Opinions

Een geweldige film, als je bedenkt dat 9 maanden voor de release-datum een groot deel nog over moest.

In alles beter dan deel 1. Animatie, verhaal, humor. Met Woody en Buzz zal ik nooit iets krijgen, maar toch, een Pixar-film zal bij mij nooit lager krijgen dan 3*, aangezien ze dat door de animatie alleen al verdiend hebben.

4*

Ik heb nooit veel met Toy Story gehad. Deel twee was wel iets leuker, maar toch stond ik niet te springen om weer een nieuw deel. Heb liever dat ze elke film met iets nieuws komen.

Maar geheel onterecht, want dit is echt een geweldige film. Al dat nieuwe speelgoed, het een nog schattiger en grappiger bedacht dan het andere, je kijkt je ogen uit. Al die vondsten, al die grapjes. Dit is creativiteit op het hoogste niveau. Alles is ook zo kleurrijk en vlekkeloos getekend en geanimeerd; ik vind het een lust voor het oog.

De hele ontsnappingsscene uit Sunny Side was heel erg leuk en inventief verzonnen, en ook in de rest van de film zitten echt veel goede spanningsmomenten, je hoopt telkens echt dat ze het halen (ik in ieder geval wel).

De film gaat iets te lang door (de vuilnisbelt had van mij op zich niet gehoeven, hoewel we dan wel het prachtige hand-vasthoud-moment gemist hadden), maar dat is een klein minpunt, net als teveel opvulmomenten om de film op te leuken, zoals de modeshow met Ken die vrij onnodig was (maar eigenlijk ook weer heel leuk), en het stuk waar de film mee opende - hoewel dat gezien het spektakel wel weer te begrijpen was, Pixar wil toch laten zien wat het in huis heeft.

Eigenlijk moet ik dus gewoon niet zeuren.
Dit is een van de leukste en beste Pixars die ik gezien heb, hij overtreft bijna al zijn voorgangers. Sterker nog, ik denk dat dit mijn op een na favoriete Pixar wordt, achter Finding Nemo.

Ik, geen grote Toy Story-fan, moest op het einde toch wel wat traantjes wegpinken. Wie had in 1995 gedacht dat Toy Story, en Pixar in het bijzonder, zou uitgroeien tot wat het nu geworden is. Ik vind ze fantastisch.

4,5* (waarschijnlijk going on 5)

Dit deel had voor mij van tevoren niet zo gehoeven. Drie delen is een mooi aantal, en daarnaast was deel 3 ook écht een goede film met een prima afsluiter voor de Toy Story-wereld. Een deel 4 (van wat voor reeks dan ook) is natuurlijk behoorlijke uitmelkerij.

Maar goed, het blijft Pixar, dus op zich wel een bioscoopbezoekje waard.

De film is vermakelijk genoeg en prima gemaakt zoals je van Pixar mag verwachten, maar ook zeker niet zonder minpunten. Zo vind ik het allemaal weer erg 'we moeten die en die redden, oke dat is gelukt, nu moeten we daar- en daarheen'. Dat is nooit zo mijn ding. Toegegeven, nu zit elke Toy Story-film wel ongeveer zo in elkaar, maar in deze film voelde het, meer dan anders, wat aan als los zand, wat fragmentarisch. Er is geprobeerd wederom zoveel mogelijk nieuwe figuurtjes en personages in de film te stoppen, en dat geeft een wat rommelig en vluchtig effect. Daar komt bij dat een flink deel van de originele karakters behoorlijk aan de kant geschoven wordt, met nauwelijks echt interessante screentime in het hele avontuur.

Ook het einde met Woody's keuze om mee te gaan met Bo vond ik, hoewel voor een deel begrijpelijk (personages moeten weleens 'groeien') tegelijkertijd ook wel erg out of character. Woody is van iedereen toch de pop die het meeste hecht aan de vastigheid en liefde van een kind. Dan merk je toch wel dat een deel 4 inderdaad net wat veel is van het goede en je wat raardere keuzes moet gaan maken om de boel niet te repetitief te laten worden.

