Opinions

Het is een lange zit, en lang niet alles is even boeiend, maar ik weet niet of ik de film daarop kan afrekenen.

Het is de eerste keer dat ik iets zie van Les Miserables, dus hoe er omgegaan is met het bronmateriaal kan ik niet beoordelen.

Ik heb nooit een probleem met musicals en met liedjes, maar dat alle tekst gezongen is is altijd even doorbijten voor me. Omdat je geen duidelijke melodielijn kan herkennen krijgt het al snel iets overdreven pathetisch (en bijna lachwekkends als je niet in het moment zit).

Los daarvan is het natuurlijk bewonderingswaardig wat er mee gedaan is. De kostuums, de decors, de sfeer. Alleen al daarom is het een film die het waard is om te zien. Niet elke rol is even goed, had vooral meer verwacht van Amanda Seyfried (die rare tril in haar stem had ik nooit eerder gehoord). Verder was het allemaal best prima, gezien wat er gevraagd wordt van de acteurs.

Er zitten erg mooie stukken bij, vooral de bekendere nummers, en de groter opgezette scènes zijn toch wel vrij indrukwekkend.

Maar wel te lang dus, ik zat toch wel regelmatig te kijken hoe lang ik nog moest. Een hoop pathetische tussenstukjes, waarin ze minutenlang tot vervelens aan toe nóg eens hun dromen en angsten en verlangens uitzingen, die wat mij betreft een stuk bondiger gekund hadden. Maar zoals ik al zei is dat nu eenmaal het bronmateriaal, en kan ik de film er voor mijn gevoel niet heel sterk op afrekenen.

4*

Net als de user boven mij ben ik deze maar gaan kijken om iets te begrijpen van haar populariteit. Ik denk namelijk niet dat haar muziek zo bijzonder of vreselijk goed is, maar dat het toch vooral gaat om alles daarnaast. De fans die met haar meegegroeid zijn en de persoon die ze is geworden en wat ze uitdraagt.

Vond het in de documentaire wel aardig om te zien dat ze van bedeesd meisje die alleen maar aardig gevonden wil worden gaat naar uitgesproken vrouw die niet bang meer is om haar mening en standpunten te verkondigen. Dat had natuurlijk net zo goed de andere kant op kunnen vallen met de nare ervaringen die ze heeft gehad, dus in die zin is het wel te bewonderen wat ze heeft opgebouwd.

Wel aardig om te zien dus, ook de stukjes waarin je haar nummers ziet ontstaan in de studio zijn leuk. Verder is het natuurlijk ook wel een pr ophemel-verhaal en zal ik toch nooit een 'Swifty' worden, daarvoor is haar muziek, hoewel 'wel leuk', me toch iets te 'niksig' poppy.

3*

Stuitte op deze film in mijn hotelkamer, en bedacht me dat ik deze wel (weer) eens wilde zien. Lang geleden, en ik vind het hele 'manwijf wordt beautyqueen' idee wel leuk, mits het niet al te kluchterig wordt uitgewerkt. Dat viel wel mee, op wat struikelpartijen na, hoewel het natuurlijk niet bepaald hoogstaand is allemaal. Het hele verhaal is natuurlijk te simplistisch voor woorden, zeker gezien het een half uur voor het einde al bekend is hoe en wat met de 'badguys' (die echt nergens op slaan).

Toch vond ik het hele wereldje wel leuk om te zien, en Sandra Bullock zet een heel leuke rol neer. Alleen jammer dat ze op het einde niet weer teruggaat naar haar manwijf-staat, maarja, zoiets hoef je niet te verwachten van een film als deze.

de nipte 3,5* zijn dan ook puur voor Bullock en het kijkplezier en nauwelijks voor de kwaliteit, maar ach.

Weinig nieuws onder de zon, een hoop 'seen it all before' kanker-gedoe, en het grootste probleem is nog wel dat Milly wat mij betreft geen enkele gunfactor had als mens. Wat een vervelend type.

Daarnaast keek ik hoe lang ik nog moest omdat ik dacht dat het wel bijna op zijn einde kon lopen, en toen moest ik nog een heel uur kanker-, zwangerschaps- en vriendschapsclichés door.

Echt slecht is het natuurlijk niet, het is een verzorgde film, maar het Libellegehalte is vrij hoog, en vooral Toni Collette is dus nauwelijks te harden.

2,5*

Ik heb destijds erg genoten van de vorige film, Searching, en was dus wel te porren voor nog een keer dit concept.

