Opinions

Deze film gisterenavond weer eens herzien hoewel het mijn bedoeling was naar Departures - die werd uitgezonden op Canvas - te kijken maar dat hield ik maar een half uur vol. Het verhaal van die film sprak mij totaal niet aan.

Goed. over deze film van Tsuka verder. Ik vond het eerste uur nogal teleurstellend, echt interessant en spannend worden wilde het niet. Ik vond het nogal slaapverwekkend. Ik heb na een uur deze film ook afgebroken en ben toen ook maar gaan slapen. Het was trouwens toch al laat. Nu vanmorgen de rest bekeken en dat was in ieder geval stukken beter. Mooi camerawerk, prachtige visuals en we werden ook nog eens getracteerd tijdens een van de mooiste scènes op die mooie pianomuziek van Satie. Muziek van Satie doet het trouwens als soundtrack voor mij altijd goed in films.

Wat mij verder opvalt in de films van Tsuka zijn de prachtig weergegeven stadsgezichten. Dat viel mij in de film "Tetsuo: The Bullet Man" ook al op. Trouwens, films van Tsuka zijn wat de cinematografie betreft voor mij toch altijd een lust voor het oog hoewel een waardering van meer dan 4,0* van mijn kant tot nu toe er niet ingezeten heeft. Daarvoor vind ik zijn films qua verhaal wat te wazig.

3,5* met kans op verhoging

Toen ik deze film voor de eerste keer zag - al weer heel lang geleden trouwens - kon ik deze film wel waarderen gezien mijn aanvankelijk hoge cijfer. Waarom, dat weet ik niet, waarschijnlijk om die "indrukwekkende" veldslag tussen die Russen en de Duitsers. Nu na herziening kijk ik tegen deze film toch wel anders aan. De propaganda druipt er als het ware vanaf. Kan ook niet anders, want anders had vadertje Stalin aan deze film nooit zijn goedkeuring gegeven. Ik denk ook dat deze film niet veel verschilt van de heroïsche Duitse films die dezelfde tijd in Nazi-Duitsland werden gemaakt. En over die veldslag in 1242: die is verder wel op feiten gebaseerd, maar het zal er destijds toch wel anders aan toe gegaan zijn, want bepaald geloofwaardig vond ik die veldslag in deze film niet.

De volgende keer mij maar weer eens wagen aan Ivan Grozny van Eisenstein, ook een film die in de stalinistische Sovjet Unie werd gemaakt. Zal ook wel vol zitten met allemaal propaganda denk ik. Daarna houd ik het voor gezien wat de Sovjet Russische films betreft uit de periode 1930-1953, een periode waarin de films in de Sovjet Unie volledig ondergeschikt waren aan de stalinistische ideologie en dat levert zo wie zo geen interessante films op. Daar is deze film wel een duidelijk bewijs van.

3.0* na herziening

Alleraardigst sprookje met een mooie dame Aljona geheten die verliefd was op een boomgeest dat een betoverde prins bleek te zijn. Bijzonder van dit sympathieke filmpje vond ik hoe we sommige dieren te zien kregen. Een roodborstje die zat op de kop van de kat en die dat allemaal wel best vond. Een hond die rondjes maakte om zijn hok waar hij niet in kon omdat een kip daarvan bezit genomen had. Een pauw die telkens weer opdook. Het paste allemaal zeer goed bij dit mooie Russische sprookje.

3,5*

Het is weer ongeveer 15 jaar geleden dat ik deze film gezien heb en het werd dus weer tijd deze met 14 oscars genomineerde film maar eens te herzien. Ik wilde wel eens weten of deze film - ik was er in 1998 nogal enthousiast over - anno 2013 voor mij zich in waardering heeft kunnen handhaven. Het antwoord luidt kort en krachtig; Nee. De beleving was dit keer ver te zoeken, het verhaal vond ik totaal oninteressant, op visueel vlak viel er trouwens weinig te genieten; ik had echt het idee dat ik naar een verfilmd toneelstuk heb zitten kijken. Betty Davis vond ik bovendien vreselijk irritant, de score was niet om aan te horen en de film duurde dan nog eens veel te lang.

