Opinions

Spannende film, alleen jammer van de overdreven grauwe kleurenfilter. Beetje makkelijke manier om een creepy sfeertje te scheppen. Wel effectief, maar de film werd er wel iets te lelijk van, naar mijn smaak.

Het is spannend, maar ook wel een beetje vervelend dat je eigenlijk heel de film lang in het ongewisse blijft hoe het nou eigenlijk zit. Het is niet zo dat er echt veel tipjes van de sluier opgelicht worden. (Voor mij tenminste niet, maar misschien ben ik niet scherp genoeg ) Pas op het eind valt het op z'n plek, en dan is het eigenlijk precies duidelijk en precies ingewikkeld genoeg.

Spannend dus, zat regelmatig wel even met mijn handen voor mijn ogen, verhaal zit uiteindelijk ook goed in elkaar. Verder voor mij toch niet heel superbijzonder, af en toe is het wat saai door de vele herhalingen van thema's en denk ook niet dat hij erg bij me zal blijven hangen.

3,5*

Ontegenzeggelijk geweldig gemaakt en op momenten zeer cool met geweldige shots, maar voor mij persoonlijk was de actie vaak te talrijk aanwezig, en dan verslapt mijn aandacht gewoon - hoe spectaculair alles dan misschien ook moge zijn. Overkill ligt met een film als deze uiteraard op de loer.

Ik kende verder niets van het origineel en de vorige films, maar zonder enige voorkennis is het het verhaal ook prima te volgen, hoewel je misschien op sommige momenten een beetje zelf moet invullen of bedenken wat bepaalde personages zijn (die warboys en hoe dat precies allemaal zat). Echt veel om het lijf heeft het niet, maar vond het eerlijk gezegd wel fijn dat ik, naast alle visuele gekte, niet ook nog eens een vergezocht verhaal hoefde te volgen.

Ik zou er wat productie en alles betreft best 4* aan kwijt kunnen (en zou dat ook geven mocht ik een recensie schrijven voor een krant of zo), maar voor mij persoonlijk dus toch niet genoeg mijn ding om echt de volle 2 uur geïnvesteerd te zijn.

3,5*

Hier kwam ik echt amper doorheen. De film laat vooral losjes sfeerscheppingen zien, als een fly on the wall in het leven van Bernstein. Het is best op een naturelle manier gedaan, mensen praten door elkaar en zo, maar het grootste deel van de tijd had ik geen idee waar ik naar zat te kijken of waar het precies over ging.

Het acteerwerk en ook de transformatie van Bradley Cooper is eigenlijk zeer goed. Mensen zullen het waarschijnlijk wel overacten gaan noemen, maar ik was toch best onder de indruk van hoe hij het heeft neergezet. Maar is het als film (of biopic) leuk en interessant om te kijken? Nou nee, eigenlijk helemaal niet.

Het begin en het einde is eigenlijk nog het beste. Het zwart-witte beginstuk is qua acteerwerk en sfeer net of je echt naar een jaren ’40 film zit te kijken. Best goed gedaan en het levert wat sfeervolle scènes en shots op, maar valt er inhoudelijk chocola van te maken, mwa. De laatste twintig minuten zijn ook wel aardig, vooral te danken aan het uitstekende acteerwerk van Carey Mulligan. Ze zal het wel verliezen van de concurrentie maar ik hoop eigenlijk dat ze de Oscar wint en niet Margot Robbie of weer Emma Stone.

Maar alles daartussenin is heel erg saai. Vormtechnisch is het best goed. Acteerwerk valt te prijzen, cinematografisch is het prima in orde, maar inhoudelijk kon ik hier niks mee.

2,25*

Het lage gemiddelde verbaast me nogal. Zou dat het lugubure onderwerp zijn (ik kan me voorstellen dat het voor sommige mensen wat beladen is en dat zij er niet vrolijk naar gaan zitten kijken), of dat het inhoudelijk wat achterblijft? Want ondanks dat het verhaal niet echt geweldig is (dingen vallen iets teveel in herhaling) is het vormtechnisch echt een feest om naar te kijken.

De tekenstijl, de camerastandpunten, het gebruik van donker en licht, de kleuren; het ziet er vaak fantastisch uit. De liedjes stoorden me niet. Ze zijn niet enorm leuk, maar de eigenzinnigheid ervan bevalt me wel, wat eigenlijk voor heel de film geldt. Het is apart, en er gebeuren plottechnisch regelmatig dingen die onlogisch of totaal willekeurig zijn (het roken van Alan, de naakte dans van Marilyn, de beat-auto), maar desondanks accepteer je het gewoon binnen de film, en kijkt het prima weg. Ik ben normaal gesproken niet echt van het absurde, maar in deze film werkte het.