Waar Searching qua plot al bijna wat aan de vergezochte ongeloofwaardige kant was gaat de deze film er wel echt overheen. Het wil twist na twist veroorzaken maar verliest daarmee wel alle geloofwaardigheid uit het oog. Op zich niet zo’n ramp, het is best een vermakelijke thriller om te volgen, maar je moet wel even je suspension of disbelief aanzetten. Overigens zijn er ook wel een aantal voorspelbare dingen als je een beetje oplet (bijvoorbeeld ‘junebug’ als het wachtwoord, het feit dat haar moeder niet echt op vakantie was met Kevin en dat ze op het einde Siri kon bellen zijn dingen die ik al ruim van tevoren aan zag komen).

Nog meer als bij het vorige deel wordt het vormtechnische concept ten volle benut, alle digitale manieren om te communiceren, apps, you name it, komen wel voorbij en je moet stevig aanpoten om bij de les te blijven. Ook dit concept grenst ditmaal soms aan het ongeloofwaardige, zoals camera’s die toevallig altijd overal op gericht staan en aanstaan, maar ook dit wil ik voor de kijkervaring wel door de vingers zien.

Ik vond deze film net wat minder dan Searching doordat het allemaal een beetje too much is, maar het blijft erg vermakelijk en knap gemaakt wat mij betreft.

Kleine 4*

Ik had gek genoeg alle delen ooit al gezien, behalve deze en deel 2.

Ik heb een beetje gemengde gevoelens bij deze film, net als eigenlijk bij de reeks zelf. De stunts zijn altijd spectaculair en vermakelijk om te zien, zeker toen de reeks langzamerhand groot - groter - grootst werd. Maar met het plot kan ik meestal minder. Zal wel aan mij liggen, maar ik vind het meestal wat lastig te volgen en dat maskergedoe maakt het er allemaal niet begrijpelijker op en is ook wat irritant. (Was ook wel verbaasd om te zien dat letterlijk in de eerste scène van deze film al een masker zit, blijkbaar zit dat toch echt in het DNA van deze reeks).

Wat deze film betreft, de (beroemde) scène in de kluis is echt fenomenaal goed. Eigenlijk tekstboek thriller-actie. Alle elementen komen zo goed bij elkaar, de spanning werkt goed, het is slim, geweldig in beeld gebracht en het hele plan heeft ook dermate de gunfactor dat je het allemaal wel wil accepteren.

Dat is ook meteen het hoogtepunt van de film, want de laatste grote scène met de helikopter in de treintunnel kan echt niet. Het ziet er niet (meer) uit, het slaat nergens op, het duurt te lang, ik had er in ieder geval geen zin meer in.

Opvallend aan deze film is het spionage film noir-stijltje wat in de films hierna niet meer echt terugkomt. Op zich best aardig om te zien, maar maakt het stijltechnisch ook een beetje een rommeltje.

Goede en slechte punten dus, als geheel best vermakelijk, maar net als de andere delen nooit 100% mijn ding.

3,5* (die kluisscène krikt mijn cijfer wel op)

Ik schreef het eerder deze week al bij Mission Impossible 2: eigenlijk vind ik de MI reeks helemaal niet zo leuk. Dat ik nu toch weer in de bioscoop zat komt vooral door de goede marketing. Al ruim van tevoren zijn de beelden van die schanssprong gedeeld, waardoor men toch massaal weer hyped is om dat in de film te zien.

Heb ook sterk het idee dat die hele sprong ten eerste bedoeld was voor Tom Cruise zelf omdat hij zoiets gewoon gaaf vindt, en ten tweede dus om reclame te maken voor de film. Probleem is een beetje dat de 'making-of' beelden eigenlijk interessanter en spectaculairder om te zien zijn dan de daadwerkelijke scène in de film die heel erg kort is. Vergelijk dat met de helikopterachtervolging in Fallout, waarvan ik het wel oprecht gaaf vond dat hij dat allemaal zelf gevlogen had inclusief stunts, wat ook een heel goed en spannend deel van de film opleverde.

Vond deze film verder ook wat minder dan Fallout, maar veel ontloopt het elkaar niet. Het is ook allemaal weer meer van hetzelfde. Die auto-achtervolgingen zijn op zich wel vermakelijk, maar duren ook behoorlijk lang. Het plot en hoe serieus dat allemaal genomen wordt; ik kan er niet zoveel mee, het grenst voor mij af en toe een beetje aan het belachelijke (maar op zich wel leuk dat ze dit keer wat meer zelfbewust waren over dat maskergedoe). Vond eigenlijk de treinscène op het laatst nog het beste stuk qua hoe dat in elkaar zat en eruit zag.

