Opinions

Qua cinematografie mag deze horrorprent van Franco misschien niet zo veel voorstellen maar het perverse verhaaltje dat zo uit de keuken zou kunnen komen van de markies en dan heb ik het natuurlijk over De Sade boeide mij wel. Tja, wij hebben allemaal onze perverse fantasieën, De Sade was daarin geen uitzondering. Qua verhaal vond ik deze film van Franco zonder meer het beste, hoewel ik op visueel vlak Justine uit 1969 wel een stuk beter vond. Maar die laatste was voor een De Sade verfilming eigenlijk veel te braaf en daar werd ook nog eens slecht in geacteerd, iets wat ik niet kan zeggen van deze film.

3,5*

Deze film voor de zoveelste keer gezien en ik blijf het een uitstekende film vinden en niet in de laatste plaats vanwege de uitstekende score van Basil Poledouris die deze film een onheilspellende en ook magische sfeer geeft. Ik vind het altijd nog de beste film met Arnie die nu niet bepaald mijn favoriete acteur is maar deze film was toch echt geknipt voor hem. Die scène waarin Arnie een kameel KO sloeg was gewoon hilarisch.

Hoe de remake zal uitvallen, daarover ben ik niet zo optimistisch. Ik verwacht er eigenlijk helemaal niets van en ik denk ook niet dat ik die ga bekijken. Ik heb het zowiezo niet op re-makes.

Waardering; met een ½ ster verhoogd naar 4,0* vanwege de prachtige score van Poledouris.

Dit soort films zijn normaal gesproken niet mijn ding maar Bresson slaagde er niettemin in van een gevangenisfilm imo een zeer boeiende film te maken. De spanning vooral in de laatste twintig minuten was te snijden. Zeer sterk in deze film vind ik dat Bresson het geweld achterwege laat. Je hoort alleen dat gevangenen worden doodgeschoten maar van de executies laat Bresson verder niets zien. Ook laat Bresson niet zien hoe Fontaine een van de bewakers uitschakelde. Deze film is daarom ook niet geschikt voor mensen die vooral van actie houden. Maar goed, Bresson maakte nu eenmaal geen films voor een groot publiek. Hij schijnt zelfs alleen met amateurspelers te hebben gewerkt. Wel, met deze film liet hij duidelijk zien dat je voor een goede film helemaal geen sterrencast nodig hebt. De soundtrack met muziek van Mozart vind ik trouwens zeer goed gekozen.
"Un Condamné à Mort..." beschouw ik als Bresson's beste film, beter dan "Pickpockett". Het hoge gemiddelde hier op MovieMeter vind ik daarom ook meer dan terecht.

4,5*

Magistrale film van Bertolucci. Voor mij een van de mooiste films ooit gemaakt. Film straalt een geweldige sfeer uit. Schitterende kleurenfotografie van Vittorio Storaro. Dat zoals sommige users op dit topic beweren dat aan het verhaal niet voldoende aandacht is besteed, ben ik het totaal niet mee eens. Dat Marcello - geweldige rol van jean Louis Trintignant - zich aansloot bij de partij van Mussolini is niet omdat dat hij zich toch het fascisme voelde aangetrokken, maar meer om zijn verleden te verdringen. o.a. omdat hij in zijn jeugd per ongeluk iemand heeft gedood. die hem verleid had wat onder meer voortkwam uit zijn onderdrukte homosexualiteit. Dat werd later nog eens duidelijk bewezen toen hij de professor en zijn vrouw die hem na aan het hart lagen moest ombrengen, maar waar hij uiteindelijk te laf voor was.
De scene die er in deze film het meest bovenuit stak is de sensuele lesbische tango van Stefania Sandrelli en Dominique Sanda, die mij aan de schilderijen van Renoir deed denken. Ook mooi maar zeer gruwelijk de moordpartij in het spookachtige winterse woud die mij weer aan de drama's van Shakespeare deed denken. En zo valt er nog meer over deze klassieker te vermelden. Ook de score, de muziek van George Delerue droeg extra bij in de sfeer van dit tijdloze meesterwerk.