Erg leuk dat er eens een wat meer onconventioneel en beladen onderwerp aangesneden wordt, en dat er zo creatief met de stijl wordt omgesprongen. Hoewel ik ook vaak fan ben van commerciele mainstream animatie, vind ik zoiets als dit toch ook wel erg verfrissend. Wilde eigenlijk bijna meteen 4,5* geven, maar dat voelt iets te overdreven. Wie weet in de toekomst.

4,25*

Eerder zei ik nooit meer een film te gaan kijken met Greta Gerwig omdat ze zo irritant is, maar toen zag ik dat ze in deze film zat samen met mijn geliefde Ethan Hawke, en tja, toen moest ik er toch weer aan geloven.

Gelukkig is Gerwig lang niet zo vervelend als in haar andere films, dus dat scheelt al. Hawke is prima zoals altijd, ook Julianne Moore is wel geschikt voor haar rol, al is het wat apart dat ze zo'n bekende actrice een buitenlandse met dito accent laten spelen, niet erg geloofwaardig. Kreeg een beetje Maude Lebowski-flashbacks soms.

Verder allemaal wel vermakelijk, maar nergens superbijzonder. Beetje een Woody Allen-achtig verhaal ergens, qua thematiek en gebeurtenissen, maar het wordt nooit echt heel grappig of beklijvend. Tussendoortje, met wel een heel fijne winterse sfeer als bonus.

3,25*

Het komt op een of andere manier allemaal een beetje simplistisch over. Vooral de scene-opbouw is van een niveau 'dit en dit bespreken we, klaar, en nu door naar de volgende scene'. Ik kwam er niet echt lekker in, en was me er heel de tijd vol van bewust dat ik naar een verfilmd script zat te kijken en naar acteurs die zochten naar een manier om hun rol vorm te geven. Vooral Colin Firth is vaak nogal overdreven en niet heel overtuigend, en dat zelfde geldt in het begin eigenlijk voor Emma Stone.

ZIjn omslag ten opzichte van Sophie komt ook nogal uit de lucht vallen en voor zijn tweede omslag later in de film geldt eigenlijk hetzelfde. Nogal gemakzuchtig gedaan allemaal.

Ik moet zeggen dat het tegen het einde wel iets beter wordt, het thema en de boodschap pakken nog wel leuk uit. Het scheelt ook dat de setting erg mooi en zonnig is en op zich de sfeer wel goed zit.

Ik zeg het al jaren, hoewel ik Woody erg hoog heb zitten, het is misschien eens tijd voor hem om te stoppen met films maken, of er wellicht wat minder te maken in plaats van elk jaar weer een middelmatige.

2,5*

Wtf is up with the frogs??

Ik had gehoopt dat daar nog een uitleg van zou komen ofzo. Zo'n onrealistisch geheel in een verder realistische film.... ik weet nog niet wat ik daar van vind.

Verder heb ik me best vermaakt, al was hij wel erg lang, en is niet elke verhaallijn even interessant. Die van Macy had wat mij betreft geschrapt kunnen worden (ook omdat ik die man niet kan uitstaan, weet niet wat het is, iets met z'n hoofd) en het plot van de politieagent en Claudia is ook niet bijster interessant.

Ik heb een aantal mooie, grappige, ontroerende, spannende dingen gezien, alles zit er eigenlijk wel in. Beetje weinig liefde misschien, nu ik er zo over nadenk.
Grote pluim voor Julianne Moore, ze acteert geweldig, net zoals Philip Seymour Hofmann. Oh, en het slimme ventje. Eigenlijk was het acteerwerk van iedereen dik in orde.

De muziek vond ik soms storend aanwezig. En ik had verwacht dat de verhaallijnen echt allemaal op een punt bij elkaar zouden komen, maar dat gebeurde niet echt, was een beetje een teleurstelling.

Voorlopig krijgt deze film gevoelsmatig 3,5 ster van me, maar dat kan bij herziening (als ik weer een keer zin heb in die lange zit) wellicht nog hoger worden. Als ik meer symboliek en subtiliteiten in ga zien.

Wat een leuke film is dit! Heb 'm een hele tijd uitgesteld omdat ik er nooit zo'n zin in had. Japanse animatiefilms zijn meestal niet zo standaard als bijvoorbeeld een Disney en ik had niet zo'n zin in zoiets 'vaags' als Spirited Away, maar dit is zo'n 'normale' lieve film. Geen gekke fratsen of allerlei snelle avonturen maar gewoon een heel eerlijk lief verhaal over een meisje dat een leven voor zichzelf moet opbouwen.