Het volgende (en hopelijk laatste?) deel zal ik voor de volledigheid nog wel kijken, maar waarschijnlijk gewoon thuis (daar kan het geluid ook zachter, want pff).

3*

Dit was zeker de leukste en beste van de drie MI's die ik gezien heb. Nu zal het ook helpen dat deze kijkbeurt in de bioscoop was, maar de locaties (Parijs!) en de actiescènes (de helikopters!) weten dit keer wel het (wederom) wat warrige plot te compenseren. Want het zal wel aan mij liggen, maar ik raak met dit soort films behoorlijk snel de draad kwijt, zeker als jan en alleman met elkaar onder een hoedje speelt en ze telkens weer met maskers komen aankakken. De actie kan ik soms best entertaining vinden, maar verhaaltechnisch zal dit soort films nooit mijn ding worden.

Maar goed, uiteindelijk is het vanaf de tweede helft zo ingewikkeld niet meer, en gaat het vooral nog om de geweldige helikopter-scène, toch waarschijnlijk een van de spectaculairste actiescènes ooit gemaakt. Dat Tom Cruise alles zelf doet (tot een enkelbreuk aan toe, toch grappig als je weet waar in de film dat precies zit en hij gewoon nog even het shot afmaakt) draagt zeker bij aan de coolness van het geheel. Wat een man.

3,5*

Zeven jaar geleden was dit de eerste Mission Impossible die ik ooit keek en vond ik er geen klap aan. Nu ik inmiddels alle delen gezien heb en bekender ben met de hele reeks kon ik me hier een stuk beter mee vermaken.

Dit is eigenlijk, ik denk samen met Fallout, wel de leukste MI van allemaal. Vooral de stunt op de Burj Khalifa springt er natuurlijk uit, maar ook de rest van de film heeft eigenlijk heel weinig vervelende (of heel verwarrende) momenten zoals in de meeste andere films. Gelukkig nauwelijks masker-gedoe in deze, en Simon Pegg zorgt voor wat leuke luchtigheid.

Heel kleine 4*

Mja, dit soort films zal wel nooit echt mijn ding worden. Maar toegegeven, deze is beter en leuker dan de vorige. Tot aan ongeveer de helft is het zelfs best vermakelijk, daarna gebeurde wat meestal gebeurt bij mij: het plot gaat enorm in de weg zitten, doordat het zo ingenieus wil zijn dat het amper bij te benen valt, en echt leuk om te kijken is het dan niet meer.

De actie is best aardig, vooral die onderwaterscene is spannend en knap gedaan, en er wordt prima gebruik gemaakt van de aardige locaties (die opera!). De cast is ook wel prima, Rebecca Ferguson is vooral een goede toevoeging, en Cruise is altijd fijn om bezig te zien (zeker wetende dat hij zo'n beetje alles zelf doet). Alleen jammer dat het na ongeveer de helft een kwestie wordt van uitzitten, daarvoor gaat het me gewoon te lang door met teveel plotgedoe.

2,75*

Dit was de laatste van alle Mission Impossibles die ik nog moest kijken (op Dead Reckoning na dan). Ik heb ze echt allemaal kris kras door elkaar gekeken door de jaren heen, maar goed.

Maar jeetje, dit was echt veruit de zwakste van allemaal. In de verte is het plot nog wel oke met dat virus en die anti-dote (voor die tijd dan) maar hoe alles verteld wordt maakt het echt strontvervelend. Nu worden alle M:I films qua plot wel nodeloos ingewikkeld gemaakt, maar bij deze was het gewoon heel vervelend kijken. Zeker het eerste half uur is heel erg slecht (ook door die romance) en kijkt heel erg stroef weg. En natuurlijk weer die maskers, die zijn en blijven gewoon heel erg irritant.

De actiemomenten zijn af en toe natuurlijk wel aardig, hoewel ze wel allemaal ellenlang doorgaan. Op een gegeven moment konden die het ook niet meer echt redden en was ik er wel klaar mee.