Maar goed, los van deze kritieken is het natuurlijk op zich weer prima vermaak, aardige grappen, nieuwe personages (Forky is best geslaagd, net als die creepy poppen in de antiekwinkel) en met de aloude gevoelige Pixar-snaar die altijd wel werkt.

3,5*

Een veelbelovend en goed eerste uur, maar daarna verloor de film me nogal. Moet zeggen dat ik de verwikkelingen wat al te gortig vond en niet altijd meteen even goed begreep.

De acteerprestaties van zowel Denzel Washington als de altijd charismatische Ethan Hawke springen er zeker uit, het hele wereldje is ook stoer en aanvankelijk vermakelijk om te volgen. Het ligt waarschijnlijk aan mijn eigen verwachtingen dat ik de film minder vond worden. Ik had daadwerkelijk een training day verwacht, en dat de vraag of Alonzo nou wel of niet in de haak is telkens op het randje van wel/niet zou blijven balanceren. Dat maakte het eerste uur namelijk vooral interessant, de constante twijfel over zijn aanpak, de werkwijze van de 'narcs', en of Jake er wel of niet bij wil en kan horen.

Het crimeverhaal waar het uiteindelijk in verzandt, nee, had van mij niet gehoeven.

Toch nog steeds wel een ruime voldoende.

3,5*

Tja, wat zal ik er van zeggen. Ik schep nooit zoveel plezier in het kijken van abstracte films met veel symboliek die door de kijker ontrafelt dient te worden. Mijn persoonlijke smaak in films ligt toch meer bij de pure realiteit zoals we die kennen. Misschien apart, aangezien films er zijn om aan de realiteit te ontsnappen, en het bij uitstek een medium is om visueel en verhalend creatief te zijn, maar zo is het nu eenmaal.

Uiteindelijk was het nog wel wat verhalender en concreter dan ik had verwacht, en viel de stortvloed aan abstracte beelden me nog alles mee, maar alsnog kan ik niet zeggen dat ik dit ervaren heb als een epische kijkervaring of meesterwerk. Die pathetische fluisterstemmen gaan me op een gegeven moment op de zenuwen werken, en een speelduur van een half uur korter was ook zeker niet erg geweest.

Ik heb vaak genoten van de beelden, dat zeker, en ik ontken ook niet dat er met veel vakmanschap sfeer en schoonheid getoond wordt, zeker de gezinssituaties zijn allemaal erg interessant en leuk om te kijken, maar ik blijf dan uiteindelijk toch met te weinig achter. Heb uiteraard wel wat dingen opgepikt, maar zo'n laatste scene op het strand, tja. Ik snap in grote lijnen best de symboliek erachter hoor, maar om nou te zeggen dat het me diep raakte, tot inzichten bracht, of dat dit een film is die het leven zelf 'gecaptured' heeft, mwa. In mijn ogen wil de film wat meer zijn dan het geworden is.

Opvallend dat er dan toch veel mensen (hier) zijn die het slikken als zoete koek en er voor zichzelf vanalles uithalen. Nou ja, prima voor hen.

Al met al dus best mooi om eens te bekijken, zeker prachtig gemaakt, en met wat extra kijkbeurten valt er vast nog wel meer uit te halen. Maar denk niet dat dat in de nabije toekomst gaat gebeuren.

Bescheiden 3,5*

Best leuk, die fake-trailers in het begin. Ik hou wel van dat soort zelfbewustzijn. Het gaf in ieder geval hoop voor de rest van de film. Helaas was die niet best.

Een hele hoop drukte en ongein die op de kijker afgevuurd wordt, maar op een of andere manier beklijft het allemaal niet. Het is behoorlijk veel miss en nauwelijks hit. Het hele concept wordt ook hoe langer hoe vervelender, en de personages zijn na een klein uur al niet meer te harden. Ik heb Jack Black vrij hoog zitten, maar zijn rol is supervervelend, en Robert Downey Jr.als neger slaat echt nergens op (hoewel niet heel slecht gedaan). Ben Stiller zelf is noch ergerlijk noch memorabel. Het stuk rond Matthew McConaughey en de tv-bazen was trouwens ook uiterst vervelend.

