoon is redelijk typisch voor filmpjes als dit. Het is gelukkig kort, maar daarom faalt het wel in wat het probeert te doen. Al die arcs hebben veel te weinig opbouw en afronding om je echt te laten meeleven. Het interesseerde me uiteindelijk echt niks, alleen Josh Radnor dan, wat een droomman.

1,5*

Vrij aardige film.

In het begin dacht ik, wat moet dit worden, snelpratende irritante nerds en een hoop computerjargon waar ik niet bijster veel vanaf weet.

Later werd het wel een aardig verhaaltje, maar cinematografisch gebeurde er niet superveel bijzonders. Het had net zo goed een documentaire kunnen worden.

Leuke rollen wel, verder. Maar niet iets wat ik nog een keer zal kijken.

3*

Heb gisteren het boek uitgelezen, dus besloot de film er maar meteen achteraan te doen.

Het bronmateriaal is vrij goed verfilmd, maar dat zorgt er ook voor dat de film met hetzelfde euvel kampt als het boek; een hoop veelbelovende opbouw, met uiteindelijk een einde dat langzaam uitdooft. Er ontbreekt een climax, een pointe. En de personages vind ik slecht uitgewerkt, en dat voor een film/boek die júist gaan om twee getroubleerde personages en hun band. Zowel van hun sores als hun band is weinig substantieels overgebleven. De scenes met hen samen zijn op een hand te tellen, van de liefde voor wetenschap en wiskunde van Mattia is zelfs helemaal niks overgebleven, en ook zijn automutilatie is pover uitgewerkt. Al met al is Mattia maar een onderbelicht personage geworden.

De film ademt wel een mooi sfeertje. Het camerawerk, de effecten en de muziek zijn goed gedaan (hoewel het trucje 'overbelichting' wel érg vaak ingezet werd).

De scènes rondom Mattia, Michaela en het kinderfeestje vond ik als enige echt goede cinema, de rest is toch wat teveel style over substance. Opvallend daarin was de onnodig door elkaar gehusselde chronologie. Voor mensen die de film als eerste kijken lijkt het me maar een hoop verwarrende interessantdoenerij.

Eigenlijk denk ik dat ik de film alleen nog wel redelijk uit te kijken vond omdat het leuk is om een verhaal dat je net gelezen hebt verfilmd te zien. Zonder het boek eerst gelezen te hebben had ik het waarschijnlijk nog erger een hoop dramatisch gedoe zonder veel inhoud gevonden.

De montage, sfeer, camerawerk en aankleding, eigenlijk dus puur de vorm, redden de film uiteindelijk net van een onvoldoende.

3*

Ik was hier van tevoren al wat sceptisch over. Ik ben überhaupt al niet echt dol op komedies met een uitgangspunt als deze (oh hilarisch, we zijn eigenlijk mannen, dat heeft vast niemand door…) laat staan als het een film uit de jaren ’50 is.

En dat had ik ook wel goed ingeschat, want afgezien van het eerste half uur vond ik er weinig aan. Een slechte film is het op zich niet en andere Billy Wilderfilms vond ik allemaal ook wel leuk, maar dit ligt mij gewoon niet. Marilyn Monroe is zoals altijd wel leuk om bezig te zien en de mannen doen het natuurlijk ook niet slecht, maar verder zitten er misschien een handvol voor mij leuke grappen of situaties in. Gaat ook véél te lang door. Allemaal leuk en aardig maar een film als dit hoeft toch echt geen 2 uur te duren. Het begin en einde is nog wel oke, maar het middenstuk met al het gedoe rondom het hotel, nee.

Op zich nog wel leuk dat er subtiel aangekaart wordt dat vrouwen om de haverklap versierd en bepoteld worden en dat de mannen dat nu zelf eens meemaken, maar geen idee of men in deze tijd al zo 'woke' was dat dat expres was, ik vermoed van niet.

2,5*

Begint best veelbelovend. De setting in dat kustplaatsje in Oregon heeft best veel sfeer, en die kantoorscènes zijn fijn down to earth en vermakelijk in hun realisme.

Ik had alleen verwacht iets meer te weten te komen over Fran en waarom ze zo is. De 'relatie' die ze opbouwt met Robert is in het begin best leuk en interessant om te zien, maar vond het tegen het einde een beetje uitdoven en ondanks de korte speelduur wat lang gaan duren. Is ze echt depressief of alleen heel introvert en eigenzinnig? Waarom wil ze niks over zichzelf kwijt? Als een portret van een persoon en hoe ze contact maakt met de mensen om zich heen (of niet) is het op zich best aardig, maar iets meer had wel gemogen.