Eigenlijk vind ik de hele M:I reeks vrij weinig aan, het hele sfeertje en het DNA van de films ligt me helemaal niet, maar puur door de stunts van Tom Cruise zit zelfs ik binnenkort gewoon weer in de bioscoop. Op dat vlak doet hij zeker iets goeds en unieks.

2*

Eigenlijk wel een prima deel. Heb alle delen hierna gezien, en een aantal daarvan vond ik wat too much qua verhaal en soms verwarrend, maar dit is best een prima actiefilm zonder al teveel bullshit en plottwists. Slecht helemaal op het einde nog eentje, en dan gaat de film ook net even te lang door.

Maar verder best vermakelijk, leuke locaties en natuurlijk Philip Seymour Hoffman, hoewel ik had gehoopt dat hij een wat grotere rol zou hebben.

3,5*

Geen idee waar ik naar zat te kijken. Het script lijkt wel geschreven in een of andere rare stream of consciousness, want het raakt kant noch wal, het gaat maar door, terwijl de kijker nauwelijks de kans krijgt om aan te haken.

Heb redelijk wat ervaring met dit genre. Hipster college kids, Amerikaanse jongeren struggling in life, mumblecore, heb ook Frances Ha gezien, dus ik snap ergens best het uitgangspunt, maar zo vaag en irritant als dit heb ik het nog nooit meegemaakt.

De film kon voor mij alleen nog ergens heengaan als blijkt dat Brooke eigenlijk diep depressief is en zichzelf haat, en dingen in een rustiger vaarwater komen, maar ik ben nooit tot het einde geraakt (alleen even gekeken hoe het afliep).

Frances Ha gaf ik destijds nog het voordeel van de twijfel, maar deze film is gewoon echt stomvervelend. Ga denk ik Gerwig maar mijden in de toekomst, vermoeiend type.

1,5*

Het verhaal is zowel heel standaard - iemand die afwijkt van haar gemeenschap, een droom wil najagen en de boel moet redden, het schijnt nogal lastig te zijn voor animatiefilms om een ander uitgangspunt te bedenken - als vrij vergezocht. Die Te Fiti, met dat hart, en een halfgod met een magische haak. Mja, er zijn Disneys die me qua verhaal meer aanspreken, maar op zich is het best leuk gedaan. De liedjes zijn nogal 'uitleggerig', maar wel vrolijk, en zeker de Oscargenomineerde song How Far I'll go is wel de moeite waard.

Verder mist het wel een beetje de Disney'grootsheid'. Het is niet slecht, het is best vlot, soms schattig en soms grappig, maar het weet zich niet te meten met de laatste drie grote Disneyfilms Frozen, Big Hero 6 en Zootopia. Daarvoor is het allemaal niet memorabel en pakkend genoeg. Volgende keer weer een echt onderscheidende film graag.

3,5*

Geen flauw idee waarom ik dit ging kijken, want ik heb niks met baseball, laat staan met de achtergrond zoals geportretteerd in deze film. Denk dat ik vooral benieuwd was naar Jonah Hill and Philip Seymour Hoffman, hoewel die laatste uiteindelijk maar een heel kleine rol heeft.

Jonah Hill was prima, Brad Pitt daar kan ik nooit zoveel mee als acteur.

Verder was het als film best aardig, maar door het onderwerp voor mij niet echt bijster interessant. Vond het vooral niet duidelijk waarom ze nou eerst telkens verloren en daarna telkens wonnen. De flashbacks uit zijn eigen baseballverleden vond ik ook niet bijster veel toevoegen.

Een film die ik morgen alweer vergeten ben denk ik.

3*

Niet helemaal mijn ding dit. Dat had ik al wel verwacht en daarom heb ik jaren tegen deze film aangehikt, en eerst veel andere bekende Ghibli’s gekeken.

Er zitten wel wat toffe scènes in, zeker alles rondom de dieren en wezens in het bos (die kodama waren wel leuk vooral), maar voor de rest is het voor mij toch net allemaal wat te lang en te serieus van toon. Ook personages die je totaal niet leert kennen en dus ook niet echt om gaat geven. Vrij afstandelijk allemaal.

Meestal als een Japanse animatie me qua inhoud niet zo weet te boeien weet de animatie zelf nog wel wat goed te maken, maar dat vond ik in deze film ook regelmatig wat aan de basic kant, in veel Ghibli’s is dat toch wel een stukje meer betoverend. De soundtrack en sounddesign sprongen er overigens nog wel uit, maar voor mij de minste Miyazaki die ik gezien heb. Doe mij maar de luchtige vrolijke onschuld van een Kiki’s Delivery Service of Totoro.

