Opinions

Een filmpje dat niet erg geschikt is voor tere zielen lijkt me. Sommige scènes logen er niet om. Die scène waarin Bus een van haar slachtoffers letterlijk! aan de grond nagelde deed mij het hoofd toch even van het scherm afwenden. Iets wat mij in de controversiële horrorfilm "A Serbian Film" niet is overkomen. Ja, het kan verkeren. Hoewel ik het verhaal niet altijd kon volgen - ik had deze film met Zweedse ondertiteling van het internet geplukt - vond ik deze film qua cinematografie dik in orde. Mooie visuals en mooi kleurengebruik waarbij de afwisseling van kleur en zwart/wit absoluut niet stoorde. Ook de soundtrack vond ik zeer mooi.
Kort samengevat; een best wel aardig horrorfilmpje dit van Tiwa Maytaisong, een regisseur waar ik tot dusver nog nooit van had gehoord.

3,5*

Boy meets girl. Gezellig babbelen en paffen. Niets bijzonders eigenlijk, gewoon iets wat zich dagelijks in het normale leven afspeelt. Toch weet de regisseur er iets moois van te maken. Dit sfeervolle en sympathieke filmpje moet het voor mij in de eerste plaats hebben van de zeer sympathieke hoofdpersonen, vooral de zeker niet onaantrekkelijke Miriam Yeung Chin Wah. Verder zorgen ook het uitstekende camerawerk en de sfeervolle muziek voor een zeer genietbaar filmpje. Ik moet deze regisseur Ho-Cheung Pang toch maar eens goed in de gaten houden. Met Isabella heeft hij ook al een voortreffelijke film gemaakt, die vooral toch ook een blik werpt op het moderne China zoals ik het graag zou willen zien.

Trouwens, waarom staat er als produktieland Hong Kong en niet China. Hong Kong maakt daar al meer dan 10 jaar deel van uit? Of is het vanwege de aparte status van Hong Kong, waar minder strenge regels zijn als in China?

4,0*

Dit filmpje deed mij niet zo veel. Ik vond 'm in ieder geval aanzienlijk minder dan Dolls (1987). Bovendien zou ik dit haast een kinderfilm willen noemen. Een jongetje dat een pop voor zijn verjaardag wil. Gekker kun je het niet maken. Gelukkig duurde het filmpje niet langer dan 87 minuten. Ik zie trouwens ook dat er een hoop vervolg Chucky's op zijn gemaakt. Volkomen overbodig lijkt me. Eén van dit soort kwaadaardige poppen films lijkt mij toch meer dan genoeg.

2,0

In zoverre het in deze film ging over het rechtspreken inzake ingewikkelde ethische kwesties vond ik deze film best interessant, maar na het oordeel over de 17-jarige jongen door Fiona Maye zakte mijn interesse helemaal weg. In kon mij in de persoon of beter gezegd godsdienstwaanzinnige Keven Henly absoluut niet inleven. Het stalken door die knul van Fiona vond ik zelfs uiterst irritant. Het leek wel of Fiona voor Kevin de plaats van God had ingenomen. Op het einde werd het nog verschrikkelijk sentimenteel ook. Die zangpartij van Fiona en dan die momenten dat Fiona haar emoties niet meer de baas was trok ik gewoon niet. De mooiste scènes vond ik nog die tussen Fiona en haar echtgenoot Jack en om niet te vergeten die met Fiona's assistent Nigel. Die laatste zorgde tenminste nog voor een vrolijke noot.

Uitstekende Britse horror. Deze film vanavond gezien in Arthouse Lux in het kader van het SF/horrorprogramma Dark Lux. Sinds "The Wicked Man" heb ik niet meer zo'n goede Britse horrorfilm gezien. Ik werd regelmatig op het puntje van de stoel gezogen. Deze film vond ik aanzienlijk spannender dan de Zweedse horrorfilm "Let the Right One In", die ik afgelopen donderdag gezien heb. Ook in die film speelde kinderen de hoofdrol. Doodde het vampiermeisje om te overleven, in "The Children" werd het waarom van het doden door de sadistische en moordlustige koters in het midden gelaten.. De beelden waren af en toe zeer schokkend. Nog nooit heb ik kinderen gezien die er zo angstaanjagend uitzagen.
Wel jammer vond ik het dat de film niet ondertiteld was. De dialogen waren over het algemeen zeer moeilijk te volgen. Zo gauw deze film op DVD uit is ga ik hem daarom ook herzien.

