Opinions

Nu al een heel goede film, maar ik vind dat ik 'm vaker moet zien om 'm echt helemaal 100% te kunnen snappen. Er zitten zoveel interessante elementen in, die ook nu (of misschien wel altijd) actueel zijn, en alles is zo rijk en creatief geschoten dat het zowel visueel als verhaaltechnisch een genot is en ik het graag nog eens bekijk. Neem alleen al dat verhaal van Valerie tussendoor (in een prachtige andere tint geschoten), en alle andere zijstapjes die wat meer achtergrond geven over wat er gebeurd is. Maakt het allemaal erg interessant en rijk, en eigenlijk wordt het naarmate de film vordert op alle vlakken steeds beter (waar ik normaal nog weleens de aandacht wil verliezen).

De actie (in het alleerste begin vond ik de gevechten van V bijna wat knullig en slapsticky aandoen, maar die laatste scene in de tunnel is toch wel heel erg goed), het thema (kan er niks aan doen maar ben een sucker voor films waarin propaganda en enge leiders via de tv te zien zijn, zoals bijvoorbeeld ook in the Hunger Games), het mysterie, met telkens weer een milde plotwending, en de cinematografie en de epicness van het geheel, zoals die laatste scene met alle gemaskerde mensen die rchting Parliament lopen.

Ik hoopte al dat het iets zou worden zoals Children of Men, die vond ik ook al zo geweldig om grotendeels dezelfde redenen. Qua thema heeft het niet per se heel veel overeenkomsten, maar het is wel hetzelfde soort gevoel dat ik erbij krijg.

Ook al had ik geen moment de behoefte om het gezicht achter het masker te zien, had ik wel graag wat meer achtergrond van V willen zien, want ik heb ergens het idee dat we nog niet genoeg van hem weten. Het gedeelte, 'V - his rise to power' miste ik een beetje in het geheel, net als eigenlijk wie hij nou precies was voor hij in Larkhill terecht kwam. Ik vind dat zelf niet afdoen aan het mysterie, maar juist meer betekenis en achtergrond geven aan het geheel.

Maar goed, ik kijk hem dus graag nog eens, maar weet al wel dat ik nu al 4,5* geef.

Vond het wat moeizaam. Of in ieder geval de eerste helft. Kan mijn vinger er niet helemaal opleggen waar het aan ligt, maar misschien wel aan Tom Cruise die echt de meest krampachtige rol neerzet die ik van hem gezien heb. Schuchter, gesloten en bijna heel de tijd fluisterend. Kan de bedoeling zijn geweest en dan is het best oke gedaan, maar kan niet zeggen dat het echt prettig wegkeek.

De Valkyrie-operatie zelf kan er mee door, vooral het gedeelte bij de bunker met het plaatsen van de bom is best spannend. Maar de rest is nu eenmaal veel onderling gebel en onderonsjes, echt heel veel spannender en filmgenieker valt dat ook nauwelijks te maken.

Doordat het op die manier zo feitelijk van A naar Z gaat voelt het eigenlijk een beetje aan alsof je een film zit te kijken voor het vak geschiedenis (maar dan met een nogal hoog budget). Best oke gedaan voor wat er van te maken valt, maar ook weer niet iets waar je - op wat voor manier dan ook - heel erg door wordt geraakt.

2,75*

Mja. Goed dat er aandacht besteed wordt aan dit soort onderwerpen, maar ik heb het idee dat er inmiddels een overvloed aan dit soort documentaires (of tv-programma's e.d.) over dit soort zaken bestaat. Ik heb er inmiddels al aardig wat gezien. Vind ook dat het wat teveel blijft hangen in 'lege' scènes zonder echt dieper in te gaan op de diagnoses en wat deze -en het lijden- betekenen in de dagelijkse praktijk. Mensen voor wie dit een ver-van-hun-bed-show is zullen denk ik alsnog weinig begrip hebben gekregen over het lijden van zo'n persoon.

Persoonlijk vond ik het gesprek met de jongeren ná de documentaire nog het beste stuk, aardig wat herkenning daar en er was ruimte voor af en toe een verfrissende insteek.

Verder qua impact of kwaliteit niet echt bovengemiddeld.