De acteurs hebben vast veel plezier gehad, maar voor mij was het drie keer niks.

Goed, had ik ook wel moeten verwachten uit de koker van Ben Stiller, maar ergens had ik nog gehoopt dat dit iets zou zijn zoals 'This is the End' ofzo, die ik wel vond werken.

Heel magere 2*

De Coen Brothers zijn, zo bleek maar weer met deze film, geweldige schrijvers, maar de bloemrijke dialogen die bijna non-stop doorgaan zorgden er wel voor dat ik de film niet echt fijn vond wegkijken. Een beetje alsof je naar een toneelstuk zit te kijken met mensen die Shakespeare staan te declameren. Kwalitatief vast allemaal prima, maar ik vond het daardoor allemaal wat te afstandelijk blijven om echt geïnvesteerd te raken, ook door de wild west-setting waar ik niet bijster veel mee heb.

Dat neemt niet weg dat er zeker wel goede elementen in zitten, zoals uiteraard de rol van de jonge Hailee Steinfeld en natuurlijk Jeff Bridges. De film is ook prima geschoten met wat mooie hoogtepunten. En het eindigt best mooi, waardoor mijn gevoel op het einde op zich wel positief was, ook al deed alles daarvoor me eigenlijk weinig.

Het blijft toch opmerkelijk dat The Big Lebowski op 1 staat in mijn top 10 maar ik verder eigenlijk nog nooit een film van The Coen Brothers heb gezien die ik ook zo goed of leuk vond.

2,5*

Prachtig dat een film die zoveel geweld en over de top fratsen bevat toch nog zo mooi kan eindigen. Zal ook wel te maken hebben met de mooie muzikale score (die ik overigens allang kende van andere dingen), die de film echt wat extra gevoel geeft.

Duidelijk een Tarantino dit, en opmerkelijk dat ik er nu pas aan toegekomen ben, aangezien ik een grote Pulp Fiction en Reservoir Dogs fan ben. Ligt ongeveer in de lijn van die films, hoewel de dialogenhumor jammergenoeg wat minder aanwezig is. Het geweld daarentegen wordt niet geschuwd.

De film gaat net een tikkeltje te lang door, ik vond vooral het aantal personages op den duur uit de hand lopen. Hoewel het ook wel weer grappig is met de climax, als alles en iedereen bij elkaar komt. Mooie en leuke scène is dat.

Niet zo goed als Pulp Fiction of Reservoir Dogs (daar is ook wel wat voor nodig) maar zeker een film met een hoop memorable scènes en personages, en een leuk sfeertje.

Ruime 4*

Een film die qua thema redelijk zijn tijd vooruit was, en net uitkwam voordat reality als genre de wereld overspoelde .
In het begin riep het wel vooral vragen op. Als iedereen om hem heen acteur is, maar hij woont er al wel zijn hele leven, zijn die mensen en (bijvoorbeeld) zijn vrouw, dan niet gewoon echt intussen? En waarom is hij alleen degene die centraal staat? Hoe is hij er terecht gekomen?
Het is een heel leuk uitgangspunt, maar ik was wel bang dat ik me heel de film zou blijven storen aan die onduidelijkheden. Gelukkig wordt het gaandeweg allemaal wel duidelijk en kwam ik een stuk beter in de film.

Vooral de momenten waarop je ziet dat het een tv-show is zijn erg interessant om te zien. Daar is gelukkig dan ook best veel mee gedaan. De terugblikken over intruders die de ecosphere binnen gekomen zijn erg leuk bijvoorbeeld, en Trumans kleine ontdekkingen en langzame realisatie. Mooie tweedeling ook tussen het hele realistische reilen en zeilen achter de schermen en Truman's bordkartonnen leven en dito decor in het stadje zelf.