3*

Ongelooflijk hoe Charlize Theron is getransformeerd. Ze heeft duidelijk erg goed gekeken naar Aileen Wuornos, want haar stem en accent zijn bijna perfect, haar manier van doen, en soms lijkt ze bijna op haar.

Erg knap dat ze zich, als mooie vrouw, zo heeft durven neerzetten, en wat mij betreft is die Oscar ook volkomen terecht.

Alleen jammer dat de rest van de film enorm achterblijft. Het is niet per se mooi geschoten, de dialogen zijn nergens goed of scherp. Het is nogal een saaie rechtoe rechtaan film. Mensen die niks weten over Aileen Wuornos blijven volkomen in het ongewisse over het hoe en waarom van haar moorden. Iets meer achtergrond was zeker niet overbodig geweest.

Er wordt een paar keer gebruik gemaakt van een voice-over maar eigenlijk nooit op een constructieve manier. Ik had wel meer inzicht willen hebben in haar drijfveren, in haar ziekte gedachten. Ik vond de relatie tussen Selby en Aileen, waar de hele film aan ophangen werd, nou niet per se de meest interessante invalshoek. Telkens weer van die dramatische dialogen.

Met een onderwerp als dit had er veel meer ingezeten.

Dankzij het geweldig neerzetten van het hoofdpersonage nog een magere 3 sterren.

Ja, vermakelijk genoeg, maar nergens echt geniaal. Het gaat nooit het randje over van écht grappig, écht ontroerend of écht spannend.

Ook nooit écht mooi trouwens. Frappant genoeg vond ik het allereerste shot met de herfstbomen nog het mooiste om te zien. De looks zijn voor de rest wel oke, hoewel ik moet zeggen dat ik de meeste monsters niet eens zo leuk vind. Een hoop felle kleuren , een hoop ogen en armen en rare vormen, en af en toe zit er eentje tussen die bovengemiddeld is (vooral die pluizige in het Oohma Kappa groepje was leuk bedacht) maar over het algemeen is het veel te fluffy en kleurig. Zitten we nou naar monsters of naar vrolijke random fantasiefiguurtjes te kijken? Geldt eigenlijk ook wel een beetje voor het plot zelf. Voor een film over monsters is het allemaal behoorlijk jolly, en zit er maar één moment in dat echt spannend gemaakt is.

Ik denk dat ik deze vergelijkbaar vind met Monsters Inc. Kijkt prima weg, maar op een of andere manier is het nooit echt een van m'n favorieten geworden, hoe leuk gevonden sommige dingen dan ook mogen zijn.

Hier en daar een hoogtepuntje of een grap die werkt, maar voor de rest een middenmoot-Pixar.

3,5*

Wat een ontzettend simplistisch gedoe zeg. Meteen in de eerste 20 minuten krijgen we al die slaapverwekkende issues tussen de twee. Sam kan het blijkbaar niet aan, en daar moeten we het maar mee doen. Het wordt in de rest van de film niet duidelijk waarom hij zo is. Iets met z'n pa, maar krijgen we daar eigenlijk ooit opheldering over? De laatste 20 minuten zijn al helemaal niet meer om door te komen, gaat nergens meer over hoe dat uitgewerkt is.

Wat chronologie betreft sluit ik me aan bij mjk87, zelfs Christopher Nolan zou zeggen 'nou, dit hoeft niet.'

Echt slecht en amateuristisch ziet het er allemaal niet uit trouwens, maarja, daar heb je ook niks aan als het verhaal gewoon niks is. Die onderwatershots zijn trouwens wel om te huilen. Een regelrechte Blue Lagoon-ripoff en ergens ook heel typisch Nederlands (hoewel ik zo even niet weet waar ik het vaker gezien heb). Echt zo'n zouteloze poging om het artistiek te maken.

Het is niet eens echt slecht op een Johan Nijenhuis-niveau, maar vooral héél erg overbodig en zonder ook maar een greintje inhoud of diepte.

Apart trouwens dat dit van de EO is. Verklaart het gebrek aan het wat explicietere naakt en seks, maar de boodschap (als er al eentje inzit) 'je jong settelen is ook niet alles', is wel een vreemde in dat licht.

