Opinions

Er was vormtechnisch vanalles aan de hand. Sowieso heel door elkaar gehusseld en fragmentarisch, maar dan ook nog een narrator, splitscreens, zwartwit-stukjes, om de zoveel minuten een ander liedje, een dans met een geanimeerd vogeltje.

De film probeert een soort Amélie te zijn, met al die rare vormdingetjes, maar daarvoor is het allemaal te voorzichtig en te rommelig, en heeft het vooral inhoudelijk veel te weinig om het lijf. Het einde is vreemd, en er wordt nog even een raar soort 'toeval'dingetje ingestopt, alsof de regisseur niet wist wat hij met het einde aanmoest.

Maar goed, misschien zeur ik ook wel, want ik heb er best van genoten, was een frisse film, soms ook echt grappig, en goed gecast, ook al was die hoofdpersoon veel te veel softie naar mijn smaak.

3,5*

Leuk uitgangspunt en ook wel op een realistische manier uitgewerkt zo met die laptops en webcambeelden (en streetview en zo).

De film is alleen net wat te lang en te repetitief om echt te blijven boeien. Daar komt bij dat de problemen tussen de twee ook net wat te onduidelijk en onuitgesproken zijn en daardoor wat vervelend/saai om te volgen worden. Het is logisch dat de relatie eronder gaat lijden (zeker omdat je anders geen film hebt), maar werk dan ook tot in de puntjes uit hoe dat precies mis gaat, en dat miste ik hier een klein beetje.

Wat meer beelden van het dagelijks leven of andere zaken hadden misschien geholpen. De film lijdt wat dat betreft misschien een beetje onder zijn eigen vorm (hoe sympathiek de poging dan ook moge zijn).

2,75*

Bijzondere film. Interessant om te volgen, ook al zakte het tegen het midden van de film een beetje in. Ook komt het soms wat onnatuurlijk over, vooral het herhaaldelijk gaan staan en weer gaan zitten van de acteurs is soms storend. Ook de korte 'ruzietjes' komen nogal uit de lucht vallen en zijn niet erg geloofwaardig te noemen, zeker niet die vrij aan het begin. Het zijn soms wat al te lullige pogingen tot wat conflict.

Dit neemt natuurlijk niet weg dat het een heel knap uitgevoerd concept is. Het lijkt me niet niks om een film als dit van script naar film over te brengen. Je hebt te maken met 12 personen, een hoop tekst, en een ruimte. Ga er maar aanstaan. Vraag me ook erg af hoe het opgenomen is. Het lijkt allemaal een lang shot, maar dat lijkt me erg sterk.

Als ik de vorm optel bij de inhoud, die vrij interessant was maar ook weer niet baanbrekend (het is immers allemaal maar gespeculeer, en je weet nooit of en wie het nou uiteindelijk bij het rechte eind heeft) kom ik uit op een kleine 4*

Ik lees trouwens ook een hoop posts hier van mensen die het psychologisch gezien zo interessant vinden, de wendingen, de processen in de groep, maar eigenlijk heb ik dat niet zo ervaren. Daarvoor was het toch net iets te oppervlakkig allemaal. De mannen veranderen een voor een van mening, en de argumenten waarom zijn interessant om te horen, maar om nou te zeggen dat er een sterk staaltje psychologie en groepsdynamiek voor het voetlicht gebracht is... nee. Daarvoor was het toch iets te veel los zand. Of ik moet hem wellicht vaker zien daarvoor, dat kan ook.

Tja, eigenlijk typisch zo'n degelijke Oscarfilm waar ik naast 'goed, aangrijpend', weinig zinnigs over weet te zeggen. Hier en daar is de hand van Steve McQueen wel te zien, vooral in de lang aanhoudende intense shots. Ik ben er niet echt fan van, maar gelukkig was het stilistisch niet altijd zo traag als in Shame, en in deze film wel goed gebruikt, zeker in die ongemakkelijk lange scène waar Solomon opgehangen is. Ook hier en daar wat mooie natuurshots die wegkijken als een schilderij.