Het begint allemaal iets minder interessant dan andere Mike Leighs. Ietwat fragmentarisch ook. Maar de tijdsgeest is leuk voor het voetlicht gebracht, evenals de verschillende interieurs en het verschil tussen arm en rijk.

Pas vanaf de tweede helft wordt het erg goed. Erg schrijnend om te zien hoe Vera verandert in een oude, zwakke en angstige vrouw. Geweldig geacteerd, ook door alle anderen.

Er zaten wel weer een aantal onafgemaakte personages tussen, zoals wel vaker bij een Mike Leigh. Zoals het meisje dat Sally Hawkins speelde, net als het personage van Ruth Sheen dat niet meer terugkomt. Ook vond ik de dochter, Ethel, té overdreven stil en schuchter. Neigde soms naar over-acten.

Verder weer een heel prima Mike Leigh, genoten van de sfeer.

Kleine 4*

Een film zonder al teveel plot, maar die in 12 behapbare hoofdstukken een periode uit het leven van de 30-jarige Julie laat zien.

Precies het soort film waar ik van hou, en dan is het op heel veel vlakken ook nog eens bijna eng herkenbaar. Het komt maar heel af en toe voor dat je op een film stuit die wel voor jou gemaakt lijkt te zijn (of zou elke vrouw van rond de 30 die deze film kijkt dat vinden? Vond het in ieder geval al verfrissend dat ze twijfelde over haar kinderwens en uiteindelijk goddank zonder kind en happy gezinnetje eindigde).

Wellicht dat ik het tegen het einde iets vond inzakken als de focus wat meer komt op Aksel en zijn ziekte. Weet nog niet helemaal wat ik daarvan vind in het geheel.

Verder ook erg fijn en luchtig geschoten met af en toe leuke creatieve momenten zoals de scène waarin de wereld en de mensen stilstaan, en de bizarre trip-scène. (En de mooie scène in de sportschool met sneeuw, deed me denken aan Nighthawks van Hopper)

Echt een film van deze tijd ook, het radio-interview met Aksel tussen hem, een provocerende striptekenaar en een 'woke' vrouw ('the term is sex worker now, by the way') vond ik daar exemplarisch voor en een interessant stukje in de film. Ook überhaupt dit hele thema van jonge mensen/vrouwen van nu en alle kansen, verwachtingen en keuzes die daarbij horen is zeer treffend verfilmd.
(Ook de eerste film overigens waarbij ik kort mondkapjes zag en waarin corona dus 'voorkomt'. Vraag me af hoeveel films dat nog meer gaan doen, maar dat terzijde).

4,5*, dit is toch weer een van die zeldzame keren dat een film zo tot je spreekt.

Echt wtf. Wat een vreemd script heeft deze film.

Op zich is het best vermakelijk om te kijken doordat het onderwerp wel aardig is en door de leuke vertolking van Chantal Janzen (die haar accent duidelijk heeft geleend van Britt Dekker), maar verder wordt dit echt hoe langer hoe gammeler.

Die voice-over is al redelijk misplaatst in het geheel, maar dan krijg je in het middenstuk ook nog eens die hele wisselsituatie die veel te lang uitgesmeerd wordt over de speelduur waardoor je eigenlijk heel de tijd zit te kijken naar een film die niet verder komt. En naar het einde toe wordt alles echt een beetje belachelijk. Alsof men echt niet meer wist welke kant het op moest met het scenario. Dat moordplan met die rare kickbokser ging echt nergens over (nee, ook niet binnen het universum van deze film), en dan doet de film daar nog eens een schepje bovenop met de uiteindelijke onthulling van die moeder. Ook de allerlaatste scène is zo vaag als het maar kan en gaat qua 'eindconclusie' echt nergens over. Gekunstelde bende.

Vreemd genoeg heeft het wel 'iets' waardoor je enigszins geamuseerd blijft kijken (het hele stijltje is wel grappig gedaan, DWDD en Boulevard mogen weer eens komen opdraven bijvoorbeeld), waardoor ik het niet superlaag wil beoordelen, maar een wat vreemd filmpje is dit verder wel.

Jammer trouwens dat het boek niet echt is, ben er nu eigenlijk wel benieuwd naar

kleine 2,5*

Nog nooit zo uitgekeken naar een slechte kutfilm (mocht ik dat op voorhand zeggen? Ja dat mocht ik op voorhand zeggen).