Een film die op het eerste gezicht misschien heel simpel lijkt, en dat qua plot misschien ook is, maar die wel heel erg veel sfeer en gevoel weet op te roepen. Valt me vaker op aan Japanse animatie dat er veel aandacht wordt besteed aan dingen als de wind, het zonlicht, het geluid van de regendruppels en andere kleine details, waardoor scènes meteen een heleboel extra herkenbare sfeer meekrijgen.

Daarnaast is de stad waar ze terecht komt zo leuk en mooi om te zien, je zou er zo heen willen.

ruime 4*

Films doen er wat mij betreft eigenlijk zelden tot nooit goed aan om langer te duren dan tweeënhalf of drie uur. Een ambitieus opgezette film is het zeker, maar je doet toch iets verkeerd als regisseur als het langer dan drie uur moet duren.

Denzel Washington doet het erg overtuigend. De preken doet hij subliem. Ik wilde eerst schrijven dat er wel iets minder gepreek in gekund had, maar eigenlijk vond ik die deels de hoogtepunten van de film, en had er beter in andere stukken geknipt kunnen worden.

De aandacht die besteed is aan verschillende aspecten is wat onevenwichtig. Het begin is nogal rommelig opgezet, waardoor je niet echt lekker in het verhaal komt, het middenstuk vanaf de gevangenis is veruit het sterkste deel, en het einde gaat gewoon echt teveel slepen. Het intro is overigens wel ijzersterk gedaan.

Ik vond zijn ommezwaai na Mekka nogal makkelijk en snel gaan. Het is gebaseerd op naar ik aanneem het echte verhaal, dus het valt niet te wijten aan een ongeloofwaardig scenario, maar het had wel wat uitgebreider verfilmd kunnen worden. Er wordt (terecht) veel aandacht besteed aan hoe hij tot zijn aanvankelijke ideeen komt, wat een interessant deel van de film is, maar vervolgens moeten we het doen met slecht 5 minuutjes waarin hij ineens een ommezwaai maakt wat betreft zijn ideeën over blanken.

Wel een goede film verder, maar het had beter, compacter en evenwichtiger kunnen zijn.

3,5*

Wel leuk, een sprookje vanuit een ander perspectief. Vind eigenlijk dat daar eens meer mee gedaan zou moeten worden. Mits het góed gedaan wordt dan, en dat valt hier nogal tegen. Dat komt denk ik vooral omdat het enigszins ingewikkeld is voor de film dat Maleficent zelf niet meer de slechterik is. Wat moet je dan nog met de dynamiek van het verhaal? De mooie lieve Aurora haten kan immers ook niet.

Dat hele vraagstuk is behoorlijk wankel en geforceerd opgelost. Het meest jammere is misschien nog wel dat de kern van het originele sprookje, Aurora als 'sleeping beauty', bijna totaal geschrapt is. Jammer, want vroeger vond ik dat wel een van de meest bijzondere dingen. Alle bewoners van het kasteel en Doornroosje zelf wel 100 jaar in slaap. Hoe lang zou Aurora geslapen hebben in deze film, 10 minuten?

Ik zie wat overeenkomsten met La Belle et la Bête, die ik pasgeleden gezien heb. Daar is het verhaal ook dermate omgegooid dat het gewoon niet echt leuk meer is. Bestaan sprookjes niet bij de gratie van dat iedereen weet hoe ze gaan, en vertrouwd zijn voor jong en oud? Enige aanpassing mag best, maar niet als je er zoals in deze twee films een zwak verhaal voor terugkrijgt.

Jammer ook dat de visuals bijna nooit het verhaal konden goedmaken. Het heeft ongeveer alles wat ik ook zo lelijk vond aan Lord of the Rings. Veel te veel greenscreens, die ook echt opvallen, en een veel te kitscherige uitwerking. Dat deed La Belle et la Bête dan wel weer veel beter. Dat was gewoon stijlvol en echt mooi om te zien.

Toegegeven; hier en daar zitten wat mooie shots en dingen die leuk gedaan zijn, maar dat is nog niet eens op twee handen te tellen.

Oja, zou ik bijna vergeten, die feeën waren behoorlijk uncanny valley (en niet grappig of vermakelijk).

Het enige pluspunt is eigenlijk Angelina Jolie. Ze doet het prima, het characterdesign van Maleficent is erg goed gedaan, en tijdens het kijken voel je gewoon dat het klopt. Wie anders had Maleficent gestalte kunnen geven dan zij?

