Opinions

Nou dit was echt helemaal niks. Ergens tussen de regels door zit er een relatie tussen de twee, maar de film doet erg zijn best om alles zo impliciet mogelijk te houden. Nu is dat nog niet eens het grootste probleem, dat is meer het hele ergerlijke intellectuele 'we dragen coltruien zonder een bh eronder en praten over vage dingen'-sfeertje. Kon er heel weinig mee. Net als het ergens heen lijkt te gaan tussen de twee is de film ook alweer afgelopen.

Irritante navelstaarderij dit, geen idee waarom dit gemaakt is, doe iets anders (iets nuttigs) met het geld (en dat denk ik eigenlijk nooit bij films).

1,5*

Moeilijk om hier iets over te schrijven. Het is in ieder geval een film met een hele hoop sfeer. Dat is voornamelijk te danken aan hoe en waar het gesitueerd is. Het lijkt zich af te spelen in een andere realiteit. Zo werd het me bijvoorbeeld nooit helemaal duidelijk in welke tijd het zich afspeelt. Ik dacht eerst jaren 70, door bijvoorbeeld de bus en zijn oude telefoon, maar later dacht ik weer een hedendaags supermarkt-assortiment te zien, en euro's. Ook stond er bij het reisbureau een computer. Het gaf het voor mij een soort bevreemdend sfeertje, nog afgezien van het eigenlijke verhaal.

Het verhaal zelf vind ik erg lastig te duiden, want ook dat is niet zuiver realistisch.

Waar het in het begin nog op de lachspieren werkte (het eerste half uur is erg sterk) gaat het van tragisch naar erg bevreemdend. Ik vond het een goede film door de sfeer en het gevoel die het oproept (en uiteraard de acteerprestaties), maar naar het einde toe vond ik het wat teveel uit de bocht vliegen allemaal. Kan zijn dat Ebbinge wat al te veel hooi op de vork heeft genomen wat betreft symboliek, vervreemding en script. Kan natuurlijk ook dat ik er gewoon te weinig van gesnapt heb en dat de film om herziening vraagt. Iets concreter had ik niet erg gevonden in ieder geval.

Twijfel nu nog tussen 3,5* en 4*.

Een film die lang mysterieus blijft in waar het heen gaat, of waar het precies op focust. Daardoor blijft het op zich tot het einde toe spannend, maar voelt het soms ook wat verwarrend aan.

Het is wat rommelig dat we zowel dingen zien vanuit het oogpunt van Elizabeth de actrice, als vanuit de kant van Joe die in de relatie zit met Gracie. Ook Gracie zelf blijft, hoewel er tipjes van de sluier worden opgelicht, best wel een mysterieuze vrouw waar je meer van wil weten. Dat ze een paar keer huilt om de kleinste dingen zegt wel iets over haar psychische gesteldheid en mentale ontwikkeling, en je krijgt ook de indruk dat ze Joe behandelt en controleert als een soort kind, maar echt expliciet wordt dat allemaal nooit en als kijker moet je vooral zelf maar invullen in wat voor soort dynamiek zich dit allemaal afspeelt.

Ook wat Elizabeth precies denkt over alles wordt nooit echt heel duidelijk. Het lijkt alsof ze het seksuele aspect wel interessant vindt, meer dan alleen voor haar eigen rol, ook omdat de film daar nogal op focust, (wat ze vertelt in de klas, de scène die ze alvast oefent in de pet shop, het leek zelfs alsof ze aan het masturberen was tijdens het oefenen van die monoloog, maar wellicht heb ik dat er zelf van gemaakt) maar ook dat blijft redelijk vaag en voer voor verder nadenken, net als eigenlijk de hele film.

Wat het einde betreft, ik neem aan dat het vrijlaten van de vlinder een metafoor was voor zijn eigen vrijlating, en dat hij, nu zijn kinderen hun highschool diploma hebben hij Gracie kan verlaten.

De visuele stijl is zomers en dromerig maar heeft ergens ook een beetje iets suffigs ouderwets. Alsof je een film uit 1996 zit te kijken. Dat is wellicht de camp waar anderen het over hebben, maar vraag me af waarom daarvoor gekozen zou zijn.

Aparte film.

3,5*

Ik dacht dat dit weer een vrij typisch licht-hipster indie highschoolfilmpje ging worden zoals je er wel meer hebt tegenwoordig, maar deze heeft toch wel wat fijne en originele kenmerken die het net wat extra's geven. Met name het personage Greg met zijn grappige persoonlijkheid (voortkomend uit onzekerheid en zelfhaat, wat ik altijd fijne en interessante eigenschappen vind in een mens) tilt deze film toch wel boven de middelmaat. Wat een lieverd, ik zou hem zo tegen mijn borst willen drukken. En natuurlijk de filmpjes die hij en Earl maken. Hoewel misschien ergens te 'kijk ons raar en quirky zijn', is het toch heel creatief en grappig gedaan, je krijgt bijna zelf zin om van die filmpje te gaan maken.