Ik zeg dit niet vaak, maar ik had de film iets langer willen zien. Vooral het einde daar hadden nog wat mogelijkheden gezeten. Aan de ene kant snap ik dat het echt eindigt bij Trumans vertrekken uit de tv-show, maar een aantal minuten erbuiten en de hereniging met Sylvia had ik toch eigenlijk ook wel willen zien.

Er zijn zo her en der vast nog wel meer dingen op te merken die wellicht beter of uitgebreider hadden gekund, maar door het originele uitgangspunt een zeer interessante en boeiende film, die toch wel een nipte 4,5* van me krijgt.

Op papier klinken dit soort films altijd leuk en spannend, maar in de praktijk moeten ze ervoor waken niet over te komen als een wat belerende tienerfilm die kinderen verplicht moeten kijken bij maatschappijleer. En dat is bij deze film helaas zeker het geval. Ik vond het vrijwel nergens daadwerkelijk spannend of boeiend worden. Alles wat er gebeurt kun je zo afstrepen volgens het boekje.

Daarnaast is het ook wat B-film achtig geschoten. In ieder geval filmisch allemaal niet heel flitsend (en misschien stom detail maar die letters in beeld waren echt een oerlelijk font).

Het hele thema is ook alweer wat gedateerd, of in ieder geval is er de afgelopen jaren genoeg aandacht voor geweest, dus voelt het ook een beetje 'seen it all before' aan.

Begrijp de hoge beoordelingen niet zo. Het feit dat het een heftig thema behandelt wil nog niet zeggen dat het dus ook een goede film is. Echt te suf en te zwak gedaan wat mij betreft.

2*

Vreemde film.

Normaal gesproken ben ik helemaal voor dialoog-gedreven films, gepsychologiseer en taferelen uit het dagelijks leven, maar hierin werkte het niet zo voor me.

Driekwart van de speelduur blijven dooremmeren over een gebeurtenis die nu ook weer niet zó boeiend of dramatisch was? Voor de personages is het blijkbaar allemaal nogal een heet hangijzer, prima, maar kan niet zeggen dat ik al die gesprekken en het vage onderhuidse gedoe boeiend genoeg vond om naar te zitten kijken.

Het laatste half uur gooit de film het een beetje over een andere boeg door daadwerkelijk wat dingen te laten gebeuren, maar dat vond ik, net als de rest van de film eigenlijk, vrij gekunsteld overkomen allemaal.

Die huilbui-scène vond ik typisch zo'n (Scandinavisch) arthouseding en echt zo'n momentje dat je zuchtend denkt 'waar kijk ik naar'.

Qua cinematografie e.d. wat aparte keuzes die het nog wel oké maken, zo'n wintersportsetting is op zich natuurlijk wel vermakelijk om te zien, maar voor de rest is dit toch vooral een lange en wat vreemde zit.

kleine 2,5*

Grappig dat de film zich afspeelt in 2002, aangezien ik toen zelf ook 13 was. Ik las dat dat een bewuste keuze was van de regisseur om nostalgieredenen voor millennials, maar afgezien van de oudere mobieltjes en filmcamera’s (en tamagotchi’s, hoewel die in mijn beleving ouder zijn) merk je nooit heel erg dat het 2002 is, het is alleen het idee dat wel leuk is.

Verder een leuke film, die duidelijk staat voor pubertijd, opgroeien en loskomen van je ouders, maar het lijkt ook de wat strenge en starre verhoudingen aan te snijden tussen Chinese ouders en kinderen.

En het deed me, vooral tegen het einde, een beetje denken aan anime, die zouden ook zo’n soort film kunnen hebben over het veranderen in een dier, portals en oude voorvaderen. Toch wel weer een beetje een soort stijl en sfeer die Pixar niet eerder heeft gedaan. Maar dat krijgt nooit echt de overhand, het blijft voor de rest wel een moderne vlotte film.

Het lage gemiddelde hier verbaast me wel een beetje. Niet dat het per se vergeleken moet worden, maar vond hem zelf net wat leuker dan Encanto (hoewel ik ook wel weer snap dat Encanto de betere film wordt gevonden). Maar dat kan ook komen door die superspecifieke doelgroep die Thomas83 al noemt (en die ik toevallig ben).

