Log

De eerste paar minuten vond ik veelbelovend. We zien een vrouw met duidelijk teveel op haar bordje; een ziek kind, een gapend gat in haar plafond waar een bijna komische stortvloed aan water door naar beneden komt, geen steun van haar man die elders werkt, en haar overduidelijke schreeuwen om hulp worden door haar therapeut/collega genegeerd, een dynamiek die me overigens nooit helemaal duidelijk werd.

Daarnaast lijkt ze barstensvol schuldgevoelens en trauma te zitten; niet alleen over de toestand van haar dochter (en het moment van intuberen), maar ook over de abortus die ze twintig jaar geleden gepleegd heeft.

Nee, ze maakt niet altijd (of meestal niet?) de goede keuzes, laat haar dochter alleen en gaat zelf drinken en drugs gebruiken, maar wat ik vreemd vond overkomen is dat de film geen compassie lijkt te hebben met haar eigen hoofdpersoon. Als haar man thuiskomt is het plafond ineens geregeld (alsof ze zelf soort van de vaardigheden mistte om het in orde te maken), en zegt ze tegen haar dochter ‘I’ll do better’, alsof alles toch eigenlijk haar schuld was en ze van niemand steun verdient of hoeft te verwachten.

Daarnaast vond ik de film teveel de richting op gaan van een bijna soort vervreemdende thriller en ik had gehoopt op wat meer realisme. Wat er gebeurt kán op zich allemaal wel, maar heel realistisch voelt het nooit aan en dat vond ik niet echt werken. Nog los van de rare CGI-hamster, ook die achtergelaten baby en James die in het gat valt en een gruwelijke botbreuk krijgt.

Over het gat gesproken, wat ik zelf dacht is dat het meer een metafoor was voor haar eigen angsten en wanhoop, en dat we op het einde als kijker te zien krijgen dat er wellicht wel een gat zat, maar vele malen kleiner dan we al die tijd hebben gezien. Had mij wel mooi geleken, maar nee. Misschien was het alsnog zo, gezien hoe vlot het hele plafond ineens was gemaakt op het einde. (En er is natuurlijk een duidelijke parallel met het gat in haar dochters buik).

Het laat je nadenken over waar dit nu eigenlijk over gaat, je kan er veel kanten mee op, dus dat doet de film op zich goed, maar echt een heel positief gevoel heb ik er ook weer niet bij. Waarom er komedie bij staat is me ook een raadsel. Wel een erg goede prestatie van Rose Byrne uiteraard.

3,25*