Nijenhuis heeft er weer zijn commerciele best op gedaan om niet betrapt te worden op het nastreven van enige serieuze kwaliteit. Zelfs de titel scheen geen brainstormsessie meer nodig te hebben, Nijenhuis leek zijn eerste idee, dat hij ooit eens op een post-it gekladderd heeft ter nader uitwerking, uiteindelijk wel afdoende te vinden.

Afijn, voor erg veel verrassingen zorgt het uiteraard allemaal niet. De personages zijn een hoop bij elkaar gegooide Spangas en GTST-adepten die geen enkele logische of geloofwaardige verhouding tot elkaar hebben, met soms wat halfslachtige poging tot plot. Het plotje met de tweeling behoort tot de meest nutteloze in de filmgeschiedenis. Puur een excuus om Armin van Buren te laten opdraven (in een veelzeggende scène waarin hij wordt neergezet als soort van God). Ook Kim Feenstra spant de motherfucking kroon met haar afgrijselijke rol. Arme, arme Willeke van Ammelrooy trouwens, zou ze hebben geweten waar ze aan begon?

Als Johan door zijn script-armoede even niet meer wist wat nu, geen nood, een clip-achtige feestscene is er snel tussengepropt. Ook als er even niet gefeest wordt worden we met dance om de oren geslagen. Eigenlijk is alle muziek die wordt gebruikt soms om te gieren van de misplaatstheid.

Eerlijk is eerlijk: er is aandacht besteed aan camerawerk en shots. Niet dat het altijd uit de verf komt (soms brengt het een vertederde glimlach teweeg), maar op zich ziet het er allemaal beter uit dan een Costa ofzo.

Ach, laat ik niet doen alsof ik op beter had gehoopt, want wat is er fijner dan op z'n tijd een Nijenhuis afkraken. Critici blij, doelgroep blij, Johan blij.

1,5*

Op zich prima film, al vond ik het zelf meer wegkijken als een soort docuserie. Daarnaast is het ook wel handig en leuker als je al een klein beetje voorkennis hebt (ik heb de Deventer Mediazaak Podcast ook geluisterd) want je wordt qua zaak niet echt van A tot Z aan het handje meegenomen.

Yorick van Wageningen is wat mij betreft terecht in de prijzen gevallen, maakt echt iets leuks en niet-standaards van zijn rol, zonder in een raar typetje te vervallen.

3,5*

Vage film, met net iets teveel wendingen naar mijn smaak. Ook het wat pathetische acteerwerk vond ik minder. Hoort dan misschien bij die tijd, maar ik heb al films gezien (en ouder) die wat dat betreft vlotter en frisser overkwamen.

Er zitten wel regelmatig mooie scenes in, je kan zien dat er veel aandacht is besteed aan de cinematografie, de omgevingen en de muziek, en James Stewart is uiteraard een erg charismatische man. Toch vond ik het wat teveel all over the place. Op papier is het best een leuk in elkaar zittend verhaal, in de praktijk vond ik het er niet helemaal uitkomen.

3*

Ik heb al veel Woody's gezien (dit is mijn 28ste), maar op een of andere manier heb ik deze altijd overgeslagen, terwijl het toch wel een van de populairste is uit zijn latere jaren.

Toch vond ik deze ook weer heel middelmatig, en over de gehele speelduur mist het de humor en scherpte die zijn films vroeger wel hadden.

Al die Europese films van hem zijn door de sfeer allemaal wel uit te kijken, maar meer dan dat heeft het gewoon niet. Geen komedie, nauwelijks drama, amper spanningsboog, slechts wat aantrekkelijke mensen die wat relatieperikelen hebben in een zonnig land.

Alleen Penelope Cruz springt er wat prestaties betreft wel uit, hoewel ze ook wel een rol heeft gekregen om wat mee te laten zien, maar ook haar verschijning alleen al is heel filmgeniek.

Wat is er toch gebeurd met de humor en scherpte die hij in de jaren '70 met Diane Keaton nog wel wist te bereiken? Gelukkig hebben we die films altijd nog, maar het is jammer dat zijn omvangrijke oeuvre -afgezien van wat pareltjes die eigenlijk op één hand te tellen zijn en waardoor ik ook fan van hem ben- zo matig is.