De film verliest af en toe wat focus waardoor het soms wat rommelig is, maar verder is dit toch een heel vermakelijke film, die een aparte maar wel geslaagde mix is tussen luchtige absurditeit en eerlijk drama.

3,75*

Heb 'm vandaag voor de tweede keer gekeken (na jaren) en vond het toch wel weer een komische en vaak ook mooie film. Het kleine jongetje vooral vind ik zó lief en grappig.

Het personage van Miranda July vind ik aan de ene kant heel lief en mooi, en ook wel inspirerend, maar ik had ook af en toe dat ik haar gedrag niet helemaal kon plaatsen. (Wat is de bedoeling van dat fotolijstje dat ze geeft aan de ex-vrouw van Richard, bijvoorbeeld?)

De plotjes zijn wel erg simpel en rustig, het is een echte kabbelfilm die het van subtiliteiten en absurditeiten moet hebben. Waardoor ik me goed voor kan stellen dat mensen het saai vinden of denken 'waar kijk ik naar'.

Had van mij nog wel 20 minuten langer mogen duren, miste nu een beetje een climax.

Twijfel tussen 3,5* of 4*

3,5*

Vanaf de allereerste scene heb ik me gestoord aan de overacting van Emilia Clark. Vooral haar wenkbrauwen en voorhoofd deden gezellig mee.

Ik trek haar toch een stuk beter in Game of Thrones, waar ze de gezichtsuitdrukkingen en de quirkyness gelukkig achterwege laat.

Ook de voorspelbaarheid van het geheel stond me eigenlijk meteen nogal tegen. Je ziet precies hoe het gaat lopen, de verbitterde Will die er geen zin in heeft, vrolijke onhandige Lou die er wat van wil maken, en goh wat een mysterie of dat ooit goed zal komen.

Gelukkig wordt het vanaf ongeveer een uur beter. De band tussen de twee werkt toch wel, en ook Emilia Clark weet iets minder te irriteren. Doordat het een kleurrijke en frisse film is is het allemaal wel prima uit te kijken, en voor een romance ben ik altijd wel te porren.

Net allemaal wat te voorspelbaar en standaard, maar werkt uiteindelijk best voor de wat meer romantische zielen onder ons.

3,5*

Erg grappig af en toe, en daarom dus zeker geen doorsnee High School-film. En wat zien alle meiden (en vooral Lindsay) er heerlijk uit, ik zou er bijna lesbo van worden.

Fijn om naar te kijken dus, maar helaas krijgt de film net geen 4 sterren doordat het na ongeveer een uur toch weer de clichematige moralistische kant opgaat, terwijl de film zo sterk en cynisch begon.

Daarom 3,5*

Wat een fijne film. Ik ben altijd enigszins terughoudend als het gaat om niet-Europese of -Amerikaanse films, omdat ik toch altijd verwacht dat het wat verder van me af zal staan, maar dit was juist erg herkenbaar, modern en westers.

Ik hield altijd al wel van films die een stad als decor hebben. Het thema dat er aan opgehangen wordt is niet echt een heel verrassende, maar wel een die creatief uitgewerkt is, en waar ik me erg bij thuisvoelde. Toevallig genoeg kwamen er dingen voorbij, al was het soms maar kort, waar ik me erg in kon vinden, zodanig dat het leek alsof deze film soms een persoonlijke knipoog aan mij gaf.

Het album In Rainbows van Radiohead, een fragment uit Manhattan van Woody Allen, tot aan het idee over zwemmen van de hoofdrolspeler aan toe. Ik zou het wel willen doen, maar alles er omheen staat me zo tegen. Precies wat ik zelf ook altijd denk.

Echt een mooi rond uitgewerkte film met erg leuke details. Het enige jammere is misschien dat we niet daadwerkelijk de romance tussen de twee zien ontstaan, (maar dat is weer de zwijmelende romanticus in mij die daar stiekem altijd op zit te wachten) en het feit dat ze een raam krijgen een heel leuke vondst is waar uiteindelijk te weinig mee wordt gedaan. Zeker omdat ze elkaar daarna ook nog op de chat ontmoeten, wat ik wat overbodig vond overkomen.

Einde had dus beter gekund (hoewel ik de Waar is Wally-ontknoping eigenlijk wel weer schitterend vond) maar tóch krijgt hij een 4.5* van me. Hartverwarmend.

Trailers en stukjes op tv vertellen me altijd al dat dit absoluut niet mijn humor is, maar ik besloot maar eens te gaan kijken om een meer gefundeerde mening te vormen.
En inderdaad, het was bijna nog erger dan ik dacht. Ik vind het best schokkend dat nog zoveel mensen kunnen lachen om dit soort 'humor'. Ik heb werkelijk waar niet een keer gelachen, en heb zo'n beetje alles kunnen voorspellen. Zodra hij naast die baby ging staan wist ik al dat die baby over hem heen ging kotsen, ik wist gewoon dat hij de urn zou raken met de kurk, enz etc.