Waardering: voorlopig 4,5*

Na het fantastische Le Redoutable (2017) gezien te hebben kon een herziening van La Chinoise niet uitblijven. Ten slotte gaat Le Redoutable o.a. over het maken van die film. In mijn recensie over die biografie van Godard schreef ik o.a. dat deze regisseur aan verstandsverbijstering leed toen hij La Chinoise maakte en dat wordt bij het zien van die film nog eens bevestigd, Hoe kun je nu in godsnaam dwepen met een figuur die destijds radicaal tegenover de westerse cultuur stond. Liederen over Mao, het Rode Boekje, aanvallen tegen de bougeoisie waar Godard en die geflipte studenten nota bene zelf deel van uitmaakten. Wat was er toch aan de hand met Godard? De dames en heren zagen er best goed gekleed uit. Kwamen duidelijk niet uit de arbeidersmilieu's waar die studenten het zogenaamd voor meenden op te moeten nemen. Nooit heeft een generatie studenten i.m.o. zich zo voor de gek gehouden als in de eind jaren zestig. Valt er toch nog iets positiefs te zeggen over de voor mij minste film van Godard die ik gezien heb. Zeker wel, deze film heeft alle Godard kenmerken zoals die balkonscène, maar het is de politieke nonsens die de hele film wordt uitgekraamd waardoor deze film van mij het predicaat 'dik onvoldoende' op gespeld krijgt.

2.0* na herziening.

Schitterend!

De derde film die ik van deze regisseur gezien heb en ook deze is om in te lijsten. Mij kostelijk vermaakt ook met het romantische eerste drie kwartier. Dat ligt ook wel aan de zeer aantrekkelijke en lieve Sashenka. Tja, als de vrouwelijke hoofdrolspeelster mij niet ligt in dit soort melodrama's dan kan de film het voor mij meestal wel vergeten. Buiten de mooie romantische plaatjes kent de film een paar zeer sterke scènes. De scène met de vrouwen op het perron en de voorbijrazende trein met soldaten op weg naar het front. De aankondiging dat Stalin dood is met daarop een scène met smeltend ijs. De dooi is ingetreden, letterlijk en figuurlijk. Als Stalin in de zomer overleden zou zijn, dan zou die scène nogal onrealistisch overgekomen zijn.

Om deze film te kunnen waarderen en dat geldt voor meer Russische films in die periode, is kennis van de Russische geschiedenis wel enigszins belangrijk. Als je als Russische krijgsgevangene de Duitse stalags overleefde dan werd je bij thuiskomst al gauw verdacht gemaakt van collaboratie met de vijand. Maar liefst 2,5 miljoen Russische krijgsgevangenen overleefden de 2e Wereldoorlog namelijk niet.

4,5*

Gezien de discussies over de erotische scènes nieuwsgierig geworden en deze film maar eens bekeken. Wel, de erotische scènes in deze film waren over het algemeen maar zeer kort en stelden ook helemaal niets voor. Waar maken we ons eigenlijk druk om? Laten we het verder daarom ook maar over de rest van de film hebben. Wel het uitgangspunt vond ik goed, de uitwerking zeer teleurstellend, de film kon mij geen moment boeien. Ook het acteren vond ik niet je van het. Het einde vond ik zelfs gewoon slecht. Ik ben van Egoyan toch wel iets beters gewend. Ik denk toch wel dat Egoyan zijn beste tijd gehad heeft, hoewel ik hem toch niet helemaal wil afschrijven. Met "The Sweet Hereafter" en vooral "Exotica", zijn beste film, heeft hij toch zijn vakmanschap als filmregisseur meer dan bewezen.