Rest de vraag; waarom ik er 15 jaar geleden zo enthousiast over was. Hetzelfde denk ik waarom de critici er zo enthousiast over waren. De film heeft 6 oscars gewonnen, dus hij moet wel goed zijn. Ik ben me pas in 1996 voor de cinema gaan interesseren en ik was toen blijkbaar nog makkelijk te beïnvloeden. Nu anno 2013 niet meer. Oscars laten mij koud. Het gaat om mijn beleving en ontbreekt die geheel, dan krijgt de film van mij een onvoldoende ongeacht het aantal oscars dat die gewonnen heeft.

Waardering; van 4,5* naar 2,0*!

Deze film had een mooie opening. Rhytmische gymnastiek op de muziek van Carl Orff's Carmina Burana, zeer mooi uitgevoerd door de turnster, een van de Alps. Daarna zakte de film behoorlijk in maar dat kwam vooral door de vaagheid van het verhaal, dat ik af en toe moeilijk kon volgen. Het zeer fraaie camerawerk maakte daarentegen weer veel goed en ook niet te vergeten de prachtige rhytmische gymnastiek aan het einde van de film ditmaal op de muziek van het nummer Popcorn, opnieuw subliem uitgevoerd door de turnster.
Verder valt er door mij niet veel meer te vermelden behalve dan dat deze film die mij toch behoorlijk teleurstelde geen schaduw is van Lanthimos' vorige film, het uitstekende Dogtooth.

3,0*

Overdaad schaadt. En dan heb ik het vooral over het gegil en geschreeuw waar maar geen eind aan kwam. Ik denk dat er geen enkele film is waar in het schreeuwgehalte zo hoog is als in deze blasfemische "horrorfilm" van Moctezuma, waar ik gisteren pas voor het eerst van hoorde. Echt enthousiast kon ik daarom ook niet worden over deze film, die wel een paar hele mooie naaktscènes bevatte, maar verder toch niet veel voorstelde. Shockeren deed deze film mij niet in het minst. Films waarin de Rooms Katholieke Kerk bespottelijk gemaakt werd mogen anno 1975 misschien wel provocerend geweest zijn, maar komen bij mij nu toch zeer gedateerd over. Kon deze film ook amper een horrorfilm noemen - eerder een komedie - en het acteren vond ik trouwens allerbelabberd.

3,0*

Weer een zeer goede film van Ozon. Het plot plaatste me nogal eens voor vraagtekens - zo van, waar leidt dit allemaal naar toe - maar op het einde werd mij alles duidelijk. De spanningsopbouw opbouw van deze thriller vond ik zeer sterk, vooral het laatste half uur. Maar... waar deze film het voor mij vooral moest hebben is de voortreffelijke cinematografie. Wat dat betreft begon de film ijzersterk en ook de slotscène was bijzonder mooi en paste uitstekend in deze thriller. Verder valt nog te vermelden de prachtige erotische scènes - zo zal je ze in een Hollywood film niet aantreffen, maar so what - de mooie beelden in het museum en nog meer van dat. Ozon maakt de laatste tijd best wel goede films, dat moet gezegd worden. Dit met verwijzing naar zijn vorige films Frantz (2016) en Jeune & Jolie (2013). Totaal andere films die wel laten zien dat Ozon een zeer veelzijdig filmmaker is.

4.0*

De DVD van dit filmpje zag ik voor slechts € 2,50 liggen bij de FRS en daar ik wist dat oa Onderhond hier hoog op gestemd had zou dit filmpje ook gezien het plot mij wel eens mee kunnen vallen want normaal gesproken ben ik niet zo weg van de films van Ozon.
Dit filmpje dat iets weg had van een wreed sprookje viel mij dus ook mee en ik heb mij er ook best mee vermaakt. Dankzij uiteraard "femme fatale" Alice die ik dus best wel een lekker ding vond. Ja, dit soort films staan of vallen bij nu eenmaal met de vrouwelijke hoofdpersoon. Ligt die persoon mij niet, dan ik het voor mij over en uit en is een hoge waardering mijnerzijds voor de film uitgesloten. Wel jammer trouwens hoe die Alice aan haar einde kwam, maar een happy end had deze film echt niet beter gemaakt. Ik denk eerder het tegenovergestelde.