Naast de complete non-humor is het verhaal zelf natuurlijk ook zo mager als je je maar voor kan stellen. Wat ontmoetingen, wat dingen die aan de lopende band misgaan (wat vinden mensen toch grappig aan dingen die misgaan?) en het klootjesvolk kan blijkbaar weer anderhalf uur de broek volpiesen.

De acteurs, vooral die vriendin van Greg en zijn schoonmoeder zijn vreselijk irritant.

Niks tegen Ben Stiller verder trouwens, hij doet het gewoon goed, is een heel degelijk acteur voor dit genre, hij wekte zelfs nog wel sympathie bij me op.

Dankzij hem is dit niet 1 ster maar nog 1,5.

Als de 'Fin' op het einde de leukste grap is dan weet je het wel.

Ik ben echt de flauwste niet als het gaat om dit soort films, maar dit is zelfs mij te gortig. Een mager verhaal en slechte humor vallen te verwachten, maar ook op spektakelgebied worden zoveel kansen gemist. Zo'n dobberende mensenmassa in de zee is best een leuke setting voor een gave scène, maar daar wordt amper iets mee gedaan. Zowat geen enkel mooi overzichtsshot van de Meg die zich tegoed doet aan wat lekkere hapjes en geen druppel bloed te zien in het water. Als je qua rating niet meer kan laten zien dan moet je er gewoon niet aan beginnen (zelfs het hondje en het dikke kind blijven leven, mijn god!).

Als de Meg op het einde uit het water springt krijg je zelfs geen gaaf shot van veraf. Zoiets is toch moviemaking 101 zou je denken, dat kan ik nog bedenken.

Had hiervoor nog nooit een film met Statham gezien, maar vond hem en zijn rol ook afschuwelijk. Een beetje op de automatische piloot one-liners afleveren. Dan zie ik 100x liever een Dwayne Johnson. En die Chinese vrouw was ook niet te doen zo slecht.

Eigenlijk 2*, want sommige momenten met de Meg zijn wel vermakelijk, maar als je zo'n soort film (die toch al gauw leuk kan zijn) zo slecht aflevert dan verdien je ook nog een halve strafpunt.

1,5*

Pff. Met zo'n gemiddelde en het vooruitzicht van zes uur lang Italiaans levensverhaal verwachtte ik véél meer dan dit. Jammer dat ik deze zes uur had kunnen besteden aan maar liefst vier andere en wellicht betere films.

Heb nu eigenlijk een beetje hetzelfde gevoel als bij Boyhood. Het lijkt wel alsof het bejubeld wordt omdat het een grote tijdspanne behandeld, niet om de geweldige inhoud.

De eerste drie uur gaan op zich nog best, maar dat is eigenlijk meer de verwachting over wat komen gaat dan dat het daadwerkelijk interessant is. De laatste drie uur zijn een enorm bittere kluif, die ik voor het gootste deel op anderhalve snelheid heb zitten bekijken.

Wellicht dat het, ook voor het kijkcomfort, beter was geweest om de film op te delen in 8 stukken van 45 minuten, zodat het meer een tv-serie wordt. Hoewel het dan nog steeds hetzelfde probleem heeft; het wordt niet op zo'n manier gebracht dat het impact heeft. Het mist echt aan spanningsboog. Het zou flauw zijn om te zeggen dat er niks boeiends gebeurd, er zitten wat potentieel emotionele en dramatische verhaallijntjes in, maar waarom raakt het me dan niet? De dood van Matteo moet de tweede helft van de film denk ik de spil en het emotionele hart zijn, maar zijn dood deed me niks omdat zijn personage nooit duidelijk wordt. Eigenlijk is het zelfs wel lekker dat je van zijn ergerlijke personage en verhaallijn af bent. Ook Sara met haar moeder in de gevangenis heeft me geen moment geboeid, en de mental case was gewoon ronduit irritant.

Wellicht was 35 jaar behandelen wat te ambitieus? Denk dat daar de crux zit. Was dit nu een serie met meerdere seizoenen dan was het misschien al anders geweest, maar zes uur is denk ik alsnog (!) te kort om een verhaal als dit met voldoende diepgang te vertellen. Alsof je een langlopende serie met ouderwordende personages in één seizoen propt en dan verwacht dat het impact heeft.

Jammer ook dat het zo humorloos is. En door de ontbrekende spanningsbogen spanningsloos. En seksloos trouwens ook. Kan zijn dat dat totaal aan mij ligt, dat ik wat veel films gezien heb waarin iedereen vrijelijk van bil gaat, maar enige preutsigheid viel me wel op, en dat voor een Europese film uit deze eeuw. Goed, is misschien ook niet echt belangrijk.

2*, niet zozeer omdat het mega-slecht is, wel omdat het me nauwelijks heeft vermaakt.

Ik heb tot nu toe nog niet echt goede ervaringen gehad met Lars von Trier, dus weet eigenlijk niet helemaal waarom ik deze ging kijken. Was denk ik toch te benieuwd naar het thema.