Waardering: een kleine 2,0*

Geen film om vrolijk van te worden. Integendeel. Tja, wat beweegt die tieners om die rotzooi te gebruiken. Als je naar een concert van Bowie gaat lijkt mij dat toch wel helemaal overbodig zou ik zeggen. Maar ja, mee doen met de rest hè. Je wilt er nu eenmaal bij horen. Getuigt wel van een zeer zwak karakter. Maar ... ik kan er verder niet over oordelen natuurlijk. Ik heb zelf nooit in zo'n situatie verkeerd.

Wel lang over gedaan trouwens om deze film af te kijken, die bij mij in de top 10 staat van meest depri films aller tijden. Heeft de film dan nog iets positiefs. Ja, dat concert van Bowie was erg vet.

3.0*

Geen onaardige Dickens verfilming. De animaties zagen er best mooi uit en Scrooge werd uitstekend door Jim Carrey neergezet. Mooiste en spannendste scène vond ik die toen Scrooge achterna gezeten werd door een span paarden, waarbij de ogen van de paarden in fel rood werden weergegeven.

Een kinderfilm kan ik deze 'Christmas Carol' niet bepaald vinden. De kinderen die in de zaal zaten waren behoorlijk vervelend. Ze verveelden zich volgens mij te pletter. Ik daarentegen heb mij best geamuseerd, hoewel ik aanvankelijk niet veel van deze film verwachtte.

3,5*

Na tig mislukte pogingen ben ik er eindelijk in geslaagd deze film te bekijken en ik kan je zeggen dat de moeite meer dan beloond werd. Echt genoten van deze film. Op visueel vlak schitterend en ook de mooie soundtrack mag niet onvermeld blijven. Bovendien een mooi romantisch verhaaltje met een zeer schattige NoNo. Valt er nog meer over deze film te zeggen? Neen, eigenlijk niet. Dit is echt een film waar bij je de beelden gewoon op je af moet laten komen. Kijk en geniet, zou ik zeggen.

Oh ja, deze uitspraak van de onderwijzer in de klas trok mijn aandacht:

"Isn't it possible that our world is but one of many?"

4,5* met kans op de maximale score.

Deze film van Kar Wai Wong die ik vanmorgen heb bekeken ihk van de game; KO Romantiek was een van de weinigen van deze regisseur die ik nog niet gezien had. Tevens is hij voor mij ook de minste of beter gezegd de minst boeiendste van Kar Wai Wong maar dat had ik van te voren kunnen weten. Waarom? Laat ik het maar rechtuit zeggen; films die gaan over de liefde tussen twee mannen spreken mij totaal niet aan. Het is voor mij onmogelijk om mij in de hoofdpersonages te verplaatsen. Een film uit het genre romantiek waar de vrouw geen hoofdrol in speelt of zoals in deze film nauwelijks voorkomt wordt voor mij meestal een martelende kijkervaring waar geen eind aan lijkt te komen. Ook in visueel opzicht vond ik deze film trouwens niet mooi. Het enigste wat mij kon bekoren is de zeer aangename soundtrack.

2,0*

Heerlijk vlot filmpje van Wong-kar Wai, wel heel anders dan ITMFL en 2046 maar so what. Dit filmpje moest het voor mij vooral hebben van het 2e gedeelte en dat komt o.a. dat ik de twee dames, de serveerster en vooral de stewardess zeer aantrekkelijk vond. Het speelse acteren van de serveerster gaf mij bovendien een heerlijk gevoel. De fotografie van Doyle vond ik verder ook prima hoewel ik af en toe wel moest wennen aan zijn snel bewegende hand-held camerawerk. De soundtrack vond ik verder ook best goed gekozen hoewel dat "California Dreaming" mij op een gegeven moment toch behoorlijk de strot uit kwam. Geen slecht nummer maar een of twee keer horen vond ik toch meer dan genoeg.