3,5*

Omdat het volgende maand 50 jaar geleden is dat die zogenaamde mei revolutie heeft plaats gevonden deze film maar eens bekeken. In twee gedeelten dat wel want drie uur achter elkaar vond ik toch te veel gevraagd in een film met zich te pletter vervelende studenten waarmee ik mij niet in het minste kon identificeren. Tja, ik heb de jaren zestig zeer bewust meegemaakt en van dat gedweep met Marx, Lenin en Mao moest ik destijds helemaal niets hebben. Voor mij zijn de hoofdpersonages dan ook niet meer dan een stel verwende losers die gewoon een schop onder de kont moesten hebben. De arbeidersklasse haakte op een gegeven moment af omdat de arbeiders alleen in opstand wilden komen voor hoger loon. Tja, heel vervelend voor die idealistische studentjes maar wel heel realistisch en dat is nu nog steeds zo. Arbeiders en studenten hebben trouwens nooit samen gegaan. Wil dat nu zeggen dat ik niks van studenten moet hebben? Neen hoor, ik heb uitstekende contacten met studenten maar dan wel met positief ingestelde studenten die gewoon keihard studeren en na hun studie gewoon werk proberen te vinden in datgeen waarvoor zij gestudeerd hebben. En zo hoort het ook.

Duidelijk niet mijn film dus dit Les Amants Réguliers die ik op visueel vlak bovendien ook nog eens oerlelijk vond en bovendien - ik zeg het nog maar eens - veel te lang duurde. Wat voor mij wel een ruime voldoende krijgt is de muziek die er mij van weerhoudt deze film de laagste waardering te geven. Ja, in die revolutionaire jaren zestig periode werd zeer goede muziek gemaakt en boven ook zeer goede films hoewel dat laatste niet langer besteed was aan Jean-Luc Godard die in zijn tot in het absurde bewonderde maoïsme helemaal doorsloeg en voorts geen enkele goede film meer maakte.

2.0*

Deze film vandaag bekeken op het 'Imagine' Filmfestival in Amsterdam. Tja, wat moet ik hier nu van zeggen. De filmmakers Cattet en Forzani die ook aanwezig waren en na de film een toelichting gaven hadden het over zoiets als experimentele artistieke horror met een duidelijke verwijzing naar de Giallo films van de jaren zeventig. Dat laatste was volkomen duidelijk. Nog nooit zoveel ogen in close-up gezien, soms ook heel angst-aanjagend. En het scheermes mocht natuurlijk ook niet ontbreken. Ja, de regisseurs hebben goed naar de films van Argento gekeken.
Hoewel ik af en toe best wel moeite had met de manier van filmen van het duo Cattet en Forzani vond ik het bekijken van "Amer" voor mij toch een heel bijzondere ervaring. Het is ook een film die bij herziening alleen maar beter kan worden denk ik. Voor een groot publiek zal deze film niet weggelegd zijn. Daarvoor is deze film te experimenteel. Veel bezoekers konden deze film daarom ook niet of nauwelijks waarderen. ZIj vonden het niet de moeite waard om na afloop even te blijven zitten om naar de regisseurs Cattet en Forzani te luisteren die over deze film het e.e.a. wilden vertellen.

3,5*

Dit knotsgekke filmpje - ik denk zelfs een van de meest absurde films die ik ooit gezien heb - moest het voor mij toch voornamelijk hebben van de muziek. Die was best goed maar de rest... Nou ja, sommige scènes waren best hilarisch, vooral die met de professor, wiens aankondiging "It's my birthday" doorgaans niet veel goeds beloofde. In het laatste half uur zakte de film echter als een plumpudding in elkaar. Gelukkig maar dat de film niet langer dan 1½ uur duurde. Anders had ik nog langer naar die spuuglelijk geklede dames moeten kijken.