Dat valt van Aurora niet te zeggen trouwens. In plaats van een overtuigend mooie jonge vrouw moeten we het doen met een wat ergerlijk jong meisje met een (excuseer me) varkensgezichtje. Heb me constant aan haar geërgerd.

Dus ja, jammer. Tweede sprookje in korte tijd dat het niet waar kan maken.

2,5*

Destijds in de bioscoop gezien, maar wist er niet meer zoveel van, alleen dat het kleurrijk was en soms nogal hysterisch. En hysterisch was het nog steeds. Bestaat er iets irritanters dan middelbare vrouwen die met z'n allen heel hysterisch en gillerig doen? Allemachtig.

En ik weet wel dat het daar niet om gaat, maar; wat een kutverhaal. Uiteindelijk weten we nog niks, trouwt die egoistische Sophie op het laatste moment toch ineens niet, en trouwt Donna uit het niets ineens met Sam. Uhuh.

Maar goed, hoewel ik me heel goed voor kan stellen dat dit voor sommigen echt een nachtmerrie moet zijn, kan ik het soms ergens nog wel waarderen. Het is kleurrijk, er worden soms mooie plaatjes geschoten, de Abbaliedjes zijn (hoewel wat minder ook best had gemogen) best te pruimen en redelijk geintegreerd in het 'verhaal'. Verder heeft het natuurlijk helemaal niks om het lijf, maar ach.

3*

Het plot is nog een stuk magerder dan bij de vorige film, en doordat er om de haverklap een liedje begint om de boel te bezingen wil het hele verhaal ook nog eens voor geen centimeter vooruitkomen. In die zin is het eigenlijk meer een serie clips aaneengeregen door een verhaaltje dan een film met ABBAliedjes. Maar goed, dat weet je natuurlijk van tevoren en als zeer luchtig entertainment is het best oke. Zeker voor de ABBA-generatie, mijn moeder en tante hebben er zeer van genoten (naast me zat een knul van een jaar of 15, vroeg me af wat hij er van vond ).

Het verweven van heden en verleden komt best nog wel leuk uit de verf, en op het einde weet het zowaar nog een oprecht emotionele moeder-dochter snaar te raken, dus vooruit.

3*

Sunny is vrij vervelend en haar documentaires ook wel enigszins, maar heel slecht zijn ze niet allemaal, en sommigen laten je nog wel eventjes nadenken over het onderwerp. Deze daarentegen was denk ik de zwakste die ze tot nu toe heeft gemaakt. Het blijft als los zand aan elkaar hangen, het niveau is érg laag (zoals met die mannen-en vrouwenhersenen en testosterongehalte, wat hebben we daar nu werkelijk van opgestoken, zoiets kun je een stuk interessanter uitwerken). Het had ook al gescheeld als ze bijvoorbeeld meer wereldwijd naar verschillende culturen had gekeken en had erkend dat mannelijkheid niet per se overal hetzelfde betekent.

Niets boeiends gehoord. Had inmiddels, na haar jaren ervaring, toch wel iets beters van haar verwacht.

Ben niet mega-enthousiast. Het is zo'n film die nog boeiend en vol potentie is zolang je nog niet precies weet wat er allemaal is gebeurd. Zodra je dat wel weet, al op helft van de film, is de meeste spanning er wel uit, en zitten er ook nog eens te veel irrelevante scenes in. Met name die met Patrick en al zijn vriendinnetjes, waar was dat goed voor? Die Patrick was ook een veel te ergerlijk en aanwezig personage in een film die met name over Lee (en zijn ex-vrouw) zou moeten gaan. Dan had ik het in ieder geval wat boeiender gevonden. Ook vond ik de soundtrack regelmatig te storend.

Verder natuurlijk een dramatisch verhaal dat heus wel weet te raken met wat onverwacht pittige momenten, en de omgevingen zijn erg sfeervol en mooi om te zien. Erg verzorgd allemaal. Toch had ik er wel meer van verwacht. Vond het script en de dingen waar uiteindelijk wel en niet op werd gefocust een beetje rommelig uitgewerkt.

Affleck doet het prima, zet een boeiend personage neer. Michelle Williams vond ik wat overacteren helaas (en had meer screentime van haar verwacht).

3,5*

Herkijk. Beviel me nog beter dan de eerste keer. De film is eigenlijk simpel van opzet: telkens een dialoog, in combinatie met een decor. Als een soort schilderijtje, want de beelden zijn duidelijk wel over nagedacht. Waar ik eerst niet zoveel had met het zwart-wit begrijp ik nu de meerwaarde wel. Eigenlijk raar dat het uiterlijk van de film me de eerste keer zo ontgaan is, want dat is toch zeker wel een belangrijk element.