5,0*

Zoals een komedie voor mij pas echt geslaagd is als ik mij voortdurend rot gelachen heb, zo is een horrorfilm pas echt geslaagd als ik mij voortdurend rot geschrokken heb en ik kan je wel zeggen dat dat laatste bij het zien van deze horrorpicture mij voortdurend is overkomen. Moest wel regelmatig denken - maar wie niet - aan The Exorcist hoewel ik die film wel minder eng máár....niettemin wel beter vond. Het verhaal tja, dat is voor mij bij een horrorfilm vaak van ondergeschikt belang, omdat dat toch meestal ver af staat van de realiteit. Maar so what. Bij een horrorfilm gaat het bij mij toch vooral om het sfeertje, de belevenis, zoals het vaak niet durven kijken als er weer iets te gebeuren staat. Wat dat betreft is deze film zonder meer geslaagd.

4.0*

Bij het zien van deze film moest ik aan de volgende films denken;

1. The Haunting (1963)

2. The Birds (1963)

3. The Exorcist (1973)

4. Poltergeist (1982)

Dus echt origineel is het niet wat James Wan ons liet zien. De sfeer die in deze film werd neergezet was niettemin zonder meer goed en de film bevatte voldoende schrikmomenten, soms te veel als je mij vraagt want op den duur had het op mij geen uitwerking meer. De mooiste scenes speelden zich trouwens niet in het spookhuis af maar buiten bij de boom (Mooie poster trouwens!) en het meer. Ook de scene met die vogels oogde erg mooi. Het einde daarentegen vond ik zeer teleurstellend.

3,5*

Wat deze biopic over Nicolas Sarkozy voor mij zo interessant maakt is dat het gaat om een politicus die nog steeds stevig als president van Frankrijk in het zadel zit. Je moet als regisseur maar durven, want zo goed komt Sarkozy er echt niet van af.

Deze film geeft ook een mooi kijkje achter de schermen - de zogenaamde achterkamertjespolitiek - van hoe het daar werkelijk aan toe gaat. Waar het op aankomt is welke boodschap aan het kiezersvolk overgebracht moet worden die de meeste stemmen op gaat leveren. Dat er met de waarheid een loopje wordt genomen spreekt vanzelf. Dit gebeurt niet alleen in Frankrijk maar in alle westerse democratiëen en zeker ook in Nederland. Als aanklacht tegen de westerse democratie vind ik deze film dan ook zeer geslaagd.

De acteurs in deze film zijn zeer goed uitgekozen. Zij lijken sprekend op de politici die zij vertolken en het acteren is bovendien ook dik in orde, zeker ook dat van Florence Pernel in de rol van Cécilia, de vrouw van Sarkozy. Zij droeg bij aan het stukje drama in deze voor mij best wel geslaagde biografische film.

Altijd boeiend is deze film zeker niet - soms wordt het ook een beetje langdradig - maar een gemiddelde van 2,57 vind ik toch echt te laag. En ja, als je je niet voor politiek interesseert, dan kun je deze film beter links laten liggen.

3,5*

"Il Conseguenze dell'Amore" vandaag weer eens herzien en dit keer beviel hij me nog een stuk beter als toen de eerste keer dat ik deze film bekeken heb en dat was al weer zo'n dikke zeven jaar geleden. Dat komt vooral omdat het mij destijds helemaal ontgaan was waarom Titta de koffer van 9 miljoen niet aan de maffiabaas wilde geven. Toch wel heel belangrijk!
Waar deze film vooral in uitblinkt is het schitterende camerawerk. Alleen die openings al! Verder valt natuurlijk te vermelden het uitstekende acteerwerk en uiteraard het boeiende verhaal. Pas toen de twee gangsters in beeld kwamen wist je dat je niet met een romantisch- of een relatieprobleem filmpje te maken zou krijgen maar met een maffiafilm en wel zo'n eentje waar je U tegen zegt. Dat het geweld - de meeste maffiafilms zitten er overvol van - tot het minimum beperkt bleef vind ik een enorm pluspunt. Het kwam het sfeergehalte in de film alleen maar ten goede.
Top film dus dit "Il Conseguenze dell'Amore" die voor mij de beste Italiaanse film is die ik tot nu gezien heb en die ook een plaats krijgt in mijn top 10.