2,5*

Films van drie uur behoren qua speelduur meestal niet tot mijn favorieten. Ik kan me meestal maar moeilijk voorstellen waarom een film drie uur nodig zou hebben en ook deze film heeft er wat mij betreft moeite mee. De eerste anderhalf uur zijn bijna perfect, maar de tweede helft is een sprong in tijd en verhaal die ik eigenlijk niet op die manier verwacht had.

Maar eerst het positieve; de eerste helft is zoals gezegd echt heel erg goed. Adèle komt als puber bijzonder geloofwaardig over. Haar onzekere maniertjes die ze heeft met bijvoorbeeld haar haren, de verwarring en tweestrijd die ze regelmatig voelt ten opzichte van haar vrienden en haar geaardheid, haar huilbuien en haar verlegenheid en soms weer uitbundigheid. Toch wel erg leuk en boeiend om naar te kijken. De extreme close-ups overigens niet altijd. Voor het grootste deel is het supergoed geschoten, en draagt de stijl uiteraard 100% bij aan de inhoud, maar soms vind ik het er nogal onsmakelijk uitzien, zeker als er gegeten wordt.

Het is vrij verrassend dat het ineens best wel porno wordt. Ik wist dat er seks in zou zitten, maar dit leek me nou typisch zo'n film waarin je een hoop huid, gekus en gestreel ziet, en waar de rest aan de verbeelding overgelaten wordt, maar niets was minder waar. Ik doe daar zeker niet moeilijk over, vond het wel leuk dat het zo expliciet werd in een tot dan toe best jeugd-achtige film. Normaal gesproken wordt er kuis weggecut, onder het mom van 'en nu hebben ze seks, etc', maar nu is de seks gewoon onderdeel van het verhaal. Ook weleens verfrissend, want waarom eigenlijk niet? Dat mensen weglopen in de bioscoop... uit schaamte begrijp ik het wel (hoewel het zonde is om daarvoor de rest van de film te missen), maar wat er voor de rest zo erg is aan ('normale', niet-perverse) seks in een film zal ik wel nooit begrijpen.

Na zo'n anderhalf uur (ik vermoed 'chapter 1') zakt de film in, omdat het conflict of plotverloop wat uit lijkt te blijven. In ieder geval komt het wat te laat. Je vraagt je af waar de film nog ruim een uur heen moet. Waar de eerste anderhalf uur een prachtige zoektocht naar haarzelf is heeft de tweede helft teveel overbodigheid. Het merendeel is nog steeds prima om naar te kijken en erg goed geacteerd - net als de seks is ook de ruzie niet beknopter dan nodig, en de dramatische break-up gaat lekker lang door - maar scènes als dat feestje bij haar en Emma thuis en vooral de stukjes waarin ze lesgeeft zijn veel te lang uitgesponnen en hadden ook wel de helft korter gekund zonder echt aan betekenis te verliezen.

Overigens bijzonder dat ze doorheen de film echt ouder lijkt te worden, ook al verandert haar uiterlijk niet bijzonder veel. Echt een bijzondere prestatie van Adèle Exarchopoulos. Ze moet nogal wat laten zien in deze film, en dat doet ze dan ook erg knap.

Al met al nog wel een ruime voldoende, maar dat is meer dankzij de eerste dan de tweede helft. (4,5* - 3.5*). Kan me zelfs voorstellen dat ik het bij eventuele herziening wel gezien heb na anderhalf uur.

4*

PS. ik heb inmiddels de controverse rond de regisseur en de 'uitbuiting' van de actrices gelezen, en hoewel het me een licht bitter nasmaakje geeft omdat ik het zielig voor ze vind beoordeel ik de film wel gewoon als het eindproduct dat het geworden is.

De film lag aanvankelijk zeker in mijn straatje. Een jonge vrouw die in haar eentje tijdens de zomer in de stad bivakkeert, het kijkt ontspannen weg en je beleeft lange tijd alles met haar mee alsof je zelf op een soort solo stedentrip bent. De ontmoetingen en gesprekken die ze heeft (ligt het aan mij of ontmoet ze onrealistisch veel mensen op een wel heel makkelijke manier?) hoeven van mij dan niet eens per se, maar oke.