Waardering: nog net een 3,0*, dankzij de muziek.

Deze film moest het van mij helemaal hebben van het acteren, want aan het verhaal kon ik aanvankelijk geen touw vastknopen. Het boeide mij allemaal ook niet zo veel. Ook op visueel vlak vond ik deze film trouwens niet zo bijzonder. De soundtrack daarentegen met muziek uit de sixties en seventies was dik o.k.
Tja, en dan Jennifer Lawrence. Die blijft natuurlijk een van mijn favoriete actrices, maar oh wat had zij een afschuwelijk lelijk kapsel. Hoe maak je een aantrekkelijke vrouw lelijk.
Meest hilarische scène; Robert de Niro als maffioso die tegen die nep arabier in het Arabisch begon te praten. Voor de rest vond ik het allemaal niet zo bijzonder. Ik vrees daarom ook dat ik deze met oscars genomineerde film weer snel vergeten zal zijn. De gemiddelde waardering van 3,27 hier op music meter is i.m.o. niets te laag.

3,0*

In het kader van Halloween morgen dit horrorfilmpje maar eens bekeken. Helaas wist deze film mij totaal niet te boeien. Die Mary deed het best wel aardig maar die Beatress met dat vreselijke stemgeluid was niet om aan te zien. De overige personen waren trouwens ook niet om over naar huis te schrijven. En dan het verhaal, tja wat moet ik daar nu mee? Niks eigenlijk. Absoluut niet mijn ding. Ook op visueel vlak had deze film mij niets te bieden en dan blijft er voor niet meer over dan deze film het door mij gehanteerde laagste cijfer te geven.

Dit is de eerste film van de Soska Sisters die ik gezien heb trouwens en waarschijnlijk ook de laatste, dit gezien het lage gemiddelde voor de overige films van deze Soska's.

1,0*

Moeilijk te beoordelen film omdat ik deze film niet kan beoordelen zonder de politiek er bij te betrekken en daarbij onpartijdig te zijn. Mijn sympathie ging in ieder geval niet uit naar de Amerikanen inclusief de American Sniper omdat simpel gezegd Amerika in deze Irak oorlog nu eenmaal de agressor was. Zonder de agressor George Bush die om zeer summiere redenen meende Irak zo nodig moest binnenvallen had het Midden Oosten er nu heel anders uitgezien. Geen I.S., geen volkeren van "ongelovigen" die in zoverre zij niet konden vluchten afgeslacht werden, geen gevangenen waarbij de kop afgesneden werden, geen gevangen piloten die levend verbrand werden. Moet ik nog doorgaan? Nou ja, iedereen kent de verhalen inmiddels.

Wat het verhaal over Chris Kyle verder betreft vind ik het wel vreemd dat Clint Eastwood over dit gevoelige onderwerp een film wilde maken want laten we eerlijk zijn, de V.S. heeft de Irak oorlog net als die in Vietnam wel verloren. Dat is natuurlijk allemaal niet zo vreemd want als het gaat om de kennis van andere volkeren is Amerika een onderontwikkeld land, dat helaas in de buitenlandse politiek te veel slaafs door andere westerse landen met name Nederland! wordt gevolgd. Amerika is namelijk niet in het minst in staat om zich in andere volkeren in leven. Als iedereen hun zogenaamd democratische model overneemt komt alles wel goed, aldus de filosofie van de V.S. Niet dus! Maar genoeg hierover, verder met de film.

Is deze film nu slecht?. Nou, dat vind ik dus ook weer niet. Spannend vond ik hem zeker wel, het acteren is verder prima en de beelden die we te zien kregen komen best wel geloofwaardig over. Dat geldt behalve dat van die Amerikanen ook voor de beelden van de Irakezen, wiens martelpraktijken toegepast op verraders niet bepaald zachtzinnig waren.