3*

Na mijn eerste kijkbeurt was ik nog wel redelijk positief, maar ik moet daar op terugkomen. Door alle chaos - waar ik sowieso al niet van hou - heb ik eigenlijk geen moment relaxed zitten kijken, en om nou te zeggen dat er in alle hectiek nog verhaal of humor zit; eigenlijk niet. De kenners zien hier en daar wat Sylvia Witteman-momentjes voorbijkomen, maar eigenlijk bestaan die alleen uit chaotische huishoudelijke momenten, de humor van haar columns valt lastig te vertalen gezien die het vooral van haar taalgebruik moeten hebben.

Ik ga mijn stem dus verlagen, zag dit keer pas goed alle mankementen. Een zeer wankel (en zo goed als ontbrekend) plot, slechte bijrolletjes (Maryam Hassouni moet voortaan echt haar Amsterdamse accent achterwege laten), en niets om te lachen. We worden afgescheept met wat laffe slapstick, valpartijen, truttige schunnigheden.

Maar Dan Karaty hè. Hoewel zijn rol belachelijk uitgewerkt is (eenrichtingsverkeer vanuit hem, en hij duikt moeiteloos overal in haar leven op) hoor je me over hem nog steeds niet klagen.

2,5*

Deel 1 was eigenlijk al een behoorlijk irritante film, maar had ergens nog wel een oke uitgangspunt en een kop en een staart. Deze film gaat echter helemaal nergens over, en is duidelijk alleen maar uitmelkerij. Dat is ook wel te merken aan de meest nutteloze rol óóit in een film, namelijk die van Dan Karaty. Heeft echt NUL functie in deze film, afgezien van een paar keer opduiken voor alle soppende vrouwtjes.

Verder is Soofs onhandige (wat dan vast ontwapenend en humor zou moeten zijn) gedrag gewoon níet grappig en allemaal behoorlijk vermoeiend, en gaat de rest ook nergens over. Die twee ventjes zijn zowat nog het minst irritant van alles en doen het best goed, kan je nagaan.

Ook weer wat vervelende film-clichés, zoals dat ze na een scheiding ook nooit in een flatje driehoog achter gaan wonen, maar altijd in een groot industrieel loft of pakhuis terechtkomen.

En dan zo'n soundtrack met van die tracks die je onsubtiel tegemoet kwetteren (Fuck You... jaja, gaap).

Echt een vervelende film. Het enige dat nog wel oke was was die kortdurende romance met die kok. En het lichaam van Lies Visschedijk mocht er wel zijn.

1,5*

Ik vind Lies Visschedijk een heel leuke vrouw en daarom wilde ik dit derde deel nog wel een kans geven. Helaas was het, net als deel 2 eigenlijk, weer niet al te best.

Sowieso heb ik al een hekel aan films waarin mensen iets belangrijks achterhouden voor de rest, dus dat niet vertellen van haar kankerdiagnose duurde dan ook veel te lang en was eigenlijk alleen maar irritant en pijnlijk. Kanker is sowieso al zo vaak gedaan voor mijn gevoel in films dat dat ook saai en cliché ging aanvoelen, alles om blijkbaar maar een derde film te kunnen vullen.

En zo zijn er nog meer kleine en grotere ergernissen. Zoals haar moeder die véél te jong is om geloofwaardig te zijn (als overgrootmoeder nota bene), de flauwe toevoeging met dat ze blijkbaar weer samenkomt met Kasper (was echt totaal niet nodig geweest), haar dochter die een baby krijgt (tuurlijk moet er weer iemand zwanger zijn...)

Dan Karaty was in de eerste film nog een frisse toevoeging, vooral voor de eyecandy natuurlijk. In dit deel is zijn rol een exacte copy-paste en is het mede daardoor alleen maar heel cringe en enorm overbodig.

Lies Visschedijk is eigenlijk het enige wat er nog uitspringt in deze film(s), net als Elise Schaap, al is haar rol klein.

Maar goed, viel ook wel te verwachten natuurlijk.

2*

Dat dit een geweldig geacteerde film is staat natuurlijk buiten kijf, maar ik ben iets minder te spreken over hoe het verhaal in elkaar zit. Heel de opbouw met Nathan en Sophie belooft heel wat, maar uiteindelijk is het toch vooral Auschwitz wat het belangrijkste is. Kan best zijn dat ik de significantie van een hoop dingen niet begrepen heb, maar het deed wat rommelig aan. En wat te zweverig. Op het einde zit je toch met een soort gevoel van, wat moest ik hier nou precies mee.