1,5*

Ik ben zeker niet de moeilijkste als het om rampenfilms gaat, en Emmerich is natuurlijk een grote naam in het genre, maar wat was dit? Naast dat het plot behoorlijk vergezocht is en eigenlijk niet serieus te nemen, liet de uitvoering ook nogal te wensen over. Een allegaartje aan personages die het moeten doen met een uiterst rommelig script.

Met name de tweede helft, als de drie hoofdpersonages op de maan zijn en de andere personages op de aarde krijg het een soort ‘and meanwhile…’-structuur die gewoon wat onbeholpen overkomt. Zeker omdat het avontuur van de aarde-personages er nogal aan de haren bijgesleept wordt (dat ze bedreigd worden door die bende gasten is gewoon irritant) en het maar een bij elkaar geraapt zooitje is van wie hun sores me eigenlijk niks interesseerden.

Het spektakel, waar je de film dan voor kijkt (ik in ieder geval) is op momenten wel oke (er vliegen weer wat schepen en zo in het rond), hoewel ik op zich nog wel iets meer van de mayhem op aarde had willen zien. Je ziet ook helemaal niets tot nauwelijks iets van de wereldbevolking en de mensen, slechts de maanbrokken die neerdalen op een ogenschijnlijk onbewoonde aarde. Had toch meer ingezeten denk ik. En sorry, maar het hele gedoe op/in de maan was voor mij qua plot zo vergezocht en absurd dat ik die stukken, hoewel ze er prima uitzien, vrijwel alleen heb gekeken met een ‘waar kijk ik naar-houding. Dit idee kon gewoon echt niet.

Het is dat ik dit zag in een bioscoopsetting (een lege zaal voor onszelf ook nog eens!) wat in ieder geval de beleving goed doet, maar voor de rest is dit toch een zeer matige rampenfilm. Jammer, had op zich meer verwacht, zelfs voor Emmerichs doen.

Kleine 2,5*

Tja, weet niet zo goed wat ik ermee moet. Het jeugdgedeelte wist nog wel de aandacht vast te houden, maar vanaf de volwassenheid vond ik het stevig inkakken en had ik moeite om het uit te zitten.

Ik heb altijd wat moeite met personages die zo stil zijn en niets zeggen en ik vond Chirone dan ook -ondanks zijn moeilijkheden- niet het meest boeiende personage om te volgen. Daarbij vond ik het seksualiteit-aspect niet zoveel voorstellen. Prima als dit een film is over een zwarte jongen uit een moeilijk milieu, maar als deze film zich wil profileren als eentje die homoseksualiteit in het zwarte milieu aankaart dan hebben de makers zich er wel vrij laks en makkelijk vanaf gemaakt (maar misschien lag dat ook aan mijn eigen verwachtingen).

Stijltje is wel oke, niet altijd even prettig om aan te zien qua camerawerk maar zorgt wel voor een eigen gezicht.
Het acteerwerk is prima, maar eigenlijk liet alles me volstrekt koud. Geen hoogvlieger dus, laat staat een Oscarwinnaar (en al helemaal niet tegenover La La Land, maar goed, let's not go there).

3*

Eerste Wes Anderson die ik zie. Kon er niet zo heel veel mee. Steeds als ik dacht dat het wel wat ging worden nam de film weer een rare wending. Wat meer scenes en screentime voor Suzy en Sam samen had het geheel nog kunnen redden, maar het wat vreemde padvinderij-sausje zorgde uiteindelijk maar voor een knullig geheel, wat mij in ieder geval niet heeft weten te pakken. Zeker naar het einde toe werd het behoorlijk vervelend.

Het is soms aardig creatief geschoten, maar verhaaltechnisch vond ik het niks, en ook de toon van de film kwam voor mij niet zo goed uit de verf.

2* - 2,5*

Erg uitgekeken naar deze nieuwe Leigh. Ken hem nog niet zo heel lang, maar ben ondertussen wel echt fan van de meeste van zijn films. En dan deze keer ook nog eens over een onderwerp dat mij zeer aanspreekt; schilderkunst in de 19e eeuw.

Dacht dus eigenlijk dat het al niet meer stuk kon, maar ik begon toch wel teleurgesteld te raken toen de eerste stemmen hier op MM niet mals waren. Heb bewust geen reviews gelezen, wilde het eerst voor mezelf zien.