3,0*

Geen Stop Making Sense maar verder is dit Utopia toch een uitstekende performance van David Byrne en zijn muzikanten. o.a. Mooie Talking Heads klassiekers die gespeeld werden en dit met veel speelplezier. Concert moet wel opgenomen zijn vóór de corona pandemie de wereld in zijn greep kreeg, gezien er nog geen sprake was van een 1½ afstand tussen de toeschouwers tijdens dit concert. Maar goed ook. Kwam de sfeer alleen maar ten goede. Hoop ook dat dit soort concerten binnen afzienbare tijd weer normaal worden.

4,0*

The American is geen doorsnee Hollywood misdaadthriller met gecrashte auto's en exploderende gebouwen waarmee wij constant doodgegooid worden maar een rustig voortkabbelende thriller waarin de actiescènes beperkt worden tot het hoogst noodzakelijke. Deze film moet het vooral hebben van de schitterende cinematografie. En het zijn niet alleen de prachtig geschoten locaties in de Abruzzen die deze film voor mij zo aangenaam maakte. Wat dacht je van de scènes waarin Clooney wapens in elkaar knutselde? Nog nooit iemand zo mooi wapens in elkaar zien zetten als Clooney in deze film. En ook de dames mochten er zijn, vooral Clara. Tja, vrouwelijk schoon wordt nu eenmaal door mij in een film zeer op prijs gesteld.

Dat er verder geen uitleg werd gegeven over het hoe en waarom Clooney in het criminele milieu terecht is gekomen vind ik ook zeer sterk. Dit soort uitleg kan voor mij nu eenmaal achterwege blijven, dat vul ik zelf wel in.

Kort samengevat; ik vind dat Anton Corbijn met deze film net zoals Control weer een prima film heeft afgeleverd, die misschien beter in het arthouse vertoond kan worden dan in de grote bioscopen. Liefhebbers van actiefilms en George Clooney die doorgaans de grote bioscopen bezoeken zouden best wel eens teleurgesteld kunnen worden.

4,0*

Als deze film niet de Gouden Palm gewonnen zou hebben, dan weet ik niet of ik de moeite genomen zou hebben deze film te gaan bekijken. Dit soort onderwerpen spreken mij nu eenmaal niet bepaald aan. Ik kreeg ook wat ik verwachtte, een film zo depri dat deze film bij mij hoog zou eindigen als ik een lijstje samen moest stellen van de meest depri films die ik gezien heb. Het acteerwerk is niettemin voortreffelijk, maar echt raken deed de film mij toch allemaal niet, zelfs niet de scène waarin George Anne uit haar lijden verlostte. Het klinkt misschien gek maar na die scène begon de film mij pas echt te boeien. Wat doet George met de duif, gaat hij hem laten stikken net zoals hij zijn vrouw liet stikken. Ik ging al recht overeind zitten en dacht ''oh wee als je het lef hebt". Het liep gelukkig goed af met de duif. Dus, achteraf best wel een interessante film deze film van Haneke die je tot nadenken stemt en je zowiezo ook een spiegel voor houdt van wat jij zou doen als je in een zelfde soort situatie zou komen te zitten als George? Ik weet het niet. Na afloop van de film heb ik bij het nuttigen van een heerlijke trappisten hier nog eens goed over nagedacht. Echter, herzien zal ik deze film nooit en te nimmer maar dat geldt voor alle zwaarmoedige films van Haneke. Een zo'n zelfkwelling vind ik meer dan genoeg. Bij mijn volgende bioscoopbezoek wil ik weer iets vrolijks.

3,5*

Aanvankelijk moeilijk te beoordelen film en dat kwam voornamelijk omdat er bij de personages geen enkele emotie viel te bespeuren terwijl het in dit verhaal toch om niets minder ging dan de dood.

Zeer bijzonder in deze film vond ik de verbluffend mooie cinematografie, die mij voortdurend de indruk gaf hier met een levend schilderij te doen te hebben. Ook ik moest hierbij net zoals Verhoeven denken aan de interieur schilderijen van Johannes Vermeer ondanks dat die wel ruim 150 jaar eerder leefde.