5,0*

Vanavond deze film gezien. Werd goed geacteerd, mooi camerawerk, maar echt boeiend vond ik het verhaal niet. Wat we te zien kregen, ach het is allemaal zo bekend. Iedereen weet onderhand dat Africa een verloren continent is. Uganda, Soedan, Congo, Zimbabwe en noem maar op. Een en al ellende. Je moet daarom ook wel een ontzettend naïeve idealist zijn om in dit door en door corrupte werelddeel misstanden aan de kaak te kunnen stellen. Mensenlevens tellen niet in dit continent, het is het recht van de sterkste. De scenes in Sudan met duidelijke verwijzingen naar Darfur spreken voor zichzelf.

Al met al zeker geen slechte film, maar Africa heeft nu eenmaal niet mijn interesse en daarom deed deze film mij gewoon weinig.

3* waarvan 1,5* voor de prachtige beelden van Afrika.

De meest depri- en met -Totsuo - de meest experimentele film die ik gezien heb. Hoe komt het toch dat Deense en Zweedse regisseurs doorgaans zulke depri films maken? Zou dat komen omdat 's winters de dagen zo kort zijn? Toen ik deze film met veel moeite had afgekeken, dacht ik dat het einde van de wereld nabij was, de kredietcrises heeft ons in zo'n afgrond geworpen, dat alle hoop op een betere toekomst is verloren. Wij staan op de drempel van een nieuwe wereldoorlog etc. De depri sfeer van de film wordt nog extra kracht bijgezet door de stem van Jena Malone. Ik had het idee dat ze in een psychiatrische inrichting zat. Zou ze misschien zelfmoord hebben willen plegen? Verbaast me niets. Gezien de hoge waarderingen schijnen toch veel users dit soort films te kunnen waarderen. Ik behoor daar echter niet bij, daarvoor zit ik te goed in mijn vel.

Normaal gesproken zou ik voor deze film niet meer dan 1,0* geven, maar omdat Lukas Moodysson voor mij de meest depri-film aller tijden gemaakt heeft - niemand zal hem volgens mij kunnen overtreffen - krijgt hij een ster * erbij.

2,0*

Herzien maar nu inclusief het destijds uitgesneden filmpje "La Bête". De regisseur heeft van dat filmpje later een aparte film gemaakt dat voor mij vooral uitblonk door saaiheid. Daarentegen duurde het oorspronkelijke verhaaltje van zo'n 20 minuten geen minuut te lang en was het voor mij uitstekend te pruimen. Het beste filmpje was het zeker niet. Dat waren de laatste twee verhaaltjes over de Hongaarse bloedgravin en dat van Lucrecia Borgia. Dat laatste filmpje kende bovendien een wonderschone score, dat uitstekend paste in de late Middeleeuwen.

Ik heb trouwens nog nooit een film gezien met zoveel mooie naakte jonge vrouwen zoals in dit vijfluik. De erotische scènes waren om van te smullen zo mooi. Ik werd er in ieder geval behoorlijk geil van. Tja, om dit soort films juist te kunnen beoordelen zou je je verstand op nul moeten zetten. Geen vragen stellen over het acteren of wat het allemaal te betekenen heeft maar gewoon je overgeven aan je lustgevoelens om het zo maar eens grof uit te drukken. Dat laatste heb ik dus ook gedaan en ik zeg het nogmaals; ik heb me kostelijk geamuseerd bij het kijken naar dit schitterende erotische vijjfluik. Mijn eerdere waardering van 4 sterren vind ik daarom eigenlijk ook veel te weinig. Weet je wat, deze film krijgt van mij de volle mep.

5,0*

Uitstekende thriller. Misschien wel ongeloofwaardig maar so what. Daar moet je je maar niet te veel op focussen. Het gaat om het gevoel dat zo'n film bij je te weeg brengt en dan heb ik het over de spanning én de verrassing waar het bij dit soort films om draait. En daarin stelde deze thriller geenszins teleur. In het begin moest ik er wel even inkomen maar dit soort films vereisen nu eenmaal veel geduld van de kijker. Het laatste half uur vond ik zeer, zeer spannend. Het einde dat mij totaal verraste was in het kort gezegd subliem. Meer wil ik er niet over zeggen.