Simpel, maar wel erg effectief, want het is een erg genietbare film. Grappig, luchtig, naturel geacteerd ook, maar tegeiljkertijd soms ook wat dieper en om over na te denken. De dialogen hebben ook een aangenaam tempo, waardoor je eigenlijk constant helemaal in de film blijft.

Ik vind Woody Allens personage in Annie Hall en deze film ook erg identificeerbaar, erg leuk.

Halfje erbij. Hij zou ooit nog wel eens in m'n top 10 kunnen komen denk ik.

4,5*

Weer een erg leuke film. De ouderwetse chemie en dialogen tussen Allen en Keaton, maar dit keer ook een vrij leuke verhaallijn. De teksten, de humor en de manier van acteren van Woody Allen zijn bovendien weer ongeevenaard.

De scene in de lift is geweldig. Het is spannend, maar tegelijkertijd ook érg grappig. 'Claustrophobia and a dead body, this is a neurotics jackpot'.

Dat het allemaal wat onwaarschijnlijk is, tja, dat stoort eigenlijk niet.

Ook de manier van filmen draagt bij, het is soms wellicht wat shaky en amateuristisch, maar bij een aantal scenes werkt het erg goed.

Het gaat misschien allemaal iets te lang door, de scene in de bioscoop met de spiegels had een climax moeten zijn neem ik aan, maar werkte voor mij niet zo. Ook is het soms íets te hysterisch, hoewel het bewonderingswaardig is hoe Allen en Keaton het naturelle door-elkaar- gepraat tot perfectie verheven hebben.

Een onverwacht leuke film, vlotjes, grappig en best spannend soms.

4*

Kan er ook eens een Nederlandse film zijn die zich niet in Amsterdam afspeelt? Niet direct een minpunt ofzo, maar ik merkte dat het me wat begint te storen, die eeuwige idyllische 'fietsen in de binnenstad'-scènes. Nederland bestaat uit meer dan Amsterdam, weet je.

Daarnaast lijkt het hele sfeertje soms verdacht veel op Alles is Liefde en Alles is Familie, inclusief het met een gek pakje aan rondlopen en de overdreven volkszanger.

Voor de rest weet het ook nergens te onderscheiden, de film heeft niet eens een moslim-, donker- of gaystelletje, of is dat inmiddels juíst alweer een cliché?

Opvallend is vooral hoe weinig spanningsboog er in de film zit. Alle stelletjes en lijntjes zijn allemaal al uit te tekenen vanaf de helft, en zo niet, weet het alsnog nergens enige spanning op te roepen.

Denk dat films als deze, als ik ook het gemiddelde hier zo eens bekijk, iets nieuws to the game moeten brengen om nog echt van enige kwaliteit te zijn, hoewel het bioscooppubliek het wel als zoete koek zal slikken.

De laatste vijf minuten doet de film er nog even een schepje bagger overheen met dat vreselijke in your face-lied, dat blijkbaar denkt dat het raak is, maar dat absoluut niet is.

2*

Lekker fillempie hoor!

Nee, erg van genoten. Vind het qua beleving ongeveer hetzelfde als Simon, en dat is wat mij betreft een van de grootste complimenten die je een Nederlandse film kan geven. Dezelfde volkse sfeer en humor, maar in plaats van een Amsterdams, een Rotterdams sausje. Begint geweldig grappig en herkenbaar en lekker Nederlands, en ontpopt zich uiteindelijk tot oprecht heel erg ontroerend.

Ik ken Stefan de Walle eigenlijk niet tot nauwelijks, maar wat een geweldig acteur zeg. Ook de rest van de vier vrienden is prima gecast en doet het uitstekend.
Minpunt is dat er tussen de geweldige hoofdrollen wat mindere typetjes zitten, plus wat halfslachtige en onafgemaakte plotjes, zoals de homoseksualiteit van Nico en de wat mindere rol van Mimoun Oaissa.

En KUT zeg, dat einde. Zo jammer. Kan dan wel vooral een komedie zijn, voor mij persoonlijk was dat gewoon een no-go. Maar dat verschilt denk ik erg per persoon. Ik wil het eigenlijk maar gewoon vergeten, want deze film wil ik herinneren en beoordelen als topper, dus dat doe ik ook gewoon.