Opvallend vond ik de haast 'Shakespearisaanse' teksten soms. Vraag me af of er veel min of meer uit het boek is gekopieerd? Vroeg me regelmatig af of men (en zeker de slaven zelf) toen wel zo spraken. Af en toe krijgt het bijna een soort toneelachtige sfeer.

Verder zoals gezegd goed, acteerprestaties springen er regelmatig uit (alleen Brad Pitt is dan echt weer een heel jammer element, vind die vent vrijwel altijd misplaatst aanvoelen), en met de nodige shock-value hier en daar dat wel goed gedaan is.

een kleine 4*, geen dolenthousiaste.

Wat vond ik dit, tegen m'n verwachting in, een goede film zeg. Het gemiddelde valt me ook erg tegen.

Ik had een vrij standaard avonturenfilm verwacht van iemand die vastzit en de uren en dagen aftelt, en die standaard elementen zitten er ook in, maar dan zo creatief en boeiend in beeld gebracht dat het voor mij gewoon totaal de normale avonturenfilm ontstijgt.
De Danny Boyle-stempel zit er wat montage en camerawerk duidelijk op, en dat is echt wat deze film nodig had. Onder een wat meer conventionele aanpak was het niet erg bijzonder geworden denk ik.

De hele arm-scene, ik dacht dat de regisseur heel wat aan de verbeelding over zou laten, maar nee hoor, zo gruwelijk mogelijk. Ik heb niet echt veel kunnen kijken tijdens dat stuk, maar ik zag wel dat het geweldig en naar in beeld was gebracht.

Acteerprestaties waren ook zeer in orde.

En dan het moment dat hij die mensen ziet en je zo hoopt dat het hem lukt om te schreeuwen. Het is heel lang geleden dat ik zo meeleefde met een film als op het moment dat die mensen naar hem toerenden.

Ik denk niet dat ik hem snel vaker zal kijken, aangezien ik veel te goed mee kan leven met dit soort fims,en het dus niet echt een fijne ervaring was, maar ik denk wel dat ik nog weleens stukjes zal kijken om van de geweldige stijl, montage en cinematografie te genieten. Petje af.

4.5*

Ik schrik van sommige recensies die hier gepost zijn, en dan zie ik mezelf nog niet eens als fanatieke BLM-supporter.

Deze docu hielp voor mij wel het probleem nog verder in een grotere en historische context te plaatsen en dat was eigenlijk precies waar ik naar op zoek was.

Duidelijk, interessant (hoewel niet alles, bij dat gedeelte over ALEC checkte ik mentaal een beetje uit), en hoewel soms misschien iets té (die speech van Trump geplaatst tegenover de beelden van vroeger had ik mijn twijfels bij hoewel ik het ook wel weer snapte) wel een waardevolle documentaire.

3,5*

Ik vond dit destijds best een heftig incident. Dit had echt vreselijk kunnen aflopen, en daar kwam bij dat ik slechts een week later zelf met de Thalys naar Parijs moest. Was dus op zich wel benieuwd naar een verfilming hiervan.

Nou ja, dit verfilmen als film van 90 minuten was niet het beste idee, want alles voorafgaande aan het incident is echt hemeltergend slecht. Ik was van tevoren wat sceptisch over de prestaties van die gasten zelf die immers geen acteur zijn, maar dat was echt nog het minste probleem van alles. Er is gewoon te weinig stof om hier een speelfilm van te maken.

Het beginstuk met die ventjes was tenenkrommend, en dat stukje sightseeing Europa moet wel het meest nutteloze stukje film zijn dat ik ooit heb gezien.

Ik had het eerste uur net zo goed kunnen overslaan, en de film had dat zelf ook beter kunnen doen. Had er dan een soort van reconstructie van gemaakt, soort korte docu over de gebeurtenis zelf. Dan had je ook die echte gasten kunnen gebruiken. Het gebeuren zelf is uiteindelijk best oke gedaan, er is niet echt ingehouden qua gore enzo, maar de rest ging echt nergens over.