4,0*

Deze film vanavond herzien en net zoals de films van Tarkovsky waar ik gelijk aan moest denken is dit een film die je meermalen gezien moet hebben om er een juist oordeel over te vellen. Vrolijk wordt je niet van deze apocalyptische film waar de mens terugvalt in het meest primitieve. Zowel God als wetenschap lijken immers te hebben afgedaan. Deze film die het van mij moet hebben van de schitterende cinematografie - de kracht die er van de beelden uitgaat is enorm - heb ik nu bekeken zonder ondertiteling, want dat laatste leidt alleen maar af. Ten slotte heb ik de film al een keer gezien en ik weet dus precies waar het over gaat. Deze film krijgt na herziening van mij de hoogste waardering en mag zich rekenen tot de beste Belgische producties ooit gemaakt.

5,0*

Een wat mindere film van De Sica. In tegenstelling tot de meeste berichten hierboven was ik niet zo gecharmeerd van het acteren van Sophia Loren. Ik vond ze vooral naar het einde toe veel te histerisch. Overacting in het kwadraat, zo vond ik het. Het verhaal is op zich best wel interessant. Een pluspunt van de regisseur is dat hij beide strijdende partijen niet verdeeld in goed of slecht. De verkrachtingsscène door geallieerde soldaten was daar het duidelijke bewijs van. Waarom het perse Marokkanen moesten zijn, daar zet ik toch mijn vraagtekens bij. Ook Amerikanen maar vooral Russen maakten zich daar schuldig aan. Maar goed, oorlog is hel. In oorlog valt de moraal weg, dus het kan verkeren. En ja, die Marokkanen of Goumiers zullen ook wel geen lieverdjes geweest zijn. De Duitsers waren er dacht ik nogal bang voor.

3,0*

Gezien de niet al te positieve recensies over deze verfilming van het boek van Dave Eggers verwachtte ik niet zo veel van deze film die als voorpremière afgelopen avond vertoond werd in Lux Nijmegen. Die verwachtingen kwamen voor mij ook uit maar dat is niet vanwege het verhaal en het acteren maar vooral vanwege het slappe einde. Heb ik hiervoor 110 minuten in de bioscoop gezeten? Voor een film met een Orwelliaans thema - Big Brother is watching you - als onderwerp had ik toch wel een verrassender en minder voorspelbaar einde verwacht. Het lage gemiddelde hier op MusicMeter en IMDb vind ik daarom ook niet overdreven.

2.0*

Ik heb het bekijken van dit filmpje zeer lang uitgesteld maar vanwege de hoge waardering van enkele users dit nu eindelijk maar eens bekeken. Wel, ik kan er kort over zijn. Dit soort extreem depri films zijn duidelijk niet aan mij besteed. Het kijken hierna ervaarde ik als een kwelling en hoewel dit filmpje nog geen tachtig minuten duurde, duurde het voor mijn gevoel eindeloos lang. Om zo'n film te maken moet je volgens mij zelf ook in een zware depressie zitten, anders lukt dat volgens mij eenvoudigweg niet. Er was werkelijk niets positiefs te bespeuren in deze film. Lelijke fotografie, zwaar depressieve muziek, enkele zeer schokkende scènes die in een horrorfilm niet zouden misstaan, mensen waar geen enkele vrolijkheid van afstraalt. enz enz enz. Ik zou er zelf neerslachtig van worden. Vanavond toch maar iets vrolijks bekijken.

Mooi! Gewoon mooi!

We maken kennis met Cleo die dacht dat ze kanker had en er daarom maar het beste van probeerde te maken. Een zeer mooi taxiritje die voerde langs de zeer fraaie plekjes van Parijs terwijl je een nieuwsbericht hoorde dat ging over de oorlog in Algerije en de hond Strelka die Chroetsjov had gestuurd naar het Witte Huis. Verder zeer fraaie erotisch plaatjes van Cleo hangend aan een soort rekstok en zittend op de schommel. Ook de dame die naakt poseerde in het atelier als model voor het maken van een beeld-houwwerk mocht er zijn. En zo zijn er nog meer fraaie plaatjes. Deze film beviel mij aanzienlijk beter dan Le Bonheur die eindigde met een ongeloofwaardig laatste kwartier. Enige smet op deze film Cleo vond ik de scène met die man die kikkers levend doorslikte. Dat zou nu anno 2021 niet meer door de beugel kunnen lijkt me. Wel zeer komisch trouwens dat slapstick filmpje. Dat was best wel lachen geblazen.