Het eerste deel is apart, in de zin dat het tegelijk reëel en surreëel is. Het bruiloftsfeest heeft een beetje een Festen-achtige sfeer (voor zover ik me die film nog kan herinneren). Dat heen en weer gedraal en rare gedrag van Justine telkens als je denkt dat het feest wel klaar is, je wordt er zelf bijna naar van en het gaat ook een beetje lang duren op een gegeven moment. Sommige dingen die gebeuren snap ik ook niet echt (dat ze seks gaat hebben met die Tim en buiten gaat plassen?), maar daar zal ik dan wel niet arthouse genoeg voor zijn ofzo.

Vervolgens deel 2, waarin je ziet dat Justine nog verder depressief is geraakt en op het kasteel van haar zus en zwager verblijft terwijl de planeet Melancholia dichterbij komt en wel/niet een gevaar vormt voor de aarde. Net toen ik het eigenlijk helemaal zat was waren de laatste 20 minuten op zich nog wel oke als blijkt dat het onvermijdelijke te gebeuren staat en Claire panikeert (trek dat hoofd van Charlotte Gainsbourg niet, maar hier zette ze wel een sterke rol neer op het einde).

Tja, wat moet je uiteindelijk met de twee delen als combinatie en met het geheel?
De film moet het voor mij meer hebben van een aantal losse elementen; de originele sfeer, de cinematografie en het geluid (die vogels ’s ochtendsvroeg bijvoorbeeld en het lage gerommel van de planeet), en zo nog wat dingetjes die soms wel voor een aardige scène zorgen, maar als geheel vind ik het niet per se heel sterk.

3,25*

Mijn 500ste stem op deze site, dat moest wel een bekende topper worden, vond ik.

Ik heb 'm vrij lang niet willen kijken, ondanks dat ik wat mensen ken die dit als hun favoriete film hebben. Ik moest van mezelf eerst wat een wat meer ervaren kijker worden die wat beter kon omgaan met aparte plotconstructies. Anders zit ik mezelf alleen maar te frustreren en kan ik 'm wellicht niet op de juiste waarde schatten.
Nolan is trouwens zeker niet mijn regisseur. Zijn megalomane humorloze manier van film maken staat me nogal tegen, hoewel zijn films natuurlijk meestal niet slecht zijn.

Deze film daarentegen stond me zeker niet tegen, hoewel het zeker al de ambitie en ernst heeft die in zijn latere films terugkomen. Ik was tot de helft van de film behoorlijk tevreden met mezelf dat ik hem zo goed volgde, maar op een gegeven moment raakte ik toch de draad kwijt, meer door het plot zelf dan door de vorm overigens. Hij heeft waarschijnlijk nog wel een kijkbeurt (of meer) nodig om hem helemaal te vatten, maar ik vind nu al, van de 80% die ik begrijp, dat het een behoorlijk goede en slimme film is. Niet alleen erg creatief van vorm en opzet, maar ook een verrassende plotwending waar ik altijd erg van hou in films. Zeker dat soort films herkijken met 'de kennis van nu' vind ik heerlijk om te doen.

Ik geef 'm voor nu een ruime 4*, maar kan me voorstellen dat ik hem in de toekomst ga verhogen.

Voor een film die zo'n modern thema behandelt is het allemaal wel behoorlijk traag. Zeker omdat het allemaal vrij voorspelbaar is, en elke arc eigenlijk nergens echt heel boeiend of verrassend wordt.

Neemt niet weg dat het best aardig wegkijkt, en allemaal wel verzorgd in elkaar zit. Maar zeker na 'Disconnect', die eigenlijk vrijwel hetzelfde thema behandelt, voelt het allemaal wel behoorlijk 'goh, we maken nog eens een film over de huidige tijdsgeest'. Gameverslaving, porno, die eeuwige tekstberichtjes in beeld (lijkt wel alsof dat een must is in films anno nu) het komt allemaal weer voorbij.

Overigens ontging me een beetje het nut van die 'pale blue dot' sequence, en wat precies de link was met de film zelf. Wat mij betreft wordt daar de plank toch wel misgeslagen, en overschat de film zichzelf thematisch behoorlijk.

Niet slecht, maar ook nergens echt opzienbarend.

3* - 3,5*

Erg leuke film, vooral omdat ik ook nogal allergisch ben voor die hele haute cuisine-bullshit. Ik kon me in het begin van de film dan ook behoorlijk vinden in het personage van Anya Taylor-Joy en erg lachen om de gerechten en alle poeha er omheen.

Naast dat de film de hele cultus rondom zo’n chef en menu en wat er allemaal voor buitenissigheden worden verzonnen op de hak neemt lijkt het ook de werkdruk en ‘gevangenis’ voor de chef zelf aan te snijden. Het is niet voor niets dat een aantal chefs ter wereld (en in Nederland een paar jaar terug) al hebben aangegeven te willen stoppen op Michelinniveau omdat dat amper vol te houden is. Dat iedereen relatief makkelijk meegaat in hun naderende dood – zeker de hele staff – lijkt mij meer te staan voor de hele sekte-achtige sfeer die is ontstaan rondom beroemde chefs en werken in zo’n keuken waarin het telkens gekker moet, hoewel ik niet weet of het hele ‘iedereen moet dood’ ding nou echt heel sterk was bedacht of uitgewerkt.

