Log

De eerste paar minuten vond ik veelbelovend. We zien een vrouw met duidelijk teveel op haar bordje; een ziek kind, een gapend gat in haar plafond waar een bijna komische stortvloed aan water door naar beneden komt, geen steun van haar man die elders werkt, en haar overduidelijke schreeuwen om hulp worden door haar therapeut/collega genegeerd, een dynamiek die me overigens nooit helemaal duidelijk werd.

Daarnaast lijkt ze barstensvol schuldgevoelens en trauma te zitten; niet alleen over de toestand van haar dochter (en het moment van intuberen), maar ook over de abortus die ze twintig jaar geleden gepleegd heeft.

Nee, ze maakt niet altijd (of meestal niet?) de goede keuzes, laat haar dochter alleen en gaat zelf drinken en drugs gebruiken, maar wat ik vreemd vond overkomen is dat de film geen compassie lijkt te hebben met haar eigen hoofdpersoon. Als haar man thuiskomt is het plafond ineens geregeld (alsof ze zelf soort van de vaardigheden mistte om het in orde te maken), en zegt ze tegen haar dochter ‘I’ll do better’, alsof alles toch eigenlijk haar schuld was en ze van niemand steun verdient of hoeft te verwachten.

Daarnaast vond ik de film teveel de richting op gaan van een bijna soort vervreemdende thriller en ik had gehoopt op wat meer realisme. Wat er gebeurt kán op zich allemaal wel, maar heel realistisch voelt het nooit aan en dat vond ik niet echt werken. Nog los van de rare CGI-hamster, ook die achtergelaten baby en James die in het gat valt en een gruwelijke botbreuk krijgt.

Over het gat gesproken, wat ik zelf dacht is dat het meer een metafoor was voor haar eigen angsten en wanhoop, en dat we op het einde als kijker te zien krijgen dat er wellicht wel een gat zat, maar vele malen kleiner dan we al die tijd hebben gezien. Had mij wel mooi geleken, maar nee. Misschien was het alsnog zo, gezien hoe vlot het hele plafond ineens was gemaakt op het einde. (En er is natuurlijk een duidelijke parallel met het gat in haar dochters buik).

Het laat je nadenken over waar dit nu eigenlijk over gaat, je kan er veel kanten mee op, dus dat doet de film op zich goed, maar echt een heel positief gevoel heb ik er ook weer niet bij. Waarom er komedie bij staat is me ook een raadsel. Wel een erg goede prestatie van Rose Byrne uiteraard.

3,25*

Hoe een stel in ‘drama’ en twijfels verzeilt raakt vlak voor en tijdens hun bruiloft is best interessant en vermakelijk gedaan, maar de reden daarvoor daar kon ik niet helemaal in meegaan, hoewel dat waarschijnlijk ook wel weer een beetje het punt van de film was.

Tijdens de onthulling van wat Emma haar ‘ergste daad’ was en de reactie van de rest dacht ik al, really? Ze gaan nu doen alsof dit een enorme dealbreaker is? Ze was 15 en heeft het uiteindelijk niet eens echt gedaan. Het leek me daarnaast duidelijk dat vriendin Rachel zelf erger was; willens en wetens een kind een hele nacht opgesloten laten zitten (en daarnaast ook nog eens over de grenzen van haar eigen man gaan en de avond verzieken met haar nare ‘spelletje’).

Daarna ontstaat er een soort domino-effect van Charlie die flipt, een soort half aanranding/vreemdgaan moment beleeft met een collega en het uiteindelijk grotendeels zelf verpest met zijn speech waarna alles uit de hand loopt.
Vond het daarna ook een beetje vlak eindigen. Blijkbaar gaan ze toch ‘opnieuw beginnen’ en komt het waarschijnlijk wel weer goed, en dat was het dan.

De film laat je op zich even nadenken over welke daden (of niet-daden) erg zijn en wat je accepteert van een persoon, of iemand echt verandert (en dat alcohol, zo blijkt maar weer eens, meer kapot maakt dan je lief is, want het begon immers allemaal met een dronken onderonsje!).

Verder is het audiovisueel en qua editing wel creatief en vlot gedaan wat grotendeels de film ‘maakt’, aangezien de inhoud vrij veel drama om weinig is. Wel passende titel dus.

Kleine 3,5*

vote changed, original voice was 4,5 stars

Nou, dit deel is een heel stuk minder dan de vorige.

Ze was al nooit mijn favoriete personage, maar Courtney Cox is in deze film niet te harden, en niet om aan te zien door haar achterlijke kapsel en serieuze ondergewicht. Ze heeft ook totaal geen acteer-range, want het is gewoon alsof Monica uit Friends daar staat, terwijl ze in Scream 1 op zich nog wel haar eigen personage was. Heeft een groot deel van de film serieus verpest met haar aanwezigheid.

Maar goed, niet dat de rest van de personages veel beter was. Die rare Parker Posey met haar bizarre acteerwerk is ook weer eens niet al te best. Ook is het meta-gehalte van bijna ‘een film in een film’ in dit deel vooral irritant. En het is met twee uur weer stevig aan de lange kant.

Er zitten wel aardige momentjes in, alles met de moordenaar is op zich allemaal wel vermakelijk, maar verder is dit vooral heel zwak.

2*

Ik had hier weinig van verwacht, maar ik vond 'm eigenlijk wel leuk. Ik heb Scream 1 op 3* staan (weet niet of ik dat nu nog zou geven), maar vond deze dan eigenlijk leuker.

De film is net als het eerste deel weer lekker meta over film (ook een leuke openingsscène), deze keer ook over sequels zelf, wat altijd wel vermakelijk is. Ook lekker 90's. Het enige is dat het misschien wat te lang is en dat er her en der wel wat uit gekund had, maar toch best prima voor wat het is.

3,5*