4.0*

Het is weer zo'n 10 jaar geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb. Toen vond ik het een goede film, niet meer dan dat. Nu na herziening is mijn mening daarover hetzelfde gebleven. Behalve enkele weerzinwekkende scenes oogde het allemaal best mooi. De decors en taferelen deden me nogal denken aan de Hollandse 17e eeuwse schilderkunst, in het bijzonder aan die van Frans Hals. Deze film zou bij mij daarom ook zeer hoog gescoord hebben, als ik het plot niet zo weerzinwekkend vond. Die Mr Spica is voor mij toch wel een van de meest afschuwelijke personages die ik ooit in de geschiedenis van de cinema ben tegengekomen. Zijn rol werd niettemin zeer goed vertolkt door Michael Gambon.

Of je van dit soort films houdt of niet, originaliteit kun jij Peter Greenaway natuurlijk niet ontzeggen. Ik vond dit overigens wel zijn meest toegankelijke film. Greenaway's films moeten het vooral hebben van de barokke beelden en decors. Voor een goed verhaal ben je bij hem meestal aan het verkeerde adres. Prospero's Books is daar altijd nog het beste bewijs van. Films van Greenaway zijn voor mij 100% kunst.

De muziek van Michael Nyman - dit moet ik er toch nog even bij vermelden - vond ik geweldig.

3,5*

Aangenaam verrast door dit zeer mooie debuut van Mark Raso en dat ligt toch voor het grootste gedeelte aan de beeldschone jeugdige Effy. Tja, dit soort films staan en vallen voor mij nu eenmaal met de vrouwelijke hoofdrolspeler. Voel ik mij daar niet toe aangetrokken, dan heeft de film voor mij verder geen waarde meer. Dit soort films houden mij nu eenmaal een spiegel voor. Ik voelde mij dus duidelijk enorm aangetrokken tot die jeugdige Effy en vond die William - hoe kan het ook anders - maar een narcistische klootzak.

Bij het zien van deze film moest ik wel onmiddellijk denken aan de film Before Sunrise van Richard Linklater, dat zich in Wenen afspeelde. Ook daar speelde het verhaal net zoals bij deze film een ondergeschikte rol maar stond alles in het teken van een toevallige en kortstondige romance, hoewel Linklater er later nog twee vervolgen aan toe zou voegen.

Ook bijzonder mooi in deze film vond ik trouwens de beelden van Copenhagen. Ik ben er ooit geweest en was toen ook op zoek naar die beroemde zeemeermin. Nooit geweten dat dat beeld zo klein was.

4,0*

Ik sluit mij in dat geval aan bij het negatieve kamp, hoewel ik deze film niet op de Filmbeurs maar afgelopen avond in Lux gezien heb. Deze film kon mij dus absoluut niet bekoren en ik was niet de enigste. Maar liefst 10 mensen verlieten tijdens de voorstelling na pakweg een uur de zaal. Ook ik had vroegtijdig de zaal willen verlaten want de film duurde voor mijn gevoel wel een eeuwigheid. Al dat intellectueel geklets over kunst etc. door Binoche en Shimelle begon mij op den duur vreselijk de keel uit te hangen. Ook na de plotwending na pakweg een uur wist de film mij maar niet te boeien. Ik kon mij gewoon niet inleven in de twee hoofdrolspelers. Zij kwamen mij veel te onsympathiek over. Hun problemen of wat er voor door mag gaan lieten mij daarom ook siberisch koud. Eenmaal wist de film mijn aandacht wél te trekken en dat was toen - tijdens het gewauwel van Binoche en Shimelle over de kwaliteit van de wijn - op de achtergrond in de tuin van het restaurant gasten tijdens een wedding party dansten en keuvelden terwijl iemand met een accordeon vrolijke Toscaanse muziek speelde. Tja, waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan.

Verder ben ik er van overtuigd dat de meeste mensen die deze film bezochten dit volgens mij hoofdzakelijk deden om Juliette Binoche. Gezien het feit dat veel bezoekers vroegtijdig teleurgesteld de zaal verlieten hadden die dus duidelijk een andere film verwacht..