Op het einde lijkt chef Slowik even zijn passie voor voedsel terug gevonden te hebben als hij een simpele maar eerlijke cheeseburger moet maken. Margot heeft het begrepen waar het eigenlijk om draait, heeft gewonnen, mag weg.

Maar goed, los van alle achterliggende metaforen en ideeën vond ik het gewoon een heel plezierige film om te kijken. Grappig in zijn satire, over de top af en toe, verrassend, grotesk en met een leuke stijl en sterke pacing. Hoe de gangen bijvoorbeeld een voor een gepresenteerd worden in beeld als een soort hoofdstukken, gewoon leuk gedaan.

4*

Brigitte Bardot is prachtig, en de algehele stijl is best fijn voor het oog (net als het mooie Capri met het bijzondere huis en de meeste camerastandpunten), maar verder denk ik niet dat ik echt veel kan met Godard (dit is mijn derde).

Het is op zijn best soms wat Woody Allen avant la lettre, met 2 personages die al pratend door het huis lopen en in en uit beeld verdwijnen. Maar dan inhoudelijk allemaal een stuk humorlozer en vervelender.

De achtergrondmuziek doet ook nogal random aan, het zwelt op de raarste momenten aan, midden in wat lijkt een casual dialoog. Ook het geluid zelf is op momenten enorm slecht en de beeldkwaliteit wisselt ook nogal eens.

Geen idee of dat allemaal expres is, Godard kennende wel, allemaal wat spielerei met vorm, net als dat heen en weer pannen van de camera, maar echt geslaagd vind ik dat allemaal niet echt. Alleen het kleurgebruik, waardoor ik nieuwsgierig werd naar deze film is inderdaad wel de moeite waard.

Inhoudelijk zie ik vaagjes wel wat Godard probeert te doen, maar heel boeiend vond ik dat verder niet.

Het bijzondere is dat de film tegelijkertijd oppervlakkig en diepgaand (tot op het pretentieuze af) is. Hoewel de film in theorie misschien boeiend is, vond ik het in de praktijk, afgezien van het visuele toch een te taaie zit voor een hogere beoordeling.

kleine 3*

Tja, wat moet je ervan zeggen. Eigenlijk vond ik het een redelijk zwakke docu. De makkelijke traan is duidelijk vermeden, maar misschien wel een beetje té hard. Het zegt genoeg dat het me nergens echt aangreep, terwijl er toch weinig voor nodig is om me te emotioneren.

De invalshoeken van Van Erp zijn soms best verrassend, maar vaak ook weer helemaal niet. Best origineel hoor, en waarschijnlijk heel 'van Erps', om origamiënde bejaarden te laten zien, of een Russisch vrouwenkoor, maar wat moet je ermee? Ook zijn vragen aan de nabestaanden en de fragmenten met hen zijn regelmatig best wel saai door de open deuren die hij intrapt en de weinig interessante gesprekken die dat oplevert.

Alleen de rituelen en het verdriet van de Indonesische (?) mensen sprong er nog wel uit omdat toch een manier van rouwen en copen is die in Nederland minder gebruikelijk is. Het oernuchtere van de twee zusjes was wat dat betreft wel een apart contrast.

Wellicht een verkeerd verwachtingspatroon van mijn kant, maar voor een documentaire die nota bene als titel 'het verdriet van Nederland' heet vond ik er eigenlijk maar weinig verdriet inzitten. Duf, afstandelijk, en ook een beetje richtingloos geheel.

2,5* (ook weer niet bar slecht ofzo).

Jammer. Je hebt een zwaar thema waar je dramatisch gezien van alles mee kan, en ook de vorm van de film - vaak pure, basic registratie - werkt op zichzelf goed, maar het wordt uiteindelijk toch te saai. Lange shots van een skiënde, hapjes-uitdelende, of strijkende vent, tja, in sommige films werkt het misschien, hier is het alleen een wat gemakzuchtige manier van film maken. Want het punt is na een tijdje echt wel gemaakt; Michael is een pedoseksueel met een kind in zijn kelder, maar leeft desalniettemin een normaal en onopvallend leven.

De film is uiteindelijk nog wel net de moeite waard door een aantal schrijnende momenten, die door het registrerende karakter best goed werken (zoals het ventje dat met hem meeloopt, en uiteindelijk wordt teruggeroepen door zijn vader) maar eigenlijk verwacht ik ook niet minder van een thema als dit.
De afloop is weer wat saaiig allemaal. Het einde is nog wel enigszins suspensevol, wordt het ventje gevonden? maar om nou te zeggen dat het allemaal afstevend op een climax, nee.

Héél krapjes aan voldoende, maar had veel meer ingezeten.