Het is natuurlijk lastig te vergelijken met het hedendaagse, directe en volkse van zijn eerdere films. Al is het maar omdat de manier van spreken vrij toneelachtig en soms hoogdravend is. Is in het begin even wennen, maar daarna vond ik het eigenlijk wel aangenaam wegkijken. Sowieso vind ik de 19e eeuw altijd een fijne tijd. Die scenes bij de academie waren toch wel behoorlijk vermakelijk gedaan, wat een wereldje was dat. Ook de rest van alle omgangsvormen en gesprekken zijn leuk, met best nog hier en daar wat humor.

Waar bij de meeste Leighs de cinematografie echt op het tweede plan komt had het hier wat mij betreft regelmatig de hoofdrol. Hoe kan het ook anders met een thema als dit. Heel mooie kadering, setting, kleuren, kostuums, natuur en in de interieurscenes een mooi gebruik van de lichtinval. Moest regelmatig denken aan Vermeer, maar ook wel aan Rembrandt, de impressionisten, Friedrich en natuurlijk Turner zelf. Kan natuurlijk mijn eigen interpretatie zijn, maar schilderachtig was in het ieder geval wel vaak.

Het enige waar wat op af te dingen valt is het verhaal en het personage Turner zelf. Als slice of life (of rise and fall) stelt het niet zoveel voor. Tegen het einde komt van zijn kant wat voorzichtige mopperij op de nieuwe uitvinding fotografie, en hij wordt op den duur wat beschimpt door het publiek, maar erg veel naam mag dat wat mij betreft allemaal niet hebben. Eigenlijk ook een best aparte keuze dat de laatste fase van zijn leven zo belicht wordt, aangezien dat nu blijkbaar niet de meest spetterende tijd uit zijn leven was.

Hij blijft als persoon ook redelijk ongrijpbaar. Heb het idee dat hij neergezet is als een niet-aimable man - hij ontkent zijn kinderen, verkracht en passent de dienstmeid - maar ik kon het niet helpen om sympathie voor hem te voelen, hoe vaak hij ook onverschillig gromde en knorde. Vond het een prima prestatie van Timothy Spall.

Overigens kan ik me niet bijzonder storen aan eventuele historische onjuistheden. Alles wat Lemstra zegt vind ik geen dealbreakers. Er wordt aan sommige dingen misschien niet voldoende of geen aandacht besteed, maar dat wil niet zeggen dat de film op zichzelf geen waarde meer heeft. Ik bekijk dit toch eerder als een (wellicht wat vrij geinterpreteerd) werk van Leigh over een schilder anno 1850, dan als een vlekkeloos getrouwe biopic. Dat past naar mijn mening ook niet echt bij zijn manier van werken. Maar ik heb misschien makkelijk praten omdat ik zelf weinig tot niets van Turner als persoon wist.

Het laatste kwartier dooft het allemaal wat uit - iets waar films van Leigh wel vaker last van hebben - en dan begin je de tweeënhalf uur wel te voelen.

Als biopic valt er misschien het een en ander op aan te merken, maar ik vond het desondanks een erg mooi en vermakelijk kijkje in de wereld anno Turner.

voorzichtige 4*

Sterke film over een tijdperk en een plaats waar slechts de witte man het voor het zeggen heeft. Zet een schrijnend beeld neer van de manier waarop vrouwen ondergeschikt zijn en zeker zwarten, ook al is de slavernij op papier afgeschaft, nog steeds min of meer in dienst staan van.

De film kent mooie momenten als het wil laten zien dat de overeenkomsten en niet de verschillen tellen. De beide moeders die voor elkaar klaar staan en zich herkennen in het leed van de ander, en de twee oorlogsveteranen die na de oorlog hun plek in de maatschappij moeten terugvinden na trauma ofwel racisme.

Het begint allemaal redelijk onderhuids, maar laat steeds meer het schokkende racisme zien als op het einde ook de Ku Klux Klan ten tonele verschijnt. Een harde film over een hardvochtige locatie en tijd in Amerika (je zou soms denken dat de film zich 100 jaar eerder afspeelt) die daardoor eigenlijk wel heel de tijd boeiend blijft.

4*

Zucht, waar te beginnen. Het is vooral mega overbodig, wat moet je ermee. Om dertig jaar na dato nog een matige origin story van Mufasa (en Scar) te bedenken, doe gewoon lekker niet. En dan ook nog Timon en Pumba erin willen stoppen, die zijn in deze film echt de meest overbodige personages ooit. Had ze gewoon weggelaten, want leuk zijn ze absoluut niet, alleen maar flauwe meta-opmerkingen.