Aardig om te kijken, als geheel achteraf gezien iets minder.

Wel een hele ruime 3,5 voor vooral het acteerwerk van Meryl Streep.

Het is weer kommer en kwel en het is op zich nooit erg subtiel wat Ken Loach doet, maar toch vind ik het belangrijk en waardevol dat zijn films worden gemaakt, zelfs als de boodschap er wat dik op ligt.

Het zet mij, tussen alle films vol actie, glamour en rijke mensen toch wel weer met beide benen op de grond, en wat is beter dan het medium film om deze problematiek echt te laten zien. Ook in Nederland speelt dit onderwerp met werknemers die niet in dienst zijn van, maar eigenlijk ZZP’er zijn en zelf voor alles moeten opdraaien.

Daarnaast kan ik toch altijd wel genieten van dat Noord-Engelse milieu wat ook vaak terug te zien is in de films van bijvoorbeeld Mike Leigh.

Iets minder krachtig dan zijn vorige film, I Daniel Blake, maar weer prima om te kijken als je even een realitycheck wil en een film wil zien over echte mensen. Maakt ook veel empathie in me los, zou die mensen zo willen helpen met iets.

Kleine 4*

‘Wat heeft een animatiefilm nog voor nut als het exact een live action film benadert?’, zat ik de eerste minuten heel de tijd te denken. Niet wetende dat niet lang daarna de film juist volop van de mogelijkheden van het medium gebruik zou maken als we in The Great Before terechtkomen.

Waar ik Inside Out soms al vond grenzen aan het gezochte doet deze film er nog een schepje bovenop. Er is weer een heel concept met een hele wereld eromheen bedacht waar je je best even in moet zien te vinden. De vormtechnische vondsten en grapjes zijn leuk, maar theoretisch gezien is het best veel en ik vraag me dan ook af of kinderen echt snappen waar ze naar zitten te kijken.
Wat dat betreft ben je eigenlijk een groot deel van de speelduur bezig met ‘bijbenen’, en weet het pas tegen het einde als het hele ‘purpose of niet’-aspect om de hoek komt kijken echt een snaar te gaan raken. Wel echt het mooiste deel van de film, en ook erg welkom omdat dan die Pixar-spark (pun intended) weer vol aanwezig is en de film niet meer zo bezig is met het invullen van zijn eigen wereld.

Naast de natuurlijk erg creatieve animatie en mooie stijl ook leuk gedaan qua muziek, het viel me op dat alles in The Great Beyond en Before elektronisch was (Trent Reznor), en alles op aarde jazzy.

Toch wel weer, in navolging van Inside Out, een van de meer conceptueel sterke films van Pixar, het is leuk (en knap en mooi) dat ze onderwerpen als deze op deze manier naar film weten te vertalen maar ze moeten wel, zoals eerder gezegd, uitkijken dat ze niet teveel willen en overboord gaan met hun werelden.

4*

Uiteraard al vaker gezien door de jaren heen, al kwam het laatste uur me niet meer bekend voor. Blijkbaar ben ik toen altijd gestopt met kijken. Terecht, blijkt nu, want dan gaat de lengte de film toch wel serieus parten spelen. De eerste twee uur zijn wat mij betreft prima door te komen, maar zodra de kinderen in de film naar bed gaan ('Goodbye'), is het blijkbaar ook gedaan met de frivoliteit. Dat zou op zich geen probleem moeten zijn, als het contrast maar niet zo groot was. Ineens wordt het onzettend traag en serieus, alsof je een andere film zit te kijken.

Maar die eerste twee uur zijn dus prima. Je moet er natuurlijk een beetje in mee willen gaan, vaak is het zoeter dan zoet en de kinderen zijn soms even doorbijten, vooral in de geacteerde stukken, maar door de prima liedjes is het luchtig, vrolijk en vliegt het best snel voorbij.

Wat me nu voor het eerst pas opviel zijn de prachtige natuurbeelden en de mooie shots dat dat soms oplevert. Mocht je het verhaal zat zijn is in ieder geval de omgeving en de setting fijn voor het oog.

Als de film de schwung en het tempo vast had kunnen houden had het best eens 4* kunnen worden, maar nu is het daarvoor helaas een te taaie zit.

3,5*