2,75*

Tegenvaller. Begon nog best sfeervol, maar toen Owen voor de tweede keer de auto instapte voelde ik al nattigheid. Erg doorzichtig en flauw. Het was nog wel eventjes leuk hoor, vooral voor de kunstkenner, maar heel het gegeven werd hoe langer hoe storender. Vooral toen ze vanuit de jaren 20 verder terug de tijd ingingen en heel het 'iedereen vindt dat hij te laat geboren is' gegeven tot in den treure uitgelegd werd, dacht ik 'get on with it, in hemelsnaam! Zelfs een zwakbegaafde heeft het nu wel door!'
Ronduit slechte stukken zaten ertussen, zoals met Dali en zijn vrienden.

En weinig inhoud ook, wat hebben we nu eigenlijk van de kunstenaars en van hun werk, en vooral, van die oh zo geweldige jaren 20, gezien? Waarom is die tijd zo geweldig? Los van wat ontmoetingen kan ik me weinig inhoudelijks herinneren.

En dan de ontknoping met de detective, om te gillen zo lachwekkend! Totaal overbodig subplotje.

Het heden was irritant en kluchterig geacteerd en eigenlijk heel de film lang heb ik me gestoord aan Wilsons overenthousiaste geëmmer.

Woody had het beter kunnen houden bij grappige praatfilms zonder al te veel ludiek plot, ten tijde van Annie Hall, want daar was hij duidelijk het beste in. Plank misgeslagen.

Ook nauwelijks gelachen overigens, weet niet of dat de bedoeling was?

Doordat het er mooi uitzag en ik me af en toe nog wel vermaakt heb (ja, toch!) hou ik het nog mild;

2,5-3*

Ik heb getwijfeld of ik deze moest kijken, aangezien ik geen held ben met horror en ik Hereditary, na wat ik erover gelezen en gehoord had, zeker niet wilde zien.
Deze film leek me anders; vooral bij daglicht, weinig tot geen schrikmomenten. Wellicht wat gore, maar dat kan ik op zich wel handelen.

Denk dat het eerste half uur à drie kwartier nog wel het sterkste was. De dood van de twee ouderen die van de klif af springen is voor de film het shiftpunt, maar voor mij denk ik het hoogtepunt.

Daarna wordt alles eigenlijk hoe langer hoe saaier. Op een gegeven moment raakte ik het een beetje zat. Omdat alles zo lang duurt en het vrij lang uitgesponnen is kon ik me er ondanks de steeds erger wordende gruwelijkheden niet meer zo voor interesseren, ook omdat je er een steeds groter 'pff, ja hoor' gevoel bij krijgt. Het point of view van de hoofdpersonen wordt tegen het einde ook afstandelijker, de binding valt wat weg en de angst of directe beleving krijg je dan niet meer echt mee. Dat zorgt ervoor dat je bijna puur als fly on the wall zit te kijken naar een reeks grotesker wordende rituelen die me, ondanks de bizarre inhoud daardoor toch niet meer zo erg konden boeien.

Interessant geschoten en mooi gedaan is het natuurlijk wel, en het heeft ook een vrij uniek sfeertje allemaal, dus daar verdient het nog best punten voor, maar voor de rest kon ik er niet zo heel veel mee.

3*

Om eerlijk te zijn had ik hier minder van verwacht. Vooral hoe sommige scènes opgezet zijn is eigenlijk niet slecht. Zoals wel vaker in zijn films zijn de binnenscènes leuk en spontaan van karakter, met personages die buiten beeld lopen, of juist in een spiegel te zien zijn. Ook sommige buitenscenes in de natuur zijn best aardig gedaan.

Inhoudelijk is het weer een film zoals zoveel Woody Allens; relaties, liefde, seks, met een rol van Woody Allen die het voor mij weer het bekijken waard maakt.

Het is wel jammer dat het zo'n 20 minuten te lang doorgaat. Op het laatst was ik er in ieder geval behoorlijk klaar mee. Ook het gedoe met de geesten voegt niks toe en had eruit gelaten kunnen worden.

Verder weer een vrij prima film, inmiddels de 17e die ik van hem zie.

Kleine 3,5*

Eigenlijk had ik verwacht of gehoopt dat ik me zou kunnen identificeren met de hoofdrolspeler en zou kunnen genieten van zijn zieke spelletjes. Dat er een sfeer geschapen zou worden waarin we zijn haat naar zijn medemens als kijker goed zouden kunnen begrijpen. Zo'n film werd het uiteindelijk niet. Meeleven met de hoofdrolspeler zat er wat mij betreft niet in; wat hij doet is creepy en onredelijk (to say the least).

Het is - in ieder geval het eerste uur - best nog een vrij luchtige en vermakelijke film, een stuk minder spannend en eng dan ik verwacht had, met wat voorzichtig ludieke trekjes rondom het hele kat-en-muis-spel in haar appartement. Des te verrassender als het ineens nogal omslaat en nogal gruwelijk wordt. Vooral het laatste deel rondom het jongere meisje komt ineens vrij onverwacht en is uiteindelijk jammer, hoopte echt dat ze hem er eens flink bij zou lappen.