2,0*

Het 2e filmpje van deze regisseur die ik heb mogen aanschouwen en ik vond 'm zelf nog beter dan Lo Strano Vizio della Signora Wardh. Zeker in het laatste half uur was de spanning te snijden. Tja, en dan die mooie dames hè, die kwamen er natuurlijk weer bekaaid vanaf. Die erotische scènes mochten er trouwens ook zijn en wat het horrorverhaal betreft, dat vond ik trouwens ook best wel goed en dat terwijl dit soort filmpjes het daarvan meestal niet moeten hebben. Wel is duidelijk dat deze film in de jaren zeventig gemaakt is, als we die killings en dat nepbloed in aanschouwing nemen. Daar hoef je vandaag de dag niet meer mee aan komen zetten. Maar dat alles kan voor mij de pret niet drukken. Mij prima geamuseerd met deze Giallo.

4.0*

Hé, de film is afgelopen. Waar ging het nu over.

Dit was dus mijn reactie toen ik de bioscoopzaal verliet. Zelden zo'n leeg gevoel gehad bij het zien van deze film, maar misschien was het wel de bedoeling van Cronenberg dat je met een leeg gevoel de zaal verliet. Tja, het leven van "golden boys" zoals Eric Packer is nu eenmaal leeg. De gesprekken waar ik mij te veel op focuste gingen ook werkelijk nergens over. Een hoop slap geouwehoer, niet meer dan dat. Nou ja, op visueel vlak was deze film best ok en Robert Pattison was best wel goed gecast als de multimiljonair Eric Packer maar dat was het dan wel zo'n beetje. Deze film raakte mij dus niet in het minst en mij niet alleen. Sinds deze film in Lux draait heb ik al heel veel mensen vroegtijdig de zaal zien verlaten. Een typische "you love it or you hate it" film dus deze nieuwste van Cronenberg.

2,0*

Schitterend.

Dit filmpje heeft alles wat voor mij een animatiefim moet hebben; prachtige animaties, zeer mooie soundtrack en ook nog eens een uitstekend verhaal. Ik houd wel van dit soort animatiesprookjes of hou je het ook noemen wilt. Het meisje Cossette zag er trouwens schitterend uit.

Opvallend trouwens dat er zo weinig op deze film gestemd is. Omdat het niet uit de Ghibli studio komt? Liefhebbers van de Japanse anime kan ik niettemin deze film van harte aanbevelen. Van mij krijgt dit romantisch horrorsprookje in ieder geval de hoogste waardering.

5,0*

Ik vind dit eigenlijk helemaal niet zo zeer een actie- of misdaadfilm maar meer een misdaadkomedie met de nadruk op komedie. Om hier ook van te kunnen genieten, moet je je verstand gewoon op nul zetten. Probeer er in ieder geval geen realisme of geloofwaardigheid in te vinden, want dan zit je naar een verkeerde film te kijken. Jason Statham vond ik overigens uitstekend gecast voor deze doldwaze adrenalinische trip. Ik kon er in ieder geval wel van genieten, hoewel ik mij verschrikkelijk ergerde dat deze film die je gewoon in een ruk behoort af te kijken meerdere keren door Veronica voor reclame werd onderbroken.

3,5*

Als je deze film ziet zou je niet direkt zeggen dat die uit dezelfde hoed komt van de regisseur die de films "A history of violence" en "Eastern promises" gemaakt heeft. Deze film "Crash", vooral niet te verwarren met die andere "Crash", kon mij toch onvoldoende bekoren. De film begon best goed maar op een gegeven moment werd het voor mij niet interessant meer; ik vond het allemaal zo overdreven en sommige scenes vond ik gewoon walgelijk.

Daar kwam nog bij dat toen ik deze dvd wilde afspelen mijn DVD recorder het ook nog eens begaf, 'crashte' zullen we maar zeggen, zodat ik hem verder op mijn computer af moest spelen.

Neen, laat Cronenberg maar gewoon verder gaan met dat soort films die hij tegenwoordig maakt zoals "Eastern promises". Daar zit ten minste ook een verhaal in, wat nu niet bepaald gezegd kan worden van een film zoals "Crash".