Verder is het een hoop achtervolgingen van hot naar her, een saai onlogisch plot en liedjes die soms wel oke-ish zijn (ik herkende Lin Manuel Miranda) maar verder ook niet geweldig.

Het enige dat het nog enigszins een mooi en herkenbaar gevoel geeft soms is de muziek uit de originele film, maar dat verdient deze film niet vind ik.

2*

We hadden deze film vroeger op video, en dus als kind vaak gezien.

Staat nog steeds vind ik. Mooie sfeer, goede muziek een aantal sterke actiescenes en een leuk en origineel thema.

Soms wel iets teveel kinderachtige grapjes en dingetjes. Ik vind de rol van Muchu aan de ene kant leuk, aan de andere kant soms niet helemaal passend bij de ingetogen Chinese sfeer. Na zo vaak Shrek te hebben gezien kon ik de vergelijking met Donkey ook niet helemaal negeren, maar daar kan deze film niks aan doen natuurlijk.

Ook de muziek bij de aftiteling vond ik niet passend. Had daar graag iets sfeervollers gehoord, in plaats van zo'n boyband-liedje.

Had hem iets sterker gevonden als hij in zijn geheel iets volwassener was geweest, zoals bijvoorbeeld Hunchback of the Notre Dame. Maar het blijft natuurlijk een Disneyfilm.

4*

Toch nog even een kerstfilm meegepakt, op derde kerstdag.

Leuke film, mooi gemaakt. De mix tussen Muppets en het oude verhaal van Dickens werkt best oke, en is op momenten serieus ontroerend en hartverwarmend. Niet langer en met meer gedoe dan nodig, daar hou ik wel van.

3,5*

De eerste Muppetfilm, en een van de laatste die ik nog wilde zien.

Het is niet de beste of de leukste, daarvoor is alles wat te weinig beklijvend, oogt het allemaal wat brak en goedkoop en is het op momenten wat irritant, zeker met die badguys die ze achtervolgen. Ook zitten er wat mindere liedjes tussen (hoewel ik het over het algemeen altijd wel leuk vind als er een liedje komt).

Maar de muppets zelf zijn eigenlijk gewoon altijd leuk om te zien, zeker in deze film waarin je dan ziet hoe het allemaal begonnen zou zijn. Dus het is wel uit te kijken, maar voor de rest geen hoogvlieger.

2,5*

The Muppets én Ricky Gervais. Dat kan niet meer misgaan zou je denken. Toch is dit een van de minder geslaagde Muppetfilms die ik gezien heb.

Alles is nogal rommelig en all over the place. Dat zorgt er ook voor dat ik over alles eigenlijk gemengde gevoelens heb. De liedjes zijn eigenlijk best leuk, maar zijn allemaal enorm willekeurig en iets te talrijk aanwezig. De casting en personages slaan nergens op (Ty Burrel casten als zo'n Fransman, Tina Fey als Russin, waarom?), maar toch zijn die rollen op zich wel leuk gedaan. Die van Ricky Gervais overigens niet echt. Als je hem cast doe er dan ook iets leuks mee. En de grappen zijn soms wel geslaagd, maar vaak ook helemaal niet. Echt een ratjetoe. Het heeft ook iets amateuristisch soms, bijna alsof het expres allemaal heel knullig is. Terwijl het wel opgezet is als redelijk grote film, zo met Londen als decor.

Vreemde film. Kan niet zeggen dat ik hem stom vond, maar ook zeker niet dat ik hem goed vond.

2,5*

Gisteren eigenlijk bij toeval de Muppetshow 'ontdekt'. Ik kende ze natuurlijk al wel, maar eigenlijk nooit echt iets volledig van gezien. Best gek, want ik vind alles met de muppetpoppen, ook in Sesamstraat, en dan vooral de liedjes, hartstikke leuk.

Deze maar eens gekeken dus.

Er zit wat doldwaas gedoe tussen dat waarschijnlijk leuk is voor kinderen, maar gelukkig heeft de echt leuke humor wel de overhand. En - de reden dat ik op deze film stuitte - dat liedje met de baby-muppets is echt mega-schattig, awwww. Makkelijk het hoogtepunt van de film, jammer dat - naar ik begrepen heb - die babymuppets niet vaker gebruikt zijn.

Liedjes hadden wat leuker gekund, maar de humor en feelgood maken een hoop goed. Een sympathieke film, in deze donkere tijden.

3,5*