1,5*

Audiovisueel uiteraard heel bijzonder, maar dan ben je er nog niet. Het lijkt wel alsof de makers de vorm van de film, en het hele doofzijn wel genoeg vonden. In het begin is het zeker nog een leuke noviteit, maar het verhaal blijft erg achter om de film boeiend te laten blijven. Het drama is aanstellerig en puberaal, en gaat eigenlijk nergens heen. Tegen de helft van de film is de lol er dan ook wel behoorlijk af. Ga gewoon lekker naar huis, en eet je moeders prakje, zat ik te denken.

Ik zat een tijd te twijfelen tussen 2,5* en 3*, omdat ik op het einde toch té onbevredigd achterbleef en het uiteindelijk verhaaltechnisch vooral pretentieus vond in plaats van daadwerkelijk boeiend of ontroerend. Door de orginaliteit en bijzondere vorm geef ik de film het nipte voordeel van de twijfel.

3*

Een film die net als zovelen in het genre de echte ontberingen laat zien, en daar wellicht niet heel erg shockerend of origineel meer in is, maar wel in de manier waarop je alles meebeleeft als kijker. Het is geen uitgebreid verhaal of plot maar een realtime beleving van twee jongens op een, op papier, vrij simpele missie, en dat maakt het dan toch wel weer soort van verfrissend voor een oorlogsfilm.

Natuurlijk geweldig gemaakt en zeker op de momenten met veel spanning en acute dreiging erg gaaf om mee te beleven. Ook een film waarbij ik eigenlijk meer benieuwd ben naar de making of en hoe alles gedaan is. Daarvoor leidt de manier van maken (in positieve zin, wel) iets teveel af van de inhoud voor mij.

4*

2 Days in Paris werd na een uur al behoorlijk irritant, en die lijn wordt in deze film doorgezet. Zoveel drukte en hectiek, in het echte leven kan ik daar al slecht tegen, en in deze film dus ook niet.

Het naturelle acteren is eigenlijk het enige wat te bewonderen valt, voor de rest is het eigenlijk alleen heel ergerlijk. Met moeite uitgekeken. Het eindigt nog best leuk, maar dat is echt niet genoeg voor een voldoende. Jammer dat zo'n leuke (volgens mij) en getalenteerde vrouw zichzelf en haar film zo irritant neerzet.

2*

Erg leuk. Heb hiermee weer een film gevonden die precies in mijn straatje past. Een film die het moet hebben van de dialogen boven een eventueel plot. En erg goed uitgevoerd ook.

Het begint op zich vrij alledaags, waar ik altijd graag naar mag kijken, maar het is zo interessant mogelijk gehouden door er toch een aantal wat meer 'spannende' elementen aan toe te voegen, zoals het gekibbel tussen iedereen, de ruzie in de taxi. Helaas dat het tegen het einde allemaal wat overdreven wordt met alle gebeurtenissen. Het had van mij wel wat normaler mogen blijven.

Marion is een erg geloofwaardig personage ook al is ze wat apart, goed gedaan, en de opmerkingen van Jack zijn stuk voor stuk grappig en raak. Het komt echt over dat Marion thuis is, haar vrienden weer ziet, op haar gemak is, en Jacks ongemakkelijkheid daar tegenover is ook erg herkenbaar gedaan. Sowieso een erg goed geschreven script, het blijft elkens telkens interessant en leuk om te volgen.

Het spannende muziekje dat soms werd gebruikt is jammer. De film werkt het beste als alles zo realistisch mogelijk wordt gebracht. Filmische elementen verstoren het concept. Hoewel de grappige dingetjes tussendoor, zoals de foto's uit Venetië, wel leuk waren.

Ik kende Delpy tot nu toe alleen van Before Sunrise, als een mooie vrouw en geweldige actrice, maar een goede filmmaakster is ze blijkbaar ook nog!

Voor nu 4*, hoewel ik me kan voorstellen dat ik het ooit nog verhoog na herziening.

Mijn 1000ste stem op MovieMeter!