3,5* (met kans op verhoging)

Het bekijken van deze laatste film van Kawase heb ik lang uitgesteld omdat ik van deze film uitgaande van de plotomschrijving helemaal niets verwachtte. Films die gaan over eten hebben nooit echt mijn belangstelling gehad. Tja, ik ben nu eenmaal niet zo culinair ingesteld. Maar... deze film viel mij toch 100% mee. Dat ligt niet alleen aan het warme verhaal maar toch vooral aan de manier hoe Kawase de seizoenswisselingen weergaf. Het begon met bloesem, vervolgens de groene blaadjes afgewisseld met het geruis in de bomen, daarna de bomen in herfsttooi en het eindigde weer met bloesem. De symboliek druipt er vanaf. Hier herkennen we toch weer duidelijk de filmstijl van Kawase die met The Morning Forest en Still the Water zulke prachtige poëtische films maakte.

3.5*

Pure kunst. Hoe moet ik dit filmpje anders noemen. Het verhaal doet er eigenlijk niet toe. De ondertiteling kun je daarom ook beter weglaten. Doet alleen maar afbreuk aan dit schitterend vorm gegeven erotisch werkje dat op visueel vlak om in te lijsten is. Ook lekker sadistisch af en toe en Sono schuwt het bloot niet. En die Ami Tomite in de rol van Kioko mag er best wel wezen. Ook het einde vond ik zeer gaaf en de klassieke muziek van Offenbach en ik dacht Pachelbel paste er uitstekend bij. Anchiporuno dat met zijn 76 minuten niets te kort of te lang duurde beschouw ik toch wel als een van de fraaiste films van Sono.

4.5*

Na gisteren Marketa Lazarová (1967) te hebben bekeken mij vanavond weer eens gewaagd aan deze film van Tarkovsky die met die andere gemeen heeft dat ook het verhaal van Andrey Rublyov zich in de Middeleeuwen afspeelt. Op visueel vlak doen de films zeker niet voor elkaar onder maar ik vond het verhaal van Andrey Rublyov duidelijk beter. Het hoofdstuk met dat klokkengieten duurde wel erg lang, dat had voor mij best korter gemogen. Dat gedeelte dat ging over de overval van de Tataren vond ik het indrukwekkendst. Tja, het ging er in de Middeleeuwen nu eenmaal niet zachtzinnig aan toe. Verder staat deze film vol met religieuze symboliek, veel meer dan in de door mij genoemde film Marketa Lazarová. Nogal een sacraal werk dus dit Andrey Rublyov, nota bene gemaakt in de "atheïstische" Sovjet Unie. Ik zet dat woord tussen aanhalingstekens want zo atheïstisch waren die Russen helemaal niet. Dat is in het huidige Rusland inmiddels overduidelijk bewezen. Ook Tarkovsky moet wel een zeer religieus mens geweest zijn, want anders kun je zo'n door en door religieuze film toch echt niet maken lijkt me.

4,5*

Nou, dit hakte er wel in moet ik zeggen. Letterlijk en figuurlijk. Gewelddadigheid ten top zoals ik o.a. wel van Koreaanse films gewend ben. Ik wilde mij vroeger nog wel eens omdraaien bij het zien van zulk soort zeer heftige scènes zoals ik in deze wraakfilm te zien kreeg, maar na het zien van de horrorfilm Martyrs heb ik wel het nodige geïncasseerd bij het zien van zoveel wreedheid. Ik draai mijn hoofd er in ieder geval niet langer meer voor om. Zeer heftig vond ik o.a. de sadistische moord op de vrouw in het begin, de moorden in die taxi en niet te vergeten de afrekening met die psychopaat aan het einde van de film. Zulk soort einde was ook wel te verwachten eigenlijk.
Maar, om mijn verhaal verder kort te maken, ik heb mij in ieder geval uitstekend vermaakt bij deze zeer heftige thriller waarbij de spanning te snijden was. De 141 minuten vlogen in ieder geval voorbij. Niet te vergeten dat ook op visueel vlak dit een zeer mooie film is. Ook dat laatste is voor mij zeer belangrijk.