4,5*

Geweldige docu (heb de Morgan Freeman-versie gezien), maar ik wil hem hierna nooit meer kijken. Echt zo zielig af en toe

Het verbaast me elke keer weer bij dit soort films, zoals ook bij Earth, hoeveel geluk de makers soms hebben met het in beeld brengen van belangrijke gebeurtenissen, en hoeveel tijd en moeite erin gestoken is.

Echt een film die je van begin tot eind laat meeleven, met prachtig geschoten beelden.

4,5*

Benieuwd naar geworden door het kijken van The Favourite gisteren. Had wel zin in nog een onconventioneel (dat is wat ik in ieder geval altijd begreep van deze film) kostuumdrama die een wat andere vorm heeft dan normaal.

Dat viel eigenlijk in het begin nogal mee (of tegen), want de film is behoorlijk normaal uitgewerkt, om niet te zeggen bijna saai of suf, en vooral erg langzaam. Tot een uur in de film is er eigenlijk nog weinig gebeurd, alleen een bijna kinderlijk simpele 'zo ging het in de 18e eeuw aan het hof'-samenvatting en hun onvermogen om hun huwelijk te consummeren.

Het tweede uur wordt wel frivoler en leuker om te zien. Je ziet ook wel dat Coppola heeft geprobeerd om te laten zien dat jonge mensen in die tijd ook jong waren zoals nu. De decors, locaties en kostuums helpen natuurlijk ook mee, het is regelmatig of je kijkt naar rococo-schilderijen, vooral de buitenscènes, best mooi gedaan. Er worden soms leuke creatieve keuzes gemaakt (zoals met dat wisselen van het schilderij). Ook Kirsten Dunst is uiteraard leuk om naar te kijken.

Maar goed, dat is allemaal vorm en buitenkant, de inhoud en dan vooral de pacing zijn vrij zwak. Het eerste uur is zoals gezegd vrij langzaam en suf, dan volgt er een opleving die wel aardig is om te zien, en het laatste kwartier komt er een beetje afgeraffeld drama met een erg abrupt en vreemd gekozen einde. Had dan die opstand er gewoon helemaal uitgelaten als je het op die manier verfilmd.

De moderne muziek en dergelijke waar regelmatig kritiek danwel lof over wordt gegeven vond ik overigens nauwelijks boeiend genoeg om er iets over te zeggen, zowel in positieve of negatieve zin. Daarvoor is heel die stijl niet consequent of ferm genoeg doorgetrokken.

2,75*

Ik ken Marina Abramovic al sinds mijn ckv-lessen op de middelbare school, en heb haar performances eigenlijk altijd al bijzonder gevonden.

Het is makkelijk om het af te doen als pretentieuze onzin, en ik snap ergens ook wel dat mensen geneigd zijn dat te doen, maar persoonlijk vind ik wat ze doet wel erg fascinerend en erg knap, terwijl ik niet eens goed onder woorden kan brengen waarom.

Heb ik in ieder geval wel erg geboeid zitten kijken, het moment dat Ulay tegenover haar ging zitten en ze brak met haar stilzitten vond ik zelfs erg ontroerend, net als wel meer momenten daarna. Uiteindelijk is het een erg mooie perfomance geworden, en een erg mooie (en voor mij, al wist ik niet altijd waarom, emotionele) documentaire.

4,5*

De documentaire (als het zo heten mag) weerspiegelt een beetje de carrière van Knopfler: het wordt wat gezapig tegen het einde. Jaja, we weten nu wel dat je veel van liedjes schrijven houdt en dat je doet wat je leuk vindt.

Verder is het wel een held natuurlijk, een man die zo te zien heel normaal is gebleven en bewust wat meer down to earth is gegaan met zijn muziek en zijn optredens. Ik hou zelf meer van de muziek van Dire Straits maar ook zijn solowerk mag er zeker zijn.

Leuk voor de liefhebber om eens te zien, maar als documentaire natuurlijk magertjes (ook verbaast dat het überhaupt op Moviemeter te vinden is).

2,5*

Sterke film, die in de eerste helft vooral goed laat zien hoe snel ze de grip verliezen op de scheiding en hoe de advocaten de boel overnemen met alle ellende van dien, terwijl het in de tweede helft vooral individuele scènes zijn die eruit springen. De ruzie tussen de twee is wel een hoogtepunt, net als de zéér ongemakkelijke en pijnlijke scène waarin Charlie zich per ongeluk erg snijdt, maar wel nog de childsupport-vrouw naar buiten werkt en uiteindelijk flauwvalt in de keuken.