Een film die je moet kijken met de ogen van 1968 (of eigenlijk natuurlijk juist weer met de ogen van 2019), omdat ik me goed voor kan stellen dat dit wel even iets was destijds. Enorm zijn tijd vooruit op zowel het vlak van AI en computers als ruimtevaart zelf, zeker ook als je nagaat dat pas een jaar later de eerste mensen daadwerkelijk op de maan landden.

In die zin heb ik me wel verwonderd over hoe alles eruitzag en stoorde de traagheid me dan ook nog helemaal niet. Genoeg om te zien en om in je op te nemen, erg leuk om te zien hoe het leven (met het eten en dat soort dingen) op de ruimteschepen verbeeld is, vond het nergens belachelijk of gedateerd overkomen, wat des te knapper is aangezien we nu zoveel vertrouwder zijn met ruimtevaart. Ook de 'exterieure' shots vanuit de ruimte zelf vond ik zeer overtuigend en knap voor die tijd (zeker als je bedenkt dat het alom geprezen Star Wars pas weer 10 jaar na deze film zou uitkomen).

Pas vanaf halverwege het stuk met HAL begon een en ander me wat te storen. De lijzige en onnatuurlijke manier van praten en doen van de astronauten (dat zou je nu echt niet meer zo zien in een film), en de eindeloze 'ruimtewandeling'-scène die echt je geduld op de proef gaat stellen.

Maar goed, dat was allemaal nog best te behappen omdat het uitgangspunt van een zelfdenkende en -handelende computer interessant genoeg is. Het laatste half uur echter gaat de film los op een manier die ik noch in een film uit die tijd, noch anno nu interessant zou vinden. Ja het ziet er best gaaf uit, maar ik interesseer me gewoon niet voor dat soort vage thema's. Sfeertje zat wel snor, ik herkende er ergens The Shining (die pas 12 jaar later uit zou komen) wel in, net zo creepy.

Je kunt dit met goed fatsoen geen lage beoordeling geven, al is het alleen maar om hoe de film 50 jaar na dato op veel vlakken nog steeds overeind staat, maar kan niet zeggen dat ik hem voor mijn plezier nog eens op wil zetten, daarvoor was het voor mij toch vooral interessant op een meer meta-filmhistorische manier.

4*

Ik had hier meer van verwacht. Op papier ligt dit wel in mijn straatje. De 20ste eeuw als uitgangspunt is altijd wel interessant, ik hou wel van recente geschiedenis. De stukjes tijdsbeeld tussendoor zijn daarom leuk, maar verder vond ik dit qua uitwerking eigenlijk behoorlijk saai, ik kwam er lastig doorheen. De personages blijven voor mij allemaal wat los zand. Greta Gerwig is een goede regisseur, maar als actrice weet ik het niet, dit is niet de eerste keer dat ik me aan haar erger. Weet niet of het deze keer de manier was waarop ze haar rol speelde of dat ze gewoon zo is.

Annette Bening loopt heel de film vertwijfeld en verward rond. Deels begreep ik dat wel, ouder worden in een veranderende wereld, met een puberzoon, maar vaak vond ik het ook wat zeurderig worden.

De focus op seks, feminisme en dat soort zaken vond ik er ook niet helemaal uitkomen.

Jammer, had best wat potentieel.

2,5*

Over het geheel genomen een sterke film, hoewel er stukken inzitten waarvan ik niet helemaal weet wat ik ermee aanmoet. Zoals de rol van Philip Seymour Hoffman en zijn 'romance' met zijn leerling. Hoffman speelt zijn gebruikelijke rol, en hoewel hij mijn favoriete acteur is vond ik hem toch wat misplaatst aanvoelen in deze film. Daarnaast heeft de film wat opstartproblemen met het ietwat lange en overbodige introduceren van de vrienden van Monty.

Na een half uur komt dit goed, en zitten er een aantal zeer sterke scenes in. Ondanks de speelduur weet de film moeiteloos heel de tijd te blijven boeien. Scènes lopen vloeiend, de dialogen kijken prettig weg en ondanks dat er eigenlijk weinig plot in zit blijft het toch vlot wegkijken. De locaties en camerastandpunten zijn ook regelmatig sterk gekozen, zoals de scène waarin Monty ondervraagd wordt in de steriel witte ruimte, het stuk waarin Jacob en Frank uitkijken over Ground Zero en het stuk in de club met de pompende beat en het blauwe licht.