4,0

Fenominale thriller met een glansrol van Mickey Rourke en een ontknoping die mij totaal verraste. Film straalt de hele tijd een geweldige sfeer uit mede ook door de schitterende fotografie en de geweldige soundtrack. Ook een uitstekende rol van Robert de Niro, maar van hem zijn we ook niet anders gewend.

Angel Heart is voor mij een meesterwerk en zonder meer een van de beste films van de jaren tachtig. Zo behoren films gemaakt te worden.

5,0*

Zeker geen onaardige film van Luc Besson. Ik vond hem het bekijken in ieder geval maar dan waard, hoewel mij het laatste kwartier wel enigszins tegenviel. Dat kwam vooral omdat ik van de hoofdrolspeler Jamel Debouze een beetje genoeg begon te krijgen. Wat dat betreft vond ik Rie Rasmussen - is zij werkelijk zo lang?! - een stuk sympathieker.

Wat deze film voor mij pas echt boven het gemiddelde deed uitsteken is de schitterende zwart-wit fotografie van Parijs. Zelden zulke mooie beelden van Parijs gezien. In kleur zou deze film volgens mij een stuk minder geweest zijn.

Het vreemde is dat ik tot voor kort nog nooit van deze film gehoord had. Wel vreemd, want Luc Besson is toch geen onbekende regisseur.

Waardering; 3,5*

Vanuit theologisch oogpunt vond ik dit een interessante film, dit ondanks het volstrekt onzinnige plot. Deze film laat namelijk duidelijk zien dat de Rooms katholieke leer met geloof niets te maken heeft maar alles met ideologie. 'Wij de R.K. Kerk zijn er voor de miljard bange zielen' werd er op een gegeven moment zeer treffend door een van de kardinalen gezegd. En waarvoor zijn die zielen dan bang? Uiteraard voor de dood. Zonder angst voor de dood zouden dit soort instituten namelijk helemaal niet bestaan. Maar wil dat nu zeggen dat het geloof niet deugt? Nee, het geloof deugt wel degelijk maar is altijd strikt persoonlijk. Je wordt er ook niet mee geboren maar het wordt je op een gegeven moment gegeven. En zo lang dat niet gebeurt kan je op de vraag "Geloof je in God?" eigenlijk alleen maar een ontkennend antwoord geven, zoals symboloog Robert Langdon terecht deed toen hem die vraag gesteld werd. Helaas is het zo dat veel mensen geloof verwarren met ideologie en vinden dat door bij voorbeeld misstanden in instituten zoals de R.K. kerk het geloof de oorzaak is van alle ellende in de wereld en daarom de wereld uitgeholpen moet worden. De mensen die dit beweren hebben van het geloof dus helemaal niets begrepen.

Over de film verder want ik dwaal af;

op visueel vlak zag het er allemaal best mooi uit, het Vaticaan met zijn pracht en praal, de curieleden, de kardinalen en overige hoogwaardigheidsbekleders werden zeer mooi weergegeven. Ook de sfeervolle beelden van Rome bij nacht oogden zeer mooi. Met het verhaal kon ik dus niet veel en ik vond dat de film - aanzienlijk beter "The Da Vinci Code" trouwens - ook wat te lang duurde hoewel het toch best wel een goede kerstavond vulling was. Die doorgaans saaie avond vloog voor mij in ieder geval zeer snel voorbij.

3,5*

In het begin had ik het idee dat ik weer het zoveelste Britse drama over losers uit achterstandswijken voorgeschoteld zou krijgen, iets waarmee ik al zo vaak mee ben doodgegooid dat ik daar inmiddels schoon genoeg van heb. Ik had al een waardering van pakweg 1,0* of 2,0* in mijn gedachte. Gelukkig kwam na pakweg drie kwartier de ommekeer en kreeg het komische gedeelte de overhand. Dat Robbie aan het einde niet als een loser eindigde, maar succes hem ten deel viel wegens zijn goede neus voor whisky deed mij zonder meer goed. Zo eindigde deze film dus toch nog als een aardige feel-goodmovie. Oh ja, ik moet toch maar eens een van die whisky's proberen, want ik kreeg daar na afloop van de film best wel trek in.