2,0*

Niet slecht. Die alligators zagen er best wel angstaanjagend uit moet ik zeggen. Even angstaanjagend vond ik trouwens ook die orkaan met zijn onheilspellende wolkenpartijen en zijn kletterende regen. Voorspellend was het natuurlijk allemaal wel. Het begin dat zich afspeelde in het zwembad liet niks aan verrassingen over. Het was voor Haley duidelijk waar het om te overleven op uit zou draaien. Dat de alligators - zijn die in werkelijkheid ook zo groot? - zich tegoed deden aan plunderende bezoekers was wel mooi om te zien. Blijkbaar lustten de alligators geen hond, anders had er voor Fikkie toch niet zo goed uit gezien lijkt me zo. Maar ja, het hele verhaal moet je ook maar met een korreltje zout nemen en de film gewoon beoordelen om zijn amusement waarde.

3,5*

Mensen die denken met deze film meer te weten denken te komen van Darwin's evolutietheorie kunnen deze film beter links laten liggen. Deze film moest het van mij hoofdzakelijk hebben van het dramatische gehalte en het camerawerk. De droomscènes van Darwin en de beelden op het strand met Darwin's dochter Annie oogden zeer mooi.

En wat de evolutietheorie verder betreft; wat was de waarde voor Darwin hiervan toen zijn dochter Annie op sterven lag. Zou hij Annie op dat moment ook gezien hebben als een product van miljoenen jaren evolutie, zou hij Annie op dat moment ook gezien hebben als iemand die tot de zwakken behoorde en als gevolg van natuurlijke selectie ten onder moest gaan, net zoals de vogel die uit het nest viel en voer werd voor insecten? Geloof maar van niet. Op dat moment zou hij denk ik graag geloven dat zijn diepgelovige vrouw gelijk had.

Daarom is de evolutietheorie voor mij niet meer dan gewoon kille wetenschap. Het denkt veel te verklaren, maar op de belangrijkste levensvragen heeft het

geen enkel antwoord. Het meeste positieve ervan is dat hij de macht van de kerk heeft ondermijnd die met hun God van de Vrees afgebeeld als een man met een baard - voor mij een afgod - eeuwenlang de mensen bang en onwetend gemaakt heeft.

Het is natuurlijk niet zo dat ik de evolutietheorie bestrijd - wetenschappelijk is het allemaal juist - maar het is slechts een manier om de wereld te zien. En om niet te vergeten zoals religie eeuwenlang misbruikt werd door de kerk zo zou ook de evolutietheorie een eeuw later door de nazi's op een grove wijze misbruikt worden. Volkeren dienden ten onder te gaan omdat zij tot een minderwaardig ras behoorden. Alles wat niet 'lebensfähig' was, gehandicapten, ongeneeslijk zieken etc. diende vernietigd te worden. Natuurlijke selectie noemde Hitler dat.

3,5*

Nou ja zeg, vijf maal gestemd op deze film en dat met een erbarmelijk gemiddelde. Wel een tikkeltje, nou ja zeg maar behoorlijk overdreven. Crime d' Amour is geen meesterwerk, maar slecht vond ik hem toch echt niet. Het acteerwerk was best OK en ja de plottwists waren best wel ver gezocht, maar ja het is wel film. Soms moet je geloofwaardigheid wel een beetje met een korreltje zout nemen. Zou je films maken die alleen maar op de realiteit zijn afgestemd, dan denk ik dat je doorgaans behoorlijk saaie films krijgt. Bovendien is het verhaal dat gaat over vernedering door je superieur voor mij zeer herkenbaar en dat die Izabelle wraak nam op bitch Christine en die lafaard van een Philippe gaf mij dus een zeer goed gevoel. Het open einde vond ik trouwens zeer sterk. M.a.w. Ik heb mij best vermaakt met dit Franse thrillertje en daarom krijgt deze film van mij ook een ruime voldoende.

3,5*

Interessante film van Woody Allen die het voor mij vooral moest hebben van de filosofische en theologische dialogen.

Judah zegt o.a. ''God is a luxury I cannot afford.'' Maar als je je geen God kan veroorloven, hoe zit het dan met morele structuren, met iets als je geweten? Een vraag die ik mijzelf regelmatig gesteld heb en waar ik niet zo maar een antwoord op krijg. Ook Judah raakte hierdoor in een ernstige gewetenscrisis. En zo heeft deze film wel meer van dit soort interessante filosofische dialogen zoals deze van Professor Louis Levy (Martin Bergmann);

"We are all faced throughout our lives with agonizing decisions, moral choices. Some are on a grand scale; most of our choices are on lesser points, but we define ourselves by the choices we have made. We are, in fact, the sum total of our choices."