De film weet ook best goed de complexiteit van een relatie en een scheiding te vangen zonder echt één van hen duidelijk als de slechterik te bestempelen (vond ik dan in ieder geval), of door pathetisch of zeurderig te worden. Ruim 2 uur is voor een onderwerp als dit natuurlijk aan de lange kant en het gevaar bestaat dat het vervelend wordt, maar het blijft eigenlijk de volle speelduur interessant. Voor een groot deel dankzij Adam Driver, die weer een zeer sterke rol neerzet.

4*

Cast Away voor gevorderden. Ik dacht dat we langer bij Matt Damon in zijn eentje zouden blijven, maar uiteindelijk is het een samenspel van NASA en de overige austronaten van de missie. Had het wel leuker gevonden om hem nog wat langer in zijn eentje te zien overleven. Ook gaan sommige dingen net iets te snel. Bijvoorbeeld hoe ze contact met elkaar krijgen met die letters; daar had de film wel wat meer spanning mogen opbouwen of dat zou lukken of niet.

Verder eigenlijk heel weinig op aan te merken (of het moet die scène zijn waarbij je Waterloo hoort als achtergrondmuziek, dat werkte echt totaal niet). Heel vermakelijk, en het blijft ondanks de lange speelduur heel de tijd boeien.

4,25*

Zowel visueel als inhoudelijk erg creatief en orginieel. Er wordt echt een grappig maar tegelijkertijd tragisch universum geschapen. Het tempo is aangenaam langzaam. Het kijkt heel lekker weg, met de structuur van de brieven en de verteller.

Op een gegeven moment begreep ik het alleen even niet meer, waarom Max nou kwaad werd en Mary suicidaal. En hoewel ik het einde zeer ontroerend vond (vooral de sidewalk-metafoor sprak me erg aan), had Max' dood voor mij niet per se gehoeven. Had het wel verwacht trouwens, want daar was het de film wel naar.

Erg knappe film, geweldig gemaakt, heb er zeer weinig op aan te merken. De tragiek en het donkere van het geheel spreekt me ook echt aan. Dat sprong er voor mij een stuk meer uit dan de humor overigens. Uiteraard zaten er leuke grapjes in, maar ik heb het eigenlijk helemaal niet beleefd als een zwarte komedie of iets.
Het verhaal mist voor mij alleen een beetje clue of richting. Had het nog wel iets mooier 'rond' willen zien, of beter afgerond. Maar dat is denk ik een persoonlijk gevoel, en niet een misser van de film zelf. Ook de speelduur had iets korter gekund.

4,5*

Nou, in tegenstelling tot wat ik verwacht had vond ik er vrij weinig aan. Ik heb hem in het verleden nooit gezien, dus het is ook geen jeugdsentiment voor me ofzo.

Ik had waarschijnlijk toch moeite met door de leeftijd van de film heen te kijken. Ik vond de kinderen zwaar irritant, en Mary Poppins vond ik ook zeker niet zo likeable als altijd wordt beweerd. Ze komt ook inderdaad, zoals The One Ring hierboven zegt, vrij weinig voor in de film.

De gebeurtenissen deden me eigenlijk ook niks, de film duurt gewoon te lang.

De meeste liedjes en dansjes zijn vrij aardig, (heb trouwens Practically Perfect helemaal gemist, wordt dat soms alleen in de musical gezongen? :-s) en ook zitten er een aantal fantasierijke en creatieve visuele vondsten in, voor die tijd allemaal heel degelijk. (Dan heb ik het niet over dat deels getekende deels live-action stuk, want eigenlijk vond ik dat helemaal niks, hoewel knap gedaan natuurlijk)

Nee, zal hem zeker geen tweede keer kijken.

Een krappe voldoende. 3*

Het origineel vond ik niet zo heel leuk, maar op een of andere manier ging ik er vanuit dat deze dat wel ging worden, zeker gezien de filmische middelen anno nu.

Ik had beter op dat eerdere oordeel kunnen vertrouwen dat de film gewoon niet zo leuk is, want; het is nog steeds gewoon niet zo leuk.

Het personage past Emily Blunt uiteraard als een jas (en Lin-Manuel Miranda en sommige andere castleden zijn ook meer dan prima), dus daar ligt het niet aan, maar Mary Poppins zelf is (ondanks de status die ze heeft) eigenlijk niet zoveel aan. Ja, ze is streng en netjes en heeft bepaalde maniertjes, maar dat is het dan ook. Het mysterie rondom haar blijft een mysterie en dat maakt haar eigenlijk best wel saai.