Het einde is schrijnend, maar had misschien beter geweest als het daadwerkelijk open gebleven was. In eerste instantie dacht ik ook dat het een open einde was, maar nalezen op Wikipedia leerde me dat hij uiteindelijk wel naar de gevangenis rijdt.

Mooi ook dat de film echt een post-9/11 sfeertje ademt. De woede, angst en wanhoop van Monty vormen een mooie parallel met New York na de aanslagen.

Een film die ik waarschijnlijk nog wel eens wil zien, ruime 4*

Begint heel erg veelbelovend, met het verlaten Londen, de verschillende mooie shots, en de infected die ineens aan komen rennen zijn echt spannend en schrikken en goed in beeld gebracht.

Tot zover een originele, mooie film, alleen jammer dat het inzakt bij het stuk van de soldaten. Het gaat dan bijna alleen nog maar over het feit dat zij nu de eigenlijke bedreiging zijn voor de drie. De film verliest bijna helemaal zijn mooie frisse uiterlijk, het duurt te lang, is ook iets te donker en te onduidelijk gefilmd.
Ook zitten er net iets te veel kleine plotholes en onduidelijkheden in.

Verder nog steeds heel verdienstelijk, dus 4*

Heel apart. De film lijkt eigenlijk in niets meer op deel een (behalve dan de muziek die op het einde te horen is, mooi moment), laat staan het mainstreame zwakke deel twee.

Danny Boyle is weer lekker los gegaan met het camerawerk en bijzondere editkeuzes, maar wat ook opvalt is dat de toon van de film vaak verandert. Soms is het wel echt creepy horror, soms bijna fantasy (hoe ze door die sterrennacht over die passageway lopen), tegen het einde met de Zweedse militair komedie (‘what’s wrong with her face?’) en dan met Ralph Fiennes krijgt alles weer een heel andere toon.

Je zou kunnen zeggen wat een rommeltje en waar gaat dit over (om nog maar niet te spreken van die laatste 5 minuten, wtf!) maar ondanks dat heb ik me er wel mee vermaakt. Het sfeertje is origineel, er zitten gave shots in, en je wordt toch regelmatig verrast door alles wat er gebeurt. Het hele ‘zombie’-gebeuren is sinds The Last of Us, Game of Thrones e.d. allemaal een beetje been there done that geworden, maar dit voelde dan ergens wel weer fris aan.

Kleine 4*

Mooie film, een moderne Before Sunrise. Waar ik destijds, ruim 10 jaar geleden, helemaal weggeblazen werd door die film ben ik nu iets ouder (dan de personages) en wijzer/cynischer, maar alsnog ben ik wel echt een sucker voor dit genre en heb ik er dus wel van genoten.

Een film als dit staat of valt met het realisme van de hele situatie en naturel acteerwerk, en hoewel de film dat grotendeels heel goed doet zijn de gebeurtenissen af en toe wel wat te ‘filmisch’, zeker in het begin. Hoe Jule hem achterlaat, zij bijna verkracht wordt, hij gelukkig op dezelfde plek is en haar weet te redden is allemaal wat onwaarschijnlijk, maar daarna komt de film wel in een beter vaarwater. Het acteerwerk is over het algemeen goed, af en toe iets teveel ‘ik ben aan het acteren’ (hoe hij reageerde toen hij erachterkwam dat zijn telefoon nog bij haar was kon écht niet).