Probleem is alleen dat de film op een gegeven moment wat te lang gaat duren en veel langer gaat aanvoelen dan hij is. Op het moment dat ze Agos aanspreekt die in zijn eentje op een brug staat verloor de film me enigszins. Erg realistisch vind ik het niet dat een jonge vrouw ’s avonds alleen op straat een random dodgy kerel gaan aanspreken en hem daarna ook blijft volgen.

Dat ze zwanger was vermoedde ik op een gegeven moment ook - films doen dat graag als het gaat over vrouwen van een zekere leeftijd die naar zichzelf op zoek zijn - maar ik had het idee alweer laten varen omdat ze zoveel alcohol dronk. Nou, toch zwanger dus. Tja, oke. De film vond ik eigenlijk hoe langer hoe saaier en richtinglozer worden. De eerste anderhalf uur zijn nog prima, daarna had ik liever wat meer inhoud en closure gehad. Jammer, want het sfeertje, de mensen, de stad, alles is verder heel prettig om te kijken.

3,5*

'Wat een klotefilm', is het eerste wat ik zei toen hij was afgelopen. Het is een vaag en oninteressant gebeuren en dan blijft een schokkende of boeiende climax ook nog eens uit, bah.

Het had ook een vreselijk truttig sfeertje, personages die vaag en lastig te plaatsen zijn. Heb me ook erg geergerd aan de ventjes, het leken wel een stel 13jarigen.

Weet totaal niet wat ik hiermee aanmoet. Had op iets moois gehoopt, iets boeiends, iets dramatisch, maar dat was het allemaal niet. 'We wisten niet wat er aan de hand was, en dat weten we nu nog steeds niet'. Ja hèhè, maak dan geen film, even overdreven gesteld.

Ik wil nu niet overkomen als iemand die alleen maar concrete actiefilms kan handelen en te weinig subtiel is voor sfeerfilms of films met een gebrek aan echt plot. Met Lost in Translation bijvoorbeeld kon ik prima uit de voeten. Menselijke relaties en onderhuidse dingen mooi en geslaagd in beeld gebracht.
Maar hier heeft Sofia wat mij betreft nog zeer de plank misgeslagen. Maak een film met een boeiend uitgangspunt en werk het verhaal uit, of richt je puur op gevoel, mysterie en sfeer, en niet halfslachtig allebei, waardoor het vlees noch vis wordt.

1,5*

Vormtechnisch een interessante film, misschien nog wel meer dan a Bout de Souffle. De hoofden van de achterkant gefilmd, een stuk stomme film in de film, een brief die geschreven wordt, de hoofdstuk- en scèneindeling.

Hoewel het af en toe een beetje teveel op een stijloefening ging lijken, met als hoogtepunt het herhaaldelijk veranderen van de as, tijdens een gesprek aan tafel. Een kleine brug te ver wat mij betreft.

De hoofdrolspeelster is geweldig om naar te kijken (en de dansscene een heel leuk stukje), wat het ook deels het aanzien meer waard maakt. Het verhaal zelf... het is niet heel saai, maar het is ook zeker niet machtig interessant. Met name naar het einde toe, met het gesprek met de oude man, en het voorlezen uit Edgar Allen Poe, vraag je je af waar het nu eigenlijk over gaat, en waar het heenmoet.

Ik geef het 3*, het was aangenaam creatief, maar inhoudelijk, net als A Bout de Souffle, minder mijn ding. Style over substance, zoals ik hier boven las, vind ik ook wel een goeie. En ach, misschien zijn Godards ook wel te hoog gegrepen voor me, of misschien staat Nouvelle Vague me (nog) niet aan, en weet ik niet waarover ik praat.

Best een redelijke docu, zeker gezien het aantal documentaires dat er (internationaal) al bestaat over dit onderwerp. Vond het zelf slachten en haar stage in de slagerij best wel een leuke en interessante toevoeging en iets dat we nog niet zo heel vaak op beeld hebben gezien. Zelf weet ik niet of zoiets afschrikwekkend werkt. Een geslacht dier staat zo ver af van de producten in de supermarkt, een Big Mac bij de MacDonalds of de salami op je pizza, dat je het mensen niet echt kwalijk kan nemen dat ze nog steeds vrij gedachteloos vlees consumeren. Maar als bewustwording en 'respect' voor het vlees, zoals ze op het laatst zelf ook zegt, werkt het denk ik wel. Zelf moet ik ook eens in de zoveel tijd dit soort materie lezen of zien om weer gemotiveerd te worden tot het kopen van biologisch vlees, of het eten van (nog) minder vlees.