Kleine 4*, deze film kan wel een boost gebruiken.

PS. Was blij verrast om te zien dat Billie Eilish en Finneas de original songs hebben geschreven. Waren geen nummers die je direct bij ze zou verwachten, maar blijkbaar hebben ze ook een goede boyband-track in huis.

De film begint stilistisch redelijk raar met aparte camerastandpunten en die setting in het gesticht vond ik ook niet echt fijn wegkijken, dus ik bereidde me al voor op een film die niet echt mijn ding ging zijn. Maar later wordt dat wel minder en gaat de film wat dat betreft redelijk conventioneel verder.

Het is heel de speelduur lang op zich wel leuk om te volgen, de film zit vol met details en het plot blijft door alle ontwikkelingen ook heel de speelduur wel interessant. Maar echt een meesterwerk vond ik het ook weer niet, daarvoor vond ik het toch niet zo heel erg beklijvend of spannend.

Ik merk ook dat ik niet goed weet wat ik erover moet schrijven, dus echte indruk heeft het allemaal ook weer niet gemaakt.

Wel de eerste leuke, goede rol van Brad Pitt die ik gezien heb trouwens. Ik schrijf vaak dat hij altijd min of meer hetzelfde doet in films, maar in deze film laat hij wel zien dat hij daadwerkelijk iets kan.

Kleine 3,5*

Het eerste wat me opviel was het lelijke filter, dat dingen niet per se spannend of sfeervol maakt, maar eerder gewoon heel flets en grauw. Die witte gezichten vond ik echt zo overdreven dat ik me er de hele film aan gestoord heb. En Kristen Steward is van zichzelf al niet bepaald een zonnestraaltje. Een raadsel waarom ze dat grietje gecast hebben, zo vreselijk verveeld dat ze is, en naar om een hele film tegenaan te kijken.

De film zelf straalt, zeker het eerste half uur, een soort futloosheid uit. Komt vooral door die vreselijk bleke, chagrijnige en futloos acterende hoofdrolspelers. De relatie tussen de twee is in het begin nogal ergerlijk. Het blijft nogal vaag wat ze precies van elkaar willen, de dialogen zijn eigenlijk op geen enkel punt interessant, laat staan dat je op enig moment hoopt dat het romantisch ergens heengaat. Nooit komt er ook maar enige geloofwaardige passie in het spel.

Het vampierengedoe is aardig uitgewerkt, de scene bij hem thuis met zijn familie bijvoorbeeld was nog wel licht vermakelijk, maar alsnog is het zeker niet een onderwerp dat ik ooit interessant zal gaan vinden, zeker niet in een modern jasje als dit.

De effecten zijn matig. Ik moest in ieder geval schamper lachen elke keer als Edward hard rende of als een aap door de bossen zweefde. Zag er gewoon vreemd en niet geloofwaardig uit. Net als die diamanten gloed die hij kreeg in het licht.

Het verhaal zelf is oninteressant. Zoveel gebeurt er tot aan de uiteindelijke climax ook niet eens. Dat was overigens nog de beste scene uit de film, zowel wat effecten betreft als de struggle om Bella niet te doden.

Verder, nee, niet best. De hoofdrolspeelster is zo erg dat dat de film al zowat een hele punt kost. Zo emotieloos, en dat in een film die romantisch zou moeten zijn, het is me nogmaals een raadsel wat ze te zoeken heeft in deze film.

1,5*

Ik heb deze film vroeger als kind vaak gezien, en ik moet toegeven dat ik nog steeds wel een zwak heb voor tornado- en rampenfilms.

Maar is hij ook goed? Ik vind het nog hartstikke meevallen. De graphics zijn na 15 jaar nog prima, gezien het feit dat Twister een van de eerste (of misschien wel de eerste) films was die CGI gebruikte voor tornado's en natuurgeweld.