4,5*

Herzien en vond deze pure bad trip nog beter dan de 1e keer met toch wel als hoogtepunt de totale ontsporing vlak voor het einde waarbij alles letterlijk op zijn kop leek te staan en dat onder de muziek van dat geweldige dansnummer Utopia van Georgio Moroder. Die geweldige jaren zeventig dansmuziek speelt voor mij toch ook wel een zeer belangrijke rol voor mijn waardering voor deze film die ik juist door die zeer genietbare muziek met gemak meerdere keren zou kunnen bekijken.
Nu komt voor mij dus de vraag wie die drugs in die sangria heeft gedaan. Als je je goed op de hoofdrol-spelers gefocust hebt lijkt me dat toch wel heel duidelijk. Dat kan alleen maar die lange blonde meid Psyche geweest zijn, die als enige danser op het einde nog recht overeind zijn danspasjes uitvoerde en die vlak voordat de filmtitel op het doek verscheen nog haar ogen druppelde.
Stoorde ik mij bij mijn 1e kijkbeurt nog aan de introductie van de dansers, nu bij herziening is dat toch wel even anders. Je krijgt toch enigszins een goed beeld van de hoofdrolspelers, waaronder ook van die Psyche. Toch niet onbelangrijk die laatste wat later zou blijken.

Waardering: verhoogd naar 5,0*.

Na eerst de helft van het boek te hebben gelezen achtte ik de tijd rijp om de film maar eens te gaan bekijken. Een goede zet achteraf, want anders was ik in het begin gelijk al het spoor bijster geraakt vrees ik. Nu wist ik tenminste waar het allemaal over ging en dat die verhalen allemaal op elkaar betrekking hadden. Niettemin wist deze film mij net zoals die verhalen in het boek mij niet te boeien, zeker de eerste helft niet. Al dat constant overspringen van verhaal naar verhaal kwam mij nogal storend over. Ik werd er een beetje moe van en Ik was daarom ook blij dat het na ruim 90 minuten pauze was en dat ik even mijn benen kon strekken. Na de pauze werd het gelukkig allemaal wat beter. Er was meer spanning, op visueel vlak vond ik het allemaal ook best wel mooi, maar toch kon dat de film voor mij niet redden. Dat laatste ligt vooral aan het feit dat de voor mij zeer herkenbare filosofie die achter de verhalen steekt en die ik ook grotendeels kan delen weer zonodig verklaard moest worden. Dat maakt Cloud Atlas weer tot een echte Hollywood film. Jammer, maar het was ook wel te verwachten.

3,0*

Deze film moest het van mij hebben van de prachtige beelden van de Alpen waarvan vooral de beelden van bewegende wolken bijgenaamd de "Maloja Snake" die zich als een slang door de bergen kronkelde en dit onder de klanken van de prachtige muziek van Pachabel. De film bevatte trouwens nog meer mooie scènes zoals de surrealistische autorit van Kristen Stewart door de Alpen die mij deed denken aan een nare droom.

Met het verhaal kon ik echter niets, vond het totaal oninteressant en ik had ook voortdurend moeite mijn aandacht er bij te houden. Wat de karakters betreft waren Kristin Stewart en Chloë Grace Moretz best wel interessant. Met Juliette Binoche - ik heb ze nog nooit zo lelijk in een film gezien - had ik helemaal niets. Al met al dus vond ik Sils Maria nu niet direct een boeiende film waarbij gezegd moet worden dat films die gaan over het maken van een film mij meestal niet aanspreken. Met een teleurstelling had ik van te voren daarom ook rekening gehouden.