3,0*

Ai, dit hakte er in. Ik moest bij het zien van deze film onmiddellijk denken aan Michael P, de verkrachter en moordenaar van Anne Faber. Ook bij die gast ontbrak het ook maar aan de minste empathie met zijn slachtoffers. Doden om het doden, verkrachten om het verkrachten. Alleen voor de kick. Zo ook bij deze gast die achteraf net zoals Michael P gewoon niet vrijgelaten had mogen worden. De koelbloedig uitgevoerde moorden logen er trouwens niet om. Behalve die beelden had de film ook nog de nodige humor hoewel dat waarschijnlijk niet de bedoeling geweest was. Ik heb het dan over die scène met die teckel die er met het kunstgebit van de oudere vrouw vandoor ging.
Wat die teckel zelf betrof, daar had die mafketel geen oog voor. Ik dacht, wanneer draait die gast die hond de nek om. Dat gebeurde dus niet en die hond kon het blijkbaar ook geen bal schelen dat de hele familie werd uitgemoord. Als ik maar te vreten krijg, moet die teckel gedacht hebben. Maakt niet uit door wie.
De soundtrack van Klaus Schulze paste overigens uitstekend in deze boeiende film waarvan ik tot voor kort nog nooit gehoord had.

4.0*

Niets verwacht van deze film maar al in het begin werd het mij duidelijk dat ik die verwachting in positie zin bij moest stellen. Dat komt in de eerste plaats omdat Venetië op een zeer fraaie manier werd weergegeven. Alles ook zo herkenbaar voor mij. De kanalen, de straatje, de prachtige historische gebouwen. Schitterend, tja, ik ben er namelijk twee keer geweest.

En dan het verhaal: mooi eerste kwartier waar we een Tino te zien kregen die met verbaasde blikken zag dat de mooie Lucía zich op een zeer sensuele wijze zich uitkleedde om voor hem te poseren. Verder Catherine Deneuve en Vittorio Gassman die toch wel prima acteerwerk afleverden en dan natuurlijk het zeer verrassende einde. In zijn geheel een zeer mooie film waarbij de locatie, de stad Venetië bijdroeg aan de toch wel zeer bijzondere mysterieuze sfeer. Hetzelfde kon trouwens ook gezegd worden van een andere film die zich ook in Venetië afspeelde. Don't Look Now (1973). Ook zo'n mysterieuze film.

4,0*

Het nadeel van een film die bestaat uit 7 animatiefilmpjes van verschillende regisseurs is dat zo'n film nooit hoog scoort. Het zou wel toevallig zijn als je alle filmpjes even goed zou vinden. Van de 7 waren er eigenlijk maar 3 die voor mij ver boven het gemiddelde uitstaken. Dat waren "Program", "Beyond" en "A Detective Story".

"Beyond" deed mij nogal veel denken aan de animatiefilms uit de Ghibli Studios en "A Detective Story" deed mij enigszins denken aan de animatiefilm "Renaissance". De rest van de animatiefilms vond ik allemaal niet zo interessant. "Kid's Story" en "World Record" vond ik zonder meer de minste.

3,5*

Zeer mooie film die mij vooral vanwege de schitterende cinematografie aangenaam verraste. Bijzonder vond ik de surrealistisch scènes van de stempelende ambtenaren en de paardenraces. Soms leek het ook net alsof ik naar een opera zat te kijken, dit gezien de theaterdecors. Het verhaal zelf is zo Russisch als maar zijn kan. Namen van grote russen - Dostojevski, Tsjaikovski etc - kwamen in mijn gedachten op. Het enigste wat ontbrak was dat er russisch gesproken werd. Acteerwerk was verder dik in orde. Minpuntje was wel dat de film in de tweede helft wat inzakte. De eindscène was daarentegen weer schitterend.

Anna Karenina behoort voor mij tot de betere kostuumfilms die ik ooit gezien heb.

4,0*