Het einde is wellicht wat simpel (ze blijkt toch niet zwanger, ze verlaat haar vriend en happy end, meteen credits), maar ach, dat is ook weleens lekker. Het is relaxed, de gesprekken grotendeels interessant, de roadtrip door Europa en de plaatsen die ze aandoen zijn erg vermakelijk en mooi om te zien en de band die langzaam ontstaat is leuk. De film doet er wel te lang over om daar te komen, het had best een half uur korter gemogen, na de zoveelste scène met veelbetekenende smachtende blikken weet je het wel (hoewel ik nu zie dat het oorspronkelijk een langere serie was die ge-edit is tot film)

Ruime 4*

Wilde wel eens zien wat dit dan was, en inderdaad zo slecht dat er amper woorden aan vuilgemaakt hoeven te worden.

Gewoon te fout voor woorden heel dat kidnap- en semiverkrachtingsgedoe (zeg wat je wil over Fifty Shades of Grey, maar dat had tenminste nog een achterliggende dynamiek tussen de twee hoofdrolspelers die best nog oke en te verdedigen was). Dit was gewoon van een soort #MeToo-niveau waarvan je hoopt dat we dit anno 2020 toch niet meer voorgeschoteld hoeven te krijgen.

De seks is wat explicieter, maar daar koop je verder niks voor, het is vooral ranzig (knap, zonder dat je heel veel ziet) en goedkoop.

Verder amateuristisch, slecht acteerwerk, een vervelende soundtrack die bestaat uit een eindeloze stroom popnummers en daarnaast ook nog eens een heel vreemde shift in toon. Het begint grimmig en donker en eindigt bijna feelgood met allemaal vrolijke musical montages waarin lekker geshopt wordt.

Anna Maria Sieklucka is bloedmooi om te zien, dus dat is in ieder geval nog iets die twee uur, verder snel vergeten.

(Oja en dan is het, doordat het blijkbaar een trilogie is wat ik niet wist, nog een open einde ook, pffff).

0,5*

Hoewel het een puberaal uitgangspunt is, en niet het ingredient voor een goede film, had het lang niet zo slecht hoeven zijn als nu. Want het was gewoon slecht en heel jammerlijk uitgewerkt.

Om te beginnen waren de beweegredenen van Matt heel slecht duidelijk gemaakt (hij ziet scheuren in het plafond omdat...? En geen seks gaat hem helpen omdat...?).

Je ziet eigenlijk bijna geen momenten van echte struggle, hij is ineens al op de helft ofzo, en vanaf dan is alles alleen maar belachelijk overtrokken. Ik begrijp dat het een film is over seks, en het gebrek aan seks, maar de belangrijkheid van seks wordt heel de film lang echt ontzettend overdreven. Niet alleen door hem, maar hij lijkt wel in een op seks belust-universum te leven.

Er gebeuren onlogische dingen alleen om het plot heel doorzichtig ergens heen te krijgen, zoals de vader met zijn heup en zijn seksstandjes; sloeg werkelijk nergens op.

Verder zijn de dialogen niet interessant, en misschien nog wel het belangrijkste: de beginnende 'relatie' met Erica is totaal ongeloofwaardig uitgewerkt. Je voelt op geen enkele manier dat ze elkaar leuk vinden, en heel het 'we kunnen geen seks hebben' issue overtuigt dan ook geen moment. Het is ook belachelijk dat ze telkens boos is (alsof je RECHT hebt op seks ofzo).

De muziek is vervelend, de stukjes met zijn baas zijn onlogisch en flauw, om nog maar niet te spreken van het tergende stuk met de bloem.

De enige vrij leuke rol is weggelegd voor de vriend van Matt, maar dat is dan ook vrijwel het enige positieve.

1,5*

Tweede Apatow-geregisseerde film die ik zie, en weer hetzelfde euvel; het lijkt wel of je naar een eerste versie van het script zit te kijken waar nog een heleboel uit gecut moet worden. Of dat er door het hoofdverhaal heen soms matige improvisaties zitten die de film totaal laten doodvallen.

Ergens tussen de overvloed aan scènes en dingen zit een basisverhaal dat wel oke zou kunnen zijn, maar er had echt veel meer op de montagetafel moeten sneuvelen.

Grapjes zijn hier en daar leuk, vaker flauw - maar dat valt te verwachten met een film als deze. Het hele uitgangspunt is immers niet bepaald het ingredient voor een meesterwerk, maar beter dan dit had het (in het genre) zeker kunnen zijn. Ongelooflijk dat dit alles de film gehaald heeft.