Verder een lekker compacte film, niet langer of uitgebreider dan nodig, met een wat curieuze toon. Luchtigheid en gruwel balanceren op een dunne lijn met elkaar. De laatste scène, met erachteraan de vrolijke soundtrack zeggen in die zin eigenlijk al genoeg.

Wel teveel een 'tussendoortje' voor een hogere beoordeling.

ruime 3,5*

Erg leuk. Alweer de 16e Woody Allen die ik zie, en ik word nooit teleurgesteld door zijn performance en stijl. Ik ben een groot Woody Allen fan, maar gek genoeg komen zijn films bij mij niet heel vaak boven de 3,5 of 4* uit. Ik kijk eigenlijk vooral omdat ik hemzelf als acteur leuk vind. Zijn films zijn met uitzondering van Manhattan en Annie Hall geen meesterwerken, slechts gemiddelde of bovengemiddelde wegkijkertjes.

Dit is zo'n bovengemiddelde film. Het Griekse element is in het begin wat vreemd, ik weet nauwelijks iets van Griekse mythologie en moest af en toe even nadenken over wat ik er precies van vond, maar uiteindelijk went het wel en valt het wel op z'n plek. Erg leuk!

Ook de rol van Linda is erg goed, en uiteraard weer de teksten die voorbij komen. 'Achilles only had an Achillesheel, I have a full Achillisbody'.

Dit keer vond ik de verhaallijn, iets dat bij de meeste Allens die ik gezien heb vrij ondergeschikt is, ook erg leuk gevonden.

Ja, een Allen die van mij net wel 4* verdient. Helaas een van de laatste films die ik nog moest zien waar hij zelf in zit.

Ik kan Sean Penn niet luchten of zien, maar ik wilde lekkere hapjes Hirsch en Franco niet aan me voorbij laten gaan. Ook het onderwerp sprak me wel aan, dus toch maar gekeken.

Ik was eigenlijk nogal verbaasd dat je bij het begin al weet dat hij neergeschoten wordt. Nu kan het natuurlijk zijn omdat iedereen in Amerika hem kent en dat allang weet, het kan ook zijn om de kijker wat sensatie te beloven in een nergens superopzienbarende film.

Want het eerste uur is nog best fris en interessant, en ook later zijn er kleine momentjes die eruitspringen, maar over het geheel genomen is het tweede uur eigenlijk een (saaiere) herhaling van zetten. Zeker omdat je al weet hoe het afloopt, en dan zit je dus inderdaad te wachten op dat noodlottige moment.
Het jaren '70 tijdsbeeld met gebruik van archiefmateriaal, de kleding en kapsels was overigens wel overtuigend gedaan.

En het moet gezegd dat Sean Penn een leuke rol speelt als flamboyante homoseksueel. De eerste rol van hem die voor mij om aan te zien was.
Voor de rest niet heel speciaal. Op een gegeven moment heb je al die politieke praat en die niet-spannende 'hebben we genoeg stemmers en sympathisanten'-momentjes wel gezien.

Wel weer typisch en bijna lachwekkend dat een film als dit een Oscar krijgt. Nou ja, laten we hopen dat het voor een klein beetje awareness heeft gezorgd in de VS, dan dient het nog enig doel.

3* - 3,5*

edit: oh, hij heeft Beste Film helemaal niet gewonnen, snap niet hoe ik daar dan aan kom.

Toch wel weer naar deze film uitgekeken, net als met Ted twee jaar geleden. En extra leuk om Seth nu eens zelf te zien acteren.

Omdat de film in Nederland alweer razendsnel uit de bioscoop was verdwenen en de MacFarlane-humor hit and miss is verwachtte ik er vantevoren niet teveel van en was het maar afwachten of het meer hit of miss zou worden.

Uiteindelijk is het op het randje. Het is jammer dat Seth wat humor betreft zoveel in huis heeft en dan toch altijd weer teruggrijpt naar poep, scheten en makkelijke seksgrappen. Die ben ik nu onderhand zo beu. Als je dan toch zo nodig ‘foul’ wil zijn, laat dan eens wat tieten zien, maar dat zat er weer niet in blijkbaar.

De film heeft wel mooie sets, een prachtige omgeving, en over het geheel genomen een verzorgde look, hoewel er ook dingen voorbij komen die er onnodig slecht en amateuristisch uitzien.

Cast is wel prima, vooral Neeson verraste me in positieve zin, Theron was erg goed als leading lady, en Neil Patrick Harris kan eigenlijk nooit iets fout doen. Het voelt wat onnatuurlijk om Seth zelf te zien acteren. In het komische is hij vrij goed, maar voor de rest kan hij zich voortaan beter beperken tot waar hij echt goed in is.

Hier en daar is het wel lachen, en over het geheel genomen vermaakt het ook wel, maar beperk alsjeblieft de onderbroekenlol en je hebt een minder goedkoop en puberaal aanvoelende film. Nu kan ik toch niet meer geven dan een magere 3*, en dat komt dan nog voor een groot deel door hoe de film eruitziet. Klein beetje een gemiste kans, gezien het potentieel dat hij in handen had.