De situaties waarin ze met en door haar verzeild raken zijn eerlijk gezegd eerder stomvervelend dan vermakelijk, en ik ben normaal écht niet moeilijk als het gaat om liedjes en allerlei jolly spektakel. Het is zo ontzettend random allemaal. De film is amper geïnteresseerd in het vertellen van een verhaal. Nu kan dat soms best werken, maar deze film vond ik eigenlijk alleen geschikt voor kinderen in de Tik Tak-leeftijd die alleen nog reageren op kleurtjes en bewegingen en geluid en nog geen narratief nodig hebben.

Het helpt overigens ook niet mee dat er telkens allemaal liedjes zijn met rijmende teksten, terwijl de Nederlandse ondertiteling dan weer totaal anders is. Kan de film zelf niks aan doen, maar maakt het wel extra warrig om te kijken.

Ik ben voor het einde weggegaan (!), maar ik kan er denk ik vanuit gaan dat ik niks geweldigs meer heb gemist.

De begincredits, in een soort impressionistiche schilderstijl, waren overigens erg mooi.

2*

Er zijn zeer goede acteurs aan het werk, het verhaal heeft potentie boeiend te zijn, maar op een of andere manier is het ontzettend afstandelijk allemaal. Freddy is een rare snuiter waar je verder maar weinig van te weten komt, en dat geldt eigenlijk voor iedereen en alles wat er gebeurd. Die experimenten en oefeningen zijn voor mij allemaal pas interessant als je tenminste een béétje weet over de achtergrond of bedoeling, zonder dat blijf je kijken naar een aaneenschakeling van vaag gedoe en aparte personages.

Het is jammer, want sektes is een onderwerp waar ik normaal gesproken erg in geinteresseerd ben, maar het mist daarvoor nu echt aan inhoud en achtergrond. Het verzandt af en toe teveel in slechts mal vertoon. Ook de onderlinge relatie geloofde ik allemaal niet zo, terwijl de film daar wel voornamelijk op lijkt te bouwen.

Acteerprestaties zijn wel erg goed. Moet vooral van Joaquin Phoenix een hoop gevraagd hebben.

Geen echt slechte film verder, ik zal hem ook wel niet 100% begrepen hebben. Hij nodigt in ieder geval niet uit tot herkijk, daarvoor vond ik het toch allemaal lang niet interessant genoeg.

2,5*

Vond het in het begin best een vreemde film. De omgangsvormen en dialogen kwamen totaal niet natuurlijk over, terwijl dat in een Woody Allen film normaal gesproken juist wel het geval is. Het was even wennen aan de Britse upperclass stijl. En aan Johansson trouwens ook, vind haar eigenlijk niet te harden in deze film.

Voor de rest is het ook niet heel erg een exemplarische Allen. Er is veel minder plaats voor humor of een licht-filosofische inslag, maar meer een portret van de Britse bovenlaag, en hoe een man tussen zijn vrouw, en alle zekerheid die daarbij hoort, en de passie voor zijn minnares laveert.

Had me vantevoren niet al te erg ingelezen, dus die moord kwam eigenlijk nog best onverwacht. Voor een Allen best pittig, omdat het normaal altijd een beetje gezapig doormoddert.

Prima film, zit prima in elkaar, maar vind het verder ook geen meesterwerk ofzo.

Overigens jammer dat dat allereerste shot van die tennisbal over het net niet terugkwam. Had het mooi afgemaakt; het geluk valt immers uiteindelijk zijn kant op.

3,5*

De eerste film van het nieuwe jaar, dus traditiegetrouw weer een film die buiten mijn comfortzone ligt.

The Matrix, een film die me nooit getrokken heeft, maar door zijn positie in de toplijsten en de wellicht interessante sfx toch wel een kijkbeurt verdiende.

Het blijkt maar weer dat ik mijn eigen smaak prima ken, want dit was inderdaad niets voor mij. Een film waarin je constant moet 'adapten' bij wat er gebeurt, en alle onzin die op je afgevuurd wordt maar voor lief moet nemen; ik vind het slechts vermoeiend en eigenlijk niet vaak echt entertaining. Wat moet ik toch met werelden die zo ver buiten de realiteit liggen.

Het begin kan in principe nog alle kanten op, hoewel ik al snel de science fiction-onzin-bui zag hangen met die 'wedergeboorte' van Neo. Vervolgens een middenstuk dat niet om door te komen is, en een laatste half uur dat nog wel oke is door wat spektakel (dat overigens vaker wel dan niet lachwekkend is en daarom entertaining). Effecten waren wel oke, maar kan niet zeggen dat die mijn beoordeling echt optrekken.

Toch een genre dat ik nog steeds links ga laten liggen, tenzij er eens een film voorbijkomt die niet zoveel plotonzin nodig heeft als deze.

2*