Ben uiteindelijk matig geamuseerd, maar naar het einde toen heb ik vaker een beetje zitten internetten (zonder iets wezenlijks te missen).

2*

Echt geen fuck aan. Eigenlijk gebeurt er op alle vlakken erg weinig, een verhaal zit er niet in, echt dramatisch is het niet (in ieder geval zeker niet de eerste helft), erg komisch ook niet, alleen tijdens de momenten met Seth Rogen is het soms leuk, maar ook typisch Rogen-achtig. Heb nog maar een paar films met hem gezien, maar begin nu al een beetje genoeg te krijgen van zijn komische stijl.

Verder ben ik niet zo kapot van Joseph Gordon-Levitt. Zijn jonge en onschuldige uitstraling doet het vast goed bij 14-jarige meisjes, maar ik kijk niet zo graag naar hem. Ook met zijn karakter valt werkelijk niks te beleven.

Snap niks van het gemiddelde hier. Nou ja, het is een film die nergens echt uitgesproken in is, en daarom misschien een breed publiek aanspreekt, maar waar dit hoge waarderingen mee moet verdienen weet ik echt niet.

2*

Ik ben vrij snel tevreden en entertained met dit soort films, dus aanvankelijk was ik nog best positief en was het gehalte rampenfilm ook nog best oke. De enorme tsunami's en andere actie zag er regelmatig ook best wel indrukwekkend uit.

Toch snap ik het lage gemiddelde ook wel, aangezien het verder nergens echt een hoogvlieger is. Ook vrij duidelijk dat dit gebaseerd is op een jeugdboek. De film is denk ik alleen echt leuk voor tieners of beginners in het genre. Alles is toch net wat te knullig en te oppervlakkig, en vooral nogal geleend van allerlei andere films en boeken.

Oke tussendoortje, zeker als je het beoogde publiek voor ogen houdt.

3*

Ik heb niks met rap, Eminem is de enige van wie ik wel wat nummers kan waarderen. Maar naar de film was ik wel benieuwd, want ik kan soms wel genieten van die subgroep en cultuur die mijlenver van me afstaan.
Op zich is het best prima uit te kijken, alleen het leidt tot zo weinig. Uiteindelijk wint hij de battle dan wel, en dat is best een leuke eindscene, maar ik had persoonlijk meer verwacht.

Wat vechtpartijen en struggles hier en daar, en op het einde is hij nauwelijks verder. Had ook verwacht dat Lose Yourself meer onderdeel zou zijn van de film zelf. Zag al voor me dat hij het nummer ging opnemen in de studio, maar niets van dat. Ook het zijplotje met zijn moeder en haar abuse boyfriend liep uiteindelijk wat met een laffe sisser af. Ze wint wat geld met de bingo (zelf dacht ik dat ze de prostitutie was ingegaan overigens, maar blijkbaar werd het zo spannend niet), en that's that. Mja.

Verrassend genoeg vond ik Enimem echt heel goed te pruimen. Vind het zelfs jammer en opvallend dat hij niet in meer films gespeeld heeft, want hij doet het zeker niet onverdienstelijk als acteur. Wellicht dat hij het alleen goed doet in zijn eigen rap-habitat, maar desondanks vind ik hem toch filmgeniek en prettig om naar te kijken.

Heel kleine 3,5*, omdat het soms net wat verder durft te gaan in bepaalde dingen.

Het middenstuk is nog best vermakelijk, met de gesprekjes die ze hebben, het begin en het einde daarentegen is saai en soms ook verwarrend (hoewel ik misschien niet goed genoeg heb opgelet).

Wat betreft beeld en geluid was het uiteraard vernieuwd en origineel voor die tijd, en als je er op gaat letten vallen er wel wat grappige shots en dingetjes op, maar dat is anno nu nauwelijks nog interessant.

Het tijdsbeeld is leuk, de mode en Parijs, maar verder geen bijzonder leuke film.

2,5*