Zeker wat animatie betreft mooi en sfeervol, maar het verhaaltje gaat op den duur wat vervelen. Zeker tegen het einde toe wordt het wat pathetisch allemaal, en gaat het een beetje lang duren. Duidelijk meer een film voor tienermeisjes.

Wel weer een film die -net als andere Japanse animatie die ik de laatste tijd heb gezien- uitblinkt in detail en realisme. Vind het toch wel interessant hoe anders Japanse animatie daarin is. Het is grotendeels een film die prima live action zou kunnen zijn, direct vertaalt naar tekenfilm. Zeker wat betreft de aandacht die eraan besteed wordt om zo'n dorpje neer te zetten, en de tijd die er genomen wordt voor bepaalde dingen. Wat The One Ring bijvoorbeeld schreef:

Dat soort dingen vind ik inderdaad erg leuk en bijzonder. Wil toch meer van dit soort films gaan kijken, mits ze dus inhoudelijk iets meer om het lijf hebben dan deze.

3,5*

Heel aardige film, ik miste alleen net een beetje de wauw-factor of iets meer beklijvende gebeurtenissen en sfeer voor een hogere score. Het kijkt wel prima weg, het verveelt verder nooit de hele 2 uur en dat is al heel wat (voor mij). Ventje is ook schattig.

Ik had misschien iets meer interactie willen zien met de Amerikaanse bevolking en cultuur. Moeten de kinderen bijvoorbeeld niet naar school? Het is interessant dat een Koreaanse familie een leven wil opbouwen in de VS, maar als ze alsnog bijna alleen maar met hun eigen gezin te maken hebben had het zich net zo goed in Korea af kunnen spelen en heeft de VS als setting niet heel veel meerwaarde. Had wellicht ook te maken met mijn eigen verwachtingspatroon.

3,5*

Interessant onderwerp en er worden aardige dingen aangestipt, maar door de veelheid aan invalshoeken is alles nogal oppervlakkig uitgewerkt.

Helpt ook niet mee dat die twee minimalist-gasten nogal moeilijk te harden waren. 'I'm a hugger', echt rot op.

Verder wel wat dingen om over na te denken en mee te nemen (voor zover de standpunten en filosofieën uit deze docu je nog niet bekend waren), maar als geheel te zwak.

2,5*

Nee, kon hier niks mee. Too much, qua uitwerking ook totaal all over the place.

Het wil zowel actie zijn als een spannende thriller, natuurlijk sciencefiction, en soms heeft het heel af en toe wat trekjes van een familie-avonturenfilm (een beetje Spielberg-bloed dat kroop waar het niet gaan kon, en ook wel door de combinatie met de score van John Williams die ik niet bij een film als deze vind passen). En door zo'n scène in zo'n kas met van die levende bewegende planten is het weer alsof je in een soort Harry Potter film beland bent.

Wat sciencefiction betreft is er echt een wagonlading aan dingetjes die op je afkomt. Op zich hou ik er altijd wel van om te zien wat voor soort wereld er verzonnen is, en dat was dus af en toe nog wel vermakelijk, maar ook echt weer too much waardoor je, ik in ieder geval, nogal murw raakt van die hele wereld en wat er gebeurt.

Had de film een duidelijke toon of genre gekozen had het wellicht wat kunnen zijn (en dan had er ook zeker een half uur uit gekund), maar nu kon het me na een uur al niet meer boeien, en dan moet je nog lang.

2*, ik zie dat ik een minority ben met mijn slechte beoordeling.

Heel mooi, bijna precies zoals ik Japanse animaties graag zie. Ik zeg bijna, omdat ik vooral hou van al die realistische huiselijke scènes en al die 'magische' dingen tegen het einde voor mij nooit zo hoeven. Ook het hele overkoepelende idee met het ontmoeten van personages in verleden en toekomst was op zichzelf misschien een beetje willekeurig, maar het leverde wel een tal aan leuke en ontroerende scènes op.

Toch vond ik alles rondom het gezinsleven en hoe Kun zich gedroeg het leukst. Laat het maar aan de Japanners over om zo enorm realistisch het gedrag van een vierjarige te laten zien. Tuurlijk, in het echt is het bloedirritant als een kind telkens in huilen uitbarst en dwars is, maar op een of andere manier vind ik het, als het in animatie gegoten is echt geweldig leuk om te zien gewoon omdat er zoveel aandacht besteed wordt aan de details (zoals hij die koekjes in een rij op tafel legt bijvoorbeeld, dat soort realisme in scènes kan ik echt van genieten).

Verder ook weer prachtig geanimeerd, de sfeer van de elementen die telkens verandert in alle segmenten, van heet zomers (dat de kleuren bijna wit zijn) tot wat grauwer regenachtig, en vervolgens dan weer het moderne treinstation van Tokyo, het levert samen met het onderwerp zelf echt een heel sfeervolle film ontroerende film op.

Ruime 4*