Daarom vond ik het verhaal dat ging over de in gewetenscrisis verkerende oogarts Judah Rosenthal (Martin Landau) ook het meest interessant. Het verhaal over Cliff Stern (Woody Allen) aanzienlijk minder, maar ik ben nu eenmaal niet zo gecharmeerd van Woody Allen als hoofdrolspeler. De best Allen films zijn voor mij nu eenmaal de films waarin Woody zelf niet meespeelt muv het zeer sfeervolle "Manhattan".

Het einde waarin de twee verhaallijnen samenvielen was gaaf, dat wel.

3,5*

Niet slecht, maar ook weer niet zo bijzonder. Deze ghost movie leverde allemaal geen verrassingen op, naar het einde toe werd het zelfs erg voorspelbaar, maar .... dat moet gezegd worden, het zag er allemaal pico bello uit. Film keek vlot weg, was beslist niet saai, dus ik heb me best wel geamuseerd. Mia Wasikowska, toch wel een van mijn favoriete actrices, zie ik toch wel liever in een hedendaagse outfit dan in zo'n kitscherig 19e eeuws kostuum.
Minpuntje; de scene toen Mia een bad nam, waar wij kennis namen van weer een stukje Amerikaanse preutsheid. Stel je voor dat wij een borst van Mia W te zien kregen. Neen, dat kan echt niet. Maar als een hoofd te pletter geslagen wordt tegen een wasbak . Ach, moet kunnen.

3.5*

Deze jaren 80 pulp mag misschien qua cinematografie en acteerwerk niet veel voorstellen maar als komedie vind ik hem 100% geslaagd. ik heb in ieder geval af en toe flink in een deuk gelegen. Dat ligt behalve aan die kleine monstertjes misschien nog meer aan die twee lijpe premiejagers. Hoe ze met die twee schietijzers dingen aan gort schoten, dat was af en toe toch brullen van het lachen.

De Amerikaanse komedies staan voor mij doorgaans voor zeer flauw, maar dat kan van deze in ieder geval niet gezegd worden. Critters is voor mij een van de weinige komedies van U.S. makelij die voor mij boven het gemiddelde scoort.

3,5*

Vermakelijke komedie. Goed voor mensen die in een kerst- of winterdip zitten. Het gaat eigenlijk helemaal nergens om. Maar ja, het is dan ook een komedie op zijn Balkans. Veel geschreeuw, blaasmuziek, schiettuig, vrouwen etc. En af en toe stront aan de knikker, soms letterlijk.

Deze humor moet je natuurlijk wel liggen, maar met deze donkere dagen voor kerst ben ik best wel in voor een beetje uitbundige kolder. Voor één keertje wel te verstaan.

3,5*

Deze oorlogsfilm - zeg maar anti-oorlogsfilm - herzien en hij blijft zeer goed hoewel dat er voor mij na 1 uur kijken nu niet bepaald uitzag. Ik slaagde er niet in om wat ik allemaal te zien kreeg serieus te nemen en dat ligt niet in de laatste plaats dat de dialogen allemaal in het Engels gevoerd werden.. Een Duitser in het Duitse uniform zoals hij droeg in het Reich spreekt maar één taal en dat is Duits. Tot zo de minpuntjes maar het 2e gedeelte was gelukkig aanzienlijk beter met uitstekende gevecht scènes. Mooi was o.a. de scène met de Russische vrouwelijke soldaten en hoe een van die dames een Duitse soldaat te grazen nam. Had wel iets van horror vond ik. Ik kan mij trouwens niet herinneren dat ik die scène bij mijn eerste kijkbeurt ooit heb gezien. Ik zal wel de ingekorte Amerikaanse versie hebben bekeken zo'n 10 jaar geleden denk ik. Het einde vond ik destijds en nu nog steeds ijzersterk. Nog steeds veel indruk op mij maakte de zwart/wit foto op het einde waarbij een Russische vrouw werd opgehangen. Dat was gewoon puur, geen nep.