Die semi-artistieke invalshoek soms vond ik redelijk onnodig en irritant, net zoals haar voice over, en dat met haar dochtertje vond ik eerst wat klef, maar is er uiteindelijk best leuk in verwerkt.

Weet toch wel heel de speelduur interessant te blijven.

kleine 3,5*

Vreselijk slecht, en niet eens op een vermakelijke manier. Ik schaam me dat ik dit destijds in de bioscoop op mijn 14e hartstikke leuk vond. Zie het nu voor het eerst weer terug, en mijn god, vreselijk. Saai verhaal, gemaakt drama, gemaakte spanning (die bootrace in het midden van de film, gaap), om nog maar niet te spreken van het accent waar die arme acteurs noodgedwongen mee moeten werken; wordt natuurlijk niks.

Ga er verder geen woorden aan vuilmaken, broddelwerk.

1*, al weet ik eigenlijk niet echt waar hij dat halve puntje nog aan verdient.

Erg vermakelijk, en met veel plezier bekeken, hoewel niet altijd even geloofwaardig. Zowel de omgang tussen Jos en zijn dochters schoonfamilie (en hoe snel hij in conflict komt met zijn denkbeelden en zijn partij), als de politieke onderonsjes in en rond het Binnenhof. Misschien door het gebrek aan echte bekende politieke koppen, misschien door het feit dat het toch wel duidelijk filmisch is, en weinig te maken heeft met hoe het er werkelijk aan toe zal gaan achter de schermen. Maar goed, het is nu eenmaal een film, dus dat kan weinig anders.

Sommige personages en scenes waren er een beetje met de haren bijgesleept. Een aantal scenes tussen Johnny en Tara droegen niet altijd evenveel bij aan het verhaal, net zoals de stukjes van Johnny in het buitenland. Ze waren er overigens niet minder leuk om.

Acteerprestaties waren wisselend, vooral Johnny de Mol had moeten beslissen om wel of niet een Amsterdams accent aan te nemen, want dat wisselde per scene.

De assistente was te ongeloofwaardig dom en Diederik Ebbinge heb ik gek genoeg geen moment gelooft (misschien omdat ik hem teveel gewend ben als Panter).

Ik heb erg genoten van Ton Kas. Hoewel sterotype en obligaat, is zijn rol erg genietbaar.

Verder gewoon vermakelijk, vlot, modern. Leuk ook, de bijrolletjes voor DWDD, P&W en Rondom 10. Maakt deze film een erg mooi document van de huidige tijdsgeest.

4*

Een film die hoe langer hoe belachelijker wordt. Het feit dat de andere twee eigenlijk de voyeurs zijn is redelijk voorspelbaar en had ik het in begin al ergens in mijn achterhoofd. Net toen ik dacht dat ik de slechtste film ever zat te kijken omdat er maar liefst twee mensen zelfmoord plegen na bedrogen te worden door hun partner (waarschijnlijk de eerste en enige keer dat ik schaterlach om iemand die zich verhangen heeft), kwam de twist dat het stel alles hadden gestaged voor hun kunstproject. Vooruit, daar had de film me, maar alsnog werd het er vanaf dat punt allemaal niet beter op.

Sydney Sweeney ken ik van de HBO-serie Euphoria, en hoewel ze daar binnen de serie nog wel een aardige rol speelt is het in deze film vrij zwak. Met name door hoe ze praat met die vreselijke vocal fry. Ook de rest van de cast houdt allemaal niet over.

Het enige wat de film nog mee heeft zijn de interieurs en de setting met die woningen met grote ramen dat wel aardig is om te zien (en ik moet nu zeggen ‘het lichaam van Sweeney’, maar eigenlijk vond ik het hele erotische aspect behoorlijk aan de saaie kant en niet veel voorstellen).

In de verte is het allemaal wel een leuk idee voor een thriller met twists, maar de film mist duidelijk de middelen en het talent om er echt iets van te maken.

1,5*