Het verhaal en het acteren is niet altijd even geweldig, maar dat hoef je ook niet te verwachten van dit soort films vind ik.
Het element van de 'evil concurrenten' is slechts een beetje jammer. Helemaal omdat ze ook in zwarte auto's rijden, de symboliek ligt er een beetje te dik bovenop. Bovendien, we hebben geen enkele reden om ze als enorme slechteriken te zien, het enige is dat ze hetzelfde idee hebben. En dat ze dan uiteindelijk, op een vrij knullige 'Home Alone'achtige manier, (zo zal ik het maar even noemen), geraakt worden door een stuk debris, is helemaal een beetje overdreven. Dat hadden ze nu ook weer niet verdiend. Maarja, er moet iemand dood he, dan maar zij.
Ook het hele ex-vrouw/nieuwe-vrouw element had misschien niet gehoeven, we hadden toch wel vanaf de eerste seconde door dat ze weer bij elkaar zouden komen.

Maar al met al, helemaal niet slecht.

3.5

Rampenfilms, en dan in het bijzonder tornadofilms, zijn nogal een guilty pleasure van me (voor zover het guilty is dan), en dat begon destijds met Twister. Voor deze film moest ik dan ook wel naar de bioscoop.

Moet zeggen dat ik er iets meer van had verwacht. De eerste driekwart van de film zien we minder tornado’s en wideshots en mooie weerbeelden dan ik had gehoopt, maar zijn het vooral chaotische scènes in de auto. Ik denk dat het rijden door die velden ook een beetje veel van hetzelfde is, na de film uit 1996. Dan hoop je toch iets meer op een change of scenery. Pas op het laatst vond ik het echt een beetje interessant worden met die tornado die op het dorpje afgaat.

Maar verder best een prima film. De cast en de personages zijn oke, er is enigszins onderhuids een romance-plotje aanwezig maar niet in your face en je wordt voldoende getrakteerd op bruut natuurgeweld.

3,5*

Een vreemde film, vooral door de sprongen in tijd. Vind echt dat dat beter uitgewerkt had kunnen worden, want het begin is verwarrend, maar eigenlijk had ik tot het einde soms moeite om de verschillende lijnen uit elkaar te houden.

Tweede grote irritatiepunt is Albert Finney. Hij kan geen zin normaal zijn mond uitkrijgen. Het acteerwerk is van hem is echt vreemd. Sowieso is hele de film qua verhaallijn nergens echt interessant, laat staan grappig.

Alleen door Audrey Hepburn en het Zuid-Franse landschap heeft het nog iets.

2*

Mja, het valt wel uit te kijken, maar echt speciaal was het niet. Heb niet gelachen ofzo en was ook nooit echt geraakt op wat voor manier dan ook. Het was ook geregeld wat irritant en nergens iets nieuws onder de zon. Echt een tussendoortje waar niet zoveel woorden aan vuil te maken zijn.

2,5*

Vrij ongrappig en irritant. Hugh Grant doet wat hij altijd doet, en dat is best vermakelijk, Sandra Bullock is eigenlijk alleen maar ergerlijk. Echt passen bij elkaar doen ze ook niet, en de hele romance is flinterdun. Erg ongeinspireerde romcom.

2*

Precies het soort film waar ik van hou. Lekker depri, vrij naturel, het Engelse lagere milieu. Wel al vaker gezien, met name de films van Mike Leigh, dus erg weggeblazen word ik ook niet meer van dit soort rauwheid.

Het ging heel soms wat te langzaam en een klein beetje vervelen, maar over het algemeen precies goed van tempo, en een fijne uitwerking van het thema. Ik vind films die een agressieve en kwade, - en soms onredelijke - hoofdpersoon hebben wel erg verfrissend om te kijken.

De actrice die Hannah speelde was subliem. De rol van Joseph liet een klein beetje te wensen over, maar kan niet precies onder woorden brengen waar dat aan lag. Wellicht wat te eentonig en wat teveel aan de oppervlakte blijvend. Had meer van hem willen zien of weten.

4*