4,5*

Vanmorgen deze film maar weer eens opnieuw bekeken. Ik heb deze film ongeveer 10 jaar geleden opgenomen van Turner Classic Movies. En het is maar goed dat ik de video bewaard heb, want "The crowd" is een pareltje uit het tijdperk van de zwijgende film. Nog nooit zulke mooie zwart-wit beelden gezien van New York. De massa's mensen - the crowd - werden op een schitterende manier in beeld gebracht. Wat mij opviel was dat de honderden mensen op het kantoor tegelijk opstonden toen de klok 5 uur sloeg. Ik meen dit soort scene ooit al eens eerder gezien te hebben en wel in de film "The trial" van Orson Welles, maar ik weet het niet zeker. Memorabel vond ik ook de scene waarin James Murray zelfmoord wilde plegen. Erg wrang om te lezen dat hij 8 jaar later echt zelfmoord heeft gepleegd.

Ook de muziek - nogal jazzyachtig - paste uitstekend in deze film. Ik vraag me alleen af of de muziek gecomponeerd door Carl Davis wel origineel is.

Al met al vond ik dit een van de beste zwijgende films die ik gezien heb.

Filmliefhebbers die de zwijgende film een warm hart toedragen kan ik deze film dan ook sterk aanbevelen. Ik weet alleen niet of aan deze film makkelijk te komen is. Als ik zie dat er maar 14 MM gebruikers op deze film gestemd hebben, denk ik van niet.

Waardering van 4,5* naar 5,0*

Dangerous Liaisons in een modern jasje gestoken en ik kan niet anders zeggen dan bijzonder geslaagd en dat ligt dan vooral aan de de drie aantrekkelijke vrouwelijke hoofdrolspelers die hun rol subliem vertolkten. Vooral die Sarah Michelle Gellar in de rol van Kathryn, voor mij een van de ergste gemene ongevoelige bitchen in de geschiedenis van de cinema. Met de negatieve reacties ben ik het dus uiteraard niet eens. Slap, geen enkele diepgang Kom nou. Het commentaar van "jimmydl" zegt genoeg. Niet onvermeld mag blijven de soundtrack met uitstekende nummers van Skunk Anansie en uiteraard "Bitter Sweet Symphony" van The Verve.

Waardering: verhoogd naar 4,0*

Sinds ik mij vanaf begin november intensief met de Oost-Europese cinema ben gaan bezighouden is Miklós Jancsó tot nu toch wel de grootste ontdekking voor mij. Had jaren geleden van hem The Round-up gezien maar ik had voor ik deze film ging bekijken helemaal niet door dat deze van dezelfde regisseur was. Daar was ik al snel achter toen ik de eerste beelden van deze film zag, een film die ik toch wel enigszins beter vind dan The Round-up.

Waar de films van Miklós Jancsó toch vooral in opvallen zijn de schitterend vorm gegeven landschappen en de long takes. Mooiste scène vond ik trouwens die van de dansende en zingende dames in het wit in het berkenbos. Vrouwelijk naakt schuwt deze Hongaarse regisseur trouwens niet en dat is voor mij een groot pluspunt. Ik heb nu eenmaal een grote hekel aan preutsheid in films. In zijn volgende film "Red Psalm" zou ik wat vrouwelijk naakt betreft nog meer aan mijn trekken komen.

Inmiddels heb ik nu drie films gezien van deze geweldige regisseur. Binnenkort zijn film "Silence and Cry" maar eens gaan bekijken. Ook die schijnt de moeite waard te zijn.

4,0*

Verrassend goede SF thriller waar ik 90 minuten lang geboeid naar heb zitten kijken ondanks het feit dat het acteerwerk maar matig was. De claustrofobische sfeer werd uitstekend weergegeven en het verhaal vond ik bovendien ook zeer goed en origineel. Het open einde stoorde mij geenszins; ik vond dat dat het mysterieuze in deze film alleen maar ten goede kwam. De prequel en de sequel van deze film hoef ik daarom ook niet te zien.

Ook visueel oogde deze film ontzettend mooi mede ook omdat de kleuren licht van de kubusvormige kamers telkens onderling verschilde.

Met "The Descent" vind ik "Cube", die voor mij soms overkwam als een zeer nare droom, de beste claustrofobische thriller die ik gezien heb.

4,5*