3,0*

Deze film vanavond weer eens herzien. Werd Manhattan exact 9 jaar geleden getroffen door aanslagen van terroristen; in deze film waren het geen terroristen maar een gigantisch monster dat in Manhattan dood en verderf zaaide. Voor mij blijft dit toch een van de beste monster-films die ik ooit gezien heb, die mij ook nu weer op het puntje van de stoel hield. De spanningsopbouw was geweldig en dat alles met een hand-held camera vanuit het perspectief van Hud werd gefilmd vond ik absoluut niet storend. Spannendste scène vond ik die scène in de metrogangen. Toen die ratten op de vlucht sloegen kon je verwachten dat die jonge mensen iets heel onheilspellends te wachten stond. Dit keer waren het reusachtige spinnen of zoiets, die zeker niet minder griezelig oogden dan het reusachtige monster.

Waardering; onveranderd 4,5*

Van de cinematografie moest deze film het van mij niet hebben en zeker niet van het alsmaar steeds herhalende obscene taalgebruik van die Sandokan, dat mij bijna deed besluiten de zaal voortijdig te verlaten. Neen, deze film moest het van mij 100% hebben van het ijzersterke verhaal. Het geweld was niet bepaald zachtzinnig, maar gelukkig werd de kijker bespaard hoe een hond met een pikhouweel naar de eeuwige jachtvelden werd geslagen. Dit is dus geen film voor mensen die de hond een warm hart toe dragen. Vanaf de moord op de honden werd het wel heel erg spannend én gewelddadig. Het duurde wel even voor ik doorhad hoe op het einde nu precies de vork aan de steel zat. Maar ja, dat laatste gebeurt wel eens vaker als ik een film in de bioscoop bekijk. Ik word namelijk nogal gauw afgeleid.

3,5*

Mooi animatie filmpje van welke ik de Engelstalige(3D) - en niet de in het Nederlands nagesynchroniseerde versie heb gezien. Tja, de animaties zoals ik al zei zijn zonder meer erg mooi maar ik vond het verhaaltje i.m.o. te sentimenteel. De film wist bij mij geen gevoelige snaar te raken. Ik veerde pas op als Dante de hond in beeld kwam. Echt genoten van zijn capriolen. Maar .. nu scoren bij mij dieren altijd hoog in animatiefilmpjes. Dus, zo verrassend was dat ook weer niet.

3.5*

Van deze film verwachtte ik niet veel maar dat veranderde bij het zien van de zeer aantrekkelijke en sympathieke Ruby uitstekend geacteerd door Emilia Jones. Of deze re-make beter is dan het origineel durf ik niet te zeggen. Te lang geleden dat ik die film (La Famille Bélier (2014)) gezien heb. Dit soort films zijn voor mij niettemin zonder meer zeer welkom want ik ben al die al die restricties dit vanwege dat hele corona gedoe spuugzat. Ik kan daarom wel een oppeppertje gebruiken. Dus, mooie dames (ik zie de meesten altijd in de kroeg) al is het maar op het witte doek zijn voor mij meer dan welkom.

4,0*

De films van Sautet weten mij maar niet te boeien. Alles verloopt zeer traag met veel te veel gepraat. Ik had van deze film nog enigszins wat verwacht wegens Emmanuelle Beart, maar dat mocht niet baten. Dit bloedserieuze liefdesdrama oogt zo depri, dat ik er bijna zelf treurig om zou gaan worden, ondanks dat de zon nu vol in mijn kamer schijnt. Ook de cinematografie en de score stemden mij niet tot vrolijkheid. Ik kon mij bovendien ook totaal niet inleven in de hoofdpersonages. Met mensen die geen gevoelens kunnen uiten heb ik doorgaans niets. Dat doen ze zichzelf aan. In een liefdesdrama wil ik hartstocht, zoals in Adèle, die van het scherm spat en daar is geen eindeloos geleuter voor nodig zoals van koude personages in dit drama die denken dat alles in woorden uitgedrukt moet worden.

2,0*

Bij het zien van de sirene moest ik toch gelijk denken aan The Shape of Water, waar ik naderhand toch niet zo enthousiast over was. Deze vond ik duidelijk beter en dat ligt toch voor het grootste gedeelte dat de film zich afspeelde op een desolaat vulkanisch eiland. Het geluid van de golven, het schijnen van de vuurtoren, de overgang van dag naar nacht en voorts het verschijnen van de zeemonsters gaven deze film voor mij iets fascinerends, iets wat ik bij The Shape of Water danig gemist heb. Op visueel vlak dus zonder meer een zeer mooie film dit Cold Skin. Het verhaal zelf deed mij niet zo veel hoewel je je wel zou kunnen afvragen wie in werkelijkheid het monster was. De aanvallende zeemonsters of de vuurtorenwachter Grüner die de sirene voortdurend "onmenselijk" behandelde.

3.5*

Bij dit drieluik dat ik vandaag heb bekeken was het mij vooral te doen om het 2e filmpje van Shûji Terayama die ik kende van het uitstekende Den-En ni Shisu (1974). Ook met dit korte filmpje stelde hij mij niet teleur. Op visueel vlak gewoon schitterend. Ook de erotische scènes oogden zeer mooi.

Helaas moet het drieluik in zijn totaal het voor mij doen met niet meer dan een gemiddelde score van drie sterren en dit ook nog eens naar boven afgerond, want het eerste filmpje van de regisseur van Emanuelle was niet om aan te zien. Vreselijk. De kitsch droop er van af. Het derde filmpje van Borowczyk was niet meer dan redelijk. Mooie vrouw trouwens die hoofdrolspeelster.

Kort samengevat.

1e filmpje: 1,0*

2e filmpje: 4,5*

3e filmpje: 3,0*

Deze film die alle kenmerken heeft van een Hitchcock thriller viel mij zeker niet tegen. De spanningsopbouw was voortreffelijk en ook het acteerwerk mocht er zijn uiteraard, vooral van Paula Sheppard in de rol van die duivelse Alice. Tja, en wat te denken van die vieze en perverse vetklomp "Fatty". Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit zo'n "fat man" in een film gezin heb. En dan Alice die qua perversiteit niet onder deed voor die vetzak door even zijn katje de keel dicht te knijpen. Tja, dierenvrienden kom er maar in. Ook de killings werden trouwens mooi in beeld gebracht. Verder is deze film doordrenkt van het Rooms-Katholieke fundamentalisme. De heilige communie, de biecht en nog meer van dat soort onzin. Niet dat het mij direct stoorde want het paste perfect in deze film, waarvan het verhaal zich afspeelde in de beginjaren zestig toen de R.K. kerk nog zeer veel macht had. Toch blijf ik met een vraag zitten: ruim voor het einde werd de identiteit van de moordenaar prijs gegeven. Veel te vroeg las ik in diverse commentaren. Dat dacht ik ook maar aan de andere kant zijn het toevallig wel moorden op die personen, Karen, "Fatty" de huisbaas o.a. die Alice haatte. Zou Alice die geflipte Mrs Tredoni niet tot die moorden aangezet hebben vroeg ik mij na afloop van de film af. De laatste scène waarin Alice het bebloede mes uit de tas van Mrs Tredoni haalde en dan die uitdrukking op haar gezicht alsof ze wilde zeggen "Dat heb jij prima gedaan!" deed mij in die richting denken. Het is om die reden dat ik deze film vandaag nogmaals bekeken heb.
Al met al dus een uitstekende thriller deze film van Alfred Sole waarvan ik tot voor kort nog nooit van gehoord had. Moest ook telkens denken aan die film van Nicholas Roeg "Don't Look Now" waar deze film qua spanning toch zeker niet voor onder deed.

4.0*

Deze film na zo'n 15 jaar weer eens herzien en ik moet zeggen dat ik dit bewerkte sprookje van Roodkapje en de Wolf toch wel stukken beter vind dan Neil Jordan's meeste recente film Byzantium dat niet gaat over weerwolven maar over vampieren. Visueel vond ik dit filmpje best wel aardig, had een lekker sfeertje, de jongedames zagen er bovendien best leuk uit - toch wel belangrijk voor mij - en niet te vergeten de "grote boze wolf", die er toch helemaal niet zo boos uitzag. Van die grootmoeder kreeg ik op een gegeven moment wel schoon genoeg en ik was blij dat zij op een gegeven moment werd opgegeten door de weerwolf. Opgeruimd